Ready-made Materials

Հրատարակությունը համառոտ պատմատեղեկատվական և գրադարանագիտական ակնարկ է, որը ներկայացնում է խորհրդային Հայաստանի գլխավոր հանրապետական գրադարանային հաստատություններից մեկի ձևավորման, գործունեության և մշակութային նշանակության ընդհանուր պատկերը։ Նյութում կարող են լուսաբանվել հաստատության պատմական զարգացման հիմնական փուլերը, գրքային ֆոնդերի համալրման սկզբունքները, ընթերցողների սպասարկման կազմակերպումը, մատենագիտական և տեղեկատվական գործունեությունը, ինչպես նաև հանրապետության գրադարանային համակարգում նրա ունեցած կենտրոնական դերակատարությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել գրադարանային հավաքածուների կառուցվածքին՝ հայերեն և օտարալեզու գրականության, պարբերական մամուլի, տեղեկատու հրատարակությունների և այլ տպագիր նյութերի պահպանման ու օգտագործման տեսանկյունից։ Ակնարկը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այն մասին, թե խորհրդային ժամանակաշրջանում պետական հանրապետական գրադարանը ինչպես էր համատեղում ազգային տպագիր ժառանգության հավաքագրման և պահպանման գործառույթները հասարակության տեղեկատվական ու կրթական պահանջների սպասարկման հետ։ Կարևոր ուղղություն է մատենագիտական աշխատանքի ներկայացումը, քանի որ նման հաստատությունները մասնակցում էին գրականության հաշվառմանը, տեղեկատու-մատենագիտական միջոցների կազմմանը և ընթերցողներին անհրաժեշտ տեղեկատվության տրամադրմանը։ Նյութում կարող են ներկայացվել նաև ընթերցասրահների, գրապահոցների և մասնագիտացված բաժինների աշխատանքը, գրքերի մշակման ու դասակարգման կազմակերպումը, ինչպես նաև այլ գրադարաններին ցուցաբերվող մեթոդական աջակցությունը։ Հրատարակությունն արժեքավոր է Հայաստանի գրադարանային գործի պատմության ուսումնասիրման համար, քանի որ արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի գրադարանային կառավարման սկզբունքները, մշակութային քաղաքականությունը և ընթերցանության կազմակերպման ձևերը։ Միաժամանակ այն կարող է դիտարկվել որպես հաստատության ինքնաներկայացման պատմական աղբյուր, ուստի ներկայացվող գնահատականները նպատակահարմար է դիտարկել խորհրդային ժամանակաշրջանի պաշտոնական մշակութային և գաղափարական միջավայրի համատեքստում։ Պատմական հեռանկարից ակնարկը հնարավորություն է տալիս հետևելու այն հաստատության զարգացման փուլերից մեկին, որն այսօր գործում է որպես Հայաստանի ազգային գրադարան։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է գրադարանագիտության, ազգային գրքային ժառանգության պահպանության, Հայաստանի մշակութային հաստատությունների և խորհրդային շրջանի գրադարանային համակարգի պատմության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է բուսական հումքի վերամշակման ընթացքում արևային էներգիայի կիրառմամբ չորացման տեխնոլոգիայի կատարելագործմանը՝ համակցված չորացման մոտեցումների օգտագործման հիման վրա։ Հետազոտության առանցքում գյուղատնտեսական և բուսական ծագման հումքից խոնավության հեռացման գործընթացի արդյունավետության բարձրացումն է՝ միաժամանակ կարևորելով վերջնական արտադրանքի որակական հատկանիշների պահպանումը և էներգետիկ ռեսուրսների առավել նպատակային օգտագործումը։ Արևային չորացումը դիտարկվում է որպես վերականգնվող էներգիայի օգտագործման վրա հիմնված տեխնոլոգիական ուղղություն, որի արդյունավետությունը զգալիորեն կախված է շրջակա միջավայրի պայմաններից, արևային ճառագայթման ինտենսիվությունից, օդի ջերմաստիճանից ու խոնավությունից, ինչպես նաև մշակվող հումքի ֆիզիկական և կառուցվածքային առանձնահատկություններից։ Համակցված եղանակի կիրառումը հնարավորություն է տալիս արևային էներգիան զուգակցել չորացման գործընթացն ավելի կայուն և կառավարելի դարձնող լրացուցիչ տեխնոլոգիական միջոցների հետ՝ նվազեցնելով միայն բնական պայմաններից կախվածությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ջերմության և զանգվածափոխանակության օրինաչափությունները, հումքի խոնավության փոփոխության դինամիկան, չորացման տևողությունը և էներգիայի օգտագործման արդյունավետությունը։ Կարևոր ուղղություն է նաև տարբեր բուսական նյութերի առանձնահատկությունների հաշվառումը, քանի որ դրանց սկզբնական խոնավությունը, կառուցվածքը և ջերմության նկատմամբ զգայունությունը կարող են պայմանավորել գործընթացի տարբեր ընթացք։ Տեխնոլոգիայի գնահատման ժամանակ առանձնահատուկ նշանակություն ունի չորացված արտադրանքի որակը՝ արտաքին տեսքի, կառուցվածքի, պահպանելիության և արժեքավոր բաղադրիչների հնարավոր պահպանման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև չորացման սարքավորումների կառուցվածքային և էներգետիկ արդյունավետության հարցերին՝ նպատակ ունենալով բարելավել արևային էներգիայի կլանումն ու օգտագործումը և ապահովել չորացման պայմանների ավելի հավասարաչափ կառավարում։ Բնապահպանական տեսանկյունից նման տեխնոլոգիաների զարգացումը կապված է ավանդական էներգակիրների սպառման և վերամշակման էներգատարության նվազեցման հնարավորության հետ։ Տնտեսական առումով այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հատկապես գյուղատնտեսական արտադրանքի պահպանման և առաջնային վերամշակման ոլորտների համար։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է սննդային և գյուղատնտեսական հումքի վերամշակման տեխնոլոգիայի, ջերմատեխնիկայի, արևային էներգետիկայի և էներգախնայողության մոտեցումները՝ ուղղված բուսական հումքի չորացման գործընթացի տեխնոլոգիական ու էներգետիկ արդյունավետության բարձրացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է գինեգործական արտադրության ընթացքում առաջացող հեղուկ մնացորդների, մասնավորապես կոնյակի արտադրության հետ կապված բարդայի, երկրորդային օգտագործման և դրա բաղադրության մեջ առկա արժեքավոր նյութերի վերականգնման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում արտադրական թափոնի վերամշակումն է՝ որպես հումքային ռեսուրսների առավել ամբողջական օգտագործման, թափոնների քանակի նվազեցման և արտադրության բնապահպանական ազդեցության սահմանափակման միջոց։ Գինեթթվային միացությունները հետաքրքրություն են ներկայացնում սննդի, քիմիական և հարակից արտադրական ոլորտների համար, ուստի դրանց վերականգնումը երկրորդային հումքից կարող է ունենալ ինչպես տնտեսական, այնպես էլ բնապահպանական նշանակություն։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են ելանյութի ընդհանուր ֆիզիկաքիմիական հատկությունները, դրա բաղադրության փոփոխականությունը և այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել նպատակային բաղադրիչների առանձնացման արդյունավետության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեխնոլոգիական գործընթացի ընդհանուր կազմակերպմանը, ստացվող նյութի որակի գնահատմանը և արտադրական մնացորդների համալիր օգտագործման հնարավորություններին։ Կարևոր խնդիր է այնպիսի վերամշակման մոտեցման ձևավորումը, որը հնարավորություն կտա նվազեցնել արժեքավոր բաղադրիչների կորուստները և միաժամանակ սահմանափակել շրջակա միջավայր արտանետվող օրգանական թափոնների ծավալը։ Հետազոտության տնտեսական բաղադրիչը կարող է ներառել երկրորդային հումքի օգտագործման նպատակահարմարության, նյութական ռեսուրսների խնայողության և արտադրության թափոնատարության նվազեցման գնահատումը։ Բնապահպանական տեսանկյունից աշխատանքը կապված է շրջանաձև տնտեսության սկզբունքների հետ, քանի որ արտադրական մնացորդը դիտարկվում է ոչ թե բացառապես որպես հեռացման ենթակա թափոն, այլ որպես օգտակար բաղադրիչների հնարավոր աղբյուր։ Ստացված արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ գինեգործական և հարակից վերամշակող ձեռնարկությունների ռեսուրսաարդյունավետության բարձրացման, երկրորդային նյութական հոսքերի կառավարման և թափոնների օգտահանման գիտական մոտեցումների զարգացման համար։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է սննդարդյունաբերական թափոնների վերամշակման, կիրառական քիմիայի, ռեսուրսախնայող տեխնոլոգիաների և շրջակա միջավայրի պահպանության մոտեցումները՝ կենտրոնանալով արտադրական մնացորդներից օգտակար նյութերի վերականգնման գիտատեխնիկական նշանակության վրա։

Աշխատությունը նվիրված է կառավարման գործընթացներում դեստրուկտիվ մոտիվացիայի ձևավորման և դրսևորման սոցիալ-հոգեբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հասարակական և կազմակերպական արժեհամակարգերի փոփոխությունների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում այն մոտիվացիոն գործոններն են, որոնք կառավարչական գործունեության ընթացքում կարող են նպաստել ոչ արդյունավետ վարքագծի, միջանձնային լարվածության, կազմակերպական նպատակների և անհատական շահերի հակասության, պատասխանատվության նվազման կամ կառավարման հարաբերությունների խաթարման առաջացմանը։ Դեստրուկտիվ մոտիվացիան դիտարկվում է որպես բազմագործոն երևույթ, որի ձևավորման վրա կարող են ազդեցություն ունենալ ինչպես անձնային առանձնահատկությունները, այնպես էլ կազմակերպության կառուցվածքը, կառավարման ոճը, սոցիալական միջավայրը և գերակշռող արժեքային կողմնորոշումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել արժեհամակարգի վերափոխման պայմաններում մասնագիտական, սոցիալական և անձնական արժեքների հարաբերակցության փոփոխությանը և դրա հնարավոր ազդեցությանը աշխատակիցների ու ղեկավարների վարքագծային շարժառիթների վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել իշխանության, մասնագիտական հաջողության, նյութական շահագրգռվածության, ինքնաիրացման, պատասխանատվության, համագործակցության և կազմակերպական հավատարմության հետ կապված արժեքային կողմնորոշումները։ Կարևոր ուղղություն է կառուցողական և դեստրուկտիվ մոտիվացիոն միտումների տարբերակումը՝ պարզելու, թե ինչ պայմաններում անձի շարժառիթները նպաստում են կազմակերպության արդյունավետ գործունեությանը, իսկ ինչ իրավիճակներում կարող են հակասել ընդհանուր նպատակներին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև կառավարման տարբեր մակարդակներում առաջացող դերային հակասություններին, աշխատակիցների միջև վստահության