Ready-made Materials

Կ. Խ. Կուշնարևայի աշխատությունը նվիրված է Դվին քաղաքի հնագույն հնագիտական հուշարձանների ուսումնասիրությանը։ Դվինը Հայաստանի պատմական կարևոր կենտրոններից է, որի տարածքում պահպանված մշակութային շերտերը հնարավորություն են տալիս հետևելու բնակավայրի ձևավորման և զարգացման վաղ փուլերին։ Հնագիտական նյութերի քննությունը կարևոր տեղեկություններ է հաղորդում տարածքի բնակեցման պատմության, բնակավայրային միջավայրի, շինարարական ավանդույթների և բնակչության տնտեսական ու հասարակական կյանքի մասին։ Հետազոտության շրջանակում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն պեղումների ընթացքում հայտնաբերված նյութական մշակույթի առարկաները, որոնց թվում կարող են լինել խեցեղենը, քարե և մետաղական գործիքները, կենցաղային իրերը, զարդերը և այլ գտածոներ։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու արհեստների զարգացման մակարդակը, առօրյա կյանքի առանձնահատկությունները, արտադրական գործունեությունը և տարբեր մշակութային միջավայրերի հետ ունեցած կապերը։ Դվինի հնագույն հուշարձանների ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն քաղաքի պատմության վաղ շրջանի վերակազմության, այլև Արարատյան դաշտի հնագիտական մշակույթների և Հայաստանի տարածքում քաղաքային կենտրոնների ձևավորման գործընթացների բացահայտման համար։ Աշխատությունը արժեքավոր է հնագետների, պատմաբանների և Հայաստանի հնագույն բնակավայրերի ու մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։

Ս. Ա. Եսայանի աշխատությունն ուսումնասիրում է Հայաստանի հյուսիսարևելյան շրջանների հնագույն ցեղային բնակչության մշակույթը՝ մ. թ. ա. III–I հազարամյակներն ընդգրկող երկարատև ժամանակաշրջանում։ Հետազոտության հիմքում հնագիտական նյութերի և պատմական տվյալների քննությունն է, որոնց միջոցով ներկայացվում են տարածաշրջանում բնակված համայնքների հասարակական կյանքի, տնտեսական գործունեության և մշակութային զարգացման առանձնահատկությունները։ Հնագիտական գտածոների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու բնակավայրերի կառուցվածքի, բնակելի և պաշտպանական կառույցների, թաղման սովորույթների, խեցեգործության, մետաղամշակության, զենքերի, գործիքների և զարդերի մասին։ Այս նյութերը կարևոր տեղեկություններ են հաղորդում հին համայնքների արտադրական հմտությունների, կենցաղի, գեղարվեստական պատկերացումների և հարևան բնակչության հետ ունեցած կապերի վերաբերյալ։ Աշխատության ժամանակագրական լայն ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու մշակութային երևույթների շարունակականությունն ու փոփոխությունները, ինչպես նաև տարածաշրջանի հնագիտական հուշարձանների տեղը Հայկական լեռնաշխարհի ընդհանուր պատմամշակութային գործընթացներում։ Հետազոտությունը նշանակալի է Հայաստանի հյուսիսարևելյան տարածքների հնագույն պատմության, ցեղային հասարակությունների ձևավորման, նյութական մշակույթի զարգացման և հնագիտական ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Այն օգտակար է հնագետների, պատմաբանների և հին քաղաքակրթություններով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Ն. Վ. Հարությունյանի աշխատությունն ուսումնասիրում է Կարմիր բլուր հնագիտական հուշարձանի տարածքում հայտնաբերված ուրարտական նոր արձանագրությունները՝ դրանք դիտարկելով որպես Ուրարտուի պատմության և մշակույթի կարևոր գրավոր սկզբնաղբյուրներ։ Ուրարտական արձանագրությունները, որոնք հիմնականում պահպանվել են սեպագիր գրությամբ, արժեքավոր տեղեկություններ են հաղորդում պետության կառավարման համակարգի, արքայական գործունեության, ռազմական արշավանքների, շինարարական նախաձեռնությունների, տնտեսական կազմակերպման և կրոնական պատկերացումների մասին։ Կարմիր բլուրը՝ հին Թեյշեբաինի քաղաքի տարածքը, ուրարտական շրջանի կարևոր հնագիտական կենտրոններից է, որտեղ հայտնաբերված գրավոր նյութերը լրացնում են քաղաքի և ամբողջ պետության պատմության վերաբերյալ գիտական պատկերացումները։ Արձանագրությունների ուսումնասիրությունը ենթադրում է դրանց ընթերցում, լեզվական և բովանդակային վերլուծություն, ինչպես նաև պատմական համատեքստի պարզաբանում։ Նորահայտ վկայությունների համադրումը նախկինում հայտնի սեպագիր նյութերի հետ հնարավորություն է տալիս ճշգրտելու պատմական տեղեկությունները, տեղանուններն ու անձնանունները և բացահայտելու ուրարտական պետական կյանքի տարբեր կողմերը։ Աշխատությունը կարևոր է ուրարտագիտության, սեպագրագիտության, հնագիտության և Հայաստանի հնագույն պատմության ուսումնասիրության համար։

