Ready-made Materials

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսից մինչև XX դարի առաջին կեսը հայկական միջավայրում ձիթհանության՝ բուսական յուղի ստացման ավանդական արտադրության պատմամշակութային, տնտեսական և ազգագրական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ձիթհանների կառուցվածքը, դրանց տարածվածությունը, արտադրական գործընթացների կազմակերպումը, օգտագործվող հումքի տեսակները և տվյալ արհեստի տեղը գյուղական ու քաղաքային տնտեսության համակարգում են։ Ձիթհանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես սննդամթերքի արտադրության առանձին ճյուղ, այլև որպես նյութական մշակույթի բաղադրիչ, որի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել աշխատանքի կազմակերպման, տեխնիկական գիտելիքների, տնտեսական հարաբերությունների և կենցաղային պահանջմունքների փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ավանդական ձիթհանների ճարտարապետական ու տեխնիկական կառուցվածքին, արտադրական տարածքի կազմակերպմանը, հումքի մշակման համար կիրառվող սարքավորումներին և աշխատանքի բաժանման ձևերին։ Քննվում են տարբեր շրջաններում օգտագործվող յուղատու բույսերի և դրանց վերամշակման ավանդույթների առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տեղական բնական պայմանների ու գյուղատնտեսական մասնագիտացման ազդեցությունը արտադրության տարածքային տարբերությունների վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ձիթհանության տնտեսական նշանակության ուսումնասիրությունը՝ կապված տեղական շուկաների, ապրանքափոխանակության, տնային տնտեսությունների պահանջարկի և արհեստավորական արտադրության հետ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու նաև XIX–XX դարերի սոցիալ-տնտեսական փոփոխությունների ազդեցությանը ավանդական արտադրության վրա, երբ մեքենայացված տեխնոլոգիաների և արդյունաբերական արտադրանքի տարածումը աստիճանաբար փոխում էր հին արտադրական ձևերի նշանակությունն ու կիրառության շրջանակը։ Ազգագրական տեսանկյունից կարող են ուսումնասիրվել ձիթհանների հետ կապված մասնագիտական բառապաշարը, աշխատանքային սովորույթները, տեղական անվանումները և համայնքային հիշողության մեջ պահպանված տեղեկությունները։ Աղբյուրագիտական հիմք կարող են ծառայել պատմական նկարագրությունները, ազգագրական գրառումները, արխիվային փաստաթղթերը, լուսանկարները, նյութական մշակույթի պահպանված նմուշները և դաշտային հետազոտությունների տվյալները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու հայկական ավանդական արտադրական մշակույթի կարևոր բնագավառներից մեկի պատմական պատկերը և բացահայտելու դրա տեխնոլոգիական, սոցիալ-տնտեսական ու մշակութային նշանակությունը հայ ժողովրդի նյութական ժառանգության համատեքստում։

Աշխատությունը նվիրված է հանրային նշանակություն ունեցող կազմակերպությունների ֆինանսական հաշվետվությունների աուդիտի կազմակերպման, իրականացման և որակի ապահովման հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության տնտեսական և իրավական միջավայրի համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն կազմակերպությունների աուդիտի առանձնահատկություններն են, որոնց գործունեությունը տնտեսական և հասարակական տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունի և որոնց ֆինանսական տեղեկատվության արժանահավատությունը հետաքրքրում է շահառուների լայն շրջանակի՝ ներդրողների, վարկատուների, պետական մարմինների և այլ օգտագործողների։ Քննվում են անկախ աուդիտի դերը, աուդիտորի մասնագիտական պատասխանատվությունը, անկախության և օբյեկտիվության ապահովման սկզբունքները, ինչպես նաև աուդիտորական ապացույցների բավարարության ու համապատասխանության գնահատման հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ֆինանսական հաշվետվություններում էական խեղաթյուրումների ռիսկերի բացահայտմանը, կազմակերպությունների ներքին վերահսկողության համակարգերի գնահատմանը և աուդիտորական ընթացակարգերի արդյունավետ պլանավորմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է աուդիտի որակի վերահսկողությունը, քանի որ հանրային նշանակություն ունեցող կազմակերպությունների դեպքում աուդիտորական եզրակացության նկատմամբ վստահությունը կապված է ֆինանսական շուկաների թափանցիկության և հաշվետվողականության հետ։ Դիտարկվում են մասնագիտական էթիկայի պահանջները, շահերի բախման հնարավոր իրավիճակները, աուդիտորական և ոչ աուդիտորական ծառայությունների համատեղման հետ կապված խնդիրները և աուդիտորական կազմակերպությունների անկախության պահպանման անհրաժեշտությունը։ Կարևորվում է նաև