Ready-made Materials

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տնտեսական համակարգում գործարքային ծախքերի ձևավորման, գնահատման և նվազեցման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Գրքում գործարքային ծախքերը դիտարկվում են որպես տնտեսական գործունեության կարևոր բաղադրիչ, որոնք առաջանում են ոչ միայն ապրանքների և ծառայությունների անմիջական արտադրության կամ փոխանակման ընթացքում, այլև տեղեկատվության որոնման, պայմանագրերի կնքման, բանակցությունների, վերահսկողության, իրավական պաշտպանության, գործարքների իրականացման և տնտեսական հարաբերությունների համակարգման գործընթացներում։ Աշխատանքի առանցքում Հայաստանի տնտեսական միջավայրի առանձնահատկությունների վերլուծությունն է՝ հաշվի առնելով ինստիտուցիոնալ կառուցվածքը, իրավական և վարչական կարգավորումները, շուկայական հարաբերությունների զարգացման մակարդակը, պետական կառավարման արդյունավետությունը և տնտեսավարող սուբյեկտների միջև փոխհարաբերությունների բնույթը։ Հեղինակը կարևորում է այն հանգամանքը, որ գործարքային ծախքերի բարձր մակարդակը կարող է սահմանափակել ձեռնարկատիրական ակտիվությունը, նվազեցնել ներդրումային գրավչությունը, խոչընդոտել շուկաների արդյունավետ աշխատանքին և բացասաբար անդրադառնալ տնտեսական աճի վրա։ Միաժամանակ ներկայացվում են այն մեխանիզմներն ու մոտեցումները, որոնց կիրառմամբ հնարավոր է բացահայտել նման ծախքերի հիմնական աղբյուրները, չափել դրանց ազդեցությունը տնտեսական գործունեության վրա և մշակել դրանց նվազեցման արդյունավետ ուղիներ։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում տեղեկատվության հասանելիությանը, պայմանագրային հարաբերությունների հուսալիությանը, սեփականության իրավունքների պաշտպանությանը, պետական և մասնավոր կառույցների փոխգործակցությանը, բյուրոկրատական ընթացակարգերի պարզեցմանը և ինստիտուցիոնալ միջավայրի բարելավմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել նաև Հայաստանի տնտեսության մրցունակության բարձրացման տեսանկյունից, քանի որ գործարքների իրականացման հետ կապված ժամանակային, ֆինանսական և կազմակերպչական կորուստների նվազեցումը հնարավորություն է տալիս ռեսուրսներն ավելի արդյունավետ ուղղել արտադրողական գործունեության, նորարարության և ներդրումների զարգացմանը։ Աշխատանքը հետաքրքրություն է ներկայացնում տնտեսագիտության, կառավարման, պետական կարգավորման և գործարար միջավայրի ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար՝ առաջարկելով տեսական մոտեցումների և Հայաստանի պայմաններում դրանց կիրառման համադրություն։ Այն կարող է օգտակար լինել ուսանողների, հետազոտողների, տնտեսագետների, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների և գործարարների համար, ովքեր ցանկանում են ավելի խորությամբ հասկանալ այն ոչ ուղղակի ծախսերը, որոնք ազդում են տնտեսական որոշումների, շուկայական փոխհարաբերությունների և կազմակերպությունների գործունեության արդյունավետության վրա։

Աշխատությունը ներկայացնում է 1977 թվականի հունվար, փետրվար և մարտ ամիսների հիշարժան տարեթվերի և կարևոր իրադարձությունների տեղեկատու, որը նախատեսված է պատմական, հասարակական, մշակութային և գիտական նշանակություն ունեցող ամսաթվերի համակարգված ներկայացման համար։ Նյութում մեկտեղվում են տարբեր ժամանակաշրջանների և բնագավառների հետ կապված տարեդարձեր, հիշատակի օրեր, նշանավոր անձանց ծննդյան կամ մահվան տարեթվեր, պատմական իրադարձությունների տարելիցներ, ինչպես նաև մշակույթի, գրականության, գիտության և հասարակական կյանքի կարևոր իրադարձություններ։ Ամսաթվերի ժամանակագրական դասավորությունը հնարավորություն է տալիս յուրաքանչյուր ամսվա ընթացքում արագ գտնել համապատասխան հիշարժան դեպքը կամ տարեդարձը և օգտագործել տեղեկությունը կրթական, մշակութային, գրադարանային ու կազմակերպչական նպատակներով։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես օժանդակ նյութ դասախոսների, ուսուցիչների, գրադարանավարների, մշակույթի աշխատողների և տարբեր միջոցառումներ կազմակերպող մասնագետների համար։ Հատկապես օգտակար է այն գրականության և տեղեկատվական աշխատանքի ընթացքում, երբ անհրաժեշտ է հիշատակի օրերի, նշանավոր գործիչների տարեդարձերի կամ պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ ժամանակին և համակարգված տեղեկատվություն տրամադրել։ Նման տեղեկատուները հնարավորություն են տալիս ոչ միայն հիշատակել առանձին ամսաթվեր, այլև դրանք կապել համապատասխան պատմական և մշակութային գործընթացների հետ՝ նպաստելով պատմական հիշողության պահպանմանը և հասարակական ու մշակութային գիտելիքների տարածմանը։ Աշխատության կառուցվածքը, որը հիմնված է տարվա առաջին երեք ամիսների հաջորդականության վրա, այն դարձնում է գործնական օգտագործման համար հարմար օրացուցային տեղեկատու։ Այն կարող է օգտագործվել գրադարաններում և մշակութային հաստատություններում թեմատիկ ցուցահանդեսների, գրական երեկոների, հուշ-ցերեկույթների, գիտաժողովների և այլ միջոցառումների պլանավորման ժամանակ։ Միաժամանակ այն արժեքավոր է որպես ժամանակաշրջանի տեղեկատվական մշակույթի և մատենագիտական-տեղեկատու աշխատանքի օրինակ, քանի որ արտացոլում է հիշարժան ամսաթվերի հավաքագրման, դասակարգման և հանրությանը ներկայացնելու խորհրդային շրջանի մոտեցումները։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, մշակութաբաններին, գրականագետներին, մանկավարժներին, գրադարանագետներին, մատենագետներին և XX դարի երկրորդ կեսի տեղեկատվական ու մշակութային հրատարակությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, այն հանդիսանում է տարվա առաջին եռամսյակի կարևոր պատմական, մշակութային և հասարակական ամսաթվերը համակարգող գործնական տեղեկատու, որը նպաստում է հիշարժան իրադարձությունների և նշանավոր անձանց մասին տեղեկատվության պահպանմանը, տարածմանը և կրթական ու մշակութային նպատակներով օգտագործմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բարձրագույն կրթության որակի ապահովման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց լուծման արդյունավետ ուղիների բացահայտմանը՝ կրթական բարեփոխումների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում բարձրագույն կրթության որակի շարունակական բարելավման, կրթական համակարգի արդիականացման, բուհերի կառավարման արդյունավետության բարձրացման և ժամանակակից պահանջներին համապատասխան կրթական միջավայրի ձևավորման խնդիրներն են։ Ուսումնասիրության շրջանակում բարձրագույն կրթության որակը դիտարկվում է որպես բազմաբաղադրիչ համակարգ, որը ներառում է կրթական ծրագրերի բովանդակությունը, դասավանդման և ուսումնառության մեթոդները, ուսանողների գնահատման համակարգը, դասախոսական կազմի մասնագիտական պատրաստվածությունը, բուհերի նյութատեխնիկական և տեղեկատվական ապահովվածությունը, կառավարման արդյունավետությունը, գիտահետազոտական գործունեությունը և կրթության վերջնարդյունքները։ Աշխատությունում կարևորվում է որակի ներքին և արտաքին ապահովման մեխանիզմների փոխկապակցվածությունը։ Ներքին որակի ապահովումը դիտարկվում է որպես բուհի ներսում կրթական գործընթացների մշտադիտարկման, գնահատման և շարունակական կատարելագործման համակարգ, իսկ արտաքին գնահատումը՝ որպես կրթական ծրագրերի և հաստատությունների գործունեության համապատասխանության ու արդյունավետության անկախ գնահատման միջոց։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կրթական ծրագրերի բովանդակության արդիականացման խնդիրը։ Ուսումնասիրվում է, թե որքանով են բուհական կրթական ծրագրերը համապատասխանում գիտության և տեխնոլոգիաների զարգացմանը, աշխատաշուկայի պահանջներին, գործատուների ակնկալիքներին և ուսանողների մասնագիտական զարգացման կարիքներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում կրթության վերջնարդյունքների հստակ սահմանմանը, մասնագիտական և փոխանցելի հմտությունների ձևավորմանը, տեսական գիտելիքների ու գործնական կարողությունների համադրմանը և ուսանողակենտրոն ուսումնառության սկզբունքների կիրառմանը։ Աշխատությունում անդրադարձ է կատարվում նաև ուսանողների գիտելիքների և կարողությունների գնահատման համակարգի կատարելագործմանը։ Ժամանակակից բարձրագույն կրթության պայմաններում գնահատումը պետք է ոչ միայն արձանագրի ուսանողի յուրացրած գիտելիքների մակարդակը, այլև հնարավորություն տա բացահայտելու նրա վերլուծական, ստեղծագործական, գործնական և մասնագիտական կարողությունները։ Այդ պատճառով կարևորվում են բազմազան գնահատման մեթոդների կիրառումը, չափանիշների հստակությունը, գնահատման օբյեկտիվությունը և կրթական գործընթացի հետադարձ կապի արդյունավետ կազմակերպումը։ Բարձրագույն կրթության որակի ապահովման գործում առանցքային նշանակություն ունի դասախոսական կազմի մասնագիտական և մանկավարժական զարգացումը։ Աշխատությունը կարող է դիտարկել դասախոսների շարունակական վերապատրաստման, նորագույն դասավանդման մեթոդների յուրացման, թվային տեխնոլոգիաների կիրառման, հետազոտահեն ուսուցման և միջազգային մասնագիտական համագործակցության ընդլայնման անհրաժեշտությունը։ Կրթության որակի բարելավումը կապվում է նաև դասախոսի գիտահետազոտական և մանկավարժական գործունեության փոխկապակցվածության հետ, քանի որ ժամանակակից բուհում գիտական նորարարությունները պետք է հնարավորինս արագ ներառվեն կրթական գործընթացում։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է բուհերի կառավարման համակարգի արդյունավետության գնահատումը։ Դիտարկվում են կառավարման թափանցիկության, հաշվետվողականության, որոշումների կայացման արդյունավետության, տվյալների վրա հիմնված կառավարման, ներքին հաղորդակցության և տարբեր շահակիցների մասնակցության հարցերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսանողների ներգրավվածությանը որակի ապահովման գործընթացներում, քանի որ նրանց կրթական փորձի, կարծիքների և առաջարկությունների ուսումնասիրությունը կարող է կարևոր դեր ունենալ առկա խնդիրների բացահայտման և կրթական ծառայությունների բարելավման գործում։ Աշխատությունում կարևորվում է նաև բուհերի կապը գիտության, աշխատաշուկայի և հասարակության հետ։ Բարձրագույն կրթության որակը պայմանավորված է ոչ միայն լսարանում իրականացվող ուսուցմամբ, այլև գիտահետազոտական գործունեության, գործատուների հետ համագործակցության, արտադրական և մասնագիտական պրակտիկաների, շրջանավարտների զբաղվածության և նորարարական նախագծերի զարգացման հնարավորություններով։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրվում են կրթություն–գիտություն և կրթություն–աշխատաշուկա կապերի ամրապնդման անհրաժեշտությունն ու դրանց իրականացման հնարավոր մեխանիզմները։ Կրթական բարեփոխումների համատեքստում կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև բուհերի և կրթական ծրագրերի հավատարմագրման ու որակի արտաքին գնահատման համակարգերի կատարելագործումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ որակի գնահատման չափանիշների հստակեցմանը, գնահատման գործընթացների թափանցիկության բարձրացմանը և բուհերի կողմից ինքնագնահատման արդյունքների արդյունավետ օգտագործմանը։ Կարևորվում է այն մոտեցումը, ըստ որի հավատարմագրումը պետք է ոչ միայն վերահսկողության գործիք լինի, այլև բուհի զարգացման, ինքնավերլուծության և շարունակական բարելավման գործընթացի խթան։ Աշխատությունում կարող են առանձնացվել ՀՀ բարձրագույն կրթության որակի ապահովման հիմնական խնդիրները՝ կրթական ծրագրերի ոչ միշտ բավարար համապատասխանությունը աշխատաշուկայի փոփոխվող պահանջներին, դասավանդման ավանդական մեթոդների գերակշռությունը, դասախոսների շարունակական մասնագիտական զարգացման անհրաժեշտությունը, որակի ներքին մշակույթի ոչ լիարժեք կայացվածությունը, բուհերի նյութատեխնիկական հնարավորությունների տարբերությունները, կառավարման որոշակի խնդիրները և միջազգային համագործակցության ընդլայնման անհրաժեշտությունը։ Այդ խնդիրների լուծման նպատակով կարող են առաջարկվել կրթական ծրագրերի պարբերական վերանայում և թարմացում, որակի ներքին ապահովման մշակույթի ամրապնդում, դասախոսների շարունակական մասնագիտական զարգացման համակարգի կատարելագործում, ուսանողների և գործատուների մասնակցության ընդլայնում, թվային կրթական տեխնոլոգիաների արդյունավետ կիրառում, տվյալների հավաքագրման և վերլուծության համակարգերի զարգացում և բուհերի կառավարման գործընթացների կատարելագործում։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև որակի ապահովման չափելի ցուցանիշների և գնահատման մեխանիզմների կիրառումը, որոնք հնարավորություն կտան ոչ միայն արձանագրել առկա վիճակը, այլև գնահատել իրականացվող բարեփոխումների արդյունավետությունը և ժամանակին կատարել անհրաժեշտ փոփոխություններ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել կրթության ոլորտի պետական կառավարման մարմիններին, բուհերի ղեկավարներին, որակի ապահովման մասնագետներին, դասախոսներին, կրթական ծրագրերի մշակողներին, ուսանողներին, գործատուներին և բարձրագույն կրթության հիմնախնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը բարձրագույն կրթության որակի ապահովումը ներկայացնում է որպես շարունակական, համակարգային և բազմակողմանի գործընթաց, որի արդյունավետությունը կախված է կրթական ծրագրերի արդիականությունից, դասավանդման որակից, ուսանողների ակտիվ մասնակցությունից, դասախոսների մասնագիտական զարգացումից, արդյունավետ կառավարմանից, գիտության և կրթության ինտեգրումից, աշխատաշուկայի հետ համագործակցությունից և որակի շարունակական բարելավման մշակույթի ձևավորումից։

Աշխատությունը նվիրված է Հովհաննես Թումանյանի ստեղծագործության հոգեբանական և հոգեվերլուծական առանձնահատկությունների բացահայտմանը՝ գրողի գեղարվեստական աշխարհի ներքին կառուցվածքը, կերպարների հոգեբանական դրսևորումները և մարդկային վարքի խորքային շարժառիթները վերլուծելու նպատակով։ Հետազոտության առանցքում այն հարցն է, թե ինչպես են մարդու գիտակցական և ենթագիտակցական ապրումները, ներքին հակասությունները, ցանկությունները, վախերը, մեղքի զգացումը, տառապանքը, սերը, կորուստը և ինքնության որոնումը վերածվում գեղարվեստական պատկերների ու կերպարային համակարգերի։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս Թումանյանի ստեղծագործությունը դիտարկել ոչ միայն ազգային բանահյուսական, սոցիալական և փիլիսոփայական համատեքստերում, այլև մարդու հոգեկանի խորքային շերտերի արտահայտության տեսանկյունից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակի կերպարների հոգեբանական կառուցվածքին, նրանց ներքին մղումներին և արտաքին վարքի ու ներաշխարհի միջև առկա հարաբերություններին։ Կարող են ուսումնասիրվել մարդկային հարաբերությունների, ընտանեկան կապերի, սիրո, ծնողական զգացմունքների, սոցիալական ճնշումների և բարոյական ընտրության այնպիսի դրսևորումներ, որոնք բացահայտում են կերպարների հոգեկան բարդ աշխարհը։ Հոգեվերլուծական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ նաև խորհրդանիշների, երազային կամ ենթագիտակցական պատկերների, կրկնվող մոտիվների և այլ խորքային իմաստային կառուցվածքների դերին։ Թումանյանի ստեղծագործություններում բնությունը, կենդանական աշխարհը, ճանապարհը, տունը, մութն ու լույսը, մահը և կյանքի շարունակականությունը կարող են հանդես գալ ոչ միայն որպես սյուժետային կամ գեղարվեստական բաղադրիչներ, այլև որպես հոգեբանական վիճակների ու ներքին գործընթացների խորհրդանշական արտահայտություններ։ Աշխատությունում կարևոր նշանակություն ունի նաև բանահյուսական նյութի և անհատական ստեղծագործական