և համագործակցության խնդիրներին, կազմակերպական մշակույթի ազդեցությանը և սոցիալական փոփոխությունների պայմաններում կառավարչական վարքի վերափոխմանը։ Հոգեբանական և սոցիոլոգիական մոտեցումների համադրումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու անհատական արժեքների և կազմակերպական նորմերի փոխազդեցությունը՝ դեստրուկտիվ վարքային միտումները դիտարկելով ավելի լայն սոցիալական միջավայրի շրջանակում։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կարող է կապված լինել կազմակերպություններում մոտիվացիոն համակարգերի կատարելագործման, առողջ կազմակերպական մշակույթի ձևավորման, կառավարման հարաբերություններում հակասությունների նվազեցման և աշխատակիցների կառուցողական ներգրավվածության խթանման հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է կառավարման հոգեբանության, կազմակերպական վարքի, մոտիվացիայի տեսությունների և արժեքների սոցիալական հոգեբանության մոտեցումները՝ բացահայտելով կառավարչական գործունեության մոտիվացիոն հիմքերի փոփոխությունները հասարակական արժեհամակարգերի վերափոխման պայմաններում։

Աշխատությունը նվիրված է խոսքի զարգացման դժվարություններ ունեցող երեխաների բառապաշարի ընդլայնման և դպրոցական ուսուցմանը նրանց պատրաստվածության միջև փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում բառապաշարային կարողությունների ձևավորումն է՝ որպես հաղորդակցման, մտածողության, բանավոր խոսքի ընկալման և հետագա գրավոր խոսքի յուրացման կարևոր հիմք։ Բառապաշարի սահմանափակությունը կարող է դժվարացնել երեխայի կողմից ուսումնական հրահանգների ընկալումը, սեփական մտքերի արտահայտումը, առարկաների և երևույթների հատկանիշների նկարագրումը, իմաստային կապերի հաստատումը և նոր հասկացությունների յուրացումը։ Այդ պատճառով բառապաշարի հարստացումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես խոսքային զարգացման առանձին ուղղություն, այլև որպես դպրոցական պատրաստվածության կարևոր բաղադրիչ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել երեխաների ակտիվ և պասիվ բառապաշարի առանձնահատկությունները, բառերի իմաստների ընկալումը, ընդհանրացնող հասկացությունների յուրացումը, հոմանիշային և հականիշային հարաբերությունների ճանաչումը, ինչպես նաև բառերը համապատասխան հաղորդակցական իրավիճակներում կիրառելու կարողությունը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի բառապաշարային աշխատանքի կապը քերականական կառուցվածքների, կապակցված խոսքի և հնչյունաբանական կարողությունների զարգացման հետ, քանի որ լեզվական համակարգի տարբեր բաղադրիչները փոխկապակցված են և միասին են ապահովում լիարժեք հաղորդակցությունը։ Մանկավարժական տեսանկյունից կարող են քննության առնվել խաղային, պատկերային, պատմողական և առարկայական գործունեության վրա հիմնված ուսուցողական միջոցները, որոնք նպաստում են նոր բառերի իմաստավորված յուրացմանը և դրանց գործնական կիրառմանը։ Կարևորվում է նաև աշխատանքի անհատականացումը՝ հաշվի առնելով յուրաքանչյուր երեխայի խոսքային զարգացման մակարդակը, ճանաչողական առանձնահատկությունները և առաջընթացի դինամիկան։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նախադպրոցական և դպրոցական կրթության միջև շարունակականության ապահովման անհրաժեշտությամբ։ Բավարար բառապաշարային կարողությունները կարող են նպաստել ընթերցանության և գրավոր խոսքի հետագա յուրացմանը, ուսուցչի խոսքի ավելի լավ ընկալմանը, դասարանում հաղորդակցմանը և տարբեր ուսումնական առարկաների հասկացությունների յուրացմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է լոգոպեդիայի, հատուկ մանկավարժության, խոսքի զարգացման և դպրոցական պատրաստվածության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ կարևորելով երեխայի լեզվական կարողությունների հետևողական զարգացումը որպես կրթական գործընթացին արդյունավետ մասնակցության նախապայման։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգում օտարերկրյա ներդրումների ներգրավման, կառավարման և դրանց արդյունավետության գնահատման տեսական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում օտարերկրյա կապիտալի դերն է բանկային հատվածի զարգացման, ֆինանսական ռեսուրսների ընդլայնման, մրցակցային միջավայրի ձևավորման և ֆինանսական միջնորդության արդյունավետության բարձրացման գործընթացներում։ Ուսումնասիրության շրջանակում օտարերկրյա ներդրումները դիտարկվում են ոչ միայն որպես լրացուցիչ կապիտալի աղբյուր, այլև որպես կառավարման փորձի, ժամանակակից ֆինանսական տեխնոլոգիաների, կորպորատիվ կառավարման սկզբունքների և միջազգային բանկային գործելակերպի փոխանցման հնարավոր միջոց։ Կարևոր ուղղություն է ներդրումների կառավարման արդյունավետության գնահատման չափանիշների և ցուցանիշների համակարգի ուսումնասիրությունը, որի միջոցով հնարավոր է վերլուծել օտարերկրյա կապիտալի մասնակցության ազդեցությունը բանկերի ֆինանսական կայունության, եկամտաբերության, իրացվելիության, ակտիվների որակի և ռիսկերի կառավարման վրա։ Միաժամանակ կարող