միջազգային աուդիտորական ստանդարտների և ներպետական կարգավորման փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելու դրանց կիրառման ընթացքում առաջացող կազմակերպական ու մեթոդաբանական դժվարությունները։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ աուդիտորների մասնագիտական պատրաստվածությանը, շարունակական կրթությանը, վերահսկողության ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներին և աուդիտի ոլորտում հանրային վստահության ամրապնդման միջոցներին։ Թվային հաշվապահական համակարգերի և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների տարածման պայմաններում կարևոր են դառնում նաև էլեկտրոնային տվյալների արժանահավատության, տեղեկատվական ռիսկերի և աուդիտում տեխնոլոգիական գործիքների կիրառման հարցերը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է աուդիտի տեսության, հաշվապահական հաշվառման, ֆինանսական վերահսկողության և կորպորատիվ կառավարման մոտեցումները՝ բացահայտելով հանրային նշանակություն ունեցող կազմակերպությունների աուդիտի արդյունավետության, անկախության և որակի բարձրացման հիմնական ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է V–XII դարերում հայոց տոմարական համակարգի վերաբերյալ ձևավորված մեկնությունների պատմական և աղբյուրագիտական ուսումնասիրությանը՝ միջնադարյան հայկական ժամանակագրական գիտելիքի զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն գրավոր սկզբնաղբյուրներն են, որոնցում պահպանվել են տարվա կառուցվածքի, ամիսների և օրերի հաշվարկի, տոմարական շրջանների, շարժական ու անշարժ տոների, թվականների համապատասխանեցման և ժամանակի հաշվարկման այլ խնդիրների վերաբերյալ տեղեկություններ։ Տոմարական մեկնությունները դիտարկվում են ոչ միայն որպես գործնական հաշվարկների համար նախատեսված նյութեր, այլև որպես միջնադարյան գիտական մտքի կարևոր արտահայտություններ, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել ժամանակի ընկալման, աստղագիտական գիտելիքների և եկեղեցական ժամանակագրության փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարբեր հեղինակների և ձեռագրական ավանդույթների մեջ պահպանված տոմարագիտական պատկերացումների համեմատությանը, դրանց ձևավորման պատմական պայմաններին և ժամանակի ընթացքում կատարված փոփոխություններին։ Աղբյուրագիտական քննությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու տեքստերի ծագումը, փոխադարձ կապերը, հնարավոր խմբագրումները և հետագա ընդօրինակումների ընթացքում առաջացած տարբերությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայկական տոմարական համակարգի հարաբերակցությունը հարևան և քրիստոնեական այլ ժամանակագրական ավանդույթների հետ, քանի որ միջնադարյան հեղինակները ժամանակի հաշվարկման խնդիրները հաճախ դիտարկել են ավելի լայն գիտական ու եկեղեցական միջավայրում։ Հետազոտության ընթացքում կարող են քննվել նաև տոմարական բարեփոխումների անհրաժեշտության վերաբերյալ պատկերացումները, տարբեր թվագրական համակարգերի համապատասխանեցման եղանակները և պատմական իրադարձությունների թվականները ճշգրտելու համար կիրառված հաշվարկային սկզբունքները։ Տոմարական նյութերի վերլուծությունը կարևոր նշանակություն ունի պատմական սկզբնաղբյուրների ճիշտ թվագրման համար, քանի որ միջնադարյան տարեգրություններում, հիշատակարաններում և այլ գրավոր հուշարձաններում հանդիպող թվականների մեկնաբանությունը հաճախ պահանջում է տվյալ ժամանակաշրջանի տոմարական համակարգերի իմացություն։ Միաժամանակ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հետևելու Հայաստանում մաթեմատիկական և աստղագիտական գիտելիքների զարգացման որոշ դրսևորումներին և դրանց կիրառությանը ժամանակագրության բնագավառում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է տոմարագիտության, պատմագիտության, ձեռագրագիտության և աղբյուրագիտության մեթոդները՝ միջնադարյան հայկական տոմարական մեկնությունների ձևավորման, փոխանցման և պատմագիտական արժեքի համակարգված բացահայտման նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է առողջապահության ոլորտում անձի վերաբերյալ գաղտնի տեղեկությունների քրեաիրավական պաշտպանության տեսական և կիրառական խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ բժշկական գործունեության, անձնական կյանքի անձեռնմխելիության և իրավական պատասխանատվության փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն տեղեկությունների իրավական բնույթի պարզաբանումն է, որոնք բուժօգնության դիմելու, առողջական վիճակի, ախտորոշման, հետազոտությունների, բուժման կամ բժշկական սպասարկման ընթացքում