Ready-made Materials

Աշխատությունը ուսումնասիրում է Օսմանյան կայսրության վերջին տարիներին հայերի նկատմամբ իրականացված զանգվածային բռնությունների, տեղահանությունների և ոչնչացման քաղաքականության հետագա ազդեցությունը Թուրքիայի Հանրապետության ձևավորման և զարգացման գործընթացների վրա։ Հետազոտության կենտրոնում պատմական հիշողության, ժխտողականության, պետական քաղաքականության և հասարակական ընկալումների փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչպես է Հայոց ցեղասպանության ժառանգությունը շարունակել ազդեցություն ունենալ ժամանակակից Թուրքիայի քաղաքական, հասարակական և մշակութային կյանքում։ Աշխատության մեջ քննարկվում են հանրապետության ստեղծումից հետո ձևավորված պաշտոնական պատմական մոտեցումները, հայերի նկատմամբ բռնությունների մասին հիշողության սահմանափակման կամ վերահսկման մեխանիզմները և դրանց արտացոլումը կրթության, հասարակական դիսկուրսի, լրատվամիջոցների և քաղաքական խոսույթի մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ տարբեր մեկնաբանությունների ձևավորմանը, դրանց շուրջ ընթացող գիտական և հասարակական բանավեճերին, ինչպես նաև այն հեղինակներին ու հասարակական խմբերին, որոնք փորձել են վերանայել գերիշխող պատմական պատումները։ Ուսումնասիրությունը նաև անդրադառնում է Թուրքիայում հայ համայնքի պատմական ճակատագրին, նրա ժողովրդագրական և հասարակական փոփոխություններին, մշակութային ժառանգության պահպանման խնդիրներին և ազգային ինքնության հարցերին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հիշողության քաղաքականությանը, քանի որ անցյալի մեկնաբանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատմագիտական, այլև ժամանակակից քաղաքական և հասարակական հարաբերությունների վրա ազդեցություն ունեցող գործընթաց։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ տարբեր դիրքորոշումները ներգործել Թուրքիայի ներքին քաղաքականության, ժողովրդավարական գործընթացների, խոսքի ազատության և փոքրամասնությունների իրավունքների վերաբերյալ քննարկումների վրա։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է հարցի միջազգային նշանակությունը՝ ներառյալ Թուրքիայի հարաբերությունները Հայաստանի, հայկական սփյուռքի և այն պետությունների հետ, որոնք պաշտոնապես ճանաչել են Հայոց ցեղասպանությունը։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ պատմական ժառանգության շուրջ բանավեճը շարունակում է կարևոր դեր ունենալ ինչպես հայ-թուրքական հարաբերություններում, այնպես էլ Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության և միջազգային հեղինակության ձևավորման գործընթացում։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն պատմական իրադարձությունները դիտարկում է ոչ միայն որպես անցյալի փաստ, այլև որպես ժամանակակից Թուրքիայի հասարակական ինքնության, քաղաքական մշակույթի և միջազգային հարաբերությունների վրա ազդեցություն ունեցող գործոն։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ցեղասպանագիտության և թուրքագիտության մասնագետներին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների հետազոտողներին, ինչպես նաև Հայոց ցեղասպանության պատմությամբ և դրա ժամանակակից հետևանքներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է ֆրանսիացի դրամատուրգ և բանաստեղծ Էդմոն Ռոստանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի ֆրանսիական նեոռոմանտիզմի ձևավորման և զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում Ռոստանի գեղարվեստական աշխարհայացքի, գրական-թատերական սկզբունքների և ստեղծագործական մեթոդի առանձնահատկություններն են, ինչպես նաև դրանց կապը ռոմանտիկական ավանդույթի վերաիմաստավորման գործընթացների հետ։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում է, թե ինչպես է հեղինակը դասական ռոմանտիզմին բնորոշ հերոսականությունը, իդեալների ձգտումը, բարձր զգացմունքայնությունը, անհատի ազատության գաղափարը և հակասությունների դրամատիկ արտահայտությունը հարմարեցրել իր ժամանակաշրջանի գրական ու հասարակական միջավայրին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Ռոստանի դրամատուրգիայում բանաստեղծական խոսքի, վառ կերպարների, սյուժետային դինամիկայի, հումորի, ռոմանտիկական պաթոսի և թատերական արտահայտչականության համադրությանը։ Նրա ստեղծագործությունները դիտարկվում են որպես այնպիսի գեղարվեստական փորձ, որտեղ ավանդական ռոմանտիկական պատկերացումները միահյուսվում են ժամանակակից թատրոնի պահանջներին՝ ստեղծելով ոճական յուրահատուկ համակարգ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հեղինակի ամենահայտնի դրամատիկական ստեղծագործությունների վերլուծությունը՝ հատկապես դրանց հերոսների կերպավորման, գաղափարական բախումների, սիրո և անձնազոհության թեմաների, պատվի և արժանապատվության ընկալումների տեսանկյունից։ Ուսումնասիրությունը բացահայտում է նաև Ռոստանի լեզվական և բանաստեղծական վարպետությունը՝ ուշադրություն դարձնելով չափածո