Սառնարանների ցրտամատակարարման արդյունավետության բարձրացման մեթոդների մշակումը

Other Subjects

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Երևանի տարածքում առկա չօգտագործվող կամ նախկին գործառույթը կորցրած կառույցների հարմարեցման հիմնախնդիրներին՝ դրանք ժամանակակից քաղաքային կյանքի պահանջներին համապատասխան վերափոխելու և վերաօգտագործելու տեսանկյունից։ Աշխատության հիմքում այն գաղափարն է, որ քաղաքում արդեն գոյություն ունեցող շենքերի ու կառույցների պահպանությունը, վերակազմակերպումը և նոր գործառույթով օգտագործումը կարող են դառնալ քաղաքային զարգացման կարևոր ուղղություն։ Հատկապես Երևանի նման պատմականորեն ձևավորված քաղաքային միջավայրում չօգտագործվող կառույցների հարցը կապված է ոչ միայն շենքի ֆիզիկական վիճակի կամ նոր գործառույթի ընտրության հետ, այլև քաղաքի պատմական կերպարի, ճարտարապետական ժառանգության, հասարակական տարածքների, ենթակառուցվածքների և բնակիչների կարիքների փոխհարաբերության հետ։ Չօգտագործվող կառույցները կարող են առաջանալ տարբեր պատճառներով՝ շենքի սկզբնական գործառույթի վերացումից, սեփականության կամ կառավարման խնդիրներից, տեխնիկական վիճակի վատթարացումից, տնտեսական աննպատակահարմարությունից կամ քաղաքային զարգացման ուղղությունների փոփոխությունից։ Այդպիսի շենքերը երկար ժամանակ անգործության մատնված մնալու դեպքում կարող են աստիճանաբար կորցնել իրենց ֆիզիկական և ճարտարապետական արժեքը, իսկ որոշ դեպքերում՝ բացասաբար ազդել շրջակա քաղաքային միջավայրի վրա։ Միաժամանակ դրանց վերաօգտագործումը կարող է հնարավորություն ստեղծել պահպանելու արդեն կառուցապատված տարածքը և նոր շինարարության անհրաժեշտությունը նվազեցնելու համար։ Հարմարեցման գործընթացի առանցքային խնդիրներից մեկը կառույցի նախկին և նոր գործառույթների հարաբերակցության որոշումն է։ Յուրաքանչյուր շենք հնարավոր չէ նույն կերպ հարմարեցնել ցանկացած նշանակության։ Անհրաժեշտ է ուսումնասիրել դրա տարածական կառուցվածքը, կրող համակարգը, հարկայնությունը, բնական լուսավորության հնարավորությունները, մուտքերի և ելքերի կազմակերպումը, ինժեներական ենթակառուցվածքները և շրջակա տարածքի առանձնահատկությունները։ Նոր գործառույթը պետք է հնարավորինս համապատասխանեցվի կառույցի իրական հնարավորություններին, որպեսզի վերափոխումը չհանգեցնի շենքի ճարտարապետական արժեքի կամ կառուցվածքային ամբողջականության կորստին։ Երևանի պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն ունի պատմական և մշակութային արժեք ունեցող կառույցների հարմարեցումը։ Նման շենքերի դեպքում ժամանակակից պահանջների ապահովումը պետք է համադրվի պատմական կերպարի և արժեքավոր ճարտարապետական տարրերի պահպանության հետ։ Սա պահանջում է զգույշ միջամտություն, որի ընթացքում անհրաժեշտ է տարբերակել այն հատվածները, որոնք ենթակա են անփոփոխ պահպանման, և այն տարրերը, որոնք կարող են վերակազմակերպվել։ Պատմական շենքի ժամանակակից օգտագործման ապահովումը կարող է նպաստել դրա պահպանությանը, քանի որ գործող և օգտագործվող կառույցը սովորաբար ավելի մեծ հնարավորություն ունի ստանալու անհրաժեշտ խնամք և վերանորոգում։ Միաժամանակ հարմարեցումը չի նշանակում պարզապես հին շենքի ներսում նոր գործառույթ տեղադրել։ Այն ենթադրում է տարածական և տեխնիկական համակարգերի համապարփակ վերանայում։ Անհրաժեշտ է ապահովել ժամանակակից սանիտարական, հրդեհային անվտանգության, էներգաարդյունավետության, մատչելիության և ինժեներական համակարգերի պահանջները։ Հատկապես կարևոր է հաշմանդամություն ունեցող անձանց համար հասանելիության ապահովումը, քանի որ պատմական կամ հին կառույցները հաճախ նախագծվել են այնպիսի ժամանակաշրջանում, երբ ունիվերսալ դիզայնի սկզբունքները դեռևս լայնորեն չէին կիրառվում։ Հարմարեցման խնդիրներից է նաև կառույցի ֆիզիկական վիճակի գնահատումը։ Նախքան վերակառուցման կամ վերաօգտագործման որոշում կայացնելը անհրաժեշտ է ուսումնասիրել կրող կառուցվածքները, հիմքերը, պատերը, ծածկերը, տանիքը և ինժեներական համակարգերը։ Տեխնիկական հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե շենքի որ հատվածներն են պահպանելի, որոնք են վերականգնման կարիք ունենում և որտեղ է անհրաժեշտ նոր կառուցվածքային միջամտություն։ Առանց նման գնահատման իրականացված վերակառուցումը կարող է առաջացնել ինչպես տեխնիկական, այնպես էլ տնտեսական խնդիրներ։ Կարևոր է նաև կառույցի և շրջակա քաղաքային միջավայրի փոխհարաբերությունը։ Շենքի նոր գործառույթը պետք է դիտարկվի ոչ թե միայն նրա ներքին տարածքի, այլև փողոցի, բակի, հարակից շենքերի, տրանսպորտային և հետիոտնային կապերի համատեքստում։ Օրինակ՝ հասարակական նշանակության նոր գործառույթ ունեցող կառույցը կարող է պահանջել լրացուցիչ մուտքեր, բաց տարածքներ, տրանսպորտային հասանելիություն կամ հանրային ենթակառուցվածքներ։ Հետևաբար հարմարեցումը կարող է ազդել ոչ միայն մեկ շենքի, այլև ամբողջ թաղամասի քաղաքաշինական կազմակերպման վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է չօգտագործվող կառույցների վերաօգտագործման տնտեսական նպատակահարմարությունը։ Նոր շենք կառուցելու և գոյություն ունեցող կառույցը վերականգնելու ծախսերը կարող են զգալիորեն տարբերվել՝ կախված շենքի վիճակից, կառուցվածքային համակարգից և պահանջվող միջամտության ծավալից։ Սակայն տնտեսական գնահատումը պետք է ներառի ոչ միայն շինարարական ծախսերը, այլև կառույցի պահպանման, էներգիայի սպառման, հետագա շահագործման և քաղաքային ենթակառուցվածքների վրա ազդեցության հարցերը։ Վերաօգտագործումը կարող է նաև պահպանել արդեն ձևավորված քաղաքային կապերը և կանխել տարածքների դատարկության կամ դեգրադացման խորացումը։ Բնապահպանական տեսանկյունից գոյություն ունեցող կառույցների հարմարեցումը նույնպես կարևոր առավելություններ կարող է ունենալ։ Նոր շինարարությունը պահանջում է մեծ քանակությամբ շինանյութեր և էներգետիկ ռեսուրսներ, մինչդեռ գոյություն ունեցող շենքի կառուցվածքային համակարգի պահպանումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել նյութերի նոր արտադրության և շինարարական թափոնների ծավալը։ Հետևաբար վերաօգտագործումը կարող է դիտարկվել նաև որպես կայուն քաղաքաշինության սկզբունքներին համապատասխան մոտեցում։ Երևանի համար սա հատկապես կարևոր է խիտ կառուցապատված և սահմանափակ տարածքային ռեսուրսներ ունեցող հատվածներում։ Հարմարեցման գործընթացում կարևոր է նաև նոր գործառույթի հասարակական նշանակությունը։ Չօգտագործվող կառույցները կարող են վերափոխվել մշակութային, կրթական, վարչական, հասարակական, ստեղծագործական, առևտրային կամ այլ նշանակության տարածքների՝ կախված տվյալ թաղամասի պահանջներից։ Առավել արդյունավետ են այն նախագծերը, որոնք ոչ միայն լուծում են շենքի ֆունկցիոնալ խնդիրը, այլև ստեղծում են նոր հանրային արժեք և ակտիվացնում շրջակա տարածքը։ Այս մոտեցումը կարող է նպաստել քաղաքային կյանքի աշխուժացմանը և previously unused տարածքների վերադարձին հասարակական շրջանառության մեջ։ Միաժամանակ հարմարեցման գործընթացը կարող է բախվել իրավական և սեփականության հետ կապված խնդիրների։ Չօգտագործվող շենքերի մի մասը կարող է ունենալ բարդ սեփականության կառուցվածք, սահմանափակումներ կամ պատմամշակութային պահպանության հատուկ կարգավիճակ։ Այդ հանգամանքները կարող են դժվարացնել վերակառուցման թույլտվությունների ստացումը և ներդրումային ծրագրերի իրականացումը։ Հետևաբար ճարտարապետական լուծումները պետք է համադրվեն իրավական և կառավարչական մեխանիզմների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Երևանի չօգտագործվող կառույցների հարմարեցումը բազմաբաղադրիչ խնդիր է, որը պահանջում է ճարտարապետական, քաղաքաշինական, տեխնիկական, տնտեսական, սոցիալական և մշակութային գործոնների համատեղ դիտարկում։ Նպատակահարմար հարմարեցման դեպքում նախկինում անգործուն կառույցը կարող է վերածվել ժամանակակից քաղաքային միջավայրի ակտիվ բաղադրիչի՝ միաժամանակ պահպանելով իր պատմական կամ ճարտարապետական արժեքը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս քաղաքային զարգացման գործընթացը կառուցել ոչ միայն նոր շինությունների ստեղծման, այլև արդեն գոյություն ունեցող տարածքների խելամիտ վերաօգտագործման սկզբունքի վրա։