հայտնի են դառնում համապատասխան մասնագետներին և ենթակա են գաղտնիության պահպանման։ Քննվում են գաղտնի տեղեկատվության պաշտպանության իրավական հիմքերը, դրա պահպանման պարտականություն ունեցող անձանց շրջանակը, ինչպես նաև այն պայմանները, որոնց առկայության դեպքում նման տեղեկությունների ապօրինի հավաքումը, օգտագործումը կամ հրապարակումը կարող է առաջացնել քրեական պատասխանատվություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հանցակազմի իրավաբանական հատկանիշների վերլուծությանը՝ իրավական պաշտպանության օբյեկտի, արարքի դրսևորման ձևերի, պատասխանատվության ենթակա սուբյեկտների և մեղքի առանձնահատկությունների տեսանկյունից։ Կարևորվում է քրեական պատասխանատվության և իրավական պաշտպանության այլ միջոցների՝ քաղաքացիաիրավական, վարչական ու կարգապահական պատասխանատվության սահմանազատումը, քանի որ գաղտնիության յուրաքանչյուր խախտում ինքնին պարտադիր չէ, որ ունենա քրեաիրավական բնույթ։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են նաև այն իրավաչափ բացառությունները, երբ առողջապահական տեղեկությունների փոխանցումը կարող է թույլատրվել օրենքով սահմանված հիմքերի առկայության դեպքում՝ հաշվի առնելով անձի իրավունքների և հանրային նշանակություն ունեցող շահերի հավասարակշռման անհրաժեշտությունը։ Ժամանակակից առողջապահության թվայնացման պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում էլեկտրոնային բժշկական գրառումների, տեղեկատվական համակարգերի և տվյալների փոխանցման ընթացքում գաղտնիության ապահովման իրավական խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ներպետական իրավակարգավորումների և միջազգային իրավական չափանիշների փոխհարաբերությանը՝ ուսումնասիրելով անձնական կյանքի, առողջապահական տվյալների և մասնագիտական գաղտնիքի պաշտպանության ընդհանուր սկզբունքները։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը բժշկական գաղտնիքի պահպանումը դիտարկում է որպես հիվանդի իրավունքների, բժշկական մասնագիտության նկատմամբ վստահության և անձնական կյանքի պաշտպանության կարևոր երաշխիք՝ միաժամանակ վերլուծելով այն սահմանները, որոնց դեպքում պետության քրեաիրավական միջամտությունը կարող է կիրառվել գաղտնիության առավել լուրջ խախտումների նկատմամբ։

Աշխատությունը նվիրված է արտաքին առևտրային սահմանափակումների մեղմացման և միջազգային շուկաների նկատմամբ տնտեսության բացության փոփոխության ազդեցության ուսումնասիրությանը գյուղատնտեսական արտադրության զարգացման, ոլորտային աճի և մրցունակության տեսանկյունից։ Հետազոտության կենտրոնում առևտրային քաղաքականության գործիքների՝ մաքսատուրքերի, ներմուծման սահմանափակումների, արտահանման պայմանների և այլ կարգավորումների փոփոխության ու գյուղատնտեսության հիմնական տնտեսական ցուցանիշների միջև կապերի բացահայտումն է։ Քննվում է, թե արտաքին առևտրի ավելի ազատ պայմանները ինչպես կարող են անդրադառնալ գյուղատնտեսական արտադրանքի արտադրության ծավալների, ներքին գների, արտահանման և ներմուծման կառուցվածքի, արտադրողների եկամուտների, ներդրումային ակտիվության և ռեսուրսների բաշխման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ առևտրային բացության ազդեցությունը տարբեր ենթաճյուղերի և արտադրողների համար կարող է միատեսակ չլինել․ արտահանման ներուժ ունեցող արտադրությունները կարող են ստանալ արտաքին շուկաների ընդլայնման հնարավորություններ, մինչդեռ ներմուծման հետ անմիջական մրցակցության մեջ գտնվող արտադրողները կարող են բախվել նոր տնտեսական ճնշումների։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է գյուղատնտեսության առանձնահատուկ բնույթը՝ պայմանավորված բնական և կլիմայական գործոններով, ջրային ու հողային ռեսուրսների սահմանափակությամբ, արտադրության սեզոնայնությամբ և պարենային ապահովության նշանակությամբ։ Տնտեսական վերլուծության միջոցով հնարավոր է գնահատել առևտրի բացության ցուցանիշների և ոլորտային աճի միջև վիճակագրական կապերը՝ միաժամանակ հաշվի առնելով ներդրումները, զբաղվածությունը, արտադրողականությունը, կապիտալի կուտակումը և այլ մակրոտնտեսական գործոններ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև միջազգային մրցակցության ազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ արտաքին շուկաների հետ ինտեգրումը կարող է խթանել տեխնոլոգիական արդիականացումը և արտադրողականության բարձրացումը, սակայն դրա արդյունքները կախված են տնտեսության կառուցվածքից և տեղական արտադրողների հարմարվողական հնարավորություններից։ Աշխատությունը կարող է դիտարկել նաև պետական աջակցության և առևտրային քաղաքականության փոխհարաբերությունը՝ բացահայտելով, թե ինչպես կարելի է ոլորտի զարգացման նպատակները համադրել միջազգային տնտեսական կապերի ընդլայնման հետ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է միջազգային առևտրի տեսության, ագրարային տնտեսագիտության և տնտեսաչափական վերլուծության մոտեցումները՝ բացահայտելու առևտրային քաղաքականության փոփոխությունների և գյուղատնտեսական ոլորտի երկարաժամկետ զարգացման միջև առկա տնտեսական փոխկապակցվածությունները։

