Семидесятипятилетие Лазаревского института восточных языков

Culture

Այլաբանությունը հայ կինոարվեստում հանդես է գալիս որպես արվեստի բովանդակային և ձևաչափային կարևորագույն միջոց, որը թույլ է տալիս ստեղծագործին արտահայտել գաղափարներն ու զգացմունքները ոչ ուղղակի, այլ խորհրդանշական, պատկերագրական և դրսևորողական ձևերով, ինչը ուժեղացնում է ֆիլմի էմոցիոնալ ազդեցությունը և դիտողի մտավոր մասնակցությունը։ Հայ կինոյում այլաբանությունը հաճախ օգտագործվում է սոցիալական, քաղաքական կամ պատմական թեմաների մշակման ժամանակ, երբ ֆիլմի իրական ասելիքը ճնշված կամ զգայուն է, և պահանջում է նրբագեղ մատնանշումներ՝ դիսկուրսի մեջ դնելով կերպարների գործողությունները, սյուժետային իրավիճակները, բնապատկերների և օբյեկտների խորհրդանշականությունը։ Այս տեխնիկան տեսանելի է ինչպես դոկումենտալ, այնպես էլ խաղարկային ֆիլմերում, որտեղ ռեժիսորները կիրառում են պատկերների, գույների, լուսավորության, ձայնային դիզայնի և սիմվոլիկ գործողությունների բազմաշերտ համակարգ, որպեսզի փոխանցեն անհատական կամ համազգային հոգեբանական դինամիկա, ներքին զգացմունքների հակասություններ, հոգեբանական տրավմայի ազդեցություն կամ պատմական վերապրումների հզոր արտացոլումներ։ Այլաբանությունը հայ կինոյում նաև թույլ է տալիս խուսափել ցայտուն բովանդակային կլիշեներից, ստեղծել էստետիկ առանձնահատկություններ և խթանել քննարկման և մեկնաբանության լայն հնարավորություններ՝ դիտողի կողմից ճանաչողական և զգայական ակտիվ մասնակցությունը ապահովելով։ Ռեժիսորների կողմից օգտագործվող այլաբանության օրինակներն ընդգրկում են կերպարների շարժումների ու արարքների խորհրդանշական ներկայացումը, սյուժետային ժամանակի և տարածության փոփոխությունների հնարհամակարգային կառուցվածքը, առարկաների ու պատկերների սիմվոլիկ նշանակությունը, որոնք համալրում են ֆիլմի հիմնական ուղերձը և հնարավորություն տալիս արտահայտել դժվար հասկանալի հոգեբանական և սոցիալական գործընթացներ՝ ստեղծելով հայկական կինոարվեստի յուրահատուկ ոճային և էմոցիոնալ դիմագիծ։

Technology

Շինարարության և կառավարման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է տարերային աղետների հետևանքով վնասված կառուցվածքների վերականգնման ու ուժեղացման գործընթացներին նախորդող նախապատրաստական աշխատանքների արդյունավետ կառավարման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում վնասված շենքերի և շինությունների տեխնիկական վիճակի գնահատման, վնասվածքների բնույթի ու աստիճանի որոշման, անհրաժեշտ հետազոտությունների կազմակերպման և վերականգնման առաջնահերթությունների սահմանման մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նախագծային, տեխնիկական և կազմակերպչական միջոցառումների փոխկապակցվածությանը, ինչպես նաև աշխատանքային ռեսուրսների, շինանյութերի և տեխնիկական միջոցների արդյունավետ պլանավորմանը։ Վերլուծվում են նախապատրաստական փուլում որոշումների ընդունման, աշխատանքների հաջորդականության սահմանման, անվտանգության ապահովման և տարբեր մասնագիտական խմբերի գործունեության համակարգման խնդիրները։ Քննարկվում են նաև վերականգնման ու ուժեղացման աշխատանքների ժամկետների և ծախսերի կառավարման, հնարավոր ռիսկերի գնահատման և շինարարական գործընթացի կազմակերպման կատարելագործման ուղղությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հիմնավորելու աղետներից հետո վերականգնողական աշխատանքների արդյունավետ նախապատրաստման և կառավարման մոտեցումները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել շինարարության, կառուցվածքների վերականգնման, շինարարական նախագծերի կառավարման և աղետների հետևանքների վերացման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Economics

Ասլանյանը ներկայացնում է աշխատանքի ժամանակի կառավարման հիմնարար սկզբունքները, ինչպես նաև այն գործիքները, որոնց միջոցով հնարավոր է չափել և գնահատել աշխատողների աշխատանքային արդյունավետությունը։ Գրքում հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն տարբեր մեթոդներին, որոնց միջոցով կարող են վերլուծվել աշխատանքային ժամանակի ծախսերը՝ ժամանակի հաշվարկային մոդելներ, վիճակագրական մեթոդներ, ժամանակի նմուշառման վերլուծություններ և գործիքներ, որոնք կարող են օգտագործվել ժամանակի կառավարման ոլորտում։ Հեղինակը բացատրում է, թե ինչպիսի գործոններ են ազդում աշխատաժամանակի արդյունավետ օգտագործման վրա՝ այդ թվում տնտեսական գործոններ, տեխնոլոգիական զարգացումներ, կազմակերպչական մշակույթ և աշխատանքային պայմաններ։ Ասլանյանը նաև քննարկում է աշխատանքային ժամանակի վերաբերյալ որոշումներ կայացնելու մեթոդներ, որոնք կիրառվում են աշխատուժի ներգրավվածության, աշխատանքի կազմակերպման, ժամային կարգապահության բարելավման ու աշխատակազմի արդյունավետության բարձրացման հարցերում։ Գրքում ներկայացված են ինչպես ավանդական մեթոդներ, այնպես էլ նորարարական մոտեցումներ, որոնք օգտագործվում են ժամանակի կառավարման համար՝ այնպիսի թեմաներով, ինչպես՝ կազմակերպությունների արդյունավետությունը, արտադրողականությունը և աշխատավարձերի հարցերը։ Ասլանյանը շեշտում է, որ աշխատաժամանակի կառավարման ճիշտ մեթոդները կարող են ոչ միայն ավելացնել կազմակերպության աշխատուժի արդյունքը, այլև նպաստել ավելի լավ աշխատանքային մթնոլորտի ստեղծմանը՝ դրանով իսկ նվազեցնելով կուտակված պաշարների ավելացումը, ժամկետների խախտումները կամ աշխատողի բեռնվածության բարձրացումը։ Գիրքը նախատեսված է տնտեսագետներին, մենեջերներին, ժամանակի կառավարման մասնագետներին, ինչպես նաև այն ուսանողներին, ովքեր հետաքրքրված են աշխատանքի կազմակերպման ու արդյունավետության բարելավման հարցերով։ Այն կարող է ծառայել նաև որպես ուսումնական նյութ ժամանակի կառավարման ոլորտում։

Biology

Աշխատությունը նվիրված է α,β-դեհիդրոամինաթթուների կառուցվածքային առանձնահատկությունների հիման վրա նախագծված նոր միացությունների՝ խոլինէսթերազային ֆերմենտների ակտիվության վրա հնարավոր արգելակող ազդեցության կենսաքիմիական և դեղաբանական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում կառուցվածք–ակտիվություն փոխկապակցվածության բացահայտումն է, որի միջոցով գնահատվում է, թե ուսումնասիրվող մոլեկուլների կառուցվածքային տարբերությունները ինչպես կարող են անդրադառնալ ֆերմենտների հետ դրանց փոխազդեցության և կենսաբանական ակտիվության վրա։ Խոլինէսթերազները դիտարկվում են նյարդային համակարգում կարևոր նշանակություն ունեցող ֆերմենտների համատեքստում, իսկ դրանց ակտիվության կարգավորման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու խոլիներգիկ գործընթացների կենսաքիմիական մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նոր միացությունների ֆերմենտային ակտիվության վրա ազդեցության համեմատական գնահատմանը, դրանց ընտրողականության հնարավոր տարբերություններին և մոլեկուլային կառուցվածքի այն առանձնահատկություններին, որոնք կարող են պայմանավորել կենսաբանական ազդեցության բնույթը։ Հետազոտությունը կարող է համադրել կենսաքիմիական փորձարկումների արդյունքները տեսական պատկերացումների հետ՝ նպատակ ունենալով պարզաբանելու ֆերմենտ–արգելակիչ փոխազդեցությունների հիմնական օրինաչափությունները։ Կարևորվում է նաև տարբեր կառուցվածքային խմբերի և տարածական առանձնահատկությունների նշանակության գնահատումը՝ առանց կենսաբանական ակտիվությունը միայն մեկ մոլեկուլային հատկանիշով պայմանավորելու։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են կենսաբանորեն ակտիվ նյութերի նպատակային նախագծման գիտական սկզբունքների զարգացման համար և կարող են նպաստել հետագա դեղաբանական հետազոտությունների համար հետաքրքրություն ներկայացնող միացությունների առանձնացմանը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է գնահատել ոչ միայն ֆերմենտային ակտիվության փոփոխությունը, այլև միացությունների ընդհանուր կենսաբանական հատկությունները, ընտրողականությունը և անվտանգության հետ կապված գործոնները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է կենսաքիմիայի, դեղաբանական քիմիայի և մոլեկուլային նախագծման մոտեցումները՝ նպաստելով խոլինէսթերազների արգելակման մեխանիզմների և նոր կենսաբանորեն ակտիվ միացությունների կառուցվածք–ակտիվություն կապերի վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնմանը։