հոգեբանության փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Թումանյանը հաճախ օգտագործում է ժողովրդական պատումներ, առասպելական ու հեքիաթային մոտիվներ, սակայն դրանք վերակազմավորում է՝ դրանց միջոցով արտահայտելով մարդու ներքին ապրումները, բարոյական հակասությունները և գոյաբանական հարցերը։ Հետազոտությունը կարող է դիտարկել նաև հեղինակի ստեղծագործության մեջ ողբերգականի և զավեշտականի համադրությունը՝ որպես մարդկային հոգեբանության հակասական կողմերի բացահայտման միջոց։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տառապանքի, կարեկցանքի, խղճի և արդարության թեմաներին, որոնք Թումանյանի գեղարվեստական աշխարհում հաճախ ձեռք են բերում ոչ միայն սոցիալական, այլև խորապես հոգեբանական նշանակություն։ Աշխատությունը կարող է ներառել նաև հեղինակի քնարական ստեղծագործությունների ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով անձնական զգացմունքի, ինքնախորհրդածության, միայնության, սիրո և հոգևոր որոնման արտահայտությունները։ Այս համատեքստում գրական տեքստը դիտարկվում է որպես ներաշխարհի բացահայտման միջոց, որտեղ արտաքին իրադարձությունները հաճախ զուգահեռվում են կերպարի կամ քնարական հերոսի ներքին փոփոխությունների հետ։ Հետազոտության կարևոր կողմերից է հոգեբանական վերլուծության և հոգեվերլուծական մեկնաբանության սահմանների տարբերակումը՝ խուսափելով կերպարների և հեղինակային աշխարհի պարզեցված մեկնաբանություններից և փորձելով դրանք դիտարկել գեղարվեստական ամբողջության մեջ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, հոգեբանության և հոգեվերլուծության մասնագետներին, հայ գրականության հետազոտողներին, մշակութաբաններին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը Թումանյանի ստեղծագործությունը ներկայացնում է որպես մարդկային հոգեկանի բազմաշերտ արտահայտության հարուստ գեղարվեստական համակարգ՝ բացահայտելով նրա կերպարների ներքին աշխարհը, ենթագիտակցական մղումները, հոգեբանական հակասությունները և խորհրդանշական կառուցվածքները և ցույց տալով, թե ինչպես են այդ բաղադրիչները ձևավորում գրողի ստեղծագործության խորքային գեղագիտական ու փիլիսոփայական նշանակությունը։

Աշխատությունը նվիրված է գրաֆների միջակայքային կողային ներկումների ուսումնասիրությանը՝ գրաֆների տեսության այն ուղղությանը, որտեղ հետազոտվում են կողերի ներկման և գրաֆի կառուցվածքային հատկությունների միջև կապերը։ Միջակայքային կողային ներկումը կարելի է դիտարկել որպես գրաֆի կողերին ամբողջ թվերով գույների վերագրում, որի դեպքում յուրաքանչյուր գագաթին կից կողերի գույները որոշակի հաջորդական միջակայք են կազմում, իսկ տարբեր կողեր ստանում են տարբեր գույներ։ Այս պայմանը միավորում է դասական կողային ներկման և միջակայքային կառուցվածքի գաղափարները և առաջադրում է մի շարք հետաքրքիր կոմբինատորային խնդիրներ։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակներից է պարզել, թե գրաֆների որ դասերն են թույլ տալիս նման ներկումներ, ինչ պայմաններում են դրանք գոյություն ունենում և ինչպես կարելի է կառուցել համապատասխան ներկումներ։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել գրաֆի գագաթների աստիճանները, կողերի քանակը, գրաֆի կապակցվածությունը, երկկողմանիությունը և այլ կառուցվածքային բնութագրեր՝ դրանց և միջակայքային կողային ներկման հնարավորության միջև օրինաչափություններ հայտնաբերելու նպատակով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գրաֆի ներկման թվին և այն սահմաններին, որոնք կարող են ստացվել տարբեր գրաֆների դասերի համար։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև ծառերը, ցիկլերը, ամբողջական գրաֆները, երկկողմանի գրաֆները և այլ հատուկ կառուցվածք ունեցող գրաֆներ՝ պարզելու համար, թե դրանց դեպքում ինչպիսի պայմաններ են ապահովում միջակայքային ներկման գոյությունը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է անհրաժեշտ և բավարար պայմանների ձևակերպումը, որոնց միջոցով հնարավոր է որոշել՝ տվյալ գրաֆը պատկանում է միջակայքային ներկում թույլատրող գրաֆների դասին, թե ոչ։ Աշխատությունում կարող են մշակվել նաև ներկումների կառուցման ալգորիթմներ, որոնց միջոցով տեսական արդյունքները վերածվում են գործնական հաշվարկային մեթոդների։ Կարևոր նշանակություն ունի տարբեր ներկումների համեմատությունը և այնպիսի ներկման որոնումը, որը բավարարում է լրացուցիչ օպտիմալության չափանիշների, օրինակ՝ օգտագործվող գույների քանակի նվազագույնի կամ առավելագույնի պայմաններին։ Նման խնդիրները կապված են նաև գրաֆների ժամանակացույցային մեկնաբանությունների հետ, քանի որ գույները որոշ կիրառություններում կարող են ներկայացնել ժամանակային միջակայքներ, ռեսուրսներ կամ գործողությունների հերթականություն։ Այդ պատճառով միջակայքային կողային ներկումների տեսական ուսումնասիրությունը կարող է կիրառական նշանակություն ունենալ դասացուցակների կազմման, արտադրական գործընթացների պլանավորման, հաղորդակցական ցանցերի կազմակերպման և այլ կոմբինատորային օպտիմալացման խնդիրներում։ Աշխատությունը կարող է ներառել ինչպես տեսական ապացույցներ, այնպես էլ օրինակներ և հակաօրինակներ, որոնք պարզաբանում են տարբեր գրաֆների համար ներկման հնարավորություններն ու սահմանափակումները։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նպաստել գրաֆների կառուցվածքային հատկությունների և ներկման խնդիրների միջև կապերի ավելի խոր ըմբռնմանը, ինչպես նաև նոր դասերի համար համապատասխան թեորեմների և ալգորիթմների մշակմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել մաթեմատիկոսներին, դիսկրետ մաթեմատիկայի և կոմբինատորիկայի մասնագետներին, ալգորիթմների տեսությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան գիտական ուղղությունների ուսանողներին և ասպիրանտներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կենտրոնանում է գրաֆների կողերի միջակայքային ներկումների կառուցվածքի, գոյության պայմանների, բնութագրերի և կառուցման մեթոդների վրա՝ նպատակ ունենալով ընդլայնել գրաֆների ներկման տեսության արդյունքները և բացահայտել այդպիսի ներկումների հնարավոր տեսական ու գործնական կիրառությունները։

Աշխատությունը նվիրված է ամերիկացի նշանավոր դրամատուրգ Թենեսի Ուիլյամսի ստեղծագործության և 1930–1960-ական թվականների ամերիկյան թատերագրության զարգացման փոխկապակցված ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Ուիլյամսի դրամատուրգիական ժառանգությունն է՝ դիտարկված իր ժամանակաշրջանի հասարակական, մշակութային, գեղագիտական և գրական գործընթացների համատեքստում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են XX դարի կեսերի ամերիկյան հասարակության փոփոխությունները, սոցիալական հակասությունները, անհատի և հասարակության հարաբերությունները, ընտանեկան ճգնաժամերը, միայնության զգացումը և ամերիկյան երազանքի հակասական կողմերը արտացոլվել դրամատուրգի ստեղծագործություններում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ամերիկյան թատրոնի զարգացման այն փուլին, երբ ավանդական թատերական ձևերը աստիճանաբար փոխակերպվում էին, իսկ դրամատուրգները ձգտում էին բեմականացնել մարդու ներաշխարհը, հոգեբանական բարդությունները և ժամանակակից հասարակության հակասությունները։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել Ուիլյամսի դրամաների թեմատիկ և գաղափարական առանձնահատկությունները, կերպարների հոգեբանական կառուցվածքը, ընտանեկան և սոցիալական հարաբերությունների ներկայացումը, ինչպես նաև հիշողության, ցանկության, միայնության, օտարացման և իրականությունից փախուստի մոտիվները։ Կարևորվում է նաև նրա ստեղծագործության լեզվական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ խորհրդանիշների, պատկերային