Աշխատությունը նվիրված է մեխանիկական և շինարարական կառուցվածքների առանձին տարրերում առաջացող ոլորման տատանումների տեսական ու հաշվարկային ուսումնասիրությանը՝ դրանց դինամիկական վարքի, կայունության և ամրության գնահատման տեսանկյունից։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործընթացներն են, որոնց ժամանակ ձողային, լիսեռային կամ այլ երկարավուն կառուցվածքային տարրերը փոփոխական ոլորող ազդեցությունների պայմաններում կատարում են պտտական տատանումներ իրենց երկայնական առանցքի շուրջ։ Քննվում են այդ շարժումները նկարագրող դիֆերենցիալ հավասարումները, սկզբնական և սահմանային պայմանները, ինչպես նաև նյութի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների և տարրի երկրաչափական պարամետրերի ազդեցությունը համակարգի դինամիկական բնութագրերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սեփական հաճախականությունների և տատանման ձևերի որոշմանը, քանի որ դրանք կարևոր են արտաքին պարբերական ազդեցությունների հետ հնարավոր ռեզոնանսային վիճակները գնահատելու համար։ Ուսումնասիրվում է տարրի երկարության, լայնական հատվածքի, զանգվածի բաշխման, ոլորման կոշտության և ամրացման պայմանների փոփոխության ազդեցությունը տատանողական գործընթացների վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև հարկադրական տատանումների վերլուծությունը, երբ կառուցվածքի վրա գործում են ժամանակից կախված արտաքին ոլորող մոմենտներ։ Այդ դեպքում գնահատվում են տատանումների ամպլիտուդները, հաճախականային արձագանքը և համակարգի տարբեր հատվածներում առաջացող դինամիկական լարումները։ Դիտարկվում է մարման ազդեցությունը, որը պայմանավորում է տատանողական էներգիայի աստիճանական կորուստը և կարող է էականորեն փոփոխել կառուցվածքի արձագանքը արտաքին ազդեցություններին։ Ավելի բարդ համակարգերի դեպքում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր տարրերի փոխկապակցված տատանումները, փոփոխական լայնական հատվածք ունեցող կառուցվածքները կամ նյութական անհամասեռության ազդեցությունը։ Վերլուծական մոտեցումների հետ մեկտեղ հաշվարկային մեթոդների կիրառումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել այնպիսի համակարգեր, որոնց համար ճշգրիտ լուծումների ստացումը դժվար է։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ մեքենաշինական լիսեռների, փոխանցման համակարգերի, կրող կոնստրուկցիաների և այլ մեխանիկական համակարգերի դինամիկական հատկությունների գնահատման համար։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է տատանումների տեսության, առաձգականության, կառուցվածքային մեխանիկայի և կիրառական մաթեմատիկայի մոտեցումները՝ ոլորման տատանումների առաջացման ու տարածման օրինաչափությունները բացահայտելու և կառուցվածքային տարրերի դինամիկական վարքը գնահատելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է միջին մասնագիտական կրթության պայմաններում գեղարվեստական նախագծման դասավանդման տեսական և մեթոդական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ մասնագիտական կարողությունների, ստեղծագործական մտածողության և նախագծային մշակույթի ձևավորման տեսանկյունից։ Հետազոտության կենտրոնում ուսուցման այնպիսի կազմակերպումն է, որը հնարավորություն է տալիս համադրել գեղարվեստական գիտելիքները, կոմպոզիցիոն սկզբունքները, տեխնիկական հմտությունները և նախագծային խնդիրների ինքնուրույն լուծման կարողությունը։ Ուսումնական գործընթացը դիտարկվում է որպես հաջորդական փուլերից կազմված համակարգ, որտեղ սովորողը գաղափարի ձևավորումից աստիճանաբար անցնում է էսքիզավորմանը, տարբերակների մշակմանը, նյութերի ու արտահայտչամիջոցների ընտրությանը և վերջնական նախագծային լուծման ներկայացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեսական և գործնական պարապմունքների փոխկապակցմանը, քանի որ գեղարվեստական նախագծման մասնագիտական յուրացումը պահանջում է ոչ միայն ձևի, գույնի, համամասնության, ռիթմի և կոմպոզիցիայի սկզբունքների իմացություն, այլև դրանք կոնկրետ նախագծային առաջադրանքներում կիրառելու կարողություն։ Քննվում են ուսուցման մեթոդների ընտրության, առաջադրանքների աստիճանական բարդացման, անհատական և խմբային աշխատանքի կազմակերպման, ստեղծագործական որոնման խթանման և սովորողների ինքնուրույնության զարգացման հարցերը։ Կարևորվում է նախագծային մտածողության ձևավորումը, որի դեպքում սովորողը կարողանում է վերլուծել առաջադրանքի պայմանները, սահմանել գործառութային և գեղագիտական պահանջները, առաջարկել մի քանի լուծումներ և հիմնավորել ընտրված տարբերակը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև գծանկարի, գունանկարի, տեխնիկական գրաֆիկայի, մակետավորման և թվային նախագծային գործիքների միջև կապերը՝ որպես մասնագիտական պատրաստության միասնական բաղադրիչներ։ Ուշադրություն է դարձվում սովորողների աշխատանքների գնահատման չափանիշներին՝ հաշվի առնելով գաղափարի ինքնատիպությունը, կոմպոզիցիոն ամբողջականությունը, գործառութային նպատակահարմարությունը, տեխնիկական կատարման մակարդակը և նախագծի ներկայացման որակը։ Դասավանդողի գործունեությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատրաստի գիտելիքի փոխանցում, այլև որպես ստեղծագործական գործընթացի ուղղորդում, խորհրդատվություն և մասնագիտական մտածողության զարգացման աջակցություն։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է արվեստի կրթության, դիզայնի, մասնագիտական մանկավարժության և նախագծային ուսուցման մոտեցումները՝ միջին մասնագիտական կրթական հաստատություններում ապագա մասնագետների ստեղծագործական ու գործնական պատրաստության արդյունավետության բարձրացման նպատակով։

Պարբերականի այս համարը ներկայացնում է Հայաստանի գրադարանային ոլորտի մասնագիտական, գիտամեթոդական և տեղեկատվական խնդիրներին վերաբերող նյութերի ամբողջություն՝ արտացոլելով գրադարանների գործունեության զարգացման միտումները, մասնագիտական փորձը և ոլորտում իրականացվող նախաձեռնությունները։ Հրապարակումներում ուշադրություն է դարձվում գրադարանների դերին ժամանակակից տեղեկատվական և մշակութային միջավայրում, ընթերցողների սպասարկման կազմակերպմանը, գրքային հավաքածուների պահպանությանն ու համալրմանը, մատենագիտական աշխատանքի կատարելագործմանը և տեղեկատվական ռեսուրսների հասանելիության ընդլայնմանը։ Կարևոր ուղղություններից է գրադարանային աշխատանքի ավանդական ձևերի և նոր տեխնոլոգիական հնարավորությունների համադրումը, մասնավորապես՝ էլեկտրոնային շտեմարանների ստեղծումը, հավաքածուների թվայնացումը, թվային տեղեկատվության կազմակերպումը և օգտվողներին նոր ձևաչափերով ծառայությունների մատուցումը։ Նյութերը կարող են ներկայացնել Հայաստանի տարբեր գրադարանների աշխատանքային փորձը, մասնագիտական միջոցառումները, համագործակցության ծրագրերը, ցուցահանդեսները, գրքի շնորհանդեսները և ընթերցանության խթանման նախաձեռնությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գրադարանավարների մասնագիտական կարողությունների զարգացմանը, վերապատրաստմանը և ոլորտում կիրառվող ժամանակակից մեթոդների տարածմանը։ Գրադարանն այստեղ դիտարկվում է ոչ միայն որպես գրքային ժառանգության պահպանության հաստատություն, այլև որպես կրթական, տեղեկատվական և մշակութային հաղորդակցության կենտրոն, որը նպաստում է գիտելիքի տարածմանը և հասարակության տարբեր խմբերի տեղեկատվական պահանջների բավարարմանը։ Պարբերականում տեղ գտած մասնագիտական հոդվածներն ու հաղորդումները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու տվյալ ժամանակաշրջանում Հայաստանի գրադարանային համակարգի առջև ծառացած խնդիրները, դրանց լուծման վերաբերյալ մասնագիտական մոտեցումները և տարբեր հաստատությունների կուտակած փորձը։ Միաժամանակ այն կարևոր նյութ է գրադարանագիտության պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ փաստագրում է ոլորտի ընթացիկ գործունեությունը, կազմակերպվող միջոցառումները, մասնագիտական քննարկումները և գրադարանային գործի զարգացման որոշակի փուլի առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ համարը ծառայում է որպես մասնագիտական տեղեկատվության փոխանակման հարթակ՝ նպաստելով գրադարանների միջև փորձի տարածմանը, գրադարանային աշխատանքի նոր մոտեցումների ներկայացմանը և Հայաստանի գրադարանային ու մատենագիտական գործունեության շարունակական զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է հայ և օս ժողովուրդների միջև պատմականորեն ձևավորված լեզվական ու մշակութային փոխառնչությունների ուսումնասիրությանը՝ լեզվաբանական, պատմամշակութային, ազգագրական և բանահյուսական նյութերի համադրմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած շփումների արտացոլումն է լեզվի բառապաշարում, տեղանուններում, անձնանուններում, ժողովրդական բանահյուսության մեջ, ավանդույթներում և մշակութային պատկերացումներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում փոխառյալ բառերի բացահայտմանը, դրանց ծագման, իմաստային փոփոխությունների և հնչյունական հարմարեցման քննությանը, ինչը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու ժողովուրդների միջև կապերի առանձին պատմական շերտեր։ Լեզվական նյութը դիտարկվում է պատմական միջավայրի հետ փոխկապակցված՝ հաշվի առնելով Հարավային և Հյուսիսային Կովկասում բնակչության տեղաշարժերը, առևտրական ու տնտեսական հարաբերությունները և հարևան ժողովուրդների միջև մշակութային հաղորդակցությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում օսերենի՝ իրանական լեզվախմբին պատկանելու հանգամանքը, որի շնորհիվ հայերենի և օսերենի համեմատությունը կարող է արժեքավոր նյութ տրամադրել նաև հայերենի իրանական լեզվական առնչությունների ուսումնասիրության համար։ Միաժամանակ տարբերակվում են անմիջական շփումների հետևանքով առաջացած երևույթները և այն ընդհանրությունները, որոնք կարող էին ձևավորվել միջնորդ լեզուների կամ ավելի լայն տարածաշրջանային փոխազդեցությունների պայմաններում։ Բանահյուսական նյութի ուսումնասիրության միջոցով հնարավոր է համեմատել առասպելական պատկերացումները, հերոսական պատումները, ավանդությունները, սովորույթներն ու ծիսական մշակույթի որոշ տարրեր՝ բացահայտելով ինչպես նմանությունները, այնպես էլ յուրաքանչյուր ժողովրդի մշակութային ինքնատիպությունը։ Հետազոտության մեջ կարող են քննվել նաև պատմական աղբյուրներում պահպանված տեղեկությունները, որոնք վերաբերում են հայերի և օսերի փոխադարձ կապերին ու միմյանց վերաբերյալ պատկերացումներին։ Համեմատական և պատմալեզվաբանական մեթոդների կիրառումը հնարավորություն է տալիս լեզվական փաստերը դիտարկել ոչ թե մեկուսացված, այլ պատմական ու մշակութային լայն համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը նպաստում է Կովկասի ժողովուրդների փոխհարաբերությունների բազմաշերտ բնույթի բացահայտմանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են երկարատև պատմական շփումները հետքեր թողել լեզվական համակարգերում, ժողովրդական մշակույթում և հավաքական մշակութային հիշողության մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է շինարարական ոլորտում որակի կառավարման կազմակերպական, տեխնիկական և տնտեսական մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ Արաբական Միացյալ Էմիրությունների շինարարական շուկայի առանձնահատկությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում շինարարական նախագծերի իրականացման տարբեր փուլերում որակի ապահովման, վերահսկման և շարունակական բարելավման խնդիրներն են՝ սկսած նախագծային լուծումների մշակումից և շինանյութերի ընտրությունից մինչև շինարարական աշխատանքների իրականացումը, օբյեկտի ընդունումը և հետագա շահագործման համար պատրաստումը։ Քննարկվում է որակի կառավարման համակարգերի նշանակությունը կառուցապատողների, նախագծային կազմակերպությունների, կապալառուների, ենթակապալառուների, մատակարարների և վերահսկող մարմինների գործունեության համակարգման տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում շինարարական գործընթացներում սահմանված պահանջների պահպանմանը, աշխատանքների փաստաթղթավորմանը, տեխնիկական վերահսկողությանը, նյութերի և կառուցվածքային տարրերի համապատասխանության գնահատմանը, ինչպես նաև հայտնաբերված թերությունների կանխարգելման և վերացման կազմակերպական մեխանիզմներին։ Դիտարկվում է նաև միջազգային որակի կառավարման սկզբունքների և ստանդարտացված մոտեցումների կիրառման նշանակությունը, որոնք հնարավորություն են տալիս ձևավորել վերահսկելի գործընթացներ, հստակեցնել պատասխանատվության շրջանակները և նվազեցնել նախագծային ու շինարարական սխալների առաջացման հավանականությունը։ Կարևորվում է ԱՄԷ-ին բնորոշ բնական և քաղաքաշինական պայմանների հաշվառումը, ներառյալ բարձր ջերմաստիճանների, խոնավության, անապատային միջավայրի և ինտենսիվ կառուցապատման ազդեցությունը շինարարական նյութերի ընտրության, տեխնոլոգիական լուծումների և որակի նկատմամբ ներկայացվող պահանջների վրա։ Ուսումնասիրվում են նաև մարդկային գործոնի, աշխատուժի մասնագիտական պատրաստվածության, նախագծի մասնակիցների միջև հաղորդակցության և կառավարման արդյունավետության ազդեցությունները վերջնական արդյունքի վրա։ Որակի բարձրացման կարևոր ուղղություն է դիտարկվում ժամանակակից թվային տեխնոլոգիաների ներգրավումը, որոնք կարող են նպաստել նախագծային տվյալների համակարգմանը, շինարարության ընթացքի