Разработка и исследование фотоприемных структур с рекристаллизованной базой

Economics

Փոփոխուն ծախքերը այն ծախսերն են, որոնք փոխվում են արտադրության կամ վաճառքի ծավալի փոփոխության հետ՝ աճելով արտադրության ընդլայնման դեպքում և նվազելով դրա կրճատման ժամանակ, այսինքն՝ դրանք անմիջականորեն կախված են արտադրված կամ իրացված արտադրանքի քանակից։ Այս ծախքերի մեջ սովորաբար մտնում են հումքի և նյութերի ծախսերը, արտադրական աշխատողների աշխատավարձը (եթե հաշվարկվում է արտադրանքի ծավալից կախված), էներգիայի և վառելիքի ծախսերը, փաթեթավորման, տեղափոխման և այլ գործառնական ծախսեր, որոնք անմիջականորեն կապված են արտադրական գործընթացի իրականացման հետ։ Փոփոխուն ծախքերը կարևոր դեր ունեն ձեռնարկության ֆինանսական վերլուծության մեջ, քանի որ դրանց ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս գնահատել արտադրանքի ինքնարժեքը, հաշվարկել շահութաբերությունը և որոշել արտադրության օպտիմալ ծավալը։ Դրանք հակադրվում են հաստատուն ծախքերին, որոնք չեն փոխվում արտադրության ծավալից կախված և մնում են համեմատաբար կայուն կարճաժամկետ շրջանում։ Փոփոխուն ծախքերի ճիշտ կառավարումը հնարավորություն է տալիս ձեռնարկությանը բարձրացնել արդյունավետությունը, նվազեցնել ինքնարժեքը և բարելավել մրցունակությունը շուկայում։