Mathematics

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Շտուրմ–Լիուվիլի օպերատորի համար ձևակերպվող հակադարձ ցրման խնդրին, երբ պոտենցիալը ունի որոշակի ասիմպտոտիկ վարքագիծ անվերջությունում՝ ընդգծելով սպեկտրալ տվյալների և դինամիկ համակարգերի վերականգնման տեսական հիմքերը։ Աշխատանքը կենտրոնանում է այն հիմնարար հարցի վրա, թե ինչպես կարելի է ցրման տվյալների (reflection coefficient, transmission coefficient և հնարավոր սեփական արժեքների հավաքածու) միջոցով միարժեքորեն վերականգնել դիֆերենցիալ օպերատորի պոտենցիալ ֆունկցիան։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն դեպքերին, երբ պոտենցիալը չի արագորեն մարում, այլ ցուցաբերում է որոշակի կարգավորված վարքագիծ անսահմանությունում, ինչը բարդացնում է դասական հակադարձ ցրման մեթոդների կիրառումը։ Ներկայացվում է Գելֆանդ–Լևիտանի–Մարչենկոյի տիպի ինտեգրալ հավասարումների կառուցումը և դրանց լուծման պայմանները, որոնք ապահովում են վերականգնման կայունություն և միարժեքություն։ Աշխատանքը վերլուծում է նաև սպեկտրալ տեսության և օրթոգոնալ ֆունկցիաների համակարգերի դերը հակադարձ խնդրի լուծման մեջ, ինչպես նաև կապը քվանտային մեխանիկայի և ալիքային պրոցեսների մոդելավորման հետ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ հակադարձ ցրման խնդիրները Շտուրմ–Լիուվիլի օպերատորների համար հանդիսանում են կարևոր գործիքներ մաթեմատիկական ֆիզիկայում՝ հնարավորություն տալով վերականգնել համակարգի ներքին կառուցվածքը արտաքին դիտարկելի տվյալներից՝ նույնիսկ բարդ ասիմպտոտիկ պայմանների առկայության դեպքում։

Mathematics

Աշխատությունը նվիրված է ուռուցիկ ոչ գծայնությամբ օժտված որոշ ինտեգրալ օպերատորների անշարժ կետերի կառուցման և գոյության պայմանների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում անշարժ կետի խնդիրն է, երբ անհրաժեշտ է գտնել այնպիսի ֆունկցիա, որը տվյալ օպերատորի ազդեցությունից հետո մնում է անփոփոխ։ Նման խնդիրները կարևոր տեղ են զբաղեցնում ժամանակակից ֆունկցիոնալ անալիզում և կիրառվում են ոչ գծային ինտեգրալ ու դիֆերենցիալ հավասարումների, մաթեմատիկական ֆիզիկայի և տարբեր կիրառական մոդելների ուսումնասիրության ժամանակ։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում օպերատորների հատկություններին, դրանց ոչ գծային բաղադրիչների կառուցվածքին և այն պայմաններին, որոնց դեպքում հնարավոր է ապացուցել անշարժ կետի գոյությունը։ Ուռուցիկության հատկությունը էական նշանակություն ունի հետազոտվող օպերատորների վարքը վերահսկելու և համապատասխան ֆունկցիոնալ տարածություններում անհրաժեշտ գնահատականներ ստանալու համար։ Կարող են ուսումնասիրվել օպերատորների շարունակականությունը, կոմպակտությունը, դրականությունը, սահմանափակ բազմությունների նկատմամբ դրանց վարքը և այլ հատկություններ, որոնք թույլ են տալիս կիրառել անշարժ կետի վերաբերյալ տեսական արդյունքներ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է անշարժ կետերի ոչ միայն գոյության հիմնավորումը, այլև դրանց կառուցման կամ մոտավոր ստացման մեթոդների ուսումնասիրությունը։ Այդ նպատակով կարող են կիրառվել հաջորդական մոտարկումների, օպերատորային կրկնությունների և այլ ֆունկցիոնալ-անալիտիկ մեթոդներ։ Ստացված արդյունքները կարող են ընդլայնել ոչ գծային օպերատորների համար անշարժ կետերի տեսության կիրառման շրջանակը և նոր պայմաններ կամ մոտեցումներ առաջարկել համապատասխան ինտեգրալ հավասարումների լուծելիության ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել մաթեմատիկոսներին, ֆունկցիոնալ անալիզի և ոչ գծային անալիզի մասնագետներին, ինչպես նաև ինտեգրալ օպերատորների և ոչ գծային հավասարումների տեսությամբ զբաղվող հետազոտողներին ու մաթեմատիկական ֆակուլտետների ուսանողներին։