համակարգի, երկխոսության, բեմական արտահայտչամիջոցների և հոգեբանական դրամատիզմի կիրառությունը։ Ուիլյամսի դրամատուրգիան դիտարկվում է ամերիկյան թատրոնի ընդհանուր զարգացման ֆոնին՝ համադրելով այն նույն ժամանակաշրջանի այլ հեղինակների ստեղծագործական որոնումների և դրամատուրգիական նորարարությունների հետ։ Այդ համատեքստում հնարավոր է բացահայտել, թե ինչպիսի ազդեցություն են ունեցել եվրոպական դրամատուրգիայի ավանդույթները, հատկապես հոգեբանական և սիմվոլիստական թատրոնի սկզբունքները, ամերիկյան դրամատուրգիայի ձևավորման վրա։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև 1930-ականների սոցիալական ու քաղաքական միջավայրին, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիների հասարակական փոփոխություններին, հետպատերազմյան Ամերիկայի մշակութային մթնոլորտին և 1950–1960-ական թվականներին ձևավորված նոր գեղագիտական միտումներին։ Հատուկ նշանակություն ունի Ուիլյամսի ստեղծագործության և ամերիկյան թատրոնի փոխազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ նրա դրամաները նպաստեցին ամերիկյան բեմի թեմատիկ և հոգեբանական հնարավորությունների ընդլայնմանը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են քննարկվել նաև նրա պիեսների բեմական առանձնահատկությունները, կերպարների դերասանական մեկնաբանության հնարավորությունները և դրամատուրգիական կառուցվածքի ազդեցությունը թատերական ներկայացման վրա։ Աշխատությունը կարևոր է նաև ամերիկյան գրականության մեջ անհատի ներաշխարհի և սոցիալական միջավայրի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է դրամատուրգիական ստեղծագործությունը միաժամանակ հանդես գալ որպես անձնական հոգեբանական փորձառության արտահայտություն և տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական իրականության քննադատական արտացոլում։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, թատերագետներին, ամերիկագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, դրամատուրգիայի հետազոտողներին, արվեստաբաններին, ուսանողներին և XX դարի ամերիկյան մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը Թենեսի Ուիլյամսի ստեղծագործությունը ներկայացնում է որպես 1930–1960-ական թվականների ամերիկյան թատերագրության զարգացման կարևոր երևույթ՝ բացահայտելով նրա դրամատուրգիայի թեմատիկ, գաղափարական, հոգեբանական և գեղարվեստական առանձնահատկությունները և ցույց տալով դրա նշանակությունը ժամանակակից ամերիկյան թատրոնի ձևավորման գործընթացում։

Աշխատությունը Հայաստանի ազգային մատենագիտության կարևոր տեղեկատու հրատարակություններից է, որը համակարգված ձևով ներկայացնում է 2006–2010 թվականներին Հայաստանի Հանրապետությունում հրատարակված գրքային արտադրանքը։ Այն ընդգրկում է տվյալ ժամանակահատվածում լույս տեսած գրքերի և գրքույկների մատենագիտական նկարագրությունները՝ հնարավորություն տալով ամբողջական պատկերացում կազմել ժամանակաշրջանի գրահրատարակչական գործընթացների, թեմատիկ ուղղությունների և գիտամշակութային կյանքի մասին։ Հրատարակությունը Հայաստանի ազգային մատենագիտական հաշվառման համակարգի բաղկացուցիչ մասն է և նախատեսված է երկրի գրքային արտադրության վերաբերյալ տեղեկատվության հավաքագրման, համակարգման, պահպանման և հետագա օգտագործման համար։ Ներկայացված նյութերը ներառում են գիտության, կրթության, մշակույթի, պատմության, լեզվաբանության, գրականության, արվեստի, տնտեսագիտության, իրավագիտության, հասարակական և բնական գիտությունների, ինչպես նաև բազմաթիվ այլ ոլորտների վերաբերյալ հրատարակություններ։ Մատենագիտական գրառումները հնարավորություն են տալիս նույնականացնել հրատարակությունների հեղինակներին, վերնագրերը, հրատարակման վայրն ու տարեթիվը, հրատարակչական տվյալները, էջաքանակը և այլ կարևոր մատենագիտական բնութագրեր։ Հատորի ընդգրկունությունը հնարավորություն է տալիս այն օգտագործել ոչ միայն առանձին գրքերի որոնման, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի Հայաստանի հրատարակչական գործունեության ընդհանուր ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքը արժեքավոր է հատկապես նրանով, որ համակարգված կերպով արտացոլում է ժամանակաշրջանի գրքային արտադրության թեմատիկ բազմազանությունը և թույլ է տալիս հետևել տարբեր գիտական, կրթական, մշակութային ու հասարակական ոլորտներում հրատարակչական ակտիվության ուղղություններին։ Նյութի դասակարգված կառուցվածքը հեշտացնում է անհրաժեշտ հրատարակությունների որոնումը և հնարավորություն է տալիս հետազոտողներին արագ կողմնորոշվել համապատասխան ժամանակաշրջանի գրականության մեջ։ Հրատարակությունը կարևոր աղբյուր է նաև գրադարանային ֆոնդերի համալրման, մատենագիտական տեղեկատուների կազմման, գիտական գրականության որոնման և տարբեր թեմաներով գրականության հավաքածուների ձևավորման համար։ Այն կարող է օգտագործվել որոշակի հեղինակի, հրատարակչության, գիտական ուղղության կամ թեմայի վերաբերյալ հրատարակությունների բացահայտման նպատակով, ինչպես նաև որոշակի ժամանակահատվածում հրատարակչական գործընթացների դինամիկան ուսումնասիրելու համար։ Աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է նաև ազգային գրքային ժառանգության հաշվառման և պահպանման անհրաժեշտությամբ, քանի որ ազգային մատենագիտությունը գրանցում և համակարգում է երկրի գրքային արտադրության վերաբերյալ տեղեկատվությունը՝ ապահովելով դրա հասանելիությունը հետագա սերունդների և հետազոտողների համար։ Այս առումով հրատարակությունը ունի ոչ միայն գրադարանային և տեղեկատվական, այլև պատմամշակութային նշանակություն։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել 2006–2010 թվականների Հայաստանի գիտական, կրթական և մշակութային կյանքի արտացոլումը գրքային արտադրության մեջ և պատկերացում կազմել այդ ժամանակաշրջանի հասարակական ու մտավոր հետաքրքրությունների մասին։ Հատորը կարող է օգտակար լինել գիտնականներին, դասախոսներին, ուսանողներին, մատենագետներին, գրադարանավարներին, հրատարակիչներին, պատմաբաններին, գրականագետներին և բոլոր այն հետազոտողներին, որոնց աշխատանքը պահանջում է տվյալ ժամանակահատվածում Հայաստանի Հանրապետությունում հրատարակված գրականության վերաբերյալ համակարգված մատենագիտական տեղեկատվություն։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը ներկայացնում է 2006–2010 թվականների Հայաստանի գրքային արտադրության համապարփակ մատենագիտական պատկերը՝ միավորելով տարբեր բնագավառների բազմաթիվ հրատարակությունների մասին տվյալներ և ապահովելով ազգային գրական ժառանգության հաշվառման, որոնման, ուսումնասիրման և պահպանման կարևոր տեղեկատվական հիմք։