Economics

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պարենային անվտանգության կառավարման համակարգի կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով երկրի տնտեսական, գյուղատնտեսական, սոցիալական և աշխարհաքաղաքական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմքում այն մոտեցումն է, որ պարենային անվտանգությունը միայն անհրաժեշտ քանակությամբ սննդամթերքի արտադրության կամ ներմուծման ապահովման խնդիր չէ, այլ բազմաբաղադրիչ համակարգ, որը ներառում է պարենի առկայությունը, բնակչության համար դրա տնտեսական և ֆիզիկական մատչելիությունը, սննդի պատշաճ օգտագործումը և մատակարարման կայունությունը։ ՀՀ կառավարության կողմից հաստատված պարենային անվտանգության համակարգի զարգացման ռազմավարությունը նույնպես հիմնվում է այս չորս հիմնական ուղղությունների վրա և նախատեսում է համապատասխան միջոցառումներ՝ բնակչության տարբեր խմբերի համար պարենային ապահովվածության բարելավման նպատակով։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել Հայաստանի պարենային անվտանգության վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, այդ թվում՝ գյուղատնտեսական արտադրության ծավալները, բնական և կլիմայական ռիսկերը, ներմուծումից կախվածությունը, գյուղատնտեսական հումքի և պարենային ապրանքների գների փոփոխությունները, բնակչության եկամուտների մակարդակը, ենթակառուցվածքների վիճակը և միջազգային շուկաներում տեղի ունեցող փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կենսապես կարևոր պարենային ապրանքների ինքնաբավության մակարդակին, քանի որ որոշ ապրանքների արտադրության սահմանափակ հնարավորությունները կարող են մեծացնել արտաքին շուկաների նկատմամբ կախվածությունը և բարձրացնել մատակարարման խափանումների ռիսկը։ Պարենային անվտանգության ռազմավարական մոտեցումներում որպես կարևոր խնդիրներ առանձնացվում են նաև բնական աղետների հետևանքները, պահուստների և պաշարների ձևավորման արդյունավետությունը, պահեստավորման ենթակառուցվածքների զարգացումը և ցածր ինքնաբավություն ունեցող ապրանքների ներմուծման արտաքին ռիսկերի կառավարումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է պետական կառավարման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը, քանի որ պարենային անվտանգության ապահովումը պահանջում է գյուղատնտեսության, տնտեսության, սոցիալական պաշտպանության, առողջապահության, արտակարգ իրավիճակների և այլ ոլորտների քաղաքականությունների համակարգված իրականացում։ Այդ շրջանակում կարևոր են պետական պարենային պահուստների ձևավորումն ու կառավարումը, ռազմավարական պաշարների բավարար մակարդակի պահպանումը, ճգնաժամային իրավիճակներում արագ արձագանքման մեխանիզմների զարգացումը և պարենային մատակարարման շղթաների շարունակականության ապահովումը։ ՀՀ ռազմավարական փաստաթղթերում որպես առաջնահերթություն նշվում են նաև բավարար պարենային պաշարների և կենսապես կարևորագույն պարենամթերքի նյութական պահուստի առկայությունը, անհրաժեշտ ենթակառուցվածքների զարգացումը և պարենային արժեշղթաներում կորուստների նվազեցումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև գյուղատնտեսության արտադրողականության բարձրացման, ժամանակակից տեխնոլոգիաների ներդրման, ոռոգման և պահեստավորման համակարգերի բարելավման, գյուղատնտեսական ապահովագրության, արտադրողների ֆինանսավորման և շուկաների հասանելիության ընդլայնման խնդիրներին։ Այս միջոցառումները կարևոր են ոչ միայն ներքին պահանջարկի բավարարումն ապահովելու, այլև տեղական արտադրողների մրցունակությունը բարձրացնելու և գյուղատնտեսական արտադրության նկատմամբ արտաքին ցնցումների ազդեցությունը նվազեցնելու համար։ Պարենային անվտանգության մեկ այլ կարևոր բաղադրիչ է բնակչության տնտեսական հասանելիությունը․ նույնիսկ սննդամթերքի բավարար ֆիզիկական առկայության պայմաններում դրա բարձր գները կամ բնակչության եկամուտների ցածր մակարդակը կարող են սահմանափակել տարբեր սոցիալական խմբերի լիարժեք սննդով ապահովվածությունը։ Այդ պատճառով կառավարման համակարգի կատարելագործումը ենթադրում է նաև սոցիալական քաղաքականության, գնային միջավայրի, զբաղվածության և եկամուտների հետ կապված գործոնների համատեղ դիտարկում։ Աշխատանքի կարևոր բաղադրիչ է նաև պարենի որակի և անվտանգության ապահովումը, քանի որ պարենային ապահովվածությունը չի կարող սահմանափակվել սննդամթերքի քանակական հասանելիությամբ։ ՀՀ սննդամթերքի անվտանգության համակարգի զարգացման ռազմավարությունը նախատեսում է օրենսդրության կատարելագործում, սննդի ամբողջ շղթայի վերահսկելիության ապահովում, լաբորատոր կարողությունների զարգացում, հետագծելիության համակարգերի ներդրում և վտանգների վերլուծության ու հսկման կրիտիկական կետերի սկզբունքների կիրառում։ Հետազոտության շրջանակում կարող է կարևորվել նաև տեղեկատվական և վերլուծական համակարգերի զարգացումը, քանի որ արդյունավետ կառավարումը պահանջում է պարենային շուկաների, արտադրության, ներմուծման, պահուստների, գների և սպառման վերաբերյալ հավաստի ու ժամանակին տվյալներ։ Նման համակարգերի կատարելագործումը հնարավորություն է տալիս ավելի վաղ հայտնաբերել հնարավոր ճգնաժամերը, գնահատել ռիսկերը և պետական միջոցները նպատակաուղղել առավել խոցելի ուղղություններին։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ դրա շրջանակում առաջարկվող մոտեցումները կարող են օգտագործվել պարենային անվտանգության պետական քաղաքականության կատարելագործման, գյուղատնտեսական արտադրության խթանման, ռազմավարական պաշարների կառավարման, ներմուծման ռիսկերի նվազեցման և բնակչության համար սննդամթերքի մատչելիության բարձրացման նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը պարենային անվտանգությունը դիտարկում է որպես տնտեսական, սոցիալական, գյուղատնտեսական և կառավարչական գործոնների փոխկապակցված համակարգ և նպատակ ունի բացահայտելու Հայաստանի Հանրապետությունում դրա կառավարման հիմնական խոչընդոտները՝ առաջարկելով համակարգի կայունության, ճկունության և դիմակայունության բարձրացման հնարավոր ուղղություններ։

