Проблемы применения норм lex mercatoria в международном частном праве

Religion

Այս կարճ աշխատության վերնագիրը բարձրացնում է հարստության և աղքատության տարբերության, ինչպես նաև մարդու իրական արժեքը գնահատելու չափանիշների հարցը։ Հարստության և աղքատության թեման կարևոր տեղ է զբաղեցրել հասարակական ու բարոյախոսական գրականության մեջ, քանի որ այն առնչվում է նյութական բարեկեցությանը, սոցիալական անհավասարությանը, աշխատանքի արժեքին և մարդկանց միջև փոխհարաբերություններին։ Նման հարցադրումը կարող է ընթերցողին մղել խորհելու այն մասին, թե արդյոք մարդու հարստությունը պետք է գնահատել միայն ունեցվածքով ու նյութական հնարավորություններով, թե նաև նրա գիտելիքներով, առաքինություններով, վարքագծով և հասարակության հանդեպ վերաբերմունքով։ Հարստության ու աղքատության հակադրությունը հաճախ օգտագործվել է բարոյական դատողություններ ներկայացնելու և հասարակական պատկերացումները քննարկելու համար՝ ուշադրություն հրավիրելով արտաքին պայմանների և մարդկային արժանիքների միջև տարբերության վրա։ Վերնագրի հարցական ձևը մատնանշում է քննարկման կամ մտորումների խթանման նպատակ՝ ընթերցողին առաջարկելով ինքնուրույն գնահատել նյութական վիճակի և իրական արժեքի փոխհարաբերությունը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայերեն հասարակական ու բարոյախոսական գրականության, սոցիալական թեմաների և կարճ դաստիարակչական հրատարակությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև հայ հասարակական մտքի պատմությամբ և ժամանակաշրջանի տպագիր մշակույթով հետաքրքրվողներին։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է Արցախ և Ուտիք պատմական տարածաշրջանների ձեռագիր մշակութային ժառանգության համակարգված ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով միջնադարյան ձեռագրերի ստեղծման, պահպանման և տարածման գործընթացները։ Գրքում վերլուծվում են ձեռագրական դպրոցների ձևավորման առանձնահատկությունները, գրչության կենտրոնների գործունեությունը և դրանց դերը տարածաշրջանի հոգևոր ու կրթական կյանքի զարգացման մեջ։ Հեղինակը ուսումնասիրում է ձեռագրերի բովանդակային և արվեստաբանական առանձնահատկությունները՝ ներառյալ մանրանկարչությունը, գրքային զարդարվեստը և տեքստային ավանդույթների բազմազանությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական, աստվածաբանական և իրավական ձեռագրերի ժանրային կառուցվածքին, ինչպես նաև դրանց միջոցով պահպանված մշակութային և պատմական տեղեկությունների արժեքին։ Քննարկվում են նաև ձեռագրերի պահպանության, արխիվացման և գիտական ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները՝ ընդգծելով այդ ժառանգության նշանակությունը հայկական և համաշխարհային մշակութային ժառանգության համատեքստում։ Աշխատությունը նախատեսված է հայագետների, մատենագետների, արվեստաբանների և միջնադարյան մշակույթի հետազոտողների համար։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է Եղիշե Չարենցի կյանքի, ստեղծագործական ժառանգության և գրականագիտական ուսումնասիրման հետ կապված հարցերի քննությանը՝ ընդգծելով չարենցագիտական հետազոտությունների զարգացման համար նոր նյութերի, մեկնաբանությունների և գիտական մոտեցումների նշանակությունը։ Հետազոտության առանցքում բանաստեղծի ստեղծագործական աշխարհի