Ընդհանուր քիմիական տեխնոլոգիա լաբորատոր աշխատանքների ձեռնարկ

Finance

Տնտեսագիտական և առողջապահության կառավարման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում առողջապահական ծառայությունների մատուցման ֆինանսատնտեսական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ առողջապահական համակարգի արդյունավետության, ֆինանսական կայունության և բժշկական օգնության հասանելիության ապահովման համատեքստում։ Քննության են առնվում առողջապահության տնտեսագիտության տեսական և մեթոդաբանական հիմքերը, բժշկական ծառայությունների ֆինանսավորման հիմնական աղբյուրները և առողջապահական կազմակերպությունների տնտեսական գործունեության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական բյուջեից առողջապահության ֆինանսավորմանը, բնակչության անձնական ծախսերին, բժշկական ապահովագրության հնարավոր մեխանիզմներին և ֆինանսական միջոցների բաշխման արդյունավետությանը։ Վերլուծվում են առողջապահական ծառայությունների ինքնարժեքի ձևավորման, գնագոյացման, բուժհաստատությունների ֆինանսական կառավարման և նյութատեխնիկական ռեսուրսների օգտագործման հետ կապված խնդիրները։ Քննարկվում են բժշկական օգնության տարածքային և սոցիալական հասանելիության, առողջապահական ծառայությունների որակի, ֆինանսական բեռի և բնակչության առողջապահական կարիքների բավարարման փոխկապակցված հարցերը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են Հայաստանի առողջապահական համակարգի ֆինանսատնտեսական ցուցանիշների գնահատման, ծախսերի արդյունավետության վերլուծության, միջազգային փորձի համեմատության և ֆինանսավորման համակարգի կատարելագործման մեթոդաբանական մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում առողջապահության պետական կարգավորման, ֆինանսական ռեսուրսների նպատակային օգտագործման, բուժհաստատությունների կառավարման բարելավման և առողջապահական ծառայությունների մատուցման տնտեսական արդյունավետության բարձրացման հնարավորություններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել առողջապահության տնտեսագիտության, հանրային առողջապահության, պետական ֆինանսների, բժշկական կազմակերպությունների կառավարման և Հայաստանի առողջապահական համակարգի զարգացման հիմնախնդիրներով զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Law

Աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան իրավական և եկեղեցական մշակույթի կարևոր բաղադրիչներից մեկի ձևավորման ու պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը՝ քրիստոնեության պետական ընդունումից հետո ստեղծված հասարակական, հոգևոր և իրավական հարաբերությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն նորմերն ու կանոններն են, որոնց միջոցով կարգավորվել են եկեղեցու ներքին կառուցվածքը, հոգևորականության գործունեությունը, հավատացյալների վարքագիծը, ծիսական կյանքը, ամուսնաընտանեկան հարաբերությունների որոշ ոլորտներ, բարոյական պարտականությունները և եկեղեցական կարգապահությանը վերաբերող հարցերը։ Քննվում են վաղ քրիստոնեական կանոնների ընդունման, տեղայնացման և հայկական եկեղեցական միջավայրում կիրառման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տեղական իրավաստեղծ գործունեության աստիճանական զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում եկեղեցական ժողովների որոշումներին, հայրապետական կանոններին և հեղինակավոր հոգևորականների ու իրավական մտածողների գործունեությանը՝ որպես կանոնական համակարգի ձևավորման կարևոր աղբյուրների։ Ուսումնասիրվում է նաև օտարալեզու քրիստոնեական կանոնական նյութերի թարգմանության և դրանց հայկական իրավական մշակույթում յուրացման նշանակությունը։ Պատմատեսական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոչ միայն առանձին իրավական նորմերի բովանդակությունը, այլև դրանց հիմքում ընկած սկզբունքները, իրավական մտածողության առանձնահատկությունները և հասարակական նշանակությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում աշխարհիկ ու եկեղեցական իրավակարգավորման փոխհարաբերության խնդիրը՝ հատկապես այն ժամանակաշրջաններում, երբ քաղաքական պայմանների փոփոխության հետևանքով եկեղեցական կառույցները կարևոր դեր էին ստանձնում հասարակական հարաբերությունների կարգավորման և համայնքային կյանքի կազմակերպման գործում։ Դիտարկվում են նաև կանոնական նորմերի համակարգման գործընթացները, իրավական ժողովածուների ստեղծման նախադրյալները և դրանց ազդեցությունը հետագա հայկական իրավական ավանդույթի վրա։ Ժամանակագրական լայն ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևելու վաղ միջնադարից մինչև զարգացած միջնադար տեղի ունեցած գաղափարական և ինստիտուցիոնալ փոփոխություններին։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է իրավունքի պատմության, եկեղեցու պատմության, աղբյուրագիտության և իրավական տեսության մոտեցումները՝ ներկայացնելով հայկական միջնադարյան իրավական մշակույթի ձևավորման ու շարունակականության կարևոր ուղղություններից մեկը։

