Ready-made Materials

Ինվեստիցիաների արդյունավետության էությունը կայանում է ներդրված կապիտալի օգտագործման արդյունքում ստացվող տնտեսական արդյունքների գնահատման մեջ, որի միջոցով որոշվում է՝ արդյոք իրականացվող ներդրումը ապահովում է բավարար շահութաբերություն, ծախսերի վերադարձ և երկարաժամկետ արժեքի ստեղծում։ Այս գնահատումը հիմնված է այն գաղափարի վրա, որ ներդրումային որոշումները պետք է հաշվի առնեն ոչ միայն ներկա ծախսերն ու եկամուտները, այլ նաև ժամանակի գործոնը և ապագա դրամական հոսքերի արժեքը։ Ներգրավված կապիտալի հատույցի եղանակը (Return on Capital Employed մոտեցում) օգտագործվում է ներդրման շահութաբերությունը չափելու համար՝ համեմատելով ստացված շահույթը ներգրավված կապիտալի ընդհանուր ծավալի հետ, ինչը թույլ է տալիս գնահատել, թե որքան արդյունավետ է օգտագործվում ներդրված միջոցը։ Զուտ ընթացիկ արժեքը (Net Present Value) ներդրումային նախագծերի գնահատման հիմնական մեթոդներից է, որը հաշվարկում է ապագա կանխատեսվող դրամական հոսքերի ներկա արժեքը՝ հանելով սկզբնական ներդրումը, և եթե արդյունքը դրական է, ապա նախագիծը համարվում է արդյունավետ և ընդունելի։ Դրամական հոսքերի դիսկոնտավորման եղանակը հիմնված է այն սկզբունքի վրա, որ ապագա դրամական միջոցները ներկայում ունեն ավելի ցածր արժեք, ուստի դրանք վերածվում են ներկա արժեքի՝ կիրառելով դիսկոնտավորման տոկոսադրույք, որը արտացոլում է ռիսկը, կապիտալի արժեքը և ժամանակային նախընտրությունները, ինչի միջոցով հնարավոր է համեմատել տարբեր ներդրումային նախագծեր և ընտրել առավել շահավետ տարբերակը։

Կապի ձեռնարկությունների ինվեստիցիոն գործունեության կարգավորումը վերաբերում է այն պետական և ինստիտուցիոնալ մեխանիզմների համակարգին, որոնց միջոցով սահմանվում են կապի և հեռահաղորդակցության ոլորտում գործող ընկերությունների ներդրումային վարքագծի կանոնները, ռիսկերի վերահսկումը և զարգացման ուղղությունները։ Այս ոլորտում ներդրումները հիմնականում ուղղված են ենթակառուցվածքների արդիականացմանը, թվային ցանցերի ընդլայնմանը, տեխնոլոգիական նորարարությունների ներդրմանը և ծառայությունների որակի բարձրացմանը, իսկ կարգավորումը իրականացվում է լիցենզավորման, սակագնային քաղաքականության վերահսկման, մրցակցային միջավայրի ապահովման և պետական կարգավորող մարմինների կողմից սահմանված ստանդարտների միջոցով։ Ներդրումային քաղաքականության հիմնախնդիրները ներառում են բարձր կապիտալ ծախսերի անհրաժեշտությունը, ներդրումների վերադարձելիության երկար ժամկետները, տեխնոլոգիական արագ փոփոխությունները, շուկայի մենաշնորհացման կամ կենտրոնացման ռիսկերը, ինչպես նաև կարգավորող անորոշությունները, որոնք կարող են ազդել մասնավոր ներդրողների հետաքրքրվածության վրա։ Բացի այդ, կարևոր խնդիր է նաև հավասարակշռությունը հանրային շահի՝ մատչելի և որակյալ կապի ծառայությունների ապահովման և ձեռնարկությունների շահութաբերության միջև, քանի որ չափազանց խիստ կարգավորումը կարող է նվազեցնել ներդրումային ակտիվությունը, իսկ թույլ վերահսկողությունը՝ հանգեցնել շուկայական անհավասարությունների և ծառայությունների որակի անկման։