բազմակողմ ուսումնասիրությունն է՝ նրա պոեզիայի թեմատիկ, գաղափարական, գեղարվեստական և լեզվաոճական առանձնահատկությունների բացահայտմամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գրողի ստեղծագործական տարբեր շրջանների փոխկապակցվածությանը, աշխարհայացքի փոփոխություններին, գրական ուղղությունների ազդեցությանը և անհատական բանաստեղծական համակարգի ձևավորմանը։ Քննվում են հայրենիքի, պատմության, մարդու, ժամանակի, հեղափոխության, մշակույթի, սիրո և անհատական ճակատագրի թեմաների արտահայտման առանձնահատկությունները՝ դրանք դիտարկելով 20-րդ դարի հայ գրականության և ժամանակաշրջանի հասարակական-մշակութային միջավայրի համատեքստում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գրողի լեզվի ուսումնասիրությունը՝ բառապաշարի, պատկերային համակարգի, խորհրդանշական շերտերի, ռիթմի, բանաստեղծական կառուցվածքի և ժանրային նորարարությունների տեսանկյունից։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գրական ավանդույթի և նորարարության փոխհարաբերությանը՝ բացահայտելով հայ դասական գրականության, համաշխարհային գրական շարժումների և ժամանակակից մշակութային երևույթների հետ ստեղծագործական կապերը։ Հետազոտությունը կարող է կարևորել ձեռագրերի, նամակների, արխիվային փաստաթղթերի, ժամանակակիցների հուշերի, մամուլի հրապարակումների և ստեղծագործությունների տարբեր հրատարակությունների ուսումնասիրությունը՝ որպես գրողի կենսագրության ու ստեղծագործական պատմության որոշ հարցերի ճշգրտման միջոց։ Առանձին նշանակություն ունի գրական քննադատության և չարենցագիտության պատմության դիտարկումը, որը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե տարբեր ժամանակաշրջաններում ինչպես են մեկնաբանվել գրողի ստեղծագործությունները և ինչպես են փոխվել նրա ժառանգության գիտական գնահատման մոտեցումները։ Ուշադրություն է դարձվում նաև խորհրդային ժամանակաշրջանի գաղափարական միջավայրի ազդեցությանը գրողի ստեղծագործությունների ընկալման, հրատարակման և ուսումնասիրության վրա։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է չարենցագիտությունը որպես շարունակաբար զարգացող գրականագիտական ուղղություն, որտեղ նոր աղբյուրների շրջանառությունը, տեքստաբանական աշխատանքը և տարբեր մեկնաբանական մոտեցումների համադրումը հնարավորություն են տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Եղիշե Չարենցի ստեղծագործական անհատականության և հայ գրականության պատմության մեջ նրա ժառանգության մասին։

Other Subjects

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Երևանի տարածքում առկա չօգտագործվող կամ նախկին գործառույթը կորցրած կառույցների հարմարեցման հիմնախնդիրներին՝ դրանք ժամանակակից քաղաքային կյանքի պահանջներին համապատասխան վերափոխելու և վերաօգտագործելու տեսանկյունից։ Աշխատության հիմքում այն գաղափարն է, որ քաղաքում արդեն գոյություն ունեցող շենքերի ու կառույցների պահպանությունը, վերակազմակերպումը և նոր գործառույթով օգտագործումը կարող են դառնալ քաղաքային զարգացման կարևոր ուղղություն։ Հատկապես Երևանի նման պատմականորեն ձևավորված քաղաքային միջավայրում չօգտագործվող կառույցների հարցը կապված է ոչ միայն շենքի ֆիզիկական վիճակի կամ նոր գործառույթի ընտրության հետ, այլև քաղաքի պատմական կերպարի, ճարտարապետական ժառանգության, հասարակական