Chemistry

Աշխատանքը նվիրված է հանգուցային ազոտի ատոմ պարունակող ազոլոպիրիմիդինների սինթեզի, ալկիլացման և H/D-փոխանակման ռեգիոսելեկտիվության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այս բարդ հետերոցիկլային համակարգերում քիմիական փոխակերպումների ուղղվածության օրինաչափությունները և պարզել, թե ինչպես են մոլեկուլի կառուցվածքը, փոխարինիչների բնույթը և ռեակցիայի պայմանները ազդում տարբեր դիրքերի ընտրողական ռեակցիոնության վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են ազոլոպիրիմիդինների ստացման սինթետիկ ուղիները, ռեակցիաների մեխանիզմները և ստացվող միացությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ալկիլացման ռեակցիաներին, որոնց ընթացքում հնարավոր է տարբեր ռեակցիոն կենտրոնների միջև մրցակցություն, և H/D-փոխանակման գործընթացներին, որոնք կարող են արժեքավոր տեղեկություններ տալ մոլեկուլների պրոտոնացման, թթվայնության, տավտոմերացման և ռեակցիոն ակտիվության վերաբերյալ։ Ռեգիոսելեկտիվության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս որոշելու, թե մոլեկուլի որ դիրքերն են առավել հակված տվյալ փոխակերպմանը և ինչ պայմաններում կարելի է նպատակային ձևով ստանալ ցանկալի կառուցվածքով արտադրանք։ Աշխատանքը կարող է ներառել ստացված միացությունների կառուցվածքի հաստատման ժամանակակից ֆիզիկաքիմիական մեթոդների կիրառում, ինչպես նաև փորձարարական տվյալների համեմատական վերլուծություն՝ ռեակցիաների ընտրողականության և մեխանիզմների պարզաբանման նպատակով։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է սինթեզի պայմանների օպտիմալացումը, որը կարող է հնարավորություն տալ բարձրացնել թիրախային միացությունների ելքը և նվազեցնել կողմնակի արտադրանքների առաջացումը։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են ընդլայնել ազոլոպիրիմիդինների քիմիական վարքագծի վերաբերյալ գիտական պատկերացումները և նպաստել նոր հետերոցիկլային միացությունների նպատակային սինթեզի մեթոդների մշակմանը։ Այսպիսի միացությունները կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել դեղանյութերի, կենսաբանորեն ակտիվ նյութերի և ֆունկցիոնալ օրգանական միացությունների որոնման ու ստացման տեսանկյունից։