Ա. Ա. Մարտիրոսյանի աշխատությունը նվիրված է Թեյշեբաինի հնագույն քաղաքի ուսումնասիրությանը՝ հիմնված 1947–1958 թվականներին իրականացված հնագիտական պեղումների արդյունքների վրա։ Թեյշեբաինին ուրարտական շրջանի կարևոր հնագիտական հուշարձաններից է, որի ուսումնասիրությունը մեծ նշանակություն ունի Ուրարտու պետության քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կյանքի բացահայտման համար։ Պեղումների ընթացքում բացահայտված քաղաքային կառույցները, ամրաշինական համակարգը, բնակելի և տնտեսական շինությունները, պահեստային տարածքները և նյութական մշակույթի տարբեր առարկաները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու քաղաքի կառուցապատման, գործառույթների և բնակչության առօրյայի մասին։ Հայտնաբերված խեցեղենը, մետաղական իրերը, զենքերը, գործիքները և այլ հնագիտական նյութերը կարևոր տեղեկություններ են հաղորդում արհեստների, արտադրության, առևտրատնտեսական կապերի ու ռազմական կազմակերպման վերաբերյալ։ Աշխատությունը նաև նպաստում է ուրարտական քաղաքաշինության, ճարտարապետության և նյութական մշակույթի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Պեղումների արդյունքների համակարգված ներկայացումը հնարավորություն է տալիս վերակազմելու հնագույն քաղաքի պատմական պատկերը և գնահատելու դրա տեղն ու նշանակությունը ուրարտական պետական համակարգում։ Գիրքը կարևոր գիտական աղբյուր է հնագետների, ուրարտագետների, պատմաբանների և Հայաստանի հնագույն պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։

Ս. Գ. Դևեջյանի աշխատությունը նվիրված է Լոռի բերդ հնագիտական հուշարձանի ուսումնասիրությանը և ներկայացնում է 1969–1973 թվականներին իրականացված պեղումների արդյունքները։ Հետազոտությունը կարևոր նյութ է Լոռի բերդի պատմական նշանակության, բնակավայրի կառուցվածքի և տարբեր ժամանակաշրջաններում այնտեղ ձևավորված նյութական մշակույթի բացահայտման համար։ Հնագիտական պեղումների ընթացքում հայտնաբերված կառույցների մնացորդները, կենցաղային առարկաները, խեցեղենը, մետաղական իրերը և այլ գտածոներ հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու բնակավայրի առօրյան, արհեստների զարգացումը, տնտեսական գործունեությունը և բնակչության կենսակերպը։ Հուշարձանի տարածական ու շերտագրական ուսումնասիրությունը նպաստում է դրա կառուցապատման փուլերի, բնակեցման պատմության և պատմական միջավայրի վերակազմությանը։ Աշխատությունը նաև կարևոր սկզբնաղբյուր է Հայաստանի միջնադարյան ամրոցային և քաղաքային բնակավայրերի, պաշտպանական կառույցների ու նյութական ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Պեղումների արդյունքների գիտական ներկայացումը հնարավորություն է տալիս համադրելու հնագիտական փաստերը պատմական տեղեկությունների հետ և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Լոռի բերդի տեղն ու դերը տարածաշրջանի պատմության մեջ։ Հրատարակությունը նախատեսված է հնագետների, պատմաբանների, միջնադարյան Հայաստանի պատմությամբ և հնագիտական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Ն. Վ. Հարությունյանի աշխատությունն ուսումնասիրում է Ուրարտու պետության տնտեսական կյանքի երկու կարևոր ճյուղերը՝ երկրագործությունն ու անասնապահությունը՝ հիմնվելով պատմական և հնագիտական տվյալների վրա։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու ուրարտական հասարակության արտադրական գործունեության, գյուղատնտեսական տնտեսության կազմակերպման և բնական պաշարների օգտագործման առանձնահատկությունների մասին։ Երկրագործության ուսումնասիրության շրջանակում կարևորվում են հողերի մշակման, ցանքատարածությունների օգտագործման, ոռոգման համակարգերի, մշակաբույսերի և գյուղատնտեսական աշխատանքների վերաբերյալ տեղեկությունները։ Անասնապահության քննությունը վերաբերում է կենդանիների բուծմանը, անասնագլխաքանակի նշանակությանը, անասնապահական տնտեսության կազմակերպմանը և դրա դերին բնակչության կենսապահովման ու պետության տնտեսական հզորության մեջ։ Այս երկու ոլորտների համադրական ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս բացահայտել դրանց փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև գյուղատնտեսության տեղը Ուրարտուի պետական տնտեսության և հասարակական կյանքի համակարգում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հին հայկական լեռնաշխարհի տնտեսական պատմության, ուրարտական նյութական մշակույթի և Հին Արևելքի գյուղատնտեսական համակարգերի ուսումնասիրության համար։ Այն օգտակար է պատմաբանների, հնագետների, ուրարտագետների և հնագույն հասարակությունների տնտեսական կյանքով հետաքրքրվողների համար։