երկխոսությանը, փոխաբերական պատկերներին, հռետորական հնարքներին և խոսքի երաժշտականությանը։ Ֆրանսիական նեոռոմանտիզմի համատեքստում նրա ստեղծագործությունը ներկայացվում է որպես գրական ավանդույթի և նորարարական թատերական մտածողության փոխազդեցության արդյունք։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նաև Ռոստանի ստեղծագործության և ժամանակի այլ գրական ուղղությունների հարաբերությանը՝ ցույց տալու համար, թե ինչու նրա գեղարվեստական աշխարհը չի սահմանափակվում միայն ռոմանտիկական ավանդույթի պարզ վերարտադրությամբ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել Ռոստանի տեղն ու դերը ֆրանսիական գրականության և թատրոնի պատմության մեջ, ինչպես նաև հասկանալ նեոռոմանտիկական գեղագիտության առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, թատերագետներին, ֆրանսիական գրականության մասնագետներին, դասախոսներին, ուսանողներին և XIX-XX դարերի սահմանագծի եվրոպական գրական գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է տարբեր ատոմային միջուկների վրա պրոտոնային և գամմա ճառագայթմամբ հարուցվող միջուկային ռեակցիաների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով գրգռման ֆունկցիաներին և իզոմերային հարաբերակցություններին։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել միջուկային ռեակցիաների ընթացքի օրինաչափությունները՝ կախված մասնիկների կամ ճառագայթման էներգիայից, թիրախային միջուկի կառուցվածքից և առաջացող ռեակցիայի արգասիքների հատկություններից։ Գրգռման ֆունկցիաների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս որոշել ռեակցիայի ելքի փոփոխությունը էներգիայի տարբեր արժեքների դեպքում և բացահայտել այն էներգետիկ տիրույթները, որտեղ տվյալ միջուկային փոխազդեցությունը առավել արդյունավետ է ընթանում։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև իզոմերային հարաբերակցությունների ուսումնասիրությունը, որը վերաբերում է նույն միջուկային կազմով, սակայն տարբեր էներգետիկ վիճակներում գտնվող միջուկների առաջացման հարաբերությանը։ Այս ցուցանիշի վերլուծությունը արժեքավոր տեղեկություն է տալիս միջուկային ռեակցիայի ընթացքում անկյունային իմպուլսի բաշխման, միջուկի գրգռված վիճակների ձևավորման և հետագա դեզէքսցիտացիոն գործընթացների վերաբերյալ։ Հետազոտության շրջանակում տարբեր միջուկների համար համեմատվում են պրոտոններով և գամմա ճառագայթմամբ հարուցվող ռեակցիաների առանձնահատկությունները՝ հնարավորություն տալով գնահատել տարբեր տեսակի միջուկային փոխազդեցությունների ազդեցությունը ռեակցիայի արգասիքների առաջացման վրա։ Ստացված տվյալների վերլուծությունը կարող է ներառել փորձարարական չափումների և տեսական մոդելների համադրություն, ինչը թույլ է տալիս ստուգել միջուկային ռեակցիաների նկարագրման կիրառվող մոտեցումների համապատասխանությունը իրական գործընթացներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի փորձարարական արդյունքների համեմատությունը հաշվարկային գնահատականների և այլ հետազոտությունների տվյալների հետ, քանի որ նման համադրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել առկա անհամապատասխանությունները և կատարելագործել միջուկային ռեակցիաների նկարագրման մեթոդները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է միջուկային կառուցվածքի և միջուկային փոխազդեցությունների մասին գիտելիքների ընդլայնման համար, ինչպես նաև այն կիրառությունների տեսանկյունից, որտեղ անհրաժեշտ է ճշգրիտ պատկերացում ունենալ ճառագայթային և միջուկային ռեակցիաների ընթացքի վերաբերյալ։

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի հայ պոեզիայում բանաստեղծական կայուն ձևերի դրսևորումների, զարգացման և գեղարվեստական վերափոխումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն ձևային կառուցվածքներն են, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում պահպանել են իրենց հիմնական առանձնահատկությունները, սակայն հայ բանաստեղծների ստեղծագործության մեջ ստացել են նոր բովանդակություն, ռիթմական լուծումներ և արտահայտչական հնարավորություններ։ Աշխատության մեջ բանաստեղծական ձևը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տաղաչափական կամ կառուցվածքային համակարգ, այլև որպես գեղարվեստական մտածողության կարևոր բաղադրիչ, որի միջոցով բանաստեղծը կազմակերպում է խոսքը, ռիթմը, պատկերային համակարգը և հուզական արտահայտությունը։ Ուսումնասիրվում են ավանդական քնարական և չափածո ձևերի կիրառման առանձնահատկությունները, դրանց պահպանման, վերաիմաստավորման և ժամանակակիցացման գործընթացները XX դարի տարբեր փուլերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դասական բանաստեղծական ժառանգության և նոր գրական միտումների փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև այն հանգամանքին, թե ինչպես են հայ հեղինակները համադրել ավանդական ձևերը նոր թեմաների, գաղափարների և գեղարվեստական լեզվի հետ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ձևի