Law

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ազատազրկման հետ չկապված այլընտրանքային պատիժների կիրառման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ դրանց իրավական բնույթի, նպատակների, կիրառման պայմանների և գործնական արդյունավետության համակողմանի վերլուծությամբ։ Գրքում քննարկվում է քրեական պատժի համակարգում ազատությունից զրկելու հետ չկապված միջոցների նշանակությունը, դրանց դերը հանցագործությունների նկատմամբ համաչափ արձագանքի, հանցավոր վարքագծի կանխարգելման և դատապարտված անձանց վերասոցիալականացման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այլընտրանքային պատիժների տեսակներին, դրանց նշանակման իրավական հիմքերին, կիրառման պայմաններին և դատական հայեցողության սահմաններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են նաև այն հանգամանքները, որոնք կարող են ազդել ոչ ազատազրկման պատժատեսակի ընտրության վրա՝ հաշվի առնելով կատարված արարքի բնույթը, վտանգավորության աստիճանը, մեղավորի անձը, նրա սոցիալական պայմանները և այլ էական հանգամանքներ։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում պատիժների կատարման ընթացքում առաջացող խնդիրներին, վերահսկողության և վերահսկվող անձանց վարքագծի նկատմամբ համապատասխան մեխանիզմների կիրառմանը, ինչպես նաև պատժի արդյունավետության գնահատման հարցերին։ Կարևորվում է ազատազրկման չափազանց լայն կիրառման նվազեցման, պատժի անհատականացման և հասարակության անվտանգության ու դատապարտված անձի վերականգնման շահերի հավասարակշռման անհրաժեշտությունը։ Քննության են առնվում նաև այլընտրանքային պատիժների կիրառման հնարավոր խոչընդոտները՝ կապված օրենսդրական կարգավորման, իրավակիրառ պրակտիկայի, վերահսկողության մեխանիզմների և համապատասխան ինստիտուցիոնալ ռեսուրսների հետ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել այլընտրանքային պատիժների տեղն ու նշանակությունը Հայաստանի քրեական արդարադատության համակարգում և բացահայտել դրանց արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի մասնագետների, դատավորների, դատախազների, փաստաբանների, քրեակատարողական համակարգի և պրոբացիայի ոլորտի աշխատակիցների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և քրեական քաղաքականության հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է բասկետբոլիստների անհատական գործունեության ոճի ձևավորման և դրա արդյունավետության ուսումնասիրմանը բարդ մրցակցային իրավիճակներում։ Հետազոտության շրջանակում անհատական ոճը դիտարկվում է որպես մարզիկի տեխնիկական, տակտիկական, հոգեբանական և շարժողական առանձնահատկությունների համակցություն, որն արտահայտվում է խաղային խնդիրների լուծման, որոշումների ընդունման և արագ փոփոխվող մրցակցային պայմաններին հարմարվելու ընթացքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն գործոններին, որոնք պայմանավորում են մարզիկի գործողությունների արդյունավետությունը բարձր լարվածության, ժամանակի սահմանափակման, մրցակցի ակտիվ դիմադրության և խաղային իրավիճակի անորոշության պայմաններում։ Քննվում են անհատական տեխնիկական հմտությունների, տակտիկական մտածողության, խաղային փորձի, ուշադրության կենտրոնացման, արձագանքման արագության և ինքնակարգավորման փոխկապակցվածությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տարբեր բարդության մրցակցային իրավիճակներում մարզիկների վարքագծի և գործողությունների առանձնահատկությունների բացահայտումը՝ գնահատելով, թե ինչպես է անհատական ոճն ազդում որոշումների ճշգրտության և խաղային առաջադրանքների կատարման վրա։ Կարևորվում է մարզիկի կարողությունը՝ արագ գնահատելու խաղադաշտում ստեղծված իրավիճակը, ընտրելու համապատասխան գործողության տարբերակը և այն արդյունավետորեն իրականացնելու թիմային մարտավարության շրջանակում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հոգեբանական կայունությանը, քանի որ մրցակցային լարվածությունը կարող է ազդել ուշադրության, շարժումների վերահսկման և որոշումների ընդունման վրա։ Քննվում է նաև մարզման գործընթացում անհատական տարբերությունների հաշվառման անհրաժեշտությունը՝ մարզիկների ուժեղ կողմերը զարգացնելու և բարդ իրավիճակներում արդյունավետ գործունեության կայուն ձևեր ստեղծելու նպատակով։ Հետազոտության ընթացքում կարող են կիրառվել մանկավարժական դիտարկումներ, խաղային գործողությունների վերլուծություն, հատուկ փորձարկումներ և մրցակցային գործունեության արդյունքների համեմատական գնահատում։ Կարևորվում է ոչ միայն առանձին տեխնիկական գործողությունների արդյունավետությունը, այլև դրանց նպատակահարմար կիրառումը կոնկրետ խաղային իրավիճակում։ Անհատական ոճի ձևավորումը դիտարկվում է որպես երկարատև մարզական պատրաստության բաղադրիչ, որի վրա կարող են ազդել մարզիկի ֆիզիկական պատրաստվածությունը, խաղային դերը, փորձը և մարզչական աշխատանքի առանձնահատկությունները։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս մարզման գործընթացը կազմակերպել ավելի անհատականացված սկզբունքներով՝ միաժամանակ պահպանելով թիմային համագործակցության պահանջները։ Աշխատությունը կարող է ունենալ կիրառական նշանակություն բասկետբոլիստների տեխնիկատակտիկական և հոգեբանական պատրաստության կատարելագործման, մարզման ծրագրերի անհատականացման և մրցակցային գործունեության վերլուծության համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով սպորտային մանկավարժության, բասկետբոլի տեսության ու մեթոդիկայի և սպորտային հոգեբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Psychology