վերահսկմանը, հնարավոր անհամապատասխանությունների վաղ հայտնաբերմանը և որոշումների ընդունման արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատությունում շինարարության որակը դիտարկվում է որպես բազմագործոն համակարգի արդյունք, որը կապված է ոչ միայն պատրաստի կառույցի տեխնիկական բնութագրերի, այլև նախագծի ժամկետների, ծախսերի, անվտանգության, ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և կառավարման մշակույթի հետ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը նպատակ ունի բացահայտելու շինարարական կազմակերպություններում որակի կառավարման կատարելագործման հիմնական ուղղությունները և ձևավորելու մոտեցումներ, որոնք նպաստում են նախագծերի հուսալիության, կառավարման արդյունավետության և շինարարական արտադրանքի համապատասխանության բարձրացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է պատմական քաղաքային միջավայրում մշակութային ժառանգության օբյեկտներին հարակից տարածքների ձևավորման, բարեկարգման և գեղագիտական կազմակերպման խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ դիզայնի, ճարտարապետության և լանդշաֆտային նախագծման սկզբունքների համադրմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում պատմաճարտարապետական արժեք ներկայացնող կառույցների և ժամանակակից քաղաքային միջավայրի ներդաշնակ փոխհարաբերության ապահովումն է՝ հաշվի առնելով հուշարձանների պատմական նշանակությունը, տարածական առանձնահատկությունները, տեսողական ընկալումը և պահպանության պահանջները։ Ուսումնասիրվում են հուշարձանների շրջակայքում ձևավորված հրապարակների, փողոցների, հետիոտնային ուղիների, կանաչ տարածքների և հանրային օգտագործման այլ հատվածների կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է այնպիսի դիզայներական լուծումների ընտրությունը, որոնք չեն խաթարում պատմական միջավայրի ինքնատիպությունը և միաժամանակ նպաստում են տարածքի ժամանակակից գործառութային օգտագործմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում քաղաքային կահավորանքի, լուսավորության, տեղեկատվական ցուցանակների, ուղղորդման համակարգերի, փոքր ճարտարապետական ձևերի և կանաչապատման միջոցների համադրությանը։ Տարածքի կազմակերպման ընթացքում կարևոր խնդիր է պատմական կառույցների տեսանելիության և տեսադաշտերի պահպանումը, քանի որ ոչ ճիշտ տեղադրված նոր տարրերը կարող են փոխել հուշարձանի ընկալումը և թուլացնել նրա դերը քաղաքային համայնապատկերում։ Քննարկվում են նաև հետիոտնային և տրանսպորտային շարժի փոխհարաբերությունը, այցելուների համար հասանելի միջավայրի ձևավորումը, հանգստի գոտիների տեղաբաշխումը և պատմամշակութային վայրերը միասնական զբոսաշրջային ու քաղաքային երթուղիների մեջ ներառելու հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում քաղաքային միջավայրը դիտարկվում է որպես պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված ամբողջական համակարգ, որի վերակազմակերպումը պահանջում է պահպանության և զարգացման սկզբունքների հավասարակշռում։ Կարևորվում է նաև տարածքի ինքնության արտահայտումը դիզայնի միջոցով՝ տեղական ճարտարապետական ավանդույթների, բնական լանդշաֆտի, նյութերի և պատմամշակութային առանձնահատկությունների հաշվառմամբ։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ նպաստում է պատմական միջավայրի պահպանման և ժամանակակից քաղաքային դիզայնի միջև արդյունավետ կապի ձևավորման սկզբունքների բացահայտմանը՝ առաջարկելով պատմամշակութային տարածքները ոչ միայն որպես պահպանվող ժառանգություն, այլև որպես քաղաքի հասարակական և մշակութային կյանքի ակտիվ բաղադրիչ դիտարկելու մոտեցում։

Խոհափիլիսոփայական մտքերի անտիպ ժողովածու

Աշխատությունը նվիրված է հայոց տոմարի պատմության և կառուցվածքի առանձին խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ աստղագիտական հաշվարկների և քանակական վերլուծության մեթոդների կիրառմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում օրացուցային համակարգի ժամանակագրական առանձնահատկությունների, տարվա կառուցվածքի, ամսաթվերի համապատասխանեցման և պատմական ժամանակագրության ճշգրտման հետ կապված հարցերն են։ Հայոց տոմարը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատմամշակութային երևույթ, այլև որպես որոշակի մաթեմատիկական ու աստղագիտական սկզբունքներով գործող ժամանակի հաշվարկման համակարգ, որի ուսումնասիրությունը պահանջում է պատմական աղբյուրների տվյալների և հաշվարկային մեթոդների համադրում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տոմարական տարիների, օրերի և պարբերաշրջանների հարաբերակցությանը, տարբեր