և բովանդակության փոխազդեցությունը, ցույց տալու, թե ինչպես կարող է նույն կառուցվածքային ձևը տարբեր հեղինակների և ժամանակաշրջանների ստեղծագործություններում ձեռք բերել տարբեր իմաստային ու գեղագիտական նշանակություն։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում նաև XX դարի հայ պոեզիայի զարգացման ընդհանուր օրինաչափություններին՝ գրական ուղղությունների փոփոխությանը, բանաստեղծական լեզվի նորացմանը, ռիթմի և հանգավորման վերափոխմանը, ինչպես նաև ավանդույթի և նորարարության շարունակական երկխոսությանը։ Կայուն ձևերի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայ պոեզիայի ձևային բազմազանության մասին և բացահայտել այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով ավանդական բանաստեղծական կառուցվածքները պահպանվել են՝ միաժամանակ հարմարվելով նոր գեղարվեստական պահանջներին։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայ գրականության պատմության և տեսության ուսումնասիրության համար, քանի որ այն ձևային վերլուծությունը կապում է բանաստեղծական մտածողության, պատմամշակութային միջավայրի և գրական գործընթացի զարգացման հետ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում գրականագետների, հայագետների, բանաստեղծական տեքստերի հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են ավելի խորությամբ հասկանալ XX դարի հայ պոեզիայի ձևային և գեղագիտական առանձնահատկությունները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում տարածված և դեղաբանական նշանակություն ունեցող որոշ մակրոմիցետների կենսաբանական ակտիվ նյութերի ուսումնասիրմանն ու գնահատմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել ուսումնասիրվող սնկերի կենսաբանական ներուժը՝ ուշադրություն դարձնելով դրանցում պարունակվող այն միացություններին, որոնք կարող են օժտված լինել ֆիզիոլոգիական, կենսաքիմիական կամ բուժական նշանակություն ունեցող հատկություններով։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են Հայաստանի տարբեր բնական գոտիներում հանդիպող մակրոմիցետների տեսակային առանձնահատկությունները, կենսաբանական նյութերի կազմը և դրանց հնարավոր ակտիվությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սնկային հումքի մեջ առկա կենսաբանական ակտիվ միացությունների հայտնաբերմանը, դրանց քանակական և որակական բնութագրերին, ինչպես նաև տարբեր տեսակների միջև հնարավոր տարբերություններին։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ մակրոմիցետները կարող են հանդիսանալ արժեքավոր բնական աղբյուրներ բազմազան կենսաակտիվ նյութերի համար, որոնք հետաքրքրություն են ներկայացնում դեղագործության, կենսատեխնոլոգիայի և բժշկական հետազոտությունների ոլորտներում։ Աշխատանքում գնահատվում է ուսումնասիրվող նյութերի կենսաբանական ազդեցության հնարավոր ուղղվածությունը՝ հիմք ընդունելով դրանց քիմիական կազմը և փորձարարական ուսումնասիրությունների արդյունքները։ Կարևորվում է նաև Հայաստանի սնկային կենսաբազմազանության ուսումնասիրությունը, քանի որ տեղական տեսակների կենսաբանական ակտիվության վերաբերյալ տվյալների ընդլայնումը կարող է նպաստել ազգային կենսաբանական ռեսուրսների գիտական և կիրառական ներուժի բացահայտմանը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս համադրել սնկաբանության, կենսաքիմիայի, դեղաբանության և կենսատեխնոլոգիայի մոտեցումները՝ մակրոմիցետների արժեքը դիտարկելով ոչ միայն որպես բնական էկոհամակարգերի բաղադրիչ, այլև որպես կենսաբանական ակտիվ նյութերի հնարավոր աղբյուր։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ հետագա խորացված հետազոտությունների համար՝ ներառյալ առանձին միացությունների մեկուսացումը, դրանց կառուցվածքի ուսումնասիրությունը, կենսաբանական ազդեցության մեխանիզմների բացահայտումը և հնարավոր կիրառությունների գնահատումը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել սնկաբաններին, կենսաքիմիկոսներին, դեղաբաններին, կենսատեխնոլոգներին, դեղագործական հետազոտություններով զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև կենսաբանության և հարակից ոլորտների ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է որոշ համեմունքներ աղտոտող սնկերի տեսակային կազմի, տարածվածության և թունավոր հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է սննդամթերքի մանրէաբանական անվտանգության կարևոր խնդիրը, քանի որ համեմունքները մշակման, չորացման, պահպանման և տեղափոխման տարբեր փուլերում կարող են ենթարկվել սնկային աղտոտման։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են համեմունքներում հայտնաբերվող սնկային միկրոօրգանիզմների տեսակային բազմազանությունը, դրանց տարածման առանձնահատկությունները և զարգացմանը նպաստող պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն սնկատեսակներին, որոնք կարող են արտադրել կենսաբանական ակտիվ կամ թունավոր նյութեր՝ առաջացնելով սննդամթերքի որակի և անվտանգության խնդիրներ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է սնկերի նույնականացումը և դրանց միջև տարբերությունների բացահայտումը՝ հաշվի առնելով ինչպես ձևաբանական, այնպես էլ կենսաբանական հատկանիշները։ Միաժամանակ գնահատվում է հայտնաբերված սնկերի հնարավոր թունածինությունը՝ հնարավորություն տալով տարբերակել համեմատաբար անվնաս աղտոտիչները այն տեսակներից, որոնք կարող են վտանգ ներկայացնել մարդու առողջության համար։ Աշխատությունը ուշադրություն է դարձնում նաև համեմունքների պահպանման պայմաններին, խոնավությանը, ջերմաստիճանին և այլ գործոններին, որոնք կարող են նպաստել սնկերի աճին և դրանց կողմից անցանկալի մետաբոլիտների առաջացմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք ծառայել համեմունքների մանրէաբանական որակի վերահսկման, պահպանման պայմանների բարելավման և սննդամթերքի անվտանգության ապահովման միջոցառումների մշակման համար։ Թեմայի կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ սնկային աղտոտումը կարող է ոչ միայն փոխել արտադրանքի արտաքին տեսքը, հոտը և համային հատկությունները, այլև որոշ դեպքերում հանգեցնել մարդու առողջության համար վտանգավոր նյութերի կուտակման։ Ուսումնասիրությունը համադրում է սնկաբանության, մանրէաբանության և սննդի անվտանգության մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով ամբողջական պատկերացում կազմել համեմունքների սնկային աղտոտման բնույթի և հնարավոր ռիսկերի վերաբերյալ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մանրէաբանների, սնկաբանների, սննդի անվտանգության մասնագետների, սննդի արտադրության և որակի վերահսկման ոլորտի աշխատակիցների, ինչպես նաև կենսաբանության, սննդագիտության և հարակից մասնագիտությունների ուսանողների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է առնետների վերարտադրողական համակարգի օրգանների հարթ մկանային հյուսվածքի էլեկտրական ակտիվության ուսումնասիրությանը և դրա ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է հարթ մկանների ինքնաբուխ էլեկտրական ակտիվության, դրա առաջացման մեխանիզմների և մկանային կծկումների կարգավորման միջև փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վերարտադրողական համակարգի տարբեր օրգանների հարթ մկանային հյուսվածքների կենսաէլեկտրական ազդանշաններին, դրանց բնույթին, հաճախականությանը, ամպլիտուդին և ժամանակային փոփոխություններին։ Աշխատանքում դիտարկվում են այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել էլեկտրական ակտիվության վրա, այդ թվում՝ հյուսվածքի ֆունկցիոնալ վիճակը, հորմոնալ կարգավորումը և օրգանների ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունները։ Էլեկտրական ակտիվության գրանցման և վերլուծության միջոցով ուսումնասիրվում են հարթ մկանային բջիջների փոխազդեցությունն ու համաժամանակյա աշխատանքի ձևավորման հնարավոր մեխանիզմները, որոնք կարևոր են վերարտադրողական համակարգի բնականոն շարժողական գործունեության համար։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու, թե ինչպես են ձևավորվում և տարածվում էլեկտրական ազդանշանները հարթ մկանային հյուսվածքում և ինչպես են դրանք կապված մկանային կծկողական ակտիվության հետ։ Առնետների որպես փորձարարական մոդելի օգտագործումը հնարավորություն է տալիս համեմատաբար վերահսկելի պայմաններում ուսումնասիրել տարբեր ֆիզիոլոգիական գործոնների ազդեցությունը և բացահայտել էլեկտրական ակտիվության ընդհանուր օրինաչափությունները։ Աշխատության արդյունքները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ վերարտադրողական ֆիզիոլոգիայի, էլեկտրոֆիզիոլոգիայի և հարթ մկանների կենսաբանության ուսումնասիրման համար, ինչպես նաև նպաստել վերարտադրողական օրգանների շարժողական ֆունկցիայի կարգավորման մեխանիզմների ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել ֆիզիոլոգիայի, կենսաֆիզիկայի, նեյրոֆիզիոլոգիայի, վերարտադրողական կենսաբանության և կենսաբժշկական գիտությունների մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան ոլորտների ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է XIV դարի հայ նշանավոր մանրանկարիչ Ավագ Ծաղկողի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը և նրա արվեստի առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում միջնադարյան հայկական մանրանկարչության զարգացման այն փուլն է, երբ ձեռագիր գրքերի ձևավորումը հասել էր բարձր գեղարվեստական կատարելության, իսկ մանրանկարիչները ստեղծագործական նոր մոտեցումներով հարստացնում էին ազգային պատկերագրական ավանդույթները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են Ավագ Ծաղկողի պահպանված ձեռագրերի և մանրանկարների թեմատիկ, ոճական, պատկերագրական ու գեղարվեստական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց կապը ժամանակաշրջանի հայկական և հարակից մշակույթների արվեստի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մանրանկարների կոմպոզիցիոն կառուցվածքին, կերպարների արտահայտչականությանը, գունային լուծումներին, զարդանախշերին, ճարտարապետական և բնապատկերային տարրերին, ինչպես նաև ձեռագրի տեքստի և պատկերային համակարգի փոխհարաբերությանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու վարպետի անհատական ստեղծագործական ձեռագիրը և այն միջոցները, որոնցով նա վերաիմաստավորել ու զարգացրել է հայկական մանրանկարչության ավանդական պատկերագրական լեզուն։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև մանրանկարների պատմական և մշակութային միջավայրի ուսումնասիրությանը, քանի որ արվեստագետի ստեղծագործությունը ձևավորվել է քաղաքական, կրոնական և մշակութային բարդ իրողություններով բնորոշվող ժամանակաշրջանում։ Աշխատության միջոցով կարելի է պատկերացում կազմել միջնադարյան ձեռագրային մշակույթի, գրքի գեղարվեստական ձևավորման, քրիստոնեական պատկերագրության և հայկական գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունների մասին։ Ավագ Ծաղկողի արվեստը դիտարկվում է նաև հայկական մանրանկարչության ընդհանուր զարգացման համատեքստում՝ հնարավորություն տալով գնահատել նրա տեղն ու նշանակությունը XIV դարի հայ արվեստի պատմության մեջ։ Վերլուծությունը արժեքավոր է ոչ միայն առանձին ստեղծագործությունների գեղարվեստական արժանիքների բացահայտման, այլև միջնադարյան Հայաստանի մշակութային կյանքի, գեղարվեստական կապերի և ձեռագրական ավանդույթի ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, հայագետներին, միջնադարյան մշակույթի և ձեռագրագիտության մասնագետներին, պատմաբաններին, ինչպես նաև հայ կերպարվեստի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և ընթերցողներին։ Այն նպաստում է հայ մանրանկարչության ժառանգության առավել ամբողջական ընկալմանը և ընդգծում է Ավագ Ծաղկողի ստեղծագործության նշանակությունը հայկական միջնադարյան արվեստի բազմադարյա զարգացման գործընթացում։

Աշխատությունը նվիրված է 1991-2010 թվականներին Թուրքիայի Հանրապետության և Սիրիայի Արաբական Հանրապետության միջև ձևավորված քաղաքական, դիվանագիտական և տարածաշրջանային փոխհարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով Մերձավոր Արևելքի հիմնական աշխարհաքաղաքական գործընթացների և տարածաշրջանային հակասությունների համատեքստում։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում է երկու երկրների հարաբերությունների զարգացումը, դրանց վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, ինչպես նաև այն հանգամանքները, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում նպաստել են ինչպես լարվածության խորացմանը, այնպես էլ երկկողմ հարաբերությունների կարգավորմանն ու համագործակցության ընդլայնմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրներին, սահմանային և ջրային ռեսուրսների շուրջ տարաձայնություններին, Քրդական հարցին, ինչպես նաև Մերձավոր Արևելքում ազդեցության և ռազմավարական դիրքերի համար ձևավորված մրցակցությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են Թուրքիայի և Սիրիայի արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները փոխկապակցվել տարածաշրջանի ավելի լայն գործընթացների հետ և ինչպես են երրորդ երկրների ու միջազգային ուժերի քաղաքականությունները ներգործել երկկողմ հարաբերությունների վրա։ Ուսումնասիրվում է նաև 1990-ականների ընթացքում հարաբերությունների սրման փուլը, երբ անվտանգության և տարածքային խնդիրները հասել էին բարձր լարվածության, ինչպես նաև հետագա բանակցային գործընթացները, որոնք հիմք ստեղծեցին հարաբերությունների աստիճանական բարելավման համար։ Կարևոր տեղ է հատկացվում 1998 թվականի զարգացումներին և դրանց հաջորդած քաղաքական փոփոխություններին, որոնք էական ազդեցություն ունեցան երկու երկրների հարաբերությունների հետագա ընթացքի վրա։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է նաև 2000-ական թվականներին երկկողմ կապերի ակտիվացման գործընթացը, երբ քաղաքական երկխոսությանը զուգահեռ ընդլայնվեցին տնտեսական, առևտրային և այլ ոլորտներում համագործակցության հնարավորությունները։ Հեղինակը հարաբերությունների զարգացումը ներկայացնում է ոչ թե մեկուսացված երկկողմ գործընթացի, այլ տարածաշրջանային ուժերի փոխազդեցության ավելի լայն համակարգի շրջանակում՝ հաշվի առնելով Իրաքի իրավիճակը, արաբա-իսրայելական հակամարտությունը, ԱՄՆ-ի և եվրոպական պետությունների քաղաքականությունը Մերձավոր Արևելքում, ինչպես նաև տարածաշրջանային անվտանգության փոփոխվող միջավայրը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ բացահայտում է հակամարտող շահերի պայմաններում երկկողմ հարաբերությունների վերափոխման մեխանիզմները և ցույց տալիս, թե ինչպես կարող են երկարատև տարաձայնություններից հետո ձևավորվել համագործակցության նոր ուղղություններ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, Մերձավոր Արևելքի տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների, դիվանագիտության և արտաքին քաղաքականության ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար՝ հնարավորություն տալով խորությամբ ուսումնասիրել տվյալ ժամանակահատվածում Թուրքիայի և Սիրիայի հարաբերությունների էվոլյուցիան և դրա կապը տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումների հետ։

Աշխատությունը նվիրված է արտաքին էլեկտրաստատիկ դաշտերի կենսաբանական ազդեցությունների և դրանց առաջացման հիմքում ընկած մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում կենդանի համակարգերի վրա հաստատուն էլեկտրական դաշտերի ազդեցության առանձնահատկություններն են՝ սկսած բջջային և մոլեկուլային մակարդակներից մինչև ամբողջական օրգանիզմի ֆիզիոլոգիական արձագանքները։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում է, թե ինչպես կարող են արտաքին էլեկտրաստատիկ դաշտերը փոխազդել կենսաբանական թաղանթների, բջջային մակերեսների, իոնային համակարգերի և այլ կենսաբանական կառույցների հետ՝ առաջացնելով ֆիզիկական և կենսաքիմիական փոփոխություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դաշտի ուժգնության, ազդեցության տևողության, կենսաբանական օբյեկտի առանձնահատկությունների և շրջակա միջավայրի պայմանների դերին, քանի որ այդ գործոնները կարող են էականորեն փոխել արձագանքի բնույթն ու արտահայտվածությունը։ Ուսումնասիրվում են արտաքին էլեկտրաստատիկ ազդեցությունների հնարավոր հետևանքները բջիջների ֆունկցիոնալ վիճակի, թաղանթային գործընթացների, նյութափոխանակության և ֆիզիոլոգիական ցուցանիշների վրա։ Միաժամանակ փորձ է արվում տարբերակել անմիջական ֆիզիկական ազդեցությունները երկրորդային կենսաբանական գործընթացներից և բացահայտել այն շղթաները, որոնց միջոցով արտաքին դաշտի ազդեցությունը կարող է վերածվել բջջային կամ օրգանիզմային արձագանքի։ Աշխատանքի կարևոր բաղադրիչ է նաև տարբեր փորձարարական տվյալների համադրությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս գնահատել արձանագրված կենսաբանական ազդեցությունների օրինաչափությունները, վերարտադրելիությունը և դրանց հնարավոր մեխանիզմների հիմնավորվածությունը։ Նյութը հետաքրքրություն է ներկայացնում կենսաֆիզիկայի տեսանկյունից, քանի որ այն կապում է էլեկտրամագնիսական երևույթների ֆիզիկական բնույթը կենդանի համակարգերի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ հատկությունների հետ։ Ուսումնասիրությունը կարող է նշանակություն ունենալ նաև կենսաբանական և բժշկական հետազոտությունների համար՝ նպաստելով արտաքին ֆիզիկական գործոնների ազդեցության վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը և դրանց հնարավոր կիրառությունների ու սահմանափակումների ավելի լավ ըմբռնմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել կենսաֆիզիկոսների, ֆիզիկոսների, կենսաբանների, ֆիզիոլոգների, կենսաբժշկական հետազոտողների, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների և դասախոսների համար։

Աշխատությունը նվիրված է վինիլացետատ–ջուր համակարգում պոլիմերների ջրային դիսպերսիաների ստացման բաղադրատոմսերի մշակմանը՝ ստատիկ, առանց էմուլգատորի պայմաններում։ Հետազոտության հիմքում ընկած է ջրային միջավայրում պոլիմերացման գործընթացի կազմակերպման և կառավարման խնդիրը, որի լուծումը պահանջում է հաշվի առնել մոնոմերի, ջրի և ռեակցիայի այլ բաղադրիչների փոխազդեցությունները, ինչպես նաև պոլիմերացման կինետիկական և ֆիզիկաքիմիական առանձնահատկությունները։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են առանց էմուլգատորի համակարգերում կայուն պոլիմերային դիսպերսիաների ձևավորման պայմանները, գործընթացի վրա ազդող հիմնական գործոնները և ստացվող արտադրանքի հատկությունների փոփոխությունը տարբեր տեխնոլոգիական ռեժիմների դեպքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բաղադրության ընտրությանը, բաղադրիչների հարաբերակցություններին, պոլիմերացման պայմաններին և այնպիսի պարամետրերի վերահսկմանը, որոնք որոշում են դիսպերսիայի կայունությունը, մասնիկների բնութագրերը և պոլիմերային նյութի որակը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ստացված դիսպերսիաների ֆիզիկաքիմիական հատկությունների գնահատումը և դրանց կապի բացահայտումը սինթեզի պայմանների հետ։ Առանց էմուլգատորի համակարգի կիրառումը հետաքրքրություն է ներկայացնում այն պատճառով, որ հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել պոլիմերացման մեխանիզմներն ավելի պարզեցված բաղադրությամբ և ստանալ նյութեր, որոնց հատկությունների վրա չեն ազդում ավանդական մակերևութաակտիվ հավելումների մնացորդները։ Աշխատանքը կարող է ընդգրկել նաև ստացված դիսպերսիաների կայունության, մասնիկների չափերի, պոլիմերային բաղադրության, ռեակցիայի ընթացքի և վերջնական արտադրանքի կիրառական հատկությունների համեմատական գնահատում։ Առաջարկվող բաղադրատոմսերի մշակումը նպատակ ունի որոշել այն պայմանների համակցությունները, որոնց դեպքում հնարավոր է ստանալ պահանջվող բնութագրերով ջրային պոլիմերային համակարգեր և ապահովել սինթեզի վերարտադրելիություն։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է պոլիմերների քիմիայի և տեխնոլոգիայի տեսանկյունից, քանի որ ջրային դիսպերսիաները լայնորեն կիրառվում են ծածկույթների, սոսինձների, կապակցանյութերի և այլ պոլիմերային նյութերի արտադրության մեջ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պոլիմերային քիմիայի, կոլոիդային քիմիայի, քիմիական տեխնոլոգիայի և նյութագիտության ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար՝ որպես վինիլային մոնոմերների ջրային միջավայրում պոլիմերացման և էմուլգատորազուրկ դիսպերսիաների ստացման ուսումնասիրության նյութ։

Աշխատությունը ներկայացնում է 1988 թվականին Հայաստանի գիտահետազոտական կազմակերպություններում իրականացված գիտական գործունեության, կատարված աշխատանքների և դրանց արդյունքների վերլուծությունը՝ միաժամանակ առաջարկելով հետազոտական գործընթացի կազմակերպման և գնահատման մեթոդական մոտեցումներ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում գիտական հետազոտությունների արդյունավետության, թեմատիկ ուղղությունների, կատարված աշխատանքների բովանդակության և ստացված արդյունքների համակարգված գնահատման խնդիրներն են։ Նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանում հանրապետության գիտական համակարգի գործունեության, հետազոտական աշխատանքների կազմակերպման սկզբունքների և տարբեր գիտական ուղղությունների զարգացման առանձնահատկությունների մասին։ Աշխատանքներում ներկայացված արդյունքները դիտարկվում են ոչ միայն փաստագրական, այլև վերլուծական տեսանկյունից՝ ուշադրություն դարձնելով հետազոտությունների նպատակների համապատասխանությանը, կիրառված մեթոդներին, գիտական և գործնական նշանակությանը, ինչպես նաև ստացված արդյունքների հետագա օգտագործման հնարավորություններին։ Առանձին կարևորություն ունեն մեթոդական հանձնարարականները, որոնք ուղղված են գիտահետազոտական աշխատանքների պլանավորման, իրականացման, արդյունքների ամփոփման և գնահատման գործընթացների կատարելագործմանը։ Դրանք կարող են ներառել հետազոտության նպատակների հստակեցման, թեմաների ընտրության, աշխատանքների փուլային կազմակերպման, գիտական արդյունքների ձևակերպման և դրանց արդյունավետության որոշման հետ կապված մոտեցումներ։ Աշխատության վերլուծական բնույթը թույլ է տալիս բացահայտել գիտական ծրագրերի իրականացման ընթացքում առկա ձեռքբերումներն ու խնդիրները, գնահատել հետազոտությունների համապատասխանությունը տվյալ ժամանակաշրջանի գիտական և տնտեսական պահանջներին և առանձնացնել հետագա զարգացման հնարավոր ուղղությունները։ Պատմական տեսանկյունից նյութը արժեքավոր է նաև նրանով, որ արտացոլում է Հայաստանի գիտական համակարգի զարգացման որոշակի փուլը և հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել խորհրդային շրջանի վերջին տարիներին գիտահետազոտական գործունեության կազմակերպման ձևերն ու առաջնահերթությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գիտության պատմությամբ, գիտական կառավարման համակարգերով, հետազոտությունների մեթոդաբանությամբ և Հայաստանի գիտական ժառանգությամբ հետաքրքրվող մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։ Այն կարող է կիրառական նշանակություն ունենալ նաև գիտական աշխատանքի կազմակերպման ժամանակակից մեթոդների ուսումնասիրման համատեքստում՝ հնարավորություն տալով համադրել պատմական փորձը և հետազոտական գործունեության արդյունավետության գնահատման ընդհանուր սկզբունքները։

Աշխատությունը նվիրված է տեքստերի համեմատման խնդիրների լուծման համար բջջային ավտոմատների սինթեզի տեսական և գործնական մոտեցումների ուսումնասիրմանը՝ հաշվողական կլաստերի միջավայրում դրանց արդյունավետ կիրառման նպատակով։ Հետազոտության հիմքում ընկած է տեքստային տվյալների մշակման և համեմատման ալգորիթմների կատարելագործման խնդիրը, որը հատկապես արդիական է մեծածավալ տեղեկատվության արագ վերլուծության, որոնման, կրկնությունների հայտնաբերման, տեքստերի նմանության որոշման և տվյալների ավտոմատ դասակարգման համակարգերում։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են բջջային ավտոմատների կառուցման և սինթեզի սկզբունքները, դրանց վիճակների և անցումների կազմակերպման եղանակները, ինչպես նաև տեքստերի համեմատման գործընթացում ավտոմատացված հաշվարկների կիրառման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այնպիսի ալգորիթմական լուծումների մշակմանը, որոնք կարող են արդյունավետորեն օգտագործել զուգահեռ հաշվարկների հնարավորությունները։ Հաշվողական կլաստերի միջավայրի կիրառումը հնարավորություն է տալիս բարդ և մեծածավալ տեքստային խնդիրները բաժանել առանձին ենթախնդիրների և դրանք մշակել միաժամանակ մի քանի հաշվողական հանգույցների միջոցով՝ կրճատելով հաշվարկների կատարման ժամանակը և բարձրացնելով համակարգի արտադրողականությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բջջային ավտոմատների սինթեզի գործընթացի օպտիմալացումը՝ հաշվի առնելով հիշողության օգտագործումը, հաշվարկային բարդությունը, տվյալների բաշխումը և կլաստերի հանգույցների միջև աշխատանքի արդյունավետ կազմակերպումը։ Տեքստերի համեմատման համար առաջարկվող մոտեցումները կարող են կիրառվել տարբեր չափերի և կառուցվածքի տեքստային զանգվածների մշակման ժամանակ՝ ներառյալ մեծածավալ տվյալների շտեմարանները, էլեկտրոնային փաստաթղթերը և տեղեկատվական համակարգերում պահպանվող տեքստային ռեսուրսները։ Աշխատությունը միավորում է ավտոմատների տեսության, ալգորիթմների, զուգահեռ և բաշխված հաշվարկների, ինչպես նաև տեքստային տվյալների մշակման գաղափարները՝ ձևավորելով միջառարկայական մոտեցում։ Կարևորվում է ոչ միայն տեսական մոդելի կառուցումը, այլև դրա գործնական իրագործման և արդյունավետության գնահատման խնդիրը, ինչը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր ալգորիթմական լուծումներ և բացահայտել դրանց կիրառման առավելություններն ու սահմանափակումները։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել համակարգչային գիտության, կիրառական մաթեմատիկայի, ծրագրավորման և բարձր արտադրողականությամբ հաշվողական համակարգերի ոլորտների մասնագետներին, ինչպես նաև ուսանողներին և հետազոտողներին, ովքեր զբաղվում են ալգորիթմների նախագծմամբ, տեքստերի ավտոմատ մշակմամբ, զուգահեռ հաշվարկներով և հաշվողական համակարգերի օպտիմալացմամբ։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության հյուսիսային հատվածում՝ տեխնածին ազդեցության պայմաններում ձևավորվող ջրային ռեսուրսների որակի և դրանց գյուղատնտեսական նշանակության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուշադրության կենտրոնում Դեբեդ գետն է և նրա հիմնական վտակները՝ Փամբակը, Ձորագետը և Շնողը, որոնց ջրերի քիմիական կազմի, ոռոգման հատկությունների և էկոլոգիական վիճակի փոփոխությունները դիտարկվում են տարբեր տարածքային ու սեզոնային պայմաններում։ Ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է այն պատճառով, որ տվյալ գետավազանը գտնվում է արդյունաբերական գործունեության և բնակավայրերի ազդեցության ներքո, ինչի հետևանքով ջրային համակարգ կարող են ներթափանցել տարբեր քիմիական աղտոտիչներ, այդ թվում՝ ծանր մետաղներ և հանքային միացություններ։ Հետազոտության շրջանակում ջրերի նմուշառումն իրականացվել է նախապես ընտրված դիտակետերում՝ հնարավորություն տալով գնահատել ջրի քիմիական կազմի փոփոխությունները գետերի հոսքի ուղղությամբ և տարվա տարբեր եղանակներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ջրերի հանքայնացման աստիճանին, իոնային կազմին, միջավայրի ռեակցիային, ծանր մետաղների պարունակությանը և այնպիսի ցուցանիշներին, որոնք որոշիչ նշանակություն ունեն ոռոգման համար ջրի պիտանիությունը գնահատելիս։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ է նաև ջրի որակի ազդեցության ուսումնասիրությունը հողի սննդատարրերի ռեժիմի, կենսաբանական ակտիվության և միկրոտարրերի պարունակության վրա։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս ջրային ռեսուրսների վիճակը դիտարկել ոչ միայն որպես հիդրոքիմիական խնդիր, այլև որպես գյուղատնտեսական և էկոլոգիական անվտանգության հարց։ Հետազոտության արդյունքները ցույց են տալիս, որ տեխնածին ազդեցության պայմաններում ջրի որակը կարող է էականորեն փոփոխվել գետի տարբեր հատվածներում, իսկ աղտոտիչների կոնցենտրացիաները կարող են պայմանավորված լինել ինչպես արդյունաբերական գործունեությամբ, այնպես էլ հոսքի սեզոնային տատանումներով։ Ջրի հոսքի նվազման ժամանակ որոշ նյութերի հարաբերական պարունակության աճը կարող է մեծացնել դրանց ազդեցությունը ոռոգվող հողերի և գյուղատնտեսական արտադրության վրա։ Հատկապես կարևոր է ծանր մետաղների ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանց կուտակումը ջրային և հողային համակարգերում կարող է երկարաժամկետ ազդեցություն ունենալ էկոհամակարգերի բնական հավասարակշռության և գյուղատնտեսական հողերի բերրիության վրա։ Աշխատանքը միաժամանակ ընդգծում է, որ աղտոտված ոռոգման ջրի օգտագործումը կարող է հանգեցնել հողի սննդային ռեժիմի փոփոխությունների, մասնավորապես՝ շարժուն ազոտի, ֆոսֆորի և կալիումի պարունակության նվազման, ինչն իր հերթին կարող է անդրադառնալ հողի բերրիության վրա։ Հետազոտության արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն համադրում է ջրի քիմիական վերլուծությունը, ոռոգման հատկությունների գնահատումը և ջրային ռեսուրսների ազդեցությունը հողային էկոհամակարգերի վրա՝ ձևավորելով խնդրի համալիր պատկեր։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի Լոռու մարզի բնապահպանական խնդիրների ուսումնասիրության համար և կարող է օգտակար լինել ջրային ռեսուրսների կառավարման, գյուղատնտեսական հողերի պահպանության, արդյունաբերական աղտոտման վերահսկման և բնապահպանական քաղաքականության մշակման ոլորտներում։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում էկոլոգիայի, ագրոէկոլոգիայի, հիդրոքիմիայի, բնապահպանության, հողագիտության և ջրային ռեսուրսների կառավարման մասնագետների, ինչպես նաև համապատասխան ոլորտների ուսանողների և հետազոտողների համար։