տարածքների, ենթակառուցվածքների և բնակիչների կարիքների փոխհարաբերության հետ։ Չօգտագործվող կառույցները կարող են առաջանալ տարբեր պատճառներով՝ շենքի սկզբնական գործառույթի վերացումից, սեփականության կամ կառավարման խնդիրներից, տեխնիկական վիճակի վատթարացումից, տնտեսական աննպատակահարմարությունից կամ քաղաքային զարգացման ուղղությունների փոփոխությունից։ Այդպիսի շենքերը երկար ժամանակ անգործության մատնված մնալու դեպքում կարող են աստիճանաբար կորցնել իրենց ֆիզիկական և ճարտարապետական արժեքը, իսկ որոշ դեպքերում՝ բացասաբար ազդել շրջակա քաղաքային միջավայրի վրա։ Միաժամանակ դրանց վերաօգտագործումը կարող է հնարավորություն ստեղծել պահպանելու արդեն կառուցապատված տարածքը և նոր շինարարության անհրաժեշտությունը նվազեցնելու համար։ Հարմարեցման գործընթացի առանցքային խնդիրներից մեկը կառույցի նախկին և նոր գործառույթների հարաբերակցության որոշումն է։ Յուրաքանչյուր շենք հնարավոր չէ նույն կերպ հարմարեցնել ցանկացած նշանակության։ Անհրաժեշտ է ուսումնասիրել դրա տարածական կառուցվածքը, կրող համակարգը, հարկայնությունը, բնական լուսավորության հնարավորությունները, մուտքերի և ելքերի կազմակերպումը, ինժեներական ենթակառուցվածքները և շրջակա տարածքի առանձնահատկությունները։ Նոր գործառույթը պետք է հնարավորինս համապատասխանեցվի կառույցի իրական հնարավորություններին, որպեսզի վերափոխումը չհանգեցնի շենքի ճարտարապետական արժեքի կամ կառուցվածքային ամբողջականության կորստին։ Երևանի պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն ունի պատմական և մշակութային արժեք ունեցող կառույցների հարմարեցումը։ Նման շենքերի դեպքում ժամանակակից պահանջների ապահովումը պետք է համադրվի պատմական կերպարի և արժեքավոր ճարտարապետական տարրերի պահպանության հետ։ Սա պահանջում է զգույշ միջամտություն, որի ընթացքում անհրաժեշտ է տարբերակել այն հատվածները, որոնք ենթակա են անփոփոխ պահպանման, և այն տարրերը, որոնք կարող են վերակազմակերպվել։ Պատմական շենքի ժամանակակից օգտագործման ապահովումը կարող է նպաստել դրա պահպանությանը, քանի որ գործող և օգտագործվող կառույցը սովորաբար ավելի մեծ հնարավորություն ունի ստանալու անհրաժեշտ խնամք և վերանորոգում։ Միաժամանակ հարմարեցումը չի նշանակում պարզապես հին շենքի ներսում նոր գործառույթ տեղադրել։ Այն ենթադրում է տարածական և տեխնիկական համակարգերի համապարփակ վերանայում։ Անհրաժեշտ է ապահովել ժամանակակից սանիտարական, հրդեհային անվտանգության, էներգաարդյունավետության, մատչելիության և ինժեներական համակարգերի պահանջները։ Հատկապես կարևոր է հաշմանդամություն ունեցող անձանց համար հասանելիության ապահովումը, քանի որ պատմական կամ հին կառույցները հաճախ նախագծվել են այնպիսի ժամանակաշրջանում, երբ ունիվերսալ դիզայնի սկզբունքները դեռևս լայնորեն չէին կիրառվում։ Հարմարեցման խնդիրներից է նաև կառույցի ֆիզիկական վիճակի գնահատումը։ Նախքան վերակառուցման կամ վերաօգտագործման որոշում կայացնելը անհրաժեշտ է ուսումնասիրել կրող կառուցվածքները, հիմքերը, պատերը, ծածկերը, տանիքը և ինժեներական համակարգերը։ Տեխնիկական հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե շենքի որ հատվածներն են պահպանելի, որոնք են վերականգնման կարիք ունենում և որտեղ է անհրաժեշտ նոր կառուցվածքային միջամտություն։ Առանց նման գնահատման իրականացված վերակառուցումը կարող է առաջացնել ինչպես տեխնիկական, այնպես էլ տնտեսական խնդիրներ։ Կարևոր է նաև կառույցի և շրջակա քաղաքային միջավայրի փոխհարաբերությունը։ Շենքի նոր գործառույթը պետք է դիտարկվի ոչ թե միայն նրա ներքին տարածքի, այլև փողոցի, բակի, հարակից շենքերի, տրանսպորտային և հետիոտնային կապերի համատեքստում։ Օրինակ՝ հասարակական նշանակության նոր գործառույթ ունեցող կառույցը կարող է պահանջել լրացուցիչ մուտքեր, բաց տարածքներ, տրանսպորտային հասանելիություն կամ հանրային ենթակառուցվածքներ։ Հետևաբար հարմարեցումը կարող է ազդել ոչ միայն մեկ շենքի, այլև ամբողջ թաղամասի քաղաքաշինական կազմակերպման վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է չօգտագործվող կառույցների վերաօգտագործման տնտեսական նպատակահարմարությունը։ Նոր շենք կառուցելու և գոյություն ունեցող կառույցը վերականգնելու ծախսերը կարող են զգալիորեն տարբերվել՝ կախված շենքի վիճակից, կառուցվածքային համակարգից և պահանջվող միջամտության ծավալից։ Սակայն տնտեսական գնահատումը պետք է ներառի ոչ միայն շինարարական ծախսերը, այլև կառույցի պահպանման, էներգիայի սպառման, հետագա շահագործման և քաղաքային ենթակառուցվածքների վրա ազդեցության հարցերը։ Վերաօգտագործումը կարող է նաև պահպանել արդեն ձևավորված քաղաքային կապերը և կանխել տարածքների դատարկության կամ դեգրադացման խորացումը։ Բնապահպանական տեսանկյունից գոյություն ունեցող կառույցների հարմարեցումը նույնպես կարևոր առավելություններ կարող է ունենալ։ Նոր շինարարությունը պահանջում է մեծ քանակությամբ շինանյութեր և էներգետիկ ռեսուրսներ, մինչդեռ գոյություն ունեցող շենքի կառուցվածքային համակարգի պահպանումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել նյութերի նոր արտադրության և շինարարական թափոնների ծավալը։ Հետևաբար վերաօգտագործումը կարող է դիտարկվել նաև որպես կայուն քաղաքաշինության սկզբունքներին համապատասխան մոտեցում։ Երևանի համար սա հատկապես կարևոր է խիտ կառուցապատված և սահմանափակ տարածքային ռեսուրսներ ունեցող հատվածներում։ Հարմարեցման գործընթացում կարևոր է նաև նոր գործառույթի հասարակական նշանակությունը։ Չօգտագործվող կառույցները կարող են վերափոխվել մշակութային, կրթական, վարչական, հասարակական, ստեղծագործական, առևտրային կամ այլ նշանակության տարածքների՝ կախված տվյալ թաղամասի պահանջներից։ Առավել արդյունավետ են այն նախագծերը, որոնք ոչ միայն լուծում են շենքի ֆունկցիոնալ խնդիրը, այլև ստեղծում են նոր հանրային արժեք և ակտիվացնում շրջակա տարածքը։ Այս մոտեցումը կարող է նպաստել քաղաքային կյանքի աշխուժացմանը և previously unused տարածքների վերադարձին հասարակական շրջանառության մեջ։ Միաժամանակ հարմարեցման գործընթացը կարող է բախվել իրավական և սեփականության հետ կապված խնդիրների։ Չօգտագործվող շենքերի մի մասը կարող է ունենալ բարդ սեփականության կառուցվածք, սահմանափակումներ կամ պատմամշակութային պահպանության հատուկ կարգավիճակ։ Այդ հանգամանքները կարող են դժվարացնել վերակառուցման թույլտվությունների ստացումը և ներդրումային ծրագրերի իրականացումը։ Հետևաբար ճարտարապետական լուծումները պետք է համադրվեն իրավական և կառավարչական մեխանիզմների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Երևանի չօգտագործվող կառույցների