Աշխատությունը նվիրված է սերպենտինային հանքանյութերի կառուցվածքային առանձնահատկությունների և դրանց ջերմաթթվային մշակման ու լուծահանման գործընթացների միջև փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է պարզել, թե սերպենտինների բյուրեղաքիմիական կառուցվածքը, հանքաբանական կազմը, կառուցվածքային արատները և տարբեր հանքանյութային բաղադրիչների հարաբերակցությունը ինչպես են ազդում դրանց քիմիական ակտիվության, թթվային միջավայրում տարրալուծման և արժեքավոր բաղադրիչների լուծահանման արդյունավետության վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում սերպենտինները դիտարկվում են որպես բարդ կառուցվածք ունեցող մագնեզիումասիլիկատային հանքանյութեր, որոնց կառուցվածքային առանձնահատկությունները կարող են էապես պայմանավորել ջերմային և քիմիական ազդեցությունների նկատմամբ դրանց վարքը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սերպենտինացման աստիճանին, բյուրեղային կառուցվածքի առանձնահատկություններին, մասնիկների չափերին, մակերևույթի ակտիվությանը և հանքանյութի կառուցվածքում տարբեր տարրերի բաշխմանը։ Ջերմային մշակման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տաքացման ազդեցությամբ տեղի ունեցող կառուցվածքային փոփոխությունները, հիդրօքսիլային խմբերի հեռացումը, բյուրեղային ցանցի քայքայումը և նոր փուլերի առաջացման հնարավորությունները։ Այդ փոփոխությունները կարևոր նշանակություն ունեն հետագա թթվային լուծահանման ընթացքում, քանի որ ջերմային ակտիվացումը կարող է փոխել հանքանյութի ռեակցիոնունակությունը և մեծացնել թթվի հետ փոխազդեցության արդյունավետությունը։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել ջերմային մշակման ջերմաստիճանի, տևողության և այլ տեխնոլոգիական պայմանների ազդեցությունը սերպենտինների կառուցվածքի և լուծահանման արդյունքների վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում թթվային լուծահանման գործընթացին, որի ընթացքում սերպենտինային նյութի բաղադրիչները անցնում են լուծույթ՝ կախված թթվի տեսակից և խտությունից, ջերմաստիճանից, պինդ և հեղուկ փուլերի հարաբերակցությունից, մշակման տևողությունից և հանքանյութի նախնական կառուցվածքային վիճակից։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է պարզել, թե կառուցվածքային տարբերություններն ինչպես են անդրադառնում մագնեզիումի, երկաթի, սիլիցիումի և հնարավոր այլ օգտակար կամ ուղեկցող տարրերի լուծահանման աստիճանի վրա։ Կիրառվող ֆիզիկաքիմիական և հանքաբանական ուսումնասիրությունները կարող են հնարավորություն տալ կապ հաստատելու հանքանյութի կառուցվածքային պարամետրերի և տեխնոլոգիական վարքի միջև։ Այս մոտեցումը կարևոր է ոչ միայն սերպենտինների կառուցվածքի տեսական ուսումնասիրության, այլև դրանց արդյունաբերական վերամշակման առավել արդյունավետ պայմանների ընտրության համար։ Աշխատությունում կարող են համեմատվել տարբեր կառուցվածք և հանքաբանական կազմ ունեցող սերպենտինային նմուշներ՝ պարզելու համար դրանց ջերմային ակտիվացման և հետագա լուծահանման նկատմամբ տարբեր արձագանքների պատճառները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել սերպենտինային հումքի նախնական բնութագրման չափանիշների կատարելագործմանը և այնպիսի տեխնոլոգիական ռեժիմների ընտրությանը, որոնք ապահովում են արժեքավոր բաղադրիչների առավել բարձր կորզում։ Ուսումնասիրությունը կարող է նշանակություն ունենալ նաև հանքային հումքի համալիր օգտագործման տեսանկյունից, քանի որ սերպենտինային ապարները կարող են պարունակել տեխնոլոգիական հետաքրքրություն ներկայացնող մի շարք բաղադրիչներ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հանքաբաններին, երկրաքիմիկոսներին, քիմիկոսներին, մետալուրգներին, հանքանյութերի հարստացման և հիդրոմետալուրգիայի մասնագետներին, ինչպես նաև համապատասխան գիտական ուղղությունների ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը բացահայտում է սերպենտինների կառուցվածքային բնութագրերի դերը ջերմային ակտիվացման և թթվային լուծահանման գործընթացներում՝ նպատակ ունենալով հիմնավորել հանքանյութի կառուցվածքի, ջերմամշակման պայմանների և լուծահանման արդյունավետության միջև առկա օրինաչափությունները և այդ գիտելիքները կիրառել սերպենտինային հումքի առավել արդյունավետ ու համալիր վերամշակման համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի և Վրաստանի միջև տնտեսական համագործակցության զարգացման հեռանկարների ուսումնասիրությանը՝ երկկողմ տնտեսական կապերը դիտարկելով Հարավային Կովկասի տարածաշրջանային տնտեսական գործընթացների և միջազգային տնտեսական հարաբերությունների համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել երկու երկրների միջև տնտեսական փոխգործակցության առկա մակարդակը, դրա զարգացման հիմնական ուղղությունները, առկա խնդիրներն ու սահմանափակումները և հետագա ընդլայնման հնարավորությունները։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են Հայաստանի և Վրաստանի տնտեսությունների առանձնահատկությունները, աշխարհագրական դիրքը, տնտեսական ներուժը և միմյանց նկատմամբ ունեցած փոխլրացնող հնարավորությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում արտաքին առևտրին, ապրանքաշրջանառության դինամիկային, արտահանման և ներմուծման կառուցվածքին, առևտրային կապերի զարգացմանը և փոխադարձ տնտեսական կախվածության մակարդակին։ Հայաստանի և Վրաստանի տնտեսական հարաբերությունների կարևոր բաղադրիչներից է տրանսպորտային և տարանցիկ համագործակցությունը, քանի որ Վրաստանի տարածքով Հայաստանի համար ապահովվում է կապ Սև ծովի նավահանգիստների և միջազգային շուկաների հետ։ Այդ պատճառով աշխատանքում էական տեղ է հատկացվում ճանապարհային և երկաթուղային հաղորդակցություններին, բեռնափոխադրումներին, լոգիստիկ համակարգերի զարգացմանը, սահմանային անցակետերի արդյունավետությանը և տարածաշրջանային տրանսպորտային միջանցքների օգտագործման հնարավորություններին։ Առանձին ուղղություն է էներգետիկ համագործակցությունը, որի շրջանակում ուսումնասիրվում են էլեկտրաէներգիայի փոխանակման, էներգետիկ ենթակառուցվածքների զարգացման և տարածաշրջանային էներգետիկ ծրագրերի իրականացման հնարավորությունները։ Կարևորվում է նաև ներդրումային համագործակցությունը՝ Հայաստանի և Վրաստանի տնտեսություններում փոխադարձ ներդրումների, համատեղ ձեռնարկությունների ստեղծման և երկարաժամկետ ներդրումային ծրագրերի իրականացման տեսանկյունից։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են այն ոլորտները, որտեղ երկու երկրների տնտեսական ներուժը կարող է փոխլրացվել՝ նպաստելով համատեղ արտադրության, ծառայությունների մատուցման և նոր շուկաների յուրացման հնարավորությունների ընդլայնմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում զբոսաշրջության զարգացմանը, քանի որ երկու երկրների աշխարհագրական մոտիկությունը, պատմամշակութային կապերը և բնական ռեսուրսները ստեղծում են փոխադարձ զբոսաշրջային հոսքերի ավելացման և համատեղ զբոսաշրջային ծրագրերի իրականացման բարենպաստ պայմաններ։ Ուսումնասիրվում են նաև գյուղատնտեսության, սննդի արդյունաբերության, առևտրի, ծառայությունների և փոքր ու միջին ձեռնարկատիրության ոլորտներում համագործակցության հնարավորությունները։ Հեռանկարային ուղղություններից է բարձր տեխնոլոգիաների և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտը, որտեղ համագործակցության խորացումը կարող է նպաստել նորարարական ծրագրերի, թվային ծառայությունների և բարձր ավելացված արժեք ունեցող արտադրանքի զարգացմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է նաև մաքսային և սահմանային ընթացակարգերի կատարելագործումը, քանի որ ապրանքների և ծառայությունների տեղաշարժի վարչական խոչընդոտների նվազեցումը կարող է նպաստել առևտրաշրջանառության աճին և գործարար կապերի ակտիվացմանը։ Աշխատությունը դիտարկում է տնտեսական համագործակցության զարգացման վրա ազդող ինչպես ներքին, այնպես էլ արտաքին գործոնները՝ ներառյալ տարածաշրջանային քաղաքական և տնտեսական իրավիճակը, միջազգային շուկաների փոփոխությունները, ենթակառուցվածքների վիճակը, ներդրումային միջավայրը և տնտեսական քաղաքականության առանձնահատկությունները։ Առանձին նշանակություն է տրվում տարածաշրջանային խաղաղության և կայունության գործոնին, քանի որ կանխատեսելի և անվտանգ միջավայրը կարևոր պայման է երկարաժամկետ ներդրումների, տարանցիկ առևտրի և խոշոր ենթակառուցվածքային ծրագրերի իրականացման համար։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են բացահայտվել համագործակցության հիմնական խոչընդոտները՝ շուկաների սահմանափակ ծավալը, տրանսպորտային ծախսերը, ենթակառուցվածքային որոշ խնդիրներ, արտաքին շուկաների անկայունությունը, վարչական ընթացակարգերը և տարածաշրջանային աշխարհաքաղաքական ռիսկերը։ Միաժամանակ գնահատվում են տնտեսական կապերի ընդլայնման հնարավորությունները՝ առևտրի դիվերսիֆիկացման, նոր ներդրումների ներգրավման, տարանցիկ ներուժի արդյունավետ օգտագործման, զբոսաշրջության զարգացման, էներգետիկ փոխգործակցության և տեխնոլոգիական համագործակցության միջոցով։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ դրա արդյունքները կարող են կիրառվել Հայաստանի և Վրաստանի տնտեսական քաղաքականության կատարելագործման, երկկողմ առևտրատնտեսական կապերի ընդլայնման, ներդրումային ծրագրերի մշակման և համատեղ տնտեսական նախաձեռնությունների առաջնահերթությունների որոշման գործընթացներում։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետներին, միջազգային տնտեսական հարաբերությունների մասնագետներին, պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչներին, գործարարներին, ներդրումային ոլորտի մասնագետներին, ինչպես նաև տարածաշրջանային տնտեսական համագործակցության խնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին և ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը Հայաստանի և Վրաստանի տնտեսական հարաբերությունները ներկայացնում է որպես փոխշահավետ և բազմաոլորտ համագործակցության զարգացման կարևոր ուղղություն՝ ընդգծելով արտաքին առևտրի, ներդրումների, տրանսպորտի, էներգետիկայի, զբոսաշրջության, գյուղատնտեսության և բարձր տեխնոլոգիաների ոլորտներում առկա ներուժի առավել արդյունավետ օգտագործման անհրաժեշտությունը և այդ համագործակցության նշանակությունը տարածաշրջանային տնտեսական կապերի խորացման համար։

Աշխատությունը նվիրված է բնակչության միգրացիոն հոսքերի մոդելավորման տեսական, մեթոդաբանական և կիրառական հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել միգրացիոն տեղաշարժերի ձևավորման և փոփոխության օրինաչափությունները, որոշել դրանց վրա ազդող սոցիալ-տնտեսական, ժողովրդագրական և տարածքային հիմնական գործոնները և դրանց հիման վրա մշակել միգրացիոն հոսքերի գնահատման ու կանխատեսման արդյունավետ մոդելներ։ Աշխատությունում միգրացիան դիտարկվում է որպես բազմագործոն գործընթաց, որի ծավալների և ուղղությունների վրա կարող են ազդել զբաղվածության մակարդակը, բնակչության եկամուտները, կենսամակարդակը, տնտեսական աճը, սոցիալական պայմանները, ժողովրդագրական կառուցվածքը, տարածաշրջանային անհավասարությունները և բնակավայրերի զարգացման տարբերությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի պայմաններում արտաքին և ներքին միգրացիոն հոսքերի առանձնահատկություններին, դրանց ուղղություններին, ինտենսիվությանը, դինամիկային և տարածքային բաշխմանը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչն է միգրացիոն գործընթացների քանակական նկարագրությունը վիճակագրական ցուցանիշների միջոցով, որի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ներգաղթի և արտագաղթի ծավալները, միգրացիոն մնացորդը, հոսքերի ինտենսիվությունը, կառուցվածքը և ժամանակի ընթացքում դրանց փոփոխությունները։ Աշխատությունում կարևորվում է մաթեմատիկական և վիճակագրական մոդելավորման կիրառումը՝ միգրացիայի վրա տարբեր գործոնների ազդեցությունը քանակապես գնահատելու և ապագա միտումները կանխատեսելու նպատակով։ Կարող են կիրառվել ռեգրեսիոն վերլուծության, ժամանակային շարքերի, հարաբերակցությունների և այլ քանակական մեթոդներ, որոնք հնարավորություն են տալիս բացահայտել միգրացիոն գործընթացների միջև առկա օրինաչափություններն ու փոխկապակցվածությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի միգրացիայի տարածական բաղադրիչը, քանի որ Հայաստանի տարբեր մարզերի և բնակավայրերի սոցիալ-տնտեսական պայմանների տարբերությունները կարող են էապես ազդել բնակչության տեղաշարժերի ուղղությունների և ծավալների վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերլուծելու նաև միգրացիայի և տնտեսական զարգացման փոխադարձ կապը։ Տնտեսական հնարավորությունների, աշխատատեղերի և եկամուտների փոփոխությունները կարող են խթանել կամ սահմանափակել բնակչության տեղաշարժը, մինչդեռ միգրացիան իր հերթին կարող է ազդեցություն ունենալ աշխատուժի առաջարկի, մարդկային կապիտալի, բնակչության տարածքային բաշխման և ժողովրդագրական կառուցվածքի վրա։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է միգրացիոն հոսքերի կանխատեսումը, որը կարող է կիրառական նշանակություն ունենալ ժողովրդագրական և սոցիալ-տնտեսական քաղաքականության մշակման, աշխատաշուկայի պլանավորման, տարածքային զարգացման և հանրային ծառայությունների պահանջարկի գնահատման համար։ Հետազոտությունում կարևորվում է նաև կիրառվող մոդելների հավաստիության ստուգումը, կանխատեսումների ճշգրտության գնահատումը և տարբեր մոդելավորման մոտեցումների համեմատությունը՝ առավել արդյունավետ մեթոդաբանություն ընտրելու նպատակով։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել միգրացիոն վիճակագրության ամբողջականության և հավաստիության խնդրին, քանի որ միգրացիոն հոսքերի ճիշտ մոդելավորումը մեծապես կախված է օգտագործվող տվյալների որակից, ժամանակային համադրելիությունից և տարածքային ընդգրկումից։ Աշխատության արդյունքները կարող են կիրառվել միգրացիոն քաղաքականության կատարելագործման, բնակչության տարածքային տեղաշարժերի գնահատման, աշխատաշուկայի հավասարակշռման, ժողովրդագրական կանխատեսումների և սոցիալ-տնտեսական ծրագրերի մշակման գործընթացներում։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետներին, ժողովրդագիրներին, վիճակագիրներին, պետական կառավարման և տարածքային զարգացման մասնագետներին, ինչպես նաև միգրացիոն գործընթացների քանակական վերլուծությամբ զբաղվող հետազոտողներին և ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է միգրացիայի տեսական ուսումնասիրությունը և քանակական մոդելավորման մեթոդները՝ նպատակ ունենալով Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում բացահայտել բնակչության միգրացիոն հոսքերի ձևավորման հիմնական գործոնները, գնահատել դրանց ազդեցությունը և մշակել հոսքերի փոփոխությունների գիտականորեն հիմնավորված կանխատեսման մոտեցումներ։

Աշխատությունը նվիրված է ՀՀ հանրային ոլորտի կազմակերպություններում ֆինանսական արդյունքների վերահսկողության մեթոդների կատարելագործման ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ֆինանսական ռեսուրսների կառավարման, օգտագործման արդյունավետության գնահատման և վերահսկողության համակարգի բարելավման հիմնական ուղղությունները։ Հետազոտության կենտրոնում հանրային կազմակերպությունների ֆինանսատնտեսական գործունեության վերահսկողությունն է, որի միջոցով հնարավոր է գնահատել ֆինանսական միջոցների ձևավորման և օգտագործման օրինականությունը, նպատակայինությունը, արդյունավետությունն ու արդյունքայնությունը։ Աշխատությունում ֆինանսական վերահսկողությունը դիտարկվում է որպես հանրային կառավարման կարևորագույն գործիք, որը նպաստում է սահմանափակ ֆինանսական ռեսուրսների ռացիոնալ օգտագործմանը, ֆինանսական կարգապահության ամրապնդմանը և կազմակերպությունների գործունեության թափանցիկության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրվում են ֆինանսական արդյունքների վերահսկողության տեսական և մեթոդաբանական հիմքերը, վերահսկողության հիմնական սկզբունքները, ձևերն ու մեթոդները, ինչպես նաև դրանց կիրառման առանձնահատկությունները հանրային ոլորտում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆինանսական պլանավորման, բյուջետավորման, հաշվապահական հաշվառման, ֆինանսական հաշվետվությունների վերլուծության և ներքին վերահսկողության փոխկապակցվածությանը։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել հանրային կազմակերպությունների ֆինանսական արդյունքների գնահատման այնպիսի ցուցանիշներ, ինչպիսիք են եկամուտների և ծախսերի կատարողականը, ֆինանսական միջոցների օգտագործման արդյունավետությունը, բյուջետային միջոցների նպատակային ծախսումը և նախատեսված ու փաստացի արդյունքների տարբերությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում վերահսկողության գործող համակարգի թերությունների բացահայտումը՝ կապված տեղեկատվության ամբողջականության, ֆինանսական հաշվետվողականության, վերահսկողական ընթացակարգերի արդյունավետության և կառավարչական որոշումների համար ֆինանսական տեղեկատվության կիրառման հետ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ներքին և արտաքին ֆինանսական վերահսկողության հարաբերակցությանը, վերահսկողության մարմինների գործառույթներին և հանրային կազմակերպությունների ղեկավարության պատասխանատվությանը ֆինանսական արդյունքների համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ժամանակակից վերահսկողական մեթոդների ներդրման հնարավորությունների գնահատումը։ Այդ շրջանակում կարող են դիտարկվել ռիսկերի վրա հիմնված վերահսկողությունը, ներքին աուդիտը, ֆինանսական ցուցանիշների համեմատական վերլուծությունը, շեղումների վերլուծությունը, կատարողականի գնահատումը և թվային տեղեկատվական համակարգերի կիրառումը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի վերահսկողությունից դեպի արդյունքահեն կառավարում անցումը, երբ ուշադրությունը կենտրոնացվում է ոչ միայն կատարված ֆինանսական գործառնությունների համապատասխանության, այլև հանրային միջոցների օգտագործման արդյունքում ստացված իրական արդյունքների վրա։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել նաև միջազգային փորձը և դրա կիրառման հնարավորությունները Հայաստանի հանրային ոլորտում՝ հաշվի առնելով տեղական իրավական, ինստիտուցիոնալ և կառավարչական պայմանները։ Առաջարկվող մեթոդների կատարելագործումը կարող է նպաստել ֆինանսական ռիսկերի վաղ հայտնաբերմանը, անարդյունավետ ծախսերի կրճատմանը, ֆինանսական կարգապահության բարձրացմանը և հանրային միջոցների նկատմամբ վերահսկողության ուժեղացմանը։ Հետազոտության գործնական նշանակությունն այն է, որ արդյունավետ վերահսկողության համակարգը կարող է ապահովել ղեկավարության համար ավելի հավաստի ֆինանսական տեղեկատվություն և նպաստել հիմնավորված կառավարչական որոշումների ընդունմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հանրային ոլորտի կազմակերպությունների ղեկավարներին, ֆինանսական և հաշվապահական ստորաբաժանումների մասնագետներին, ներքին աուդիտորներին, պետական ֆինանսների և վերահսկողության ոլորտի մասնագետներին, ինչպես նաև տնտեսագիտության, ֆինանսների և հանրային կառավարման բնագավառների ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի հիմնավորել ՀՀ հանրային ոլորտի կազմակերպություններում ֆինանսական արդյունքների վերահսկողության ավելի արդյունավետ և ժամանակակից համակարգի ձևավորման անհրաժեշտությունը՝ համադրելով ֆինանսական կարգապահությունը, ռիսկերի կառավարումը, ներքին վերահսկողությունը, կատարողականի գնահատումը և հանրային միջոցների օգտագործման արդյունավետության բարձրացումը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական լեռնաշխարհում և Հյուսիսային Միջագետքում մ.թ.ա. XVII–IX դարերում գոյություն ունեցած պետական կազմավորումների քաղաքական պատմության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ այդ տարածքների պատմական զարգացումները դիտարկելով Հին Արևելքի լայն ռազմաքաղաքական և մշակութային գործընթացների համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերականգնել տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադարձությունների ընդհանուր պատկերը, բացահայտել տարածաշրջանում ձևավորված պետական միավորների փոխհարաբերությունները, արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղությունները և միմյանց նկատմամբ ունեցած ազդեցությունը։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են Հայկական լեռնաշխարհի և Հյուսիսային Միջագետքի աշխարհագրական ու քաղաքական միջավայրը, բնական սահմանները, բնակչության էթնոմշակութային առանձնահատկությունները և այն պայմանները, որոնք նպաստել են պետական կազմավորումների առաջացմանն ու զարգացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մ.թ.ա. II հազարամյակի քաղաքական իրադարձություններին, երբ տարածաշրջանում ձևավորվում և մրցակցում էին բազմաթիվ թագավորություններ ու իշխանություններ, իսկ Հայկական լեռնաշխարհը գտնվում էր խոշոր տերությունների և տեղական պետական կազմավորումների փոխազդեցության գոտում։ Ուսումնասիրվում են Միտաննիի, Խեթական տերության, Ասորեստանի և տարածաշրջանի այլ քաղաքական կենտրոնների հարաբերությունները, ինչպես նաև դրանց քաղաքական ու ռազմական ներգործությունը Հայկական լեռնաշխարհի պետական կազմավորումների վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տեղական թագավորությունների և իշխանությունների արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրությունը՝ հատկապես ռազմական արշավների, դաշնակցային հարաբերությունների, հակամարտությունների, ենթակայության և քաղաքական ազդեցության տարածման գործընթացների տեսանկյունից։ Աշխատությունում կարող են համադրվել սեպագիր արձանագրությունների, հնագիտական նյութերի, տեղանունների և այլ սկզբնաղբյուրների տվյալները՝ տարածաշրջանի քաղաքական պատմության առավել ամբողջական վերակազմության նպատակով։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև մ.թ.ա. XII–IX դարերի անցումային շրջանի ուսումնասիրությունը, երբ Մերձավոր Արևելքում տեղի ունեցած լայնածավալ քաղաքական և սոցիալ-տնտեսական փոփոխությունները հանգեցրին նախկին պետական համակարգերի վերափոխմանը և նոր քաղաքական կենտրոնների առաջացմանը։ Այդ գործընթացների համատեքստում ուսումնասիրվում են Հայկական լեռնաշխարհում ձևավորված քաղաքական միավորների զարգացումը և դրանց հարաբերությունները Ասորեստանի հետ։ Հետազոտության առանցքային թեմաներից է Վանի թագավորության ձևավորման նախապատմությունն ու դրա նախորդող քաղաքական գործընթացները, որոնք հետագայում պայմանավորեցին տարածաշրջանում կենտրոնացված պետականության հզորացումը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու Հայկական լեռնաշխարհը ոչ թե որպես մեկուսացված պատմական տարածք, այլ որպես Հին Արևելքի քաղաքական համակարգի ակտիվ բաղադրիչ, որտեղ մշտապես փոխազդում էին տեղական և տարածաշրջանային ուժերը։ Քննության են առնվում նաև տնտեսական ռեսուրսների, առևտրական ուղիների, ռազմավարական տարածքների և բնական պաշարների նշանակությունը քաղաքական հակամարտությունների և պետությունների արտաքին քաղաքականության ձևավորման գործում։ Հետազոտության կարևորությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ մ.թ.ա. XVII–IX դարերի պատմական գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու Հայկական լեռնաշխարհում պետականության զարգացման երկարատև նախադրյալները և հետագա քաղաքական կենտրոնացման հիմքերը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հին աշխարհի պատմությամբ, հայոց հին պատմությամբ, Հին Արևելքի քաղաքական պատմությամբ և հնագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև պատմության և արևելագիտության ոլորտների ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Հայկական լեռնաշխարհի և Հյուսիսային Միջագետքի քաղաքական զարգացումները որպես փոխկապակցված գործընթաց՝ բացահայտելով պետական կազմավորումների ձևավորման, ռազմական մրցակցության, դիվանագիտական հարաբերությունների և տարածաշրջանային ուժերի վերադասավորման հիմնական օրինաչափությունները մ.թ.ա. XVII–IX դարերի ընթացքում։