Literature

Սա գրականագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է արդի հայ պոեզիայի գեղարվեստական համակարգի ձևավորման, զարգացման և կառուցվածքային առանձնահատկությունների համակողմանի վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են ժամանակակից բանաստեղծական մտածողության հիմնական միտումները, պատկերային համակարգի նորարարական դրսևորումները, լեզվաոճական որոնումները և ժանրային փոխակերպումները։ Վերլուծվում է անհատի ներաշխարհի, սոցիալական իրականության և մշակութային ինքնության արտահայտման ձևերի բազմազանությունը արդի պոեզիայում, ինչպես նաև ավանդական և մոդեռնիստական գեղարվեստական սկզբունքների փոխհարաբերությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական փորձարարություններին, մետաֆորիկ մտածողությանը, ազատ տաղաչափության և նոր արտահայտչամիջոցների կիրառմանը, որոնք ձևավորում են արդի պոեզիայի յուրահատուկ գեղարվեստական լեզուն։ Քննարկվում են նաև գրական սերունդների շարունակականության և նորարարության խնդիրները, ինչպես նաև պոեզիայի դերը ժամանակակից հասարակական և մշակութային գործընթացներում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ գրականագիտության և արդի գրական գործընթացների ուսումնասիրության ոլորտներում՝ նպաստելով ժամանակակից պոետիկ համակարգի ավելի խորքային գիտական ընկալմանը։

Literature

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Ավետիք Իսահակյանի ստեղծագործական ժառանգությանը, նրա գեղարվեստական աշխարհին և հայ գրականության զարգացման գործում ունեցած նշանակությանը։ Աշխատության մեջ քննվում են բանաստեղծի ստեղծագործության հիմնական թեմաներն ու գաղափարները, քնարական հերոսի ներաշխարհը, սիրո, հայրենիքի, բնության, կարոտի, մենության և մարդկային ճակատագրի վերաբերյալ նրա պատկերացումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Իսահակյանի պոեզիայի գեղարվեստական առանձնահատկություններին՝ լեզվական պարզությանը, երաժշտականությանը, հուզական արտահայտչականությանը, ժողովրդական բանահյուսության ազդեցությանը և ազգային մտածողության դրսևորումներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու նրա ստեղծագործական ճանապարհը տարբեր ժամանակաշրջանների համատեքստում և բացահայտելու այն փոփոխությունները, որոնք տեղի են ունեցել նրա գեղարվեստական մտածողության, թեմատիկ նախասիրությունների և աշխարհայացքի մեջ։ Աշխատության շրջանակում կարևոր տեղ է զբաղեցնում բանաստեղծի կապը հայ ժողովրդի պատմության և մշակույթի հետ, ինչպես նաև հայրենիքի գաղափարի ու ազգային ինքնության արտահայտությունը նրա ստեղծագործություններում։ Քննարկվում են նաև արձակ և բանաստեղծական գործերի փոխհարաբերությունները, առանձին կերպարների ու խորհրդանիշների նշանակությունը և ժողովրդական ավանդույթների ստեղծագործական վերամշակման եղանակները։ Իսահակյանի գրական ժառանգությունը ներկայացվում է որպես ազգային և համամարդկային արժեքների համադրություն, որտեղ անձնական ապրումներն ու զգացմունքները հաճախ վերածվում են մարդու գոյության, սիրո, կորստի և ժամանակի մասին ընդհանրական մտորումների։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության մասնագետներին, գրականագետներին, մշակութաբաններին, ուսուցիչներին, ուսանողներին և հայ պոեզիայի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Այն արժեքավոր է հատկապես Ավետիք Իսահակյանի ստեղծագործական անհատականության, գեղարվեստական մտածողության և նրա գրական ժառանգության ազգային ու համամարդկային նշանակության ուսումնասիրության համար։