է ուսումնասիրվել բանկային համակարգում օտարերկրյա սեփականության և ներդրումային մասնակցության կառուցվածքը՝ գնահատելով դրանց կապը առանձին ֆինանսական հաստատությունների գործունեության և ամբողջ համակարգի զարգացման հետ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչներից է ներդրումային ռիսկերի բացահայտումը և գնահատումը՝ ներառելով ֆինանսական շուկայի փոփոխությունների, փոխարժեքային տատանումների, մակրոտնտեսական միջավայրի և կարգավորող դաշտի հետ կապված գործոնները։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել օտարերկրյա ներդրողների և ազգային բանկային համակարգի շահերի հավասարակշռմանը, քանի որ արտաքին կապիտալի ներգրավման դրական ազդեցությունը մեծապես կախված է արդյունավետ վերահսկողությունից, թափանցիկությունից և համապատասխան կարգավորող մեխանիզմներից։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել նաև միջազգային փորձը՝ տարբեր երկրների բանկային համակարգերում օտարերկրյա կապիտալի մասնակցության ձևերի և կառավարման մեխանիզմների համեմատության միջոցով։ Այդպիսի համադրումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու այն մոտեցումները, որոնք կարող են կիրառելի լինել Հայաստանի ֆինանսական միջավայրի առանձնահատկությունների պայմաններում։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կապված է ներդրումային քաղաքականության կատարելագործման, բանկային կառավարման արդյունավետության բարձրացման և ֆինանսական համակարգի կայուն զարգացման համար համապատասխան գնահատման մեթոդների ձևավորման հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բանկային գործի, ներդրումային կառավարման, ֆինանսական վերլուծության և ռիսկերի կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել օտարերկրյա ներդրումների արդյունավետ օգտագործման և դրանց կառավարման կատարելագործման հիմնական ուղղությունները Հայաստանի բանկային համակարգում։

Աշխատությունը նվիրված է կալանքի՝ որպես քրեական պատժի տեսակի իրավական բնույթի, նշանակման և կիրառման հիմնախնդիրների համեմատական ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության և Ռուսաստանի Դաշնության քրեական օրենսդրության շրջանակում։ Հետազոտության հիմքում երկու պետությունների քրեական իրավունքում ձևավորված համապատասխան կարգավորումների համադրումն է՝ նպատակ ունենալով բացահայտել դրանց ընդհանուր հատկանիշները, տարբերությունները և իրավակիրառ պրակտիկայի համար նշանակություն ունեցող խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կալանքի տեղին քրեական պատիժների համակարգում, դրա նպատակներին և ազատությունից զրկելու հետ կապված այլ իրավական միջոցներից տարբերակման հարցերին։ Կարևոր է հատկապես կալանքը որպես պատիժ տարբերակել նույնանուն դատավարական խափանման միջոցից, քանի որ դրանց իրավական հիմքերը, նպատակները և կիրառման փուլերը տարբեր են։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում պատժատեսակի նշանակման իրավական նախադրյալները, կիրառման սահմանափակումները, պատժի կատարման պայմանները և այն անձանց շրջանակը, որոնց նկատմամբ համապատասխան կարգավորումները կարող էին նախատեսել հատուկ կանոններ։ Համեմատական-իրավական մեթոդի կիրառումը հնարավորություն է տալիս գնահատելու Հայաստանի և Ռուսաստանի քրեական օրենսդրություններում ընդունված մոտեցումների ընդհանրություններն ու առանձնահատկությունները և պարզելու դրանց ձևավորման տեսական ու գործնական պատճառները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև կարճաժամկետ ազատությունից զրկելու այս ձևի արդյունավետության և քրեական պատժի նպատակներին համապատասխանության խնդիրը։ Քննության կարող են առնվել պատժի անհատականացման, համաչափության, մարդասիրության և արդարության սկզբունքների հետ դրա հարաբերակցության հարցերը, ինչպես նաև այլընտրանքային պատժատեսակների կիրառման հնարավորությունները։ Հատուկ նշանակություն ունի քրեակատարողական բաղադրիչը, քանի որ պատժի իրավական բնույթը գնահատելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել ոչ միայն դրա նշանակման հիմքերը, այլև կատարման ռեժիմն ու դատապարտյալի իրավական վիճակը։ Հետազոտությունն ունի նաև պատմաիրավական արժեք, քանի որ քրեական օրենսդրության հետագա բարեփոխումների արդյունքում համապատասխան ինստիտուտների կարգավորումները կարող են փոփոխվել կամ վերանայվել։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը համադրում է քրեական իրավունքի, քրեակատարողական իրավունքի և համեմատական իրավագիտության մոտեցումները՝ համակարգված պատկերացում ձևավորելով երկու իրավական համակարգերում կալանքի՝ որպես քրեական պատժի ինստիտուտի զարգացման և կիրառման առանձնահատկությունների վերաբերյալ։