Technology

Այս աշխատությունը նվիրված է կենտրոնացված ջերմամատակարարման համակարգերի արդյունավետության համալիր ուսումնասիրությանը՝ տարբեր կլիմայական պայմանների ազդեցության հաշվառմամբ։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այն օրինաչափությունները, որոնց միջոցով արտաքին միջավայրի պայմանները, ջերմային պահանջարկի փոփոխությունները և համակարգի տեխնիկական բնութագրերը փոխազդում են միմյանց հետ և պայմանավորում ջերմամատակարարման ընդհանուր արդյունավետությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կենտրոնացված ջերմամատակարարման համակարգը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված ենթահամակարգերի ամբողջություն, որտեղ ջերմության արտադրությունը, փոխադրումը, բաշխումը և սպառումը պետք է գործեն հնարավորինս համաձայնեցված և օպտիմալ ռեժիմով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում արտաքին օդի ջերմաստիճանին, ջեռուցման սեզոնի տևողությանը, խոնավությանը, քամու ազդեցությանը և այլ կլիմայական գործոններին, որոնք կարող են փոփոխել շենքերի ջերմային պահանջարկը և համակարգի աշխատանքային ռեժիմները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են ջերմային կորուստների առաջացման պատճառները, ջերմային ցանցերի վիճակը, խողովակաշարերի ջերմամեկուսացման մակարդակը, ջերմակրի շարժի և ջերմաստիճանի կարգավորման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ջերմության արտադրության աղբյուրների արդյունավետությունը։ Կարևոր ուղղություն է տարբեր կլիմայական պայմաններում համակարգի էներգետիկ ցուցանիշների համեմատական գնահատումը, որը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե ինչպիսի նախագծային և շահագործման մոտեցումներ են առավել նպատակահարմար տվյալ պայմաններում։ Հետազոտությունը կարող է ներառել ջերմային բեռների հաշվարկ, էներգիայի սպառման վերլուծություն և տարբեր աշխատանքային ռեժիմների մոդելավորում՝ համակարգի առավել արդյունավետ կառավարման պայմանները որոշելու նպատակով։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում էներգախնայողության միջոցառումներին, այդ թվում՝ ջերմային ցանցերի վերակառուցմանը, խողովակաշարերի մեկուսացման բարելավմանը, ավտոմատ կառավարման և կարգավորման համակարգերի ներդրմանը, ջերմության արտադրության արդյունավետության բարձրացմանը և սպառման ռեժիմների օպտիմալացմանը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև տեխնիկական լուծումների տնտեսական գնահատումը՝ հաշվի առնելով ներդրումային ծախսերը, վառելիքի և էլեկտրաէներգիայի սպառումը, շահագործման ծախսերը և ակնկալվող էներգետիկ խնայողությունները։ Նման վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ընտրել ոչ միայն տեխնիկապես արդյունավետ, այլև տնտեսապես հիմնավորված լուծումներ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտագործվել կենտրոնացված ջերմամատակարարման համակարգերի նախագծման, վերակառուցման և շահագործման ընթացքում՝ տարբեր կլիմայական գոտիների առանձնահատկությունները հաշվի առնելու համար։ Դրանք կարող են նպաստել ջերմային էներգիայի կորուստների նվազեցմանը, համակարգերի հուսալիության բարձրացմանը, սպառողների ջերմային պահանջարկի առավել ճշգրիտ բավարարմանը և շրջակա միջավայրի վրա էներգետիկ գործունեության ազդեցության սահմանափակմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել էներգետիկայի և ջերմատեխնիկայի մասնագետներին, ջերմային ցանցերի նախագծողներին, ինժեներներին, էներգաարդյունավետության ոլորտի հետազոտողներին, քաղաքային ենթակառուցվածքների մասնագետներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Geography

Այս թեման վերաբերում է էկոհամակարգերի կայունության գնահատման մեջ կենսաերկրաքիմիական ցիկլերի դերին՝ որպես հիմնական ֆունկցիոնալ չափանիշ։ Այն ուսումնասիրում է, թե ինչպես են քիմիական տարրերը՝ ածխածինը, ազոտը, ֆոսֆորը, ջուրը և այլ կենսական նյութեր, շրջանառվում կենսոլորտում՝ անցնելով կենսաբանական, երկրաբանական և քիմիական բաղադրիչներով, և ինչպես է այդ շարունակական շրջանառությունը ապահովում էկոհամակարգերի ինքնակարգավորումը և երկարաժամկետ կայունությունը։ Կենսաերկրաքիմիական ցիկլերի հավասարակշռված ընթացքը նպաստում է էներգիայի և նյութերի արդյունավետ բաշխմանը, կենսաբազմազանության պահպանմանը և էկոլոգիական համակարգերի դիմադրողականությանը արտաքին ազդեցությունների նկատմամբ, ինչպիսիք են կլիմայական փոփոխությունները կամ մարդածին միջամտությունները։ Երբ այս ցիկլերը խախտվում են, օրինակ՝ աղտոտման, անտառահատման կամ արդյունաբերական գործունեության հետևանքով, էկոհամակարգերը կորցնում են իրենց ինքնակարգավորման ունակությունը, ինչը կարող է հանգեցնել դեգրադացիայի կամ նույնիսկ փլուզման։ Այսպիսով, կենսաերկրաքիմիական ցիկլերի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս հասկանալ էկոհամակարգերի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ կայունության հիմքերը և գնահատել դրանց խոցելիությունը տարբեր բնապահպանական փոփոխությունների պայմաններում։