Восточные рассказы

History

Այս գիրքը ներկայացնում է Հայաստանի պատմության համապարփակ և ժամանակագրական նկարագրությունը՝ սկսած հնագույն ժամանակներից մինչև տարբեր դարաշրջանների քաղաքական, մշակութային և սոցիալական զարգացումները։ Այն անդրադառնում է հայկական պետականության ձևավորման փուլերին, Ուրարտուի քաղաքակրթության ժառանգությանը, հայկական թագավորությունների վերելքին և անկմանը, ինչպես նաև տարածաշրջանային մեծ կայսրությունների ազդեցությանը Հայաստանի վրա։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ ժողովրդի ինքնության ձևավորմանը, քրիստոնեության ընդունմանը որպես պետական կրոն, միջնադարյան մշակութային վերելքին, ինչպես նաև օտար տիրապետությունների շրջանում հայերի պայքարին իրենց ինքնության պահպանման համար։ Ներկայացվում են նաև նոր և նորագույն շրջանի իրադարձությունները, ազգային ազատագրական շարժումները, Հայաստանի առաջին հանրապետության ստեղծումը, խորհրդային շրջանը և անկախության վերականգնումը։ Տեքստը միավորում է պատմական փաստերը, աղբյուրների վերլուծությունը և երբեմն նաև հեղինակային մեկնաբանությունները՝ փորձելով տալ ամբողջական պատկերացում հայ ժողովրդի պատմական ուղու մասին՝ ընդգծելով նրա դիմակայունությունը, մշակութային շարունակականությունը և պետականության գաղափարի պահպանման կարևորությունը։

Literature

Այս գրականագիտական աշխատանքը նվիրված է Արշակ Չոպանյանի քննադատական և գրականագիտական հայացքների ուսումնասիրությանը, նրա մտավոր ժառանգության մեջ գրականության, արվեստի, ազգային մշակույթի և գրական քննադատության վերաբերյալ ձևավորված պատկերացումների բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է Չոպանյանի գործունեությունը ոչ միայն որպես գրողի և հրապարակախոսի, այլև որպես գրական քննադատի ու հետազոտողի, որի աշխատություններում կարևոր տեղ են զբաղեցնում հայ գրականության զարգացման օրինաչափությունների, ազգային գրական ժառանգության գնահատման և առանձին հեղինակների ստեղծագործության արժևորման հարցերը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու այն չափանիշներն ու սկզբունքները, որոնցով Չոպանյանը մոտեցել է գրական ստեղծագործությանը՝ ուշադրություն դարձնելով գեղարվեստական արժեքին, լեզվական ինքնատիպությանը, գաղափարական բովանդակությանը, ազգային մտածողությանը և պատմամշակութային նշանակությանը։ Նրա քննադատական հայացքներում կարևոր է գրականության և ազգային կյանքի կապի ըմբռնումը․ գրականությունը դիտարկվում է որպես ժողովրդի հոգևոր ու մշակութային կյանքի արտահայտման և ազգային ինքնագիտակցության պահպանման կարևոր միջոց։ Հետազոտության ընթացքում կարող են վերլուծվել Չոպանյանի վերաբերմունքը դասական և ժամանակակից հայ գրականության տարբեր ներկայացուցիչների նկատմամբ, ինչպես նաև նրա գնահատականները գրական ուղղությունների, ժանրերի և գեղարվեստական երևույթների վերաբերյալ։ Առանձին ուշադրության է արժանի նրա գործունեությունը հայ գրականությունը միջազգային մշակութային միջավայրում ներկայացնելու ուղղությամբ, քանի որ այդ աշխատանքը սերտորեն կապված էր հայ գրականության արժեքների բացահայտման և տարածման նրա ընդհանուր մշակութային ծրագրի հետ։ Նրա գրականագիտական մոտեցումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու նաև ժամանակաշրջանի հայ մտավոր կյանքի կարևոր խնդիրները՝ ազգային ինքնության, մշակութային ժառանգության, եվրոպական գրական մտքի հետ փոխհարաբերության և գրական նորարարության հարցերը։ Չոպանյանի քննադատական մտածողությունը միաժամանակ հետաքրքիր է նրանով, որ այն միավորում է գրականագիտական վերլուծությունը, պատմամշակութային դիտարկումը և գեղագիտական գնահատականը՝ գրական ստեղծագործությունը դիտարկելով ավելի լայն հասարակական ու մշակութային համատեքստում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրական քննադատության պատմությունն ուսումնասիրողների համար, քանի որ Չոպանյանի հայացքները ներկայացնում են հայ գրականագիտական մտքի զարգացման կարևոր փուլերից մեկը և հնարավորություն են տալիս հետևելու գրական արժեքների գնահատման չափանիշների ձևավորմանն ու փոփոխությանը։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը բացահայտում է Չոպանյանի՝ որպես քննադատի և գրականագետի դերը հայ մշակութային մտքի զարգացման մեջ՝ ընդգծելով նրա ներդրումը հայ գրականության ուսումնասիրության, արժևորման, պահպանման և միջազգային մշակութային շրջանառության գործում։

Literature

Արևաքաղ — հայ հեղինակ Աիդա Մնացականյան-ի ստեղծագործություն է, որը կառուցված է մտորումային, հոգեբանական և գեղարվեստական արձակի հիման վրա՝ ընդգծելով մարդու ներաշխարհը, կյանքի իմաստի որոնումը և հոգևոր վերափոխման գաղափարը։ Գիրքը ներկայացնում է տարբեր պատմություններ, դիտարկումներ և պատկերային նկարագրություններ, որոնց միջոցով հեղինակը փորձում է բացահայտել մարդու զգացմունքների բարդ աշխարհը՝ սիրուց ու ուրախությունից մինչև կորուստ, հիշողություն և ներքին պայքար։ «Արևաքաղ» վերնագիրը խորհրդանշական բնույթ ունի՝ կապված լույսի, հույսի և կյանքի էներգիայի հավաքման գաղափարի հետ, որտեղ արևը դառնում է մարդկային հոգու պայծառության և վերածննդի խորհրդանիշ։ Ստեղծագործության մեջ հաճախ շեշտադրվում է, որ նույնիսկ դժվարությունների և ցավի մեջ մարդը կարող է գտնել ուժ, եթե կարողանում է պահպանել իր ներքին լույսը և հավատը կյանքի նկատմամբ։ Մնացականյանի լեզուն պարզ է, հուզական և մտերմիկ, ինչը ընթերցողին թույլ է տալիս հեշտությամբ ընկալել գաղափարները և կապ հաստատել ներկայացված իրավիճակների հետ։ Գիրքը միաժամանակ կրում է թե՛ գրական-գեղարվեստական, թե՛ փիլիսոփայական և դաստիարակչական բնույթ՝ ընթերցողին ուղղորդելով դեպի ինքնաճանաչում և կյանքի նկատմամբ ավելի գիտակցված վերաբերմունք։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության առևտրային բանկերում ակտիվների կառավարման առանձնահատկությունների և օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել բանկային ակտիվների ձևավորման, տեղաբաշխման և արդյունավետ օգտագործման հիմնական սկզբունքները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում է առևտրային բանկի ակտիվների կառուցվածքը՝ ներառյալ վարկային ներդրումները, բարձր իրացվելի ակտիվները, դրամական միջոցները, արժեթղթերում ներդրումները և այլ ֆինանսական ակտիվները, ինչպես նաև դրանց հարաբերակցությունը բանկի եկամտաբերության, իրացվելիության և ֆինանսական կայունության հետ։ Հայաստանի ֆինանսական համակարգում բանկերը շարունակում են ունենալ գերակշռող դեր, իսկ 2023 թվականի վերջին դրանց բաժին էր ընկնում ֆինանսական համակարգի ակտիվների 83.2%-ը, ինչը ակտիվների կառավարման արդյունավետությունը դարձնում է համակարգային կարևորության խնդիր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վարկային պորտֆելի ձևավորմանը, վարկային ռիսկի գնահատմանը, ակտիվների դիվերսիֆիկացմանը և եկամտաբերության ու ռիսկայնության միջև օպտիմալ հարաբերակցության ապահովմանը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել ակտիվների և պարտավորությունների ժամկետային համապատասխանությունը, տոկոսադրույքային և արժութային ռիսկերի կառավարումը, կապիտալի բավարարությունը և իրացվելիության ապահովման մեխանիզմները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ակտիվների որակի գնահատմանը, չաշխատող վարկերի մակարդակին, վարկային ռիսկի կառավարման համակարգերին և սթրես-թեստավորման կիրառմանը։ ՀՀ Կենտրոնական բանկը բանկային ոլորտում կարևորում է ռիսկերի վրա հիմնված վերահսկողությունը, կապիտալի և իրացվելիության բավարար մակարդակների պահպանումը և ռիսկերի խելամիտ կառավարումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև բանկերի ակտիվների կառուցվածքի փոփոխություններին՝ պայմանավորված տնտեսական աճով, տոկոսադրույքների դինամիկայով, ֆինանսական շուկաների զարգացմամբ, վարկային պահանջարկով և մակրոտնտեսական անորոշություններով։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել ակտիվների կառավարման և շահութաբերության փոխկապակցվածությանը, քանի որ ակտիվների արդյունավետ տեղաբաշխումը պետք է միաժամանակ ապահովի եկամտի բավարար մակարդակ և վերահսկելի ռիսկ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են կիրառվել ֆինանսական գործակիցների, դինամիկ շարքի, համեմատական և կառուցվածքային վերլուծության մեթոդներ՝ առևտրային բանկերի ակտիվների կառավարման արդյունավետությունը գնահատելու համար։ Կարևոր ուղղություն է նաև ակտիվների կառավարման ժամանակակից մոտեցումների ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ ռիսկերի ինտեգրված կառավարումը, թվայնացումը, տվյալների վերլուծության կիրառումը և ակտիվների ու պարտավորությունների կառավարման համակարգերի կատարելագործումը։ ՀՀ բանկային համակարգի վերաբերյալ հետազոտությունները նույնպես ընդգծում են ակտիվների որակի, ֆինանսական կայունության, ռիսկերի կառավարման և կորպորատիվ կառավարման փոխկապակցվածությունը։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել առևտրային բանկերի ակտիվների առավել արդյունավետ կառուցվածքի ձևավորմանը, ռիսկերի նվազեցմանը, իրացվելիության և շահութաբերության հավասարակշռմանը և ֆինանսական կայունության ամրապնդմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել բանկային և ֆինանսական ոլորտի մասնագետներին, տնտեսագետներին, ֆինանսական վերլուծաբաններին, բանկերի ղեկավարներին, ռիսկերի կառավարման մասնագետներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Linguistics

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Շիրակ տարածաշրջանի խոսվածքների համակարգային փոխհարաբերությունների և ներքին լեզվաբանական բազմազանության վերլուծությանը։ Աշխատությունում քննության են առնվում խոսվածքային շերտերը, դրանց ձևավորման պատմական և սոցիալական պայմանները, ինչպես նաև հարևան տարածաշրջանների լեզվական ազդեցությունները։ Հետազոտությունը բացահայտում է հնչյունական, ձևաբանական և բառապաշարային տարբերություններն ու համընկնումները՝ ցույց տալով, թե ինչպես են տեղական խոսվածքները պահպանել հնագույն լեզվական առանձնահատկություններ՝ միաժամանակ ենթարկվելով փոխազդեցությունների և փոփոխությունների։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում խոսվածքների փոխներթափանցման գործընթացներին, լեզվական նորարարություններին և պահպանողական միտումներին, որոնք ձևավորում են տվյալ տարածաշրջանի լեզվական ինքնությունը։ Աշխատությունը նաև քննարկում է սոցիալ-մշակութային գործոնների ազդեցությունը խոսակցական լեզվի զարգացման վրա՝ ընդգծելով լեզվի դերը որպես տարածաշրջանային ինքնության և մշակութային շարունակականության կարևոր բաղադրիչ։

History

Աշխատությունը նվիրված է հայոց ամուսնության և հարսանեկան ծիսակարգի պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը՝ V-XVIII դարերի հայկական մատենագրական աղբյուրներում պահպանված տեղեկությունների հիման վրա։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ամուսնության կազմակերպման ձևերի, ընտանեկան հարաբերությունների, նշանադրության, պսակադրության, հարսանեկան արարողությունների և դրանց ուղեկցող սովորույթների պատմական փոփոխությունների բացահայտման վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գրավոր սկզբնաղբյուրների միջոցով վերականգնել հայ հասարակության ամուսնաընտանեկան մշակույթի այն շերտերը, որոնք ձևավորվել և փոփոխվել են ավելի քան մեկ հազարամյակի ընթացքում։ Քննության են առնվում պատմագրական, եկեղեցական, կանոնական, իրավական և գրական բնույթի աղբյուրներում պահպանված վկայությունները՝ դրանց համադրման միջոցով բացահայտելով ամուսնության վերաբերյալ հասարակական պատկերացումները և ընդունված վարքականոնները։ Ամուսնությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երկու անհատների միություն, այլև որպես ընտանիքների և ազգակցական խմբերի միջև սոցիալական կապեր ձևավորող կարևոր հաստատություն։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ամուսնական զույգի ընտրության սկզբունքներին, ընտանիքի և ազգականների մասնակցությանը, խնամախոսության ավանդույթներին և ամուսնության վերաբերյալ համաձայնության ձեռքբերման ձևերին։ Քննության են առնվում նշանադրության նշանակությունը և այն գործողությունները, որոնց միջոցով ամուսնության նախնական համաձայնությունը ստանում էր հասարակական ճանաչում։ Ուսումնասիրվում են նշանի, նվերների և նյութական փոխանակումների վերաբերյալ տեղեկությունները՝ դրանք դիտարկելով ընտանիքների միջև ձևավորվող հարաբերությունների համատեքստում։ Առանձին նշանակություն է տրվում եկեղեցական պսակադրության ձևավորմանն ու ամրապնդմանը։ Քրիստոնեության տարածման և Հայոց եկեղեցու կանոնական համակարգի զարգացման պայմաններում ամուսնությունը աստիճանաբար ենթարկվում է ավելի հստակ եկեղեցական կարգավորման։ Դիտարկվում են ամուսնության թույլատրելիության պայմանները, ազգակցական և խնամիական սահմանափակումները, ամուսնական տարիքի, փոխադարձ համաձայնության, մենամուսնության և եկեղեցական օրհնության վերաբերյալ նորմերը։ Քննության են առնվում եկեղեցական ժողովների և կանոնական գրականության մեջ արտացոլված դրույթները, որոնք հնարավորություն են տալիս հետևել ամուսնաընտանեկան հարաբերությունների իրավական ու բարոյական կարգավորման զարգացմանը։ Կարևորվում է սովորութային և եկեղեցական իրավունքի փոխհարաբերությունը, քանի որ նախաքրիստոնեական կամ ժողովրդական ծագում ունեցող մի շարք սովորույթներ շարունակել են պահպանվել քրիստոնեական ծիսակարգի շրջանակում՝ երբեմն վերաիմաստավորվելով և նոր նշանակություն ստանալով։ Հարսանեկան ծիսաշարը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված արարողությունների համակարգ, որի տարբեր փուլերը կապված էին ընտանիքի ստեղծման և նոր ամուսնական զույգի հասարակական ճանաչման հետ։ Ուսումնասիրվում են հարսնացուի և փեսացուի ընտանիքների մասնակցությունը, հանդիսավոր արարողությունները, հյուրասիրությունները, նվիրատվությունները, երաժշտական ու տոնական դրսևորումները և այլ սովորույթներ, որոնց մասին տեղեկություններ են պահպանվել միջնադարյան գրավոր աղբյուրներում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հարսի՝ հայրական ընտանիքից ամուսնու ընտանիք անցնելու սոցիալական և խորհրդանշական նշանակությանը։ Այս գործընթացը դիտարկվում է ընտանիքի կառուցվածքի, ազգակցական հարաբերությունների և համայնքային կյանքի համատեքստում։ Քննության են առնվում նաև ամուսինների իրավունքների ու պարտականությունների, ընտանիքի ներսում տղամարդու և կնոջ կարգավիճակի, ժառանգության և ունեցվածքի հետ կապված պատկերացումները։ Նյութական հարաբերությունների ուսումնասիրության շրջանակում կարևորվում են օժիտի, ամուսնական նվերների և ընտանիքների միջև կատարվող այլ նյութական փոխանցումների վերաբերյալ աղբյուրային տեղեկությունները։ Դրանք հնարավորություն են տալիս ամուսնությունը դիտարկել նաև միջնադարյան հասարակության տնտեսական հարաբերությունների տեսանկյունից։ Առանձին քննության առարկա են ամուսնության արգելքների և ամուսնալուծության վերաբերյալ կանոնները։ Եկեղեցական և իրավական աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այն պայմանները, որոնց դեպքում ամուսնությունը կարող էր համարվել անթույլատրելի կամ անվավեր, ինչպես նաև այն բացառիկ հանգամանքները, որոնց առկայությամբ թույլատրվում էր ամուսնական միության լուծարումը։ Կարևորվում է նաև տարբեր դավանանքների պատկանող անձանց միջև ամուսնությունների նկատմամբ եկեղեցական վերաբերմունքը, որը կապված էր միջնադարյան հասարակության կրոնական ինքնության պահպանման խնդիրների հետ։ V-XVIII դարերի լայն ժամանակագրական ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևել ամուսնահարսանեկան մշակույթի շարունակականությանը և փոփոխություններին տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում։ Քաղաքական իշխանությունների փոփոխությունը, օտար տիրապետությունները, բնակչության տեղաշարժերը, եկեղեցական կյանքի զարգացումը և հարևան ժողովուրդների հետ մշակութային շփումները տարբեր կերպ են անդրադարձել ընտանեկան հարաբերությունների և ծիսական սովորույթների վրա։ Միաժամանակ աղբյուրների համադրությունը բացահայտում է բազմաթիվ ավանդույթների երկարատև պահպանությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մատենագրական աղբյուրների ազգագրական արժեքին։ Միջնադարյան հեղինակները սովորաբար նպատակ չեն ունեցել կազմելու ամուսնության և հարսանիքի ամբողջական ազգագրական նկարագրություններ, սակայն նրանց երկերում պահպանված առանձին տեղեկությունների համակարգումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել առօրյա կյանքի բազմաթիվ կողմեր։ Այդ պատճառով աղբյուրագիտական քննությունը կարևոր է տվյալների պատմական միջավայրը, հեղինակի նպատակը և հաղորդվող տեղեկության բնույթը ճիշտ գնահատելու համար։ Տարբեր դարերի վկայությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել հին ծագում ունեցող սովորույթները, հետագա փոփոխությունները և քրիստոնեական մշակույթի ազդեցությամբ ձևավորված նոր տարրերը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայ ընտանիքի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ ամուսնության ինստիտուտի միջոցով բացահայտվում են ազգակցական համակարգը, ընտանիքի հասարակական գործառույթները, սերունդների շարունակականության վերաբերյալ պատկերացումները և համայնքի մասնակցությունը անհատի ընտանեկան կյանքին։ Հարսանեկան ծեսը ներկայացվում է որպես հայոց սոցիոնորմատիվ և հոգևոր մշակույթի կարևոր բաղադրիչ, որտեղ միահյուսվում են իրավական նորմերը, կրոնական պատկերացումները, ժողովրդական սովորույթները և ընտանեկան արժեքները։ Երկար ժամանակահատվածի աղբյուրների համակարգված ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայկական ավանդական հասարակության ընտանեկան կազմակերպման և ծիսական մշակույթի զարգացման մասին։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայ ազգագրության, հայոց պատմության, միջնադարյան մատենագրության, աղբյուրագիտության, Հայոց եկեղեցու պատմության, սովորութային և կանոնական իրավունքի, ընտանիքի պատմության ու մշակութային մարդաբանության ոլորտների հետազոտողների, ազգագրագետների, պատմաբանների, բանասերների, դասախոսների և ուսանողների համար։