Աշխատությունը նվիրված է վերազգային կորպորացիաների դերի և նշանակության ուսումնասիրությանը Հայաստանի՝ համաշխարհային տնտեսությանը ինտեգրվելու գործընթացում։ Հետազոտության առանցքում միջազգային խոշոր ընկերությունների գործունեության ազդեցությունն է ազգային տնտեսության կառուցվածքի, արտաքին տնտեսական կապերի, ներդրումային գործընթացների և միջազգային շուկաներում երկրի մասնակցության վրա։ Վերազգային կորպորացիաները դիտարկվում են որպես համաշխարհային տնտեսության կարևոր դերակատարներ, որոնք կապիտալի, տեխնոլոգիաների, կառավարման փորձի, արտադրական կապերի և միջազգային բաշխման ցանցերի միջոցով կարող են նպաստել տարբեր երկրների տնտեսությունների փոխկապակցվածության խորացմանը։ Հայաստանի պարագայում առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել օտարերկրյա ուղղակի ներդրումների ներգրավմանը, միջազգային ընկերությունների տեղական գործունեությանը և դրանց մասնակցությանը տնտեսության տարբեր ոլորտների զարգացմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել այն գործոնները, որոնք պայմանավորում են երկրի գրավչությունը միջազգային կապիտալի համար՝ ներառյալ տնտեսական և իրավական միջավայրը, շուկայի առանձնահատկությունները, մարդկային կապիտալը, ենթակառուցվածքները և արտաքին տնտեսական հարաբերությունները։ Կարևոր ուղղություն է վերազգային ընկերությունների գործունեության հնարավոր տնտեսական ազդեցությունների համակողմանի գնահատումը։ Մի կողմից՝ միջազգային ներդրումները կարող են նպաստել նոր տեխնոլոգիաների և կառավարման փորձի տարածմանը, աշխատատեղերի ստեղծմանը, արտադրողականության բարձրացմանը և արտաքին շուկաների հետ կապերի ընդլայնմանը, մյուս կողմից՝ դրանց ազդեցությունը կախված է ազգային տնտեսության կառուցվածքից, մրցակցային միջավայրից և պետական կարգավորման արդյունավետությունից։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև տեղական ձեռնարկությունների և միջազգային ընկերությունների միջև ձևավորվող արտադրական ու առևտրային կապերին՝ գնահատելով դրանց նշանակությունը հայկական կազմակերպությունների միջազգային արժեշղթաներում ներգրավման տեսանկյունից։ Առանձին ուշադրության առարկա կարող են լինել ներդրումային քաղաքականության, մրցակցության պաշտպանության և ազգային տնտեսական շահերի ապահովման հարցերը։ Համաշխարհային տնտեսական ինտեգրումը ներկայացվում է որպես բազմակողմ գործընթաց, որը չի սահմանափակվում միայն արտաքին առևտրի ընդլայնմամբ, այլ ներառում է կապիտալի միջազգային շարժը, տեխնոլոգիական համագործակցությունը, արտադրական մասնագիտացումը և միջազգային տնտեսական կառույցների հետ փոխգործակցությունը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է միջազգային տնտեսագիտության, ներդրումային քաղաքականության և կորպորատիվ գործունեության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ բացահայտելով վերազգային կորպորացիաների հնարավոր դերակատարությունը Հայաստանի և համաշխարհային տնտեսության միջև տնտեսական կապերի ձևավորման ու խորացման գործընթացներում։

Հրատարակությունը մեթոդական բնույթի նյութերի ժողովածու է, որը ձևավորվել է 1828–1978 թվականների հոբելյանական ժամանակագրության շրջանակում և արտացոլում է խորհրդային ժամանակաշրջանում հայ-ռուսական հարաբերությունների պատմության ներկայացման պաշտոնական ու գաղափարական մոտեցումները։ Նյութերի հիմնական նպատակը եղել է գրադարաններում, մշակութային հաստատություններում, կրթական և հասարակական կազմակերպություններում թեմատիկ միջոցառումների, ցուցահանդեսների, զեկուցումների, ընթերցողական հանդիպումների և գրականության ներկայացումների կազմակերպման համար մեթոդական աջակցություն տրամադրելը։ Ժողովածուում պատմական իրադարձությունների մեկնաբանությունը կառուցվում է տվյալ ժամանակաշրջանին բնորոշ գաղափարախոսական շրջանակում՝ շեշտադրելով Ռուսաստանի հետ Արևելյան Հայաստանի քաղաքական և պատմական կապերի նշանակությունը, երկու ժողովուրդների հարաբերությունները և խորհրդային հասարակության մեջ ձևավորված «բարեկամության» գաղափարը։ Նման նյութերում 1828 թվականը ներկայացվում էր որպես պատմական կարևոր սահմանագիծ, իսկ հետագա մեկուկես դարի իրադարձությունները դիտարկվում էին ռուս և հայ ժողովուրդների քաղաքական, տնտեսական ու մշակութային հարաբերությունների զարգացման ընդհանուր պատկերի մեջ։ Մեթոդական բաժինները կարող էին առաջարկել թեմաների կառուցվածք, համապատասխան գրականության ընտրության սկզբունքներ, ցուցադրական նյութերի կազմակերպման եղանակներ և զանգվածային աշխատանքի տարբեր ձևեր։ Հրատարակության արժեքը ներկայում պայմանավորված է ոչ միայն ներկայացվող պատմական տեղեկություններով, այլև նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու խորհրդային շրջանի պատմական հիշողության քաղաքականությունը և այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով պատմական անցյալը ներկայացվում էր հանրային ու մշակութային հաստատություններում։ Աղբյուրագիտական քննության ժամանակ կարևոր է տարբերակել պատմական փաստերը դրանց ժամանակաշրջանային մեկնաբանություններից, քանի որ ժողովածուի գաղափարական բառապաշարը և շեշտադրումները արտացոլում են խորհրդային պաշտոնական պատմագրության առանձնահատկությունները։ Միաժամանակ նյութը կարող է օգտակար լինել Հայաստանի գրադարանային և մշակութային-լուսավորչական աշխատանքի պատմության ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով, թե հոբելյանական տարեթվերն ինչպես էին ներառվում հաստատությունների գործունեության ծրագրերում։ Այսպիսով, ժողովածուն հետաքրքրություն է ներկայացնում որպես մեթոդական, պատմագիտական և մշակութային-քաղաքական աղբյուր, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու ինչպես հայ-ռուսական հարաբերությունների պատմական ներկայացման առանձնահատկությունները, այնպես էլ խորհրդային շրջանում պատմական գիտելիքի հանրայնացման և գաղափարական հաղորդակցության գործելակերպը։

Աշխատությունը նվիրված է մարդու՝ բարենպաստ, անվտանգ և առողջ շրջակա միջավայրում ապրելու հետ կապված իրավունքների իրավական բնույթի, բովանդակության և պաշտպանության միջազգային մեխանիզմների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում շրջակա միջավայրի պահպանության և մարդու իրավունքների պաշտպանության փոխկապակցվածությունն է՝ դիտարկելով, թե բնապահպանական խնդիրներն ինչպես կարող են անդրադառնալ կյանքի, առողջության, մասնավոր և ընտանեկան կյանքի, սեփականության, տեղեկատվության մատչելիության և արդյունավետ իրավական պաշտպանության հետ կապված իրավունքների իրականացման վրա։ Կարևոր տեղ կարող է հատկացվել էկոլոգիական իրավունքների դասակարգմանը՝ տարբերակելով նյութական և ընթացակարգային բաղադրիչները։ Նյութական բաղադրիչը վերաբերում է շրջակա միջավայրի այնպիսի պայմանների ապահովմանը, որոնք համատեղելի են մարդու արժանապատիվ և անվտանգ կենսագործունեության հետ, իսկ ընթացակարգային բաղադրիչը ներառում է բնապահպանական տեղեկատվություն ստանալու, շրջակա միջավայրին վերաբերող որոշումների ընդունմանը մասնակցելու և իրավական պաշտպանության միջոցներից օգտվելու հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում է միջազգային իրավունքի դերը համապատասխան չափանիշների ձևավորման գործում՝ ուշադրություն դարձնելով համընդհանուր և տարածաշրջանային իրավական համակարգերի փոխազդեցությանը։ Առանձին նշանակություն ունի միջազգային պայմանագրերի, հռչակագրերի, բնապահպանական համաձայնագրերի, մարդու իրավունքների պաշտպանության մարմինների և միջազգային դատական ու վերահսկողական մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Իրավական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու պետությունների պարտավորությունների բնույթը՝ ներառյալ շրջակա միջավայրին հասցվող վնասների կանխարգելումը, բնապահպանական ռիսկերի գնահատումը, հանրությանը համապատասխան տեղեկատվության տրամադրումը և արդյունավետ պաշտպանության մեխանիզմների ստեղծումը։ Կարող են քննության առնվել նաև անդրսահմանային բնապահպանական խնդիրները, քանի որ աղտոտումը, կլիմայական փոփոխությունները և բնական ռեսուրսների օգտագործման հետևանքները հաճախ չեն սահմանափակվում մեկ պետության տարածքով և պահանջում են միջազգային համագործակցություն։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է միջազգային չափանիշների և ներպետական իրավակարգավորման փոխհարաբերությունը՝ պարզելու, թե միջազգային պարտավորություններն ինչ մեխանիզմներով են արտացոլվում ազգային օրենսդրության և իրավակիրառ պրակտիկայի մեջ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է մարդու իրավունքների միջազգային իրավունքի և միջազգային բնապահպանական իրավունքի մոտեցումները՝ ներկայացնելով էկոլոգիական իրավունքների պաշտպանության իրավական հիմքերը, դրանց իրականացման երաշխիքները և միջազգային իրավական գործիքակազմի նշանակությունը մարդու ու շրջակա միջավայրի արդյունավետ պաշտպանության համար։

Աշխատությունը նվիրված է խորհրդարանական հանձնաժողովների իրավական կարգավիճակի տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի հանձնաժողովների կազմակերպման և գործունեության օրինակով։ Հետազոտության առանցքում հանձնաժողովների տեղն է խորհրդարանի ներքին կառուցվածքում, դրանց ձևավորման սկզբունքները, իրավասությունների շրջանակը, գործունեության կազմակերպման ձևերը և խորհրդարանի հիմնական գործառույթների իրականացմանը մասնակցության առանձնահատկությունները։ Իրավահամեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Հայաստանի խորհրդարանական համակարգը համադրել այլ պետություններում գործող համապատասխան ինստիտուտների հետ՝ բացահայտելով ընդհանուր օրինաչափություններն ու ազգային կարգավորման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել մշտական, ժամանակավոր և քննիչ հանձնաժողովների իրավական բնույթի տարբերություններին, դրանց կազմավորման հիմքերին և գործունեության նպատակներին։ Մշտական հանձնաժողովները դիտարկվում են որպես օրենսդրական աշխատանքի կարևոր կառուցվածքային օղակներ, որոնց շրջանակում իրականացվում են օրենքների նախագծերի և խորհրդարանի իրավասությանը վերաբերող այլ հարցերի նախնական քննարկումը, մասնագիտական ուսումնասիրությունը և համապատասխան եզրակացությունների ձևավորումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հանձնաժողովների մասնակցությունը խորհրդարանական վերահսկողությանը, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու օրենսդիր և գործադիր իշխանությունների փոխհարաբերությունների ինստիտուցիոնալ մեխանիզմները։ Քննության առարկա կարող են լինել հանձնաժողովների կազմի ձևավորման սկզբունքները, խորհրդարանական խմբակցությունների ներկայացվածությունը, հանձնաժողովների նախագահների և անդամների իրավական դիրքը, նիստերի կազմակերպման կարգը և որոշումների ընդունման ընթացակարգերը։ Իրավահամեմատական վերլուծության միջոցով կարող են համադրվել տարբեր խորհրդարանական համակարգերում հանձնաժողովներին վերապահված լիազորությունները և խորհրդարանական մեծամասնության ու փոքրամասնության մասնակցության երաշխիքները։ Կարևորվում է նաև հանձնաժողովների գործունեության հրապարակայնության, մասնագիտական փորձաքննության և օրենսդրական գործընթացի արդյունավետության փոխկապակցվածությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ իրավական կարգավորման կատարելագործման խնդիրներին՝ գնահատելով, թե հանձնաժողովների իրավասությունների և ընթացակարգերի հստակ սահմանումը որքանով է նպաստում խորհրդարանի օրենսդրական ու վերահսկողական գործառույթների արդյունավետ իրականացմանը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է սահմանադրական իրավունքի, խորհրդարանական իրավունքի և համեմատական իրավագիտության մոտեցումները՝ համակարգված պատկերացում ձևավորելով խորհրդարանական հանձնաժողովների իրավական բնույթի, կազմակերպման սկզբունքների և Ազգային ժողովի գործունեության մեջ դրանց ինստիտուցիոնալ նշանակության վերաբերյալ։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում փողի զանգվածի ծավալի և շրջանառության մեջ գտնվող դրամանիշերի անվանական կառուցվածքի կանխատեսման տեսական ու կիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում տնտեսության դրամական պահանջարկի գնահատումը, դրամաշրջանառության փոփոխությունների օրինաչափությունների բացահայտումը և ապագա ժամանակահատվածների համար համապատասխան կանխատեսումների ձևավորումն է։ Փողի զանգվածը դիտարկվում է որպես երկրի դրամավարկային համակարգի կարևոր բաղադրիչ, որի փոփոխությունները փոխկապակցված են տնտեսական ակտիվության, գների ընդհանուր մակարդակի, բնակչության ու կազմակերպությունների դրամական վարքագծի, ֆինանսական համակարգի զարգացման և այլ մակրոտնտեսական գործոնների հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր դրամական ագրեգատների շարժընթացը, դրանց կառուցվածքային հարաբերակցությունները և ժամանակի ընթացքում տեղի ունեցող փոփոխությունները՝ վիճակագրական ու տնտեսաչափական մեթոդների միջոցով բացահայտելով հիմնական միտումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կանխիկ դրամաշրջանառությանը և դրամանիշերի անվանական կազմին, քանի որ շրջանառության համար անհրաժեշտ տարբեր անվանական արժեքների թղթադրամների ու մետաղադրամների քանակի ճիշտ գնահատումը կարևոր նշանակություն ունի կանխիկ դրամի պահանջարկի արդյունավետ սպասարկման համար։ Կանխատեսման ընթացքում կարող են հաշվի առնվել բնակչության եկամուտների, սպառողական ծախսերի, գնային փոփոխությունների, վճարային սովորությունների և անկանխիկ վճարումների տարածման ազդեցությունները։ Կարևոր ուղղություն է կանխատեսման տարբեր մոդելների համեմատական գնահատումը՝ պարզելու, թե դրանցից որոնք են առավել համապատասխան տնտեսական ցուցանիշների և դրամաշրջանառության փոփոխությունների նկարագրման համար։ Ժամանակային շարքերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու երկարաժամկետ միտումները, սեզոնային տատանումները և կարճաժամկետ շեղումները, որոնք կարող են ազդել կանխիկ դրամի պահանջարկի վրա։ Դրամանիշերի կառուցվածքի կանխատեսումը կարող է նպաստել նաև կանխիկ միջոցների թողարկման, պահուստավորման, տեղափոխման և շրջանառության կազմակերպման հետ կապված գործընթացների ավելի արդյունավետ պլանավորմանը։ Միաժամանակ տնտեսական միջավայրի փոփոխականությունը պայմանավորում է կանխատեսումների պարբերական վերանայման անհրաժեշտությունը, քանի որ ֆինանսական տեխնոլոգիաների զարգացումը և վճարային վարքագծի փոփոխությունները կարող են աստիճանաբար վերափոխել կանխիկ և անկանխիկ դրամի հարաբերակցությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է դրամավարկային տնտեսագիտության, վիճակագրական վերլուծության, տնտեսաչափական կանխատեսման և դրամաշրջանառության կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել Հայաստանի դրամական համակարգի պահանջների գնահատման և կանխատեսման գիտականորեն հիմնավորված մեթոդական շրջանակ։