Other Subjects

Գիրքը՝ «Անասնաբուծական մթերքների սառնարանային տեխնոլոգիա», հեղինակը Արաքսյանց Ա.Է., հանդիսանում է մասնագիտական և ուսումնական ձեռնարկ, որը նվիրված է անասնաբուծական ծագման մթերքների՝ ինչպես տնական, այնպես էլ արդյունաբերական մակարդակում, սառնարանային պահման, մշակման և պահպանման ժամանակակից տեխնոլոգիաներին: Այն մանրամասնորեն ներկայացնում է մթերքների տեսակները, դրանց ֆիզիկաքիմիական և միկրոբիոլոգիական հատկանիշները, սառեցման մեթոդները, սառեցման արագության, ջերմաստիճանի և պահպանման ժամկետի ազդեցությունը արտադրանքի որակի վրա, ինչպես նաև վերալիցքավորման և փաթեթավորման սկզբունքները։ Գրքում ներառված են նորարարական սառնարանային սարքավորումների, մշակման և պահպանման տեխնոլոգիաների նկարագրություններ, որակային վերահսկման մեթոդներ, արտադրանքի անվտանգության և հիգիենայի ապահովման կանոններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված անասնաբուծական մթերքների՝ մսի, կաթի, ձվերի և դրանց արտադրանքի սառեցման գործընթացներին, համային, տեսական և սննդային հատկությունների պահպանմանը, ինչպես նաև դրանց արդյունաբերական և տնային կիրառությանը։ Գիրքը նախատեսված է անասնաբուծական արտադրությամբ զբաղվող մասնագետների, սննդի տեխնոլոգների, ուսանողների և գիտաշխատողների համար, որոնք հետաքրքրված են մթերքների երկարաժամկետ պահպանման և դրանց որակի բարձրացման ժամանակակից տեխնոլոգիաներով:

Literature

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Մելքիսեդեկ արքեպիսկոպոս Մուրադյանցի գործունեությանը՝ որպես խմբագրի, հրապարակախոսի և հասարակական-մշակութային գործչի։ Աշխատանքի հիմնական նպատակն է ներկայացնել նրա մտավոր ու լրագրողական ժառանգությունը, բացահայտել նրա խմբագրական գործունեության առանձնահատկությունները և ցույց տալ այն դերը, որ նա ունեցել է հայ մամուլի ու հասարակական մտքի զարգացման գործընթացում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննվել նրա հրապարակախոսական հոդվածների թեմատիկ ուղղությունները, լեզուն, ոճը, բարձրացրած հասարակական և մշակութային խնդիրները, ինչպես նաև մամուլի միջոցով ընթերցող հասարակության վրա ազդեցություն գործելու նրա ձգտումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում խմբագրի գործունեությանը, քանի որ պարբերական մամուլի ձևավորման և զարգացման շրջանում խմբագիրը ոչ միայն նյութերի ընտրություն և խմբագրում իրականացնող մասնագետ էր, այլև որոշակի գաղափարական ու մշակութային ուղղություն ձևավորող գործիչ։ Մուրադյանցի հրապարակախոսական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ կրթության, ազգային ինքնագիտակցության, բարոյական արժեքների, եկեղեցական և հասարակական կյանքի, մշակույթի ու ազգային ժառանգության պահպանության վերաբերյալ նրա պատկերացումներին։ Նրա հոդվածներում և հրապարակումներում արտահայտված տեսակետները կարող են դիտարկվել նաև տվյալ ժամանակաշրջանի հայ հասարակական մտքի ընդհանուր զարգացման համատեքստում՝ բացահայտելով այն հիմնախնդիրները, որոնք առավել կարևոր էին հասարակության համար։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև նրա խմբագրած կամ նրա գործունեության հետ կապված պարբերականների բնույթին, հրապարակվող նյութերի ընտրության սկզբունքներին և դրանցում արտահայտվող հասարակական դիրքորոշումներին։ Հատուկ նշանակություն ունի հրապարակախոսի լեզվական և ոճական ձեռագրի ուսումնասիրությունը, քանի որ հրապարակախոսական խոսքը միաժամանակ պահանջում է տեղեկատվական հստակություն, համոզչականություն և հասարակական խնդիրների մատչելի ներկայացում։ Նրա գործունեության վերլուծությունը կարող է ցույց տալ, թե ինչպես էին կրոնական, ազգային, կրթական և մշակութային գաղափարները միահյուսվում հայ մամուլի հրապարակախոսական դաշտում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև հայ լրագրության և մամուլի պատմության տեսանկյունից, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու այն անհատների մասին, որոնք իրենց խմբագրական և հրապարակախոսական աշխատանքով նպաստել են ազգային հասարակական մտքի ձևավորմանն ու տարածմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Մելքիսեդեկ արքեպիսկոպոս Մուրադյանցին որպես բազմակողմանի մտավոր և հասարակական գործիչ՝ ընդգծելով նրա ներդրումը հայ պարբերական մամուլի, հրապարակախոսության և մշակութային-ազգային մտքի զարգացման գործում։