History

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայի զինված ուժերում 20-րդ դարի վերջին և 21-րդ դարի սկզբին իրականացված արդիականացման գործընթացների պատմաքաղաքական և ռազմավարական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում զինված ուժերի կազմակերպական կառուցվածքի, տեխնոլոգիական ապահովվածության, կառավարման համակարգերի և պաշտպանական արդյունաբերության զարգացման միջև փոխկապակցվածությունն է։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում 1980-ական թվականներից ձևավորված պաշտպանական արդյունաբերության նոր քաղաքականությանը, որի շրջանակում զինված ուժերի արդիականացումը աստիճանաբար կապվեց ազգային արդյունաբերական կարողությունների ընդլայնման, միջազգային համագործակցության, համատեղ արտադրության և տեխնոլոգիական կարողությունների զարգացման հետ։ Թուրքիայի պաշտպանական արդյունաբերության պետական մարմնի պատմական տվյալներով՝ 1985 թվականին ստեղծված համապատասխան կառույցի նպատակներից էին զինված ուժերի արդիականացումը և ժամանակակից տեխնոլոգիաների վրա հիմնված ազգային պաշտպանական արդյունաբերության զարգացումը, իսկ 1990–2000 թվականներին գնումների քաղաքականության մեջ պատրաստի արտադրանքի ձեռքբերումից աստիճանաբար անցում էր կատարվում համատեղ արտադրության ուղղությամբ։ 2000-ականներից ավելի մեծ նշանակություն ստացավ հիմնական հարթակների նախագծման և տեղական արդյունաբերական կարողությունների զարգացման մոտեցումը։ Հետազոտության շրջանակում այս փոփոխությունները դիտարկվում են նաև ՆԱՏՕ-ին Թուրքիայի անդամակցության և դաշինքի շրջանակում փոխգործունակության պահանջների համատեքստում։ 21-րդ դարի սկզբին ՆԱՏՕ-ն իր անդամների ռազմական կարողությունների վերափոխման կարևոր ուղղություններ էր համարում ժամանակակից, ավելի կիրառելի և տեղակայման համար հարմար ուժերի ձևավորումը, ինչն ընդհանուր միջավայր էր ստեղծում նաև Թուրքիայի ռազմական բարեփոխումների համար։ Քննվում են պաշտպանական պլանավորման, կառավարման և հրամանատարական համակարգերի փոփոխությունները, ռազմական տեխնոլոգիաների արդիականացումը, ինչպես նաև տեղական գիտահետազոտական ու արտադրական ներուժի դերի աճը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ արդիականացումը միայն տեխնիկական վերազինում չէ, այլ ներառում է նաև անձնակազմի պատրաստության, կազմակերպական կառուցվածքի, ռազմավարական պլանավորման և ռազմական կառավարման փոփոխություններ։ Կարևորվում է պաշտպանական արդյունաբերության և պետական քաղաքականության փոխհարաբերությունը, քանի որ տեղական արտադրական ներուժի զարգացումը դիտարկվում էր արտաքին մատակարարումներից կախվածությունը նվազեցնելու և տեխնոլոգիական կարողությունները ընդլայնելու քաղաքականության շրջանակում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել Թուրքիայի զինված ուժերի վերափոխումը որպես ռազմական, քաղաքական, տեխնոլոգիական և արդյունաբերական գործոնների փոխազդեցությամբ պայմանավորված երկարաժամկետ գործընթաց՝ այն տեղադրելով նաև ՆԱՏՕ-ի ռազմական վերափոխումների և տարածաշրջանային անվտանգության փոփոխվող միջավայրի համատեքստում։

Technology

Գյուղատնտեսական ճարտարագիտության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է թույլ կապակցված մշակովի հողերի մշակման համար նախատեսված ճակատային գութանի կառուցվածքի կատարելագործմանը և դրա հիմնական պարամետրերի գիտատեխնիկական հիմնավորմանը։ Քննության են առնվում հողի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունները, հողաշերտի կտրման, շրջման և փխրեցման գործընթացները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը հերկի որակի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գութանի բանող օրգանների կառուցվածքային և երկրաչափական պարամետրերի ընտրությանը, աշխատանքային արագության սահմանմանը և հողի հետ դրանց փոխազդեցության օրինաչափություններին։ Վերլուծվում են քարշային դիմադրության, էներգատարության, արտադրողականության և ագրոտեխնիկական ցուցանիշների միջև փոխկապակցվածությունները։ Քննարկվում են նաև մեքենայի աշխատանքային գործընթացի տեսական ու փորձարարական հետազոտման, արդյունավետ ռեժիմների որոշման և տեխնիկական լուծումների օպտիմալացման մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հիմնավորելու հողամշակման արդյունավետության բարձրացման, էներգածախսերի նվազեցման և հերկի պահանջվող որակի ապահովմանն ուղղված կառուցվածքային լուծումները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել գյուղատնտեսական մեքենաշինության, հողամշակման տեխնիկայի և ագրոտեխնիկական գործընթացների մեքենայացման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։