հարմարեցումը բազմաբաղադրիչ խնդիր է, որը պահանջում է ճարտարապետական, քաղաքաշինական, տեխնիկական, տնտեսական, սոցիալական և մշակութային գործոնների համատեղ դիտարկում։ Նպատակահարմար հարմարեցման դեպքում նախկինում անգործուն կառույցը կարող է վերածվել ժամանակակից քաղաքային միջավայրի ակտիվ բաղադրիչի՝ միաժամանակ պահպանելով իր պատմական կամ ճարտարապետական արժեքը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս քաղաքային զարգացման գործընթացը կառուցել ոչ միայն նոր շինությունների ստեղծման, այլև արդեն գոյություն ունեցող տարածքների խելամիտ վերաօգտագործման սկզբունքի վրա։

Finance

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության առևտրային բանկերի ֆինանսական վիճակի գնահատման և կայունացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում են բանկային համակարգի գործունեության տեսական հիմքերը, ֆինանսական կայունության գնահատման չափորոշիչները և բանկերի արդյունավետության վերլուծության ժամանակակից մեթոդները։ Հեղինակը քննարկում է կապիտալի համարժեքության, իրացվելիության, ակտիվների որակի, շահութաբերության և ռիսկերի կառավարման ցուցանիշները՝ բացահայտելով դրանց ազդեցությունը բանկերի ֆինանսական կայունության վրա։ Աշխատությունում վերլուծվում են Հայաստանի բանկային համակարգի զարգացման առանձնահատկությունները, ֆինանսական շուկաների փոփոխությունների ազդեցությունը, ինչպես նաև ներքին և արտաքին տնտեսական գործոններից բխող մարտահրավերները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ճգնաժամային իրավիճակներում բանկերի կայունության պահպանման մեխանիզմներին, վերահսկողական քաղաքականության արդյունավետությանը, ռիսկերի նվազեցման գործիքներին և ֆինանսական առողջացման ռազմավարություններին։ Ներկայացվում են նաև առաջարկություններ, որոնք կարող են նպաստել բանկային համակարգի հուսալիության բարձրացմանը, ֆինանսական միջնորդության արդյունավետության աճին և տնտեսության կայուն զարգացմանը։ Գիրքը նախատեսված է տնտեսագետների, ֆինանսիստների, բանկային ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների, պետական կարգավորող մարմինների աշխատակիցների և տնտեսագիտական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Pedagogy

Այս աշխատանքը նվիրված է լատիներենի դասընթացների բովանդակության արդիականացմանն օտար լեզուների ֆակուլտետում՝ հաշվի առնելով ժամանակակից հետազոտական, կրթական և գործնական պահանջները։ Նյութում վերլուծվում են ավանդական ուսուցման մեթոդների սահմանափակումները, առաջարկվում են նորարարական մոտեցումներ՝ ինտեգրելով թարգմանական, գրականագիտական, լեզվաբանական և մշակութային բաղադրիչներ, ինչպես նաև թվային և ինտերակտիվ ուսուցման տեխնոլոգիաների կիրառումը։ Աշխատությունը ընդգծում է ուսումնական ծրագրերի ճկունությունը՝ ապահովելով ուսանողների մոտ լատիներեն լեզվական գիտելիքների խորացում, քննադատական մտածողության զարգացման հնարավորություններ և միջմշակութային competences-ի ձևավորում։ Նյութում ներկայացվում են դասընթացների կառուցվածքային փոփոխություններ, ուսուցողական նյութերի ընտրության չափանիշներ և գնահատման մեխանիզմներ, որոնք նպաստում են լատիներենի ուսուցման արդյունավետության բարձրացմանը և ֆակուլտետի ուսումնաառնական պրակտիկայի ժամանակակից պահանջներին համապատասխանեցմանը։