Աշխատությունը նվիրված է ՋՋԷՌ-440 տիպի միջուկային ռեակտորների նեյտրոնաֆիզիկական բնութագրերի ուսումնասիրությանը եռաչափ տիրույթում՝ նպատակ ունենալով առավել ամբողջական պատկերացում կազմել ռեակտորի ակտիվ գոտում նեյտրոնային դաշտի տարածական բաշխման և դրա փոփոխության օրինաչափությունների մասին։ Հետազոտության հիմքում ռեակտորի ակտիվ գոտու նեյտրոնային գործընթացների մաթեմատիկական և հաշվարկային նկարագրությունն է, որը հնարավորություն է տալիս գնահատել էներգիայի անջատման, նեյտրոնային հոսքի և ռեակտիվության տարածական բաշխումները։ Եռաչափ մոտեցումը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ ակտիվ գոտու իրական կառուցվածքը և դրա տարբեր բաղադրիչների փոխազդեցությունը չեն սահմանափակվում միայն մեկ կամ երկու տարածական ուղղություններով։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել ակտիվ գոտու երկրաչափական կառուցվածքը, վառելիքային հավաքների և այլ կառուցվածքային տարրերի փոխդասավորությունը, նյութերի նեյտրոնաֆիզիկական հատկությունները և դրանց ազդեցությունը ռեակտորի ընդհանուր բնութագրերի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նեյտրոնների տարածման և փոխազդեցության գործընթացների մոդելավորմանը, ինչպես նաև տարբեր էներգետիկ խմբերում նեյտրոնային դաշտի ձևավորմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է ռեակտորի ակտիվ գոտում էներգիայի անջատման տարածական անհամասեռությունների բացահայտումը, քանի որ դրանց ճիշտ գնահատումը նշանակություն ունի ռեակտորի շահագործման ռեժիմների և անվտանգության բնութագրերի վերլուծության համար։ Քննության են առնվում նաև ռեակտիվության փոփոխությունները, նեյտրոնային բազմացման գործակիցը և այլ նեյտրոնաֆիզիկական պարամետրեր՝ տարբեր հաշվարկային պայմաններում։ Եռաչափ մոդելավորումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու այնպիսի ազդեցություններ, որոնք կարող են չարտացոլվել պարզեցված երկչափ կամ մեկչափ մոտեցումներում, և այդպիսով բարձրացնել հաշվարկային արդյունքների համապատասխանությունը ռեակտորի իրական ֆիզիկական կառուցվածքին։ Աշխատության շրջանակում կարևոր նշանակություն ունի հաշվարկային մոդելի կառուցումը, դրա մաթեմատիկական նկարագրությունը և համապատասխան նեյտրոնաֆիզիկական խնդիրների թվային լուծումը։ Կարող են կիրառվել ռեակտորային ֆիզիկայի մաթեմատիկական մոդելներ և համակարգչային հաշվարկային մեթոդներ՝ ակտիվ գոտու տարբեր հատվածներում նեյտրոնային բնութագրերի ստացման և համեմատական վերլուծության համար։ Հետազոտության արդյունքների հիման վրա հնարավոր է գնահատել հաշվարկային մոտեցումների ճշգրտությունը, հայտնաբերել ակտիվ գոտու առավել նշանակալի տարածական առանձնահատկությունները և ուսումնասիրել տարբեր գործոնների ազդեցությունը ռեակտորի նեյտրոնային վիճակի վրա։ Աշխատությունը կարևոր է նաև ռեակտորի շահագործման և անվտանգության վերլուծության տեսանկյունից, քանի որ նեյտրոնային դաշտի և էներգիայի անջատման բաշխման ճիշտ գնահատումը միջուկային ռեակտորի ֆիզիկական վիճակի բնութագրման կարևոր բաղադրիչ է։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել միջուկային ֆիզիկոսներին, ռեակտորային ֆիզիկայի և միջուկային էներգետիկայի մասնագետներին, մաթեմատիկական մոդելավորմամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և ասպիրանտներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ՋՋԷՌ-440 ռեակտորի նեյտրոնաֆիզիկական վարքը դիտարկում է եռաչափ հաշվարկային միջավայրում՝ նպատակ ունենալով ավելի ճշգրիտ ուսումնասիրել ակտիվ գոտու նեյտրոնային դաշտը, էներգիայի անջատման տարածական բաշխումը և հիմնական նեյտրոնաֆիզիկական պարամետրերը՝ նպաստելով ռեակտորի ֆիզիկական բնութագրերի առավել ամբողջական վերլուծությանը։

Աշխատությունը նվիրված է պարսկաբանությունների ուսումնասիրությանը ժամանակակից հայ գեղարվեստական գրականության լեզվում՝ բացահայտելով պարսկերենից հայերեն անցած բառերի, արտահայտությունների և լեզվական այլ միավորների գործածության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ներկայացնել պարսկաբանությունների դերը ժամանակակից հայ գրական լեզվի բառապաշարում, պարզել դրանց ծագումնաբանական, իմաստային, կառուցվածքային և ոճական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ուսումնասիրել դրանց գործածության ձևերը գեղարվեստական ստեղծագործություններում։ Աշխատությունում պարսկաբանությունները դիտարկվում են հայերենի և պարսկերենի երկարատև պատմամշակութային ու լեզվական շփումների համատեքստում՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ հայերենը տարբեր ժամանակաշրջաններում պարսկերենից փոխառել է բազմաթիվ բառեր և արտահայտություններ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են առանձնացվել պարսկական ծագում ունեցող բառապաշարի տարբեր խմբեր՝ կապված կենցաղի, վարչական կառավարման, հասարակական հարաբերությունների, առևտրի, արհեստների, մշակույթի, կրոնի, բնության և այլ ոլորտների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են այդ փոխառությունները հարմարեցվել հայերենի հնչյունական, ձևաբանական և բառակազմական համակարգերին և ինչ փոփոխություններ են կրել իրենց սկզբնական նշանակության համեմատությամբ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է պարսկաբանությունների իմաստային զարգացման ուսումնասիրությունը, քանի որ լեզվական փոխառության արդյունքում բառերը կարող են ձեռք բերել նոր նշանակություններ, նեղացնել կամ ընդլայնել իրենց իմաստային դաշտը և ստանալ հայերենին բնորոշ գործածական երանգներ։ Աշխատությունում կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև գեղարվեստական խոսքում պարսկաբանությունների ոճական գործառույթի ուսումնասիրությունը։ Դրանք կարող են օգտագործվել ոչ միայն անվանողական նպատակով, այլև ստեղծագործության ժամանակաշրջանը, միջավայրը, կերպարների սոցիալական կամ մշակութային պատկանելությունը, խոսքի ազգային երանգը և պատմական մթնոլորտը փոխանցելու համար։ Որոշ դեպքերում պարսկաբանությունների կիրառությունը կարող է նպաստել նաև հեղինակի խոսքի արտահայտչականության, պատկերավորության և լեզվական ինքնատիպության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել տարբեր հեղինակների և գեղարվեստական ստեղծագործությունների լեզվական նյութեր՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու պարսկաբանությունների գործածության հաճախականությունը, տարածվածությունը և գործառութային տարբերությունները։ Կարևորվում է նաև գրական լեզվի և խոսակցական լեզվի փոխհարաբերությունը, քանի որ պարսկական ծագում ունեցող որոշ բառեր ժամանակակից հայերենում կարող են պահպանվել հիմնականում որոշակի խոսքային կամ տարածքային միջավայրերում, մինչդեռ մյուսները լիովին ինտեգրվել են գրական լեզվի բառապաշարին։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև հնացած կամ սահմանափակ գործածություն ունեցող պարսկաբանություններին, դրանց պահպանման կամ աստիճանական դուրսմղման գործընթացներին և ժամանակակից գրականության մեջ դրանց վերակենդանացման հնարավոր դրսևորումներին։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի հայերենի բառապաշարի պատմական շերտերի, լեզվական փոխազդեցությունների և հայ-պարսկական մշակութային կապերի ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու այն մասին, թե ինչպես են օտարալեզու տարրերը յուրացվում հայերենում, վերաիմաստավորվում և դառնում գեղարվեստական խոսքի բնական բաղադրիչ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայագետներին, լեզվաբաններին, բառագետներին, գրականագետներին, հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչներին, ինչպես նաև հայ-պարսկական լեզվամշակութային կապերով հետաքրքրվող ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը պարսկաբանությունները ներկայացնում է որպես ժամանակակից հայ գեղարվեստական լեզվի կարևոր բառապաշարային շերտ՝ բացահայտելով դրանց պատմական ծագումը, լեզվական յուրացման առանձնահատկությունները, իմաստային փոփոխությունները և գեղարվեստական խոսքում ունեցած ոճական ու արտահայտչական նշանակությունը։