Տնտեսության կառավարման պետական մարմինների կազմը ներառում է պետական իշխանության այն ինստիտուտները, որոնք պատասխանատու են տնտեսական քաղաքականության մշակման, իրականացման և վերահսկման համար, ապահովելով երկրի տնտեսական համակարգի կայունությունն ու զարգացման ուղղությունները։ Այս համակարգի կենտրոնական դերակատարն է Հայաստանի Հանրապետության կառավարություն-ը, որը սահմանում է տնտեսական զարգացման ռազմավարությունը, հաստատում է պետական բյուջեն, իրականացնում է հարկաբյուջետային քաղաքականություն և համակարգում է նախարարությունների գործունեությունը։ Համապետական կառավարման կարևոր մարմիններից է նաև Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողով-ը, որը օրենսդիր իշխանության բարձրագույն մարմինն է և ընդունում է տնտեսական հարաբերությունները կարգավորող օրենքներ, հաստատում է պետական բյուջեն և վերահսկում է գործադիր իշխանության գործունեությունը։ Տնտեսության ոլորտում առանցքային դեր ունի նաև Հայաստանի Հանրապետության կենտրոնական բանկ-ը, որը իրականացնում է դրամավարկային քաղաքականություն, կարգավորում է ֆինանսական համակարգը, վերահսկում է բանկային ոլորտը և ապահովում գների կայունությունը։ Բացի այդ, կարևոր դեր են կատարում ոլորտային նախարարությունները, մասնավորապես տնտեսական, ֆինանսների, ենթակառուցվածքների և այլ գերատեսչությունները, որոնք իրականացնում են կոնկրետ ոլորտային քաղաքականություններ, պետական ծրագրեր և վերահսկողական գործառույթներ՝ ուղղված տնտեսական աճի խթանմանը, ներդրումային միջավայրի բարելավմանը և պետական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործմանը։

ծառայությունների փոխանակման տնտեսական հիմքերին, որոնք բացատրում են, թե ինչու են պետությունները ներգրավվում առևտրի մեջ և ինչպես է ձևավորվում մասնագիտացումը միջազգային մակարդակում՝ հիմնվելով հարաբերական առավելությունների, արտադրական ծախսերի տարբերությունների և ռեսուրսների բաշխման վրա։ Այս տեսության շրջանակում կարևոր տեղ է զբաղեցնում Հեկշեր-Օհլինի տեսություն, ըստ որի՝ երկրները արտահանում են այն ապրանքները, որոնց արտադրության համար ունեն առատ արտադրական գործոններ (օրինակ՝ աշխատանք կամ կապիտալ), և ներմուծում են այն ապրանքները, որոնց արտադրությունը պահանջում է սակավ գործոններ, ինչի արդյունքում ձևավորվում է միջազգային մասնագիտացում և առևտրային փոխանակման արդյունավետություն։ Սակայն այս մոդելի որոշ կանխատեսումների հետ հակասություն է առաջացրել Լեոնտևի պարադոքս-ը, որը ցույց է տվել, որ ԱՄՆ-ի նման կապիտալով հարուստ երկիրը որոշ դեպքերում արտահանում է աշխատատար, ոչ թե կապիտալատար ապրանքներ, ինչը հարցականի տակ է դրել պարզ գործոնային համեմատության տեսությունը և հանգեցրել ավելի բարդ մոդելների զարգացման։ ՀՀ արտաքին առևտուրը, որպես փոքր բաց տնտեսություն, բնութագրվում է ներմուծումների և արտահանումների զգալի կախվածությամբ միջազգային շուկաներից, որտեղ արտահանման կառուցվածքում գերակշռում են հանքարդյունաբերական արտադրանքը, թանկարժեք մետաղները և որոշ վերամշակված ապրանքներ, իսկ ներմուծման մեջ՝ էներգակիրները, մեքենաները և սպառողական ապրանքները, ինչը ցույց է տալիս երկրի սահմանափակ արտադրական դիվերսիֆիկացիան և արտաքին շուկաների բարձր ազդեցությունը տնտեսական զարգացման վրա։