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է խնդրահարույց իրավիճակներում կոնֆլիկտների դրսևորման հոգեբանական առանձնահատկությունները՝ հիմնվելով քննչական գործունեության փորձերի վրա։ Նյութում վերլուծվում են կոնֆլիկտների առաջացման պատճառները, դրանց մոդելները և անձի վարքային արձագանքները ճնշող կամ լարված իրավիճակներում՝ հաշվի առնելով անհատի անհատական հոգեբանական հատկությունները, վարքային նախատրամադրվածությունները և սոցիալ-հոգեբանական միջավայրը։ Քննարկվում է, թե ինչպես է պաշտոնեական դիրքը, պատասխանատվության մակարդակը և հաղորդակցման ունակությունները ազդում կոնֆլիկտների դրսևորման ձևերի վրա, ինչպես նաև ինչ հոգեբանական մեխանիզմներ են մասնակցում կոնֆլիկտի կառավարմանը և հաղթահարմանը։ Աշխատությունում ներկայացվում են գործնական օրինակներ քննչական պրակտիկայից՝ բացահայտելով անձի որոշումների, սթրեսային ռեակցիաների և խմբային ազդեցությունների փոխհարաբերությունը, և առաջարկվում են մոտեցումներ կոնֆլիկտային իրավիճակների կանխարգելման և արդյունավետ կառավարման համար։