օրացուցային համակարգերի միջև ամսաթվերի փոխարկման խնդիրներին և ժամանակագրական տվյալների հնարավոր անհամապատասխանությունների բացահայտմանը։ Աստղաչափական մոտեցումները հնարավորություն են տալիս պատմական տեղեկությունները համադրել երկնային երևույթների պարբերականության հետ՝ այն դեպքերում, երբ սկզբնաղբյուրներում հիշատակված աստղագիտական տվյալները կարող են ծառայել իրադարձությունների ժամանակագրման լրացուցիչ հենակետ։ Քանակական մեթոդների կիրառմամբ հնարավոր է համակարգել մեծաթիվ տոմարական տվյալներ, ստուգել հաշվարկների ներքին համապատասխանությունը և համեմատել տարբեր ժամանակագրական վարկածներ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև նահանջային համակարգերի, շարժական ու անշարժ տոմարների հարաբերակցության, տոմարական շրջանների և դրանց պատմական կիրառության հարցերին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայկական, հուլյան և այլ ժամանակագրական համակարգերի միջև համապատասխանությունների որոշումը, քանի որ պատմական աղբյուրներում հանդիպող թվականների ճիշտ մեկնաբանությունը կարևոր է իրադարձությունների հաջորդականության վերականգնման համար։ Մաթեմատիկական հաշվարկների և աղբյուրագիտական քննության համադրումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել միայն մեկնաբանական մոտեցումներից առաջացող անորոշությունները և ստուգել առաջարկվող ժամանակագրական լուծումների հիմնավորվածությունը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև ձեռագրերում, տարեգրություններում և հիշատակարաններում պահպանված տոմարական տվյալների ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է տոմարագիտության, աստղագիտության, մաթեմատիկական ժամանակագրության և աղբյուրագիտության մեթոդները՝ հայոց տոմարի կառուցվածքի ու պատմական կիրառության հետ կապված խնդիրների առավել ճշգրիտ և համակարգված ուսումնասիրության նպատակով։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Հայաստանի գլխավոր գրադարանային հաստատության 2019 թվականի համար նախատեսված աշխատանքների կազմակերպված ծրագիրը՝ ընդգրկելով գրադարանային հավաքածուների հաշվառման, պահպանության, մշակման, սպասարկման, մատենագիտական գործունեության, թվայնացման և մշակութային ծրագրերի հիմնական ուղղությունները։ Այն գործնական և կազմակերպչական նշանակություն ունեցող փաստաթուղթ է, որի միջոցով համակարգվում են տարվա ընթացքում իրականացվելիք աշխատանքները, սահմանվում են առաջնահերթ խնդիրները և համապատասխան ստորաբաժանումների գործունեության հիմնական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում գրադարանային ֆոնդերի հաշվառման և վերակազմակերպման աշխատանքներին, այդ թվում՝ ռուսերեն գրքային հավաքածուի վերահաշվառմանը և գրադարանին միացված Գրապալատի հավաքածուի վերագրանցման ու վերահաշվառման գործընթացին։ Ծրագրային աշխատանքների շրջանակում կարևորվում են ազգային տպագիր ժառանգության հավաքագրումը, պահպանությունը և հանրությանը հասանելի դարձնելը, ինչպես նաև գրադարանային տեղեկատվական ռեսուրսների շարունակական զարգացումը։ Փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու գրադարանի տարբեր բաժինների գործառույթների, ընթերցողների սպասարկման կազմակերպման, տեղեկատու-մատենագիտական աշխատանքի և գրադարանային հավաքածուների կառավարման վերաբերյալ։ Կարևոր ուղղություններից են նաև մշակութային և գիտական միջոցառումների կազմակերպումը, գրքի և ընթերցանության հանրահռչակումը, ցուցահանդեսային գործունեությունը և մասնագիտական համագործակցության զարգացումը։ Տարվա ծրագրային գործունեությունն առանձնահատուկ նշանակություն ուներ նաև հաստատության պատմության տեսանկյունից, քանի որ 2019 թվականին նշվում էր պետական գրադարանային կարգավիճակի ձևավորման հետ կապված պատմական իրադարձության 100-ամյակը։ Այդ հանգամանքը հնարավորություն էր տալիս գրադարանի ընթացիկ աշխատանքները համադրել նրա պատմական ժառանգության ներկայացման և հանրահռչակման նախաձեռնությունների հետ։ Ծրագիրը կարևոր սկզբնաղբյուր է գրադարանագիտության և մշակութային կառավարման ուսումնասիրության համար, քանի որ արտացոլում է կոնկրետ ժամանակաշրջանում ազգային գրադարանի առջև դրված կազմակերպչական, մասնագիտական և մշակութային խնդիրները։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս հետագա տարիների ծրագրերի ու հաշվետվությունների հետ համադրությամբ ուսումնասիրելու գրադարանի գործունեության առաջնահերթությունների փոփոխությունները, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ներգրավումը և ազգային գրադարանային համակարգի զարգացման միտումները։