Առևտրի համաշխարհային կազմակերպություն-ը միջազգային առևտրի հիմնական կարգավորող կառույցն է, որը ստեղծվել է որպես Առևտրի և սակագների գլխավոր համաձայնագիր-ի իրավահաջորդ և իր վրա է վերցրել գլոբալ առևտրի կանոնների մշակման, ազատականացման և անդամ պետությունների միջև առևտրային վեճերի կարգավորման հիմնական գործառույթները, ապահովելով միասնական իրավական դաշտ, որի միջոցով նվազեցվում են մաքսային և ոչ մաքսային խոչընդոտները և խթանվում է միջազգային տնտեսական համագործակցությունը։ Կազմակերպության գործունեության հիմքում ընկած է բաց և կանխատեսելի առևտրային համակարգի ձևավորումը, որտեղ անդամ երկրները պարտավորվում են պահպանել համաձայնեցված կանոնները, կիրառել թափանցիկ սակագնային քաղաքականություն և լուծել վեճերը բազմակողմ բանակցությունների և մեխանիզմների միջոցով, ինչը նպաստում է համաշխարհային շուկաների կայունությանը և տնտեսական աճին։ ԱՀԿ-ն նաև ընդլայնել է ԱՍԳՀ-ի շրջանակը՝ ընդգրկելով ծառայությունների առևտուրը, մտավոր սեփականության պաշտպանությունը և զարգացող երկրների համար հատուկ և արտոնյալ պայմանները, ինչը դարձնում է այն ժամանակակից գլոբալ առևտրային համակարգի կենտրոնական ինստիտուտը։

Ֆինանսական կայունության ցուցանիշների համակարգ և ապահովագրական ընկերությունների ֆինանսական կայունության ապահովման միջոցները ներկայացնում են ֆինանսական համակարգի վերահսկման և ռիսկերի կառավարման կարևոր բաղադրիչներ, որոնք նպատակ ունեն գնահատել և պահպանել ինչպես ընդհանուր ֆինանսական համակարգի, այնպես էլ առանձին ֆինանսական հաստատությունների վճարունակությունը, կայունությունը և դիմակայունությունը հնարավոր շոկերի նկատմամբ։ Ֆինանսական կայունության ցուցանիշների համակարգը ներառում է մակրոտնտեսական և միկրոտնտեսական ցուցիչների ամբողջություն, ինչպիսիք են կապիտալի համարժեքությունը, իրացվելիության մակարդակը, ակտիվների որակը, շահութաբերությունը, պարտավորությունների կառուցվածքը և շուկայական ռիսկերի ազդեցությունը, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել ֆինանսական համակարգի առողջությունը և կանխատեսել հնարավոր ճգնաժամային իրավիճակները։ Ապահովագրական ընկերությունների ֆինանսական կայունության ապահովման միջոցները ներառում են ռիսկերի դիվերսիֆիկացում, վերաապահովագրության կիրառումը, բավարար պահուստների ձևավորումը, կապիտալի նվազագույն պահանջների պահպանումը, ներդրումային պորտֆելի զգույշ կառավարումը և կարգավորող մարմինների կողմից սահմանված նորմատիվների պահպանումը, որոնք միասին նպաստում են ընկերությունների վճարունակության պահպանմանը և ապահովագրական պարտավորությունների ժամանակին կատարմանը նույնիսկ անբարենպաստ տնտեսական պայմաններում։

Միջազգային կազմակերպությունների ակտերը այն իրավական կամ նորմատիվ բնույթի փաստաթղթերն ու որոշումներն են, որոնք ընդունվում են միջազգային կազմակերպությունների կողմից իրենց կանոնադրական լիազորությունների շրջանակում և ուղղված են անդամ պետությունների կամ միջազգային համակարգի այլ սուբյեկտների վարքագծի կարգավորմանը, համագործակցության ապահովմանը և ընդհանուր նպատակների իրականացմանը։ Այդ ակտերը կարող են ունենալ պարտադիր կամ ոչ պարտադիր բնույթ՝ կախված կազմակերպության իրավական կառուցվածքից և ընդունված փաստաթղթի տեսակից, օրինակ՝ կանոնադրություններ, կոնվենցիաներ, որոշումներ, հանձնարարականներ կամ բանաձևեր։ Պարտադիր ակտերը սովորաբար պարտավորեցնում են անդամ պետություններին կատարել կոնկրետ գործողություններ կամ համապատասխանեցնել իրենց օրենսդրությունը ընդունված նորմերին, մինչդեռ ոչ պարտադիր ակտերը հիմնականում ունեն ուղղորդող, քաղաքական կամ առաջարկական բնույթ։ Միջազգային կազմակերպությունների ակտերը կարևոր դեր ունեն միջազգային իրավունքի զարգացման, պետությունների միջև համագործակցության խորացման, խաղաղության պահպանման և գլոբալ խնդիրների լուծման գործընթացում, քանի որ դրանք ձևավորում են ընդհանուր կանոններ և ստանդարտներ տարբեր ոլորտներում՝ սկսած մարդու իրավունքներից մինչև տնտեսական և բնապահպանական քաղաքականություն։

Spot Market, օպցիոն, սվոպ և կենտրոնական բանկի ինտերվենցիաները միասին ներկայացնում են ֆինանսական շուկաների հիմնական գործիքներ և կարգավորման մեխանիզմներ, որոնք օգտագործվում են ինչպես առևտրի իրականացման, այնպես էլ ռիսկերի կառավարման և մակրոտնտեսական կայունության ապահովման համար։ Spot Market-ը վերաբերում է այն շուկային, որտեղ ֆինանսական ակտիվները, արժույթները կամ ապրանքները գնվում և վաճառվում են անմիջապես՝ ընթացիկ շուկայական գնով և կարճաժամկետ հաշվարկով, ինչը ապահովում է բարձր իրացվելիություն և արագ գործարքներ։ Օպցիոնը ածանցյալ ֆինանսական գործիք է, որը գնորդին տալիս է իրավունք, բայց ոչ պարտավորություն՝ ապագայում որոշակի գնով ակտիվ գնելու կամ վաճառելու համար, և այն լայնորեն կիրառվում է ռիսկերի հեջավորման և սպեկուլյացիայի նպատակներով։ Սվոպը պայմանագիր է, որի շրջանակում կողմերը փոխանակում են ֆինանսական հոսքեր, օրինակ՝ տոկոսադրույքներ կամ արժույթներ, ինչը թույլ է տալիս օպտիմալացնել պարտավորությունները և կառավարել տոկոսային կամ արժութային ռիսկերը։ Կենտրոնական բանկի ինտերվենցիաները պետական դրամավարկային քաղաքականության գործիք են, որոնց միջոցով կենտրոնական բանկը միջամտում է արտարժույթի շուկային՝ արժույթի կուրսը կայունացնելու, ինֆլյացիան վերահսկելու կամ ֆինանսական համակարգի տատանումները մեղմելու նպատակով, հաճախ օգտագործելով արտարժույթի պահուստներ կամ տոկոսադրույքային քաղաքականության փոփոխություններ։

Պլանավորման էությունը կայանում է նպատակների նախապես սահմանման, դրանց հասնելու միջոցների ընտրության և ռեսուրսների արդյունավետ բաշխման գործընթացում, որի միջոցով կազմակերպությունը կամ անհատը նվազեցնում է անորոշությունը և ապահովում է նպատակային գործողությունների համակարգված իրականացում։ Պլանավորման տրամաբանությունը հիմնված է իրավիճակի վերլուծության, նպատակների ձևակերպման, այլընտրանքների գնահատման և լավագույն տարբերակի ընտրության վրա՝ հաշվի առնելով արտաքին և ներքին միջավայրի փոփոխականները, ռիսկերը և հնարավորությունները։ Պլանավորման փուլերը սովորաբար ընդգրկում են նախնական վերլուծությունը, նպատակադրման գործընթացը, ռազմավարական և մարտավարական տարբերակների մշակումը, դրանց գնահատումն ու ընտրությունը, ինչպես նաև իրականացվող գործողությունների մանրամասնեցումն ու վերահսկման մեխանիզմների սահմանումը։ Պլանավորման մակարդակները բաժանվում են ռազմավարական, տակտիկական և օպերատիվ մակարդակների, որտեղ ռազմավարական մակարդակը վերաբերում է երկարաժամկետ նպատակներին և ընդհանուր ուղղությանը, տակտիկականը՝ միջնաժամկետ ծրագրերին և ստորաբաժանումների գործունեությանը, իսկ օպերատիվը՝ կարճաժամկետ կոնկրետ գործողությունների կազմակերպմանը և ամենօրյա աշխատանքների իրականացմանը։ Այս համակարգը միասին ապահովում է կառավարման գործընթացի կառուցվածքայնություն և արդյունավետություն՝ թույլ տալով կազմակերպություններին ավելի կանխատեսելի և վերահսկելի կերպով հասնել իրենց նպատակներին։

Վալյուտային կուրսը արտարժույթի այն գինն է, որով մեկ երկրի դրամական միավորը փոխանակվում է մյուս երկրի արժույթի հետ և այն ձևավորվում է միջազգային շուկաներում առաջարկի ու պահանջարկի, տնտեսական կայունության, տոկոսադրույքների և քաղաքական գործոնների ազդեցությամբ։ Տոկոսադրույքների պարիտետը տնտեսական տեսություն է, որը բացատրում է կապը երկու երկրների տոկոսադրույքների և նրանց արժույթների փոխարժեքների միջև՝ ցույց տալով, որ ներդրողները չեն կարող երկարաժամկետ շահ ստանալ միայն տոկոսադրույքների տարբերություններից՝ առանց փոխարժեքային ռիսկի հաշվի առնելու։ Ֆիշերի էֆեկտը նկարագրում է անվանական տոկոսադրույքի, իրական տոկոսադրույքի և սպասվող գնաճի միջև կապը՝ ընդգծելով, որ անվանական տոկոսադրույքը հավասար է իրական տոկոսադրույքին գումարած սպասվող գնաճը, ինչը կարևոր է դրամավարկային քաղաքականության և ներդրումային որոշումների համար։ Գնողունակության պարիտետը տնտեսական սկզբունք է, ըստ որի տարբեր երկրների արժույթների փոխարժեքները երկարաժամկետում պետք է հավասարակշռվեն այնպես, որ նույն ապրանքային զամբյուղը տարբեր երկրներում ունենա համարժեք գին՝ հաշվի առնելով գնաճի մակարդակները և շուկաների արդյունավետությունը։

Այս թեման վերաբերում է էլեկտրաէներգիայի արտադրությունից մինչև վերջնական սպառող տեղափոխման ընթացքում առաջացող տնտեսական ծախսերի ամբողջությանը, որոնք միասին կազմում են հաղորդման ինքնարժեքը։ Այն ներառում է էլեկտրական էներգիայի բարձր լարման գծերով տեղափոխման, ենթակայանների շահագործման, տեխնիկական սպասարկման, կորուստների և ենթակառուցվածքների ամորտիզացիայի ծախսերը։ Հաղորդման գործընթացում կարևոր դեր ունեն նաև էներգիայի կորուստները, որոնք առաջանում են հաղորդալարերի դիմադրության, փոխակերպիչների արդյունավետության և ցանցի բեռնվածության փոփոխությունների հետևանքով, և դրանք ուղղակիորեն ազդում են ընդհանուր ինքնարժեքի վրա։ Բացի տեխնիկական գործոններից, հաշվարկների մեջ ներառվում են նաև աշխատուժի ծախսերը, ցանցի արդիականացման ներդրումները և համակարգի հուսալիության ապահովման համար իրականացվող միջոցառումները։ Այս ամենը միասին ձևավորում է այն տնտեսական ցուցանիշը, որը թույլ է տալիս գնահատել էլեկտրաէներգիայի տեղափոխման արդյունավետությունը և որոշել սակագների ձևավորման հիմքերը, ինչպես նաև էներգետիկ համակարգի երկարաժամկետ կայունությունը։

Գիրքը ներկայացնում է ճանաչողության գաղափարի համակողմանի ուսումնասիրություն՝ անդրադառնալով մարդու մտածողության ձևավորմանը, գիտելիքի աղբյուրներին և այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով անհատը ընկալում է իրեն շրջապատող աշխարհը։ Այն փորձում է բացատրել, թե ինչպես են փորձը, հիշողությունը, տրամաբանությունը և զգայությունները միավորվում մեկ ամբողջական համակարգում՝ ստեղծելով իրականության ընկալման հիմքը։ Տեքստում քննարկվում են նաև գիտելիքի սահմանները և այն հարցը, թե որքանով է մարդը կարող հասնել օբյեկտիվ ճշմարտության՝ հաշվի առնելով սուբյեկտիվ ընկալման ազդեցությունը։ Բացի այդ, աշխատանքը հաճախ անդրադառնում է ճանաչողության զարգացման փուլերին, կրթության և մշակույթի դերին մտածողության ձևավորման մեջ, ինչպես նաև գիտության և փիլիսոփայության փոխհարաբերություններին։ Ընդհանուր առմամբ այն ծառայում է որպես տեսական հիմք՝ հասկանալու մարդու ինտելեկտուալ գործունեության կառուցվածքը և գիտելիքի կուտակման ու կիրառման գործընթացները։

Financial Planning-ը շուկայական տնտեսության պայմաններում հանդիսանում է կազմակերպության կամ անհատի երկարաժամկետ կայունության և արդյունավետ զարգացման հիմնական գործիքներից մեկը, քանի որ այն թույլ է տալիս կանխատեսել ֆինանսական հոսքերը, գնահատել ռիսկերը և ճիշտ բաշխել ռեսուրսները։ Շուկայական համակարգում, որտեղ մրցակցությունը բարձր է և տնտեսական միջավայրը փոփոխական, ֆինանսական պլանավորումը օգնում է բիզնեսին հարմարեցնել իր ռազմավարությունը շուկայի պահանջներին, ապահովել իրացվելիություն և նվազեցնել անորոշության ազդեցությունը։ Business Plan-ը այս գործընթացի գործնական արտահայտությունն է, որը ներառում է ձեռնարկության նպատակների, արտադրանքի կամ ծառայության նկարագրությունը, շուկայի վերլուծությունը, մարքեթինգային ռազմավարությունը, կազմակերպչական կառուցվածքը և ֆինանսական կանխատեսումները։ Այն ծառայում է որպես ուղեցույց ինչպես նոր բիզնես սկսելու, այնպես էլ գործող ձեռնարկության զարգացման համար՝ միաժամանակ հանդիսանալով ներդրողների ներգրավման կարևոր փաստաթուղթ։ Ֆինանսական պլանավորման դերը բիզնես-պլանի մեջ արտահայտվում է եկամուտների և ծախսերի հաշվարկով, շահութաբերության գնահատմամբ, ներդրումային արդյունավետության վերլուծությամբ և ռիսկերի կառավարման մեխանիզմներով։ Այս երկու բաղադրիչների համադրությունը թույլ է տալիս բիզնեսին լինել ավելի կանխատեսելի, մրցունակ և դիմացկուն շուկայական տատանումների նկատմամբ՝ ապահովելով կայուն աճ և երկարաժամկետ զարգացում։

Հիմնական փաստեր Միավորված ազգերի կազմակերպության մասին գրքույկը տեղեկատվական-հանրամատչելի բնույթի աղբյուր է, որը ներկայացնում է Միավորված ազգերի կազմակերպության կառուցվածքը, հիմնական նպատակները և գործունեության առանցքային ուղղությունները՝ մարդու իրավունքների պաշտպանությունից մինչև խաղաղության պահպանման միջազգային մեխանիզմներ։ Այն բացատրում է ՄԱԿ-ի ստեղծման պատմական պայմանները Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո, կազմակերպության հիմնարար սկզբունքները և անդամ պետությունների համագործակցության ձևերը՝ ընդգծելով, թե ինչպես է այն փորձում կարգավորել գլոբալ խնդիրներ՝ դիվանագիտության, միջնորդության և միջազգային իրավունքի միջոցով։ Գրքում առանձնացված են նաև ՄԱԿ-ի հիմնական մարմինները՝ Գլխավոր ասամբլեան, Անվտանգության խորհուրդը, Տնտեսական և սոցիալական խորհուրդը և Միջազգային դատարանը, ինչպես նաև մասնագիտացված գործակալությունները, որոնք զբաղվում են առողջապահությամբ, կրթությամբ, երեխաների իրավունքներով և զարգացման ծրագրերով։ Նյութը սովորաբար ներկայացված է պարզ և ուսումնական ձևով, որպեսզի ընթերցողը հեշտությամբ հասկանա կազմակերպության գլոբալ դերակատարությունը և ազդեցությունը ժամանակակից միջազգային հարաբերությունների վրա։ Ինչ վերաբերում է online տարբերակին, նման տեղեկատվական նյութերը հաճախ հասանելի են ՄԱԿ-ի պաշտոնական կայքերում և տարբեր բաց կրթական հարթակներում՝ ամփոփ կամ ամբողջական բրոշյուրների ձևով, սակայն տարբեր լեզուներով և տարբեր հրատարակություններով, ուստի կոնկրետ մեկ միասնական կայուն հրատարակություն միշտ չէ, որ առկա է։