Economics

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է անցումային շրջանի տնտեսության պետական կարգավորման ծրագրանպատակային մոտեցման ուսումնասիրությանը՝ շեշտադրելով տնտեսական վերափոխումների պայմաններում պետական կառավարման, նպատակների սահմանման, ծրագրերի մշակման և դրանց իրականացման փոխկապակցվածությունը։ Աշխատանքը վերաբերում է հատկապես այն տնտեսություններին, որոնք կենտրոնացված կամ վարչահրամայական համակարգից անցնում են շուկայական հարաբերությունների, ինչի ընթացքում անհրաժեշտ է միաժամանակ ապահովել տնտեսական կայունություն, կառուցվածքային փոփոխություններ, արտադրության վերականգնում, սեփականության հարաբերությունների վերափոխում և սոցիալական խնդիրների կառավարում։ Այս աշխատությունը Վ. Հ. Թորոսյանի դոկտորական ատենախոսությունն է, որը ներկայացվել է Երևանի պետական ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտում 1997 թվականին՝ տնտեսագիտության երկու մասնագիտություններով՝ Ը.00.02 և Ը.00.08։ Հետազոտության հիմքում ծրագրանպատակային կառավարման գաղափարն է, որի համաձայն՝ անցումային տնտեսության առանձին խնդիրները պետք է դիտարկվեն ոչ թե մեկուսացված միջոցառումների, այլ փոխկապակցված նպատակների, խնդիրների, միջոցների և ակնկալվող արդյունքների համակարգի շրջանակում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տնտեսական քաղաքականության ընդհանուր նպատակները վերածել կոնկրետ ծրագրերի՝ սահմանելով դրանց իրականացման փուլերը, անհրաժեշտ ռեսուրսները, պատասխանատու կառույցները և գնահատման չափանիշները։ Անցումային տնտեսության պայմաններում նման մոտեցումը հատկապես կարևոր է, քանի որ տնտեսական համակարգի փոփոխությունը ներառում է բազմաթիվ փոխկապակցված գործընթացներ՝ սեփականաշնորհում, շուկաների ձևավորում, մրցակցային միջավայրի ստեղծում, ֆինանսական համակարգի վերակազմավորում, գնագոյացման ազատականացում, պետական ձեռնարկությունների վերափոխում և սոցիալական պաշտպանության մեխանիզմների ձևավորում։ Աշխատության մեջ կարող է վերլուծվել նաև այն հարցը, թե ինչպես պետք է համադրվեն շուկայական ինքնակարգավորման մեխանիզմները և պետական միջամտությունը։ Անցումային փուլում շուկայի ինստիտուտները դեռևս լիարժեք ձևավորված չեն, ինչի հետևանքով պետությունը կարող է ունենալ կարևոր դեր մակրոտնտեսական կայունության պահպանման, առաջնահերթ ոլորտների զարգացման, ենթակառուցվածքների ձևավորման և սոցիալական հետևանքների մեղմացման գործում։ Միևնույն ժամանակ պետական միջամտությունը պետք է ունենա հստակ նպատակներ և չափելի արդյունքներ, որպեսզի չվերածվի տնտեսության վարչական կառավարման վերականգնման։ Ծրագրանպատակային հայեցակետը հենց այս հակասության կառավարման գործիքներից մեկն է՝ պետական քաղաքականությունը կապելով հստակ ձևակերպված նպատակների և դրանց հասնելու համար նախատեսված միջոցառումների հետ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել տնտեսական զարգացման առաջնահերթությունների որոշումը։ Անցումային տնտեսությունում բոլոր խնդիրները միաժամանակ լուծելն իրատեսական չէ, քանի որ ֆինանսական, նյութական և մարդկային ռեսուրսները սահմանափակ են։ Հետևաբար անհրաժեշտ է առանձնացնել այն ուղղությունները, որոնց զարգացումը կարող է առավել մեծ ազդեցություն ունենալ ամբողջ տնտեսության վրա։ Այդպիսիք կարող են լինել արդյունաբերության վերականգնումը, ներդրումների խթանումը, արտահանման ընդլայնումը, զբաղվածության պահպանումը, ֆինանսական համակարգի կայունացումը, փոքր և միջին ձեռնարկատիրության զարգացումը և տեխնոլոգիական արդիականացումը։ Ծրագրերի արդյունավետության գնահատման համար կարող են կիրառվել տնտեսական աճի, արտադրողականության, զբաղվածության, ներդրումների, եկամուտների, արտահանման և այլ ցուցանիշներ։ Կարևոր է ոչ միայն ծրագիր ունենալը, այլև դրա իրականացման արդյունքների մշտադիտարկումը և անհրաժեշտության դեպքում ծրագրային միջոցառումների վերանայումը։ Աշխատանքի գաղափարական հիմքը հատկապես արդիական է Հայաստանի 1990-ականների տնտեսական վերափոխումների համատեքստում։ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո Հայաստանի տնտեսությունը բախվեց արտադրական կապերի խզման, տնտեսական անկման, գործազրկության, գնաճի, ֆինանսական սահմանափակումների և կառուցվածքային վերափոխումների խնդիրներին։ Այդ պայմաններում պետական տնտեսական քաղաքականության համար առանցքային էր ոչ միայն շուկայական ինստիտուտների ստեղծումը, այլև տնտեսության վերականգնման և զարգացման նպատակների համակարգված ձևակերպումը։ Հետազոտության ծրագրանպատակային մոտեցումը կարող է դիտարկվել հենց այսպիսի բարդ և բազմաշերտ միջավայրում պետական կարգավորման արդյունավետության բարձրացման տեսական ու մեթոդաբանական գործիք։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կապված է տնտեսական քաղաքականության ծրագրավորման կատարելագործման հետ։ Դրա մոտեցումները կարող են օգտագործվել պետական նպատակային ծրագրերի ձևավորման, առաջնահերթությունների ընտրության, ռեսուրսների բաշխման, ծրագրերի փոխկապակցման և դրանց արդյունքների գնահատման համար։ Ժամանակակից Հայաստանի տնտեսական քաղաքականության մեջ նույնպես կիրառվում են նպատակային ծրագրեր՝ օրինակ արտադրողականության բարձրացմանն ու բարձր որակավորում ունեցող մասնագետների ներգրավմանը ուղղված ծրագրեր, ինչը ցույց է տալիս ծրագրային գործիքների շարունակական կիրառությունը պետական տնտեսական քաղաքականության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը անցումային տնտեսության կարգավորումը դիտարկում է որպես նպատակների, խնդիրների, ռեսուրսների և միջոցառումների փոխկապակցված համակարգ, որտեղ պետության հիմնական խնդիրներից է տնտեսական վերափոխումների ուղղությունների հստակեցումը, առաջնահերթությունների ընտրությունը և դրանց իրականացման արդյունավետ մեխանիզմների ձևավորումը։ Ծրագրանպատակային հայեցակետի միջոցով առաջարկվում է անցումային շրջանի բարդ տնտեսական գործընթացները համակարգել այնպես, որ պետական միջամտությունը լինի նպատակային, հիմնավորված և արդյունքահեն՝ նպաստելով տնտեսության կայունացմանը, կառուցվածքային վերափոխմանը և երկարաժամկետ զարգացման հիմքերի ձևավորմանը։