Աշխատությունը նվիրված է Ուիլյամ Շեքսպիրի դրամատուրգիական լեզվում մակդիրների և մակդրավորման գեղարվեստական հնարների գործառական, ոճական ու թարգմանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ երեք տարբեր դրամատիկական երկերի բնագրերի և դրանց հայերեն թարգմանությունների համադրական քննության հիման վրա։ Հետազոտության առանցքում մակդիրը դիտարկվում է ոչ միայն որպես առարկայի, անձի կամ երևույթի հատկանիշ արտահայտող լեզվական միավոր, այլև որպես կերպարների հոգեբանական նկարագիրը, հեղինակային գնահատականը, ստեղծագործության հուզական մթնոլորտը և պատկերային համակարգը ձևավորող կարևոր ոճական միջոց։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են առանձնացվել մակդիրների կառուցվածքային ու իմաստային տեսակները, դրանց կիրառման հաճախականությունը, համատեքստային նշանակությունը և փոխաբերական ներուժը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե տարբեր ժանրային և գաղափարական միջավայրերում ինչպիսի գործառույթներ են ստանձնում մակդրային կառույցները։ Պատմական դրամայում դրանք կարող են մասնակցել իշխանության, քաղաքական հակամարտության և կերպարների բարոյահոգեբանական բնութագրման ձևավորմանը, ողբերգական սիրո պատմության մեջ՝ հուզականության, հակադրությունների և քնարական պատկերների ստեղծմանը, իսկ փիլիսոփայական ու սոցիալական շեշտադրումներով դրամայում՝ մարդկային հարաբերությունների, հարստության, երախտագիտության և հիասթափության գնահատողական արտահայտմանը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է անգլերեն բնագրերի և հայերեն տարբերակների համեմատությունը։ Քննվում է, թե թարգմանության ընթացքում որքանով են պահպանվում բնագրային մակդիրների իմաստային ծավալը, պատկերավորությունը, հուզական երանգը և ոճական գործառույթը, ինչպես նաև ինչպիսի լեզվական փոխակերպումներ են անհրաժեշտ լինում անգլերենի և հայերենի կառուցվածքային ու բառաիմաստային տարբերությունների պատճառով։ Կարող են ուսումնասիրվել բառացի փոխանցման, իմաստային փոխարինման, ընդլայնման, կրճատման կամ նոր պատկերային համարժեքի ընտրության դեպքերը՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը դրամատիկական խոսքի ընդհանուր արտահայտչականության վրա։ Համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նաև հայերենի պատկերավորման միջոցների ներուժը շեքսպիրյան խոսքի վերարտադրման գործընթացում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է ոճագիտության, շեքսպիրագիտության, համեմատական լեզվաբանության և թարգմանագիտության մոտեցումները՝ ցույց տալով, թե ինչպես է գեղարվեստական պատկերավորման կարևոր միջոցներից մեկը գործում բնագրում և ինչպիսի լեզվական ու ստեղծագործական լուծումներով է վերարտադրվում հայերեն թարգմանություններում։

Աշխատությունը նվիրված է մերձերևանյան տարածքում երկրակեղևի ժամանակակից ձևախախտումների և շարժումների տարածաժամանակային դինամիկայի ուսումնասիրությանը՝ գեոդեզիական դիտարկումների ու չափումների կիրառմամբ։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել երկրակեղևի առանձին հատվածներում տեղի ունեցող հորիզոնական և ուղղաձիգ տեղաշարժերը, գնահատել դրանց փոփոխության բնույթը և պարզել հնարավոր փոխկապակցվածությունը տարածաշրջանի երկրաբանական ու տեկտոնական կառուցվածքի հետ։ Գեոդինամիկական պոլիգոնը դիտարկվում է որպես երկարաժամկետ մոնիթորինգի համար կազմակերպված դիտարկման համակարգ, որի կայուն գեոդեզիական կետերում տարբեր ժամանակահատվածներում իրականացված կրկնակի չափումները հնարավորություն են տալիս հետևելու փոքր տեղաշարժերի կուտակմանը և դեֆորմացիոն դաշտի փոփոխություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համադրվել ճշգրիտ բարձրաչափական, անկյունային, հեռաչափական և արբանյակային գեոդեզիայի միջոցով ստացված տվյալները՝ երկրակեղևային շարժումների հնարավորինս ամբողջական տարածական պատկերը ձևավորելու համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում չափումների ժամանակային շարքերի վերլուծությանը, քանի որ երկարաժամկետ տվյալները հնարավորություն են տալիս տարբերակելու համեմատաբար կայուն շարժումները կարճաժամկետ տատանումներից և գնահատելու դեֆորմացիոն գործընթացների զարգացման ընդհանուր միտումները։ Կարևոր խնդիր է նաև չափումների ճշգրտության և հնարավոր սխալների գնահատումը՝ հաշվի առնելով դիտարկման պայմանները, սարքավորումների առանձնահատկությունները և արտաքին միջավայրի ազդեցությունը։ Ստացված տվյալների տարածական վերլուծությունը կարող է նպաստել հարաբերականորեն կայուն և ավելի ակտիվ հատվածների առանձնացմանը, տեղաշարժերի ուղղությունների որոշմանը և դեֆորմացիոն դաշտը բնութագրող մոդելների կառուցմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են համադրվել տարածքի ակտիվ խզվածքների, երկրաբանական կառուցվածքների և սեյսմոլոգիական դիտարկումների վերաբերյալ տվյալների հետ՝ ժամանակակից տեկտոնական գործընթացների վերաբերյալ առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու նպատակով։ Այսպիսի ուսումնասիրությունները կարևոր նշանակություն ունեն նաև սեյսմատեկտոնական հետազոտությունների համար, սակայն գեոդեզիական դեֆորմացիաները ինքնուրույն չեն դիտարկվում որպես երկրաշարժերի ժամանակի կամ ուժգնության միանշանակ կանխատեսման միջոց։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գեոդեզիայի, երկրադինամիկայի, տեկտոնիկայի և երկրաֆիզիկական մոնիթորինգի մեթոդները՝ նպատակ ունենալով գնահատել մերձերևանյան տարածաշրջանի երկրակեղևի ժամանակակից շարժումների և ձևախախտումների հիմնական օրինաչափությունները։