Ժողովածուն ներառում է երաժշտության և պարի պատկերագրական արտացոլմանն առնչվող գիտական զեկուցումների հիմնադրույթներ՝ ներկայացված Երևանում անցկացված առաջին միացյալ սիմպոզիումի շրջանակում։ Նյութերը նվիրված են երաժշտական և պարային մշակույթի ուսումնասիրմանը տեսողական արվեստի ու պատկերային աղբյուրների միջոցով։ Պատկերագրությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են երաժիշտները, երաժշտական գործիքները, պարողները և պարային շարժումները ներկայացվել տարբեր ժամանակաշրջանների արվեստի գործերում, ձեռագրերում, որմնանկարներում, մանրանկարներում, քանդակներում և այլ պատկերային հուշարձաններում։ Այսպիսի ուսումնասիրությունները կարևոր են անցյալի երաժշտական ու պարային ավանդույթների վերակազմության, կատարողական մշակույթի առանձնահատկությունների, գործիքների տեսակների և շարժումների բնույթի բացահայտման համար։ Միաժամանակ դրանք նպաստում են արվեստի տարբեր ճյուղերի փոխառնչությունների և պատկերային աղբյուրների պատմամշակութային նշանակության ըմբռնմանը։ Գիտական քննարկումների համատեղ ձևաչափը հնարավորություն է ստեղծում երաժշտագետների, արվեստաբանների, պարագետների և մշակույթի պատմաբանների մոտեցումների համադրման համար։ Ժողովածուն արժեքավոր նյութ է հայկական և համաշխարհային երաժշտական ու պարային մշակույթի պատկերագրական վկայությունների, ինչպես նաև արվեստի պատմության միջառարկայական ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։

Ա. Ա. Մանուչարյանի աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի IV–XI դարերին վերաբերող շինարարական վկայագրերի քննությանը՝ դրանք դիտարկելով որպես պատմական և ճարտարապետական կարևոր սկզբնաղբյուրներ։ Շինարարական արձանագրությունները, որոնք պահպանվել են եկեղեցիների, վանական համալիրների, աշխարհիկ կառույցների և այլ շինությունների պատերին կամ առանձին քարերի վրա, արժեքավոր տեղեկություններ են հաղորդում միջնադարյան Հայաստանի շինարարական գործունեության, ճարտարապետական նախաձեռնությունների և հասարակական կյանքի մասին։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու կառույցների հիմնադրման, վերակառուցման ու նորոգման հանգամանքները, պատվիրատուների և շինարարական աշխատանքներին մասնակցած անձանց հիշատակությունները, ինչպես նաև ժամանակաշրջանի պատմական իրադարձությունների արձագանքները։ Վկայագրերի լեզվական, բովանդակային և պատմական քննությունը նպաստում է միջնադարյան Հայաստանի ժամանակագրության, տեղանունների, անձնանունների, իշխանական ու եկեղեցական կառույցների և սոցիալական հարաբերությունների ուսումնասիրմանը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայկական վիմագրության և ճարտարապետության պատմության հետազոտության համար՝ միավորելով գրավոր սկզբնաղբյուրների վերլուծությունը պատմական հուշարձանների ուսումնասիրության հետ։ Այն օգտակար է պատմաբանների, վիմագրագետների, ճարտարապետության պատմությամբ զբաղվող մասնագետների և միջնադարյան Հայաստանի մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվողների համար։

Ա. Յու. Խուդավերդյանի աշխատությունը ներկայացնում է Հայաստանի տարածքում հայտնաբերված պալեոպաթոլոգիական նյութերի գիտական ուսումնասիրությունը՝ ատլասի ձևաչափով։ Պալեոպաթոլոգիան ուսումնասիրում է հնագույն մարդկանց ոսկրային և այլ կենսաբանական մնացորդներում պահպանված հիվանդությունների ու ախտաբանական փոփոխությունների հետքերը՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմելու անցյալի բնակչության առողջական վիճակի և կենսապայմանների մասին։ Ատլասում ներկայացված գտածոների համակարգված դիտարկումը կարող է նպաստել տարբեր ժամանակաշրջաններում տարածված հիվանդությունների, վնասվածքների, ոսկրային փոփոխությունների և օրգանիզմի վրա արտաքին ու ներքին գործոնների ազդեցության ուսումնասիրմանը։ Նման հետազոտությունները կարևոր են ոչ միայն բժշկական և մարդաբանական տեսանկյունից, այլև պատմական ու հնագիտական համատեքստում, քանի որ մարդկային մնացորդները տեղեկություններ են հաղորդում սննդակարգի, ֆիզիկական ծանրաբեռնվածության, կենսակերպի և շրջակա միջավայրի հետ փոխազդեցության մասին։ Պատկերագրական նյութերի և գիտական նկարագրությունների համադրումը ատլասը դարձնում է մասնագիտական ուսումնասիրությունների համար օգտակար տեղեկատու։ Այն կարող է հետաքրքրել մարդաբաններին, հնագետներին, պալեոպաթոլոգներին, բժշկության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և Հայաստանի հնագույն բնակչության կենսապատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Գ. Ա. Տիրացյանի աշխատությունն ուսումնասիրում է Հայաստանի մշակութային կյանքը մ. թ. ա. VI դարից մինչև մ. թ. III դարն ընկած ժամանակաշրջանում՝ հիմնվելով հնագիտական հետազոտությունների և նյութական սկզբնաղբյուրների վրա։ Ուսումնասիրության հիմքում հնագիտական պեղումների ընթացքում հայտնաբերված նյութերն են, որոնք հնարավորություն են տալիս վերակազմելու հին հայկական հասարակության կյանքի տարբեր կողմերը և հետևելու մշակութային զարգացման ընթացքին։ Հնագիտական տվյալների համադրական քննությունը կարևոր է բնակավայրերի, քաղաքային կենտրոնների, դամբարանային համալիրների, կենցաղային իրերի, խեցեղենի, զարդերի, զենքերի և այլ գտածոների նշանակությունը բացահայտելու համար։ Դրանց միջոցով կարելի է ուսումնասիրել արհեստների զարգացումը, շինարարական ավանդույթները, գեղարվեստական ճաշակը, առևտրատնտեսական կապերն ու հարևան ժողովուրդների հետ մշակութային փոխազդեցությունները։ Աշխատությունն ընդգրկում է պատմական նշանակալի ժամանակաշրջան, երբ Հայաստանի տարածքում տեղի էին ունենում քաղաքական և հասարակական փոփոխություններ, որոնք իրենց արտացոլումն էին գտնում նաև նյութական մշակույթում։ Գիրքը կարևոր գիտական աղբյուր է Հայաստանի հնագույն պատմությամբ, հնագիտությամբ և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող մասնագետների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Ռ. Ա. Մկրտչյանի աշխատությունը նվիրված է Օրոմի դամբարանադաշտի մարդաբանական նյութերի ուսումնասիրությանը՝ պալեոանտրոպոլոգիական մոտեցմամբ։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը հնագիտական պեղումների ընթացքում հայտնաբերված մարդկային մնացորդների գիտական քննությունն է, որի միջոցով հնարավոր է տեղեկություններ ստանալ անցյալում տվյալ տարածքում բնակված մարդկանց կենսաբանական առանձնահատկությունների և բնակչության պատմության վերաբերյալ։ Պալեոանտրոպոլոգիական ուսումնասիրությունները կարևոր նշանակություն ունեն հնագույն համայնքների մարդաբանական կազմի, ֆիզիկական հատկանիշների, բնակչության ձևավորման և տարբեր ժամանակաշրջանների միջև հնարավոր կապերի բացահայտման համար։ Դրանք լրացնում են հնագիտական տվյալները՝ նյութական մշակույթի ուսումնասիրությանը միավորելով մարդու կենսաբանական անցյալի վերաբերյալ փաստերը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել Հայաստանի տարածքի հնագույն բնակչության պատմությամբ, դամբարանային հուշարձանների ուսումնասիրությամբ և կենսաբանական մարդաբանությամբ զբաղվող մասնագետներին ու հետազոտողներին։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է պալեոանտրոպոլոգիական մեթոդների կիրառությունը և հնագիտական գտածոների գիտական մեկնաբանությունը դիտարկելու համար։

Հրատարակությունը նախատեսված է Քրիստոսի 1870 և Հայոց ՌՅԺԹ թվականի համար և ներկայացնում է ժամանակի հաշվարկման ու օրերի կազմակերպմանն ուղղված օրացուցային տեղեկություններ։ Այն արտացոլում է 19-րդ դարի հայ հասարակության մեջ գործածվող ժամանակագրական համակարգերը և հայկական ու քրիստոնեական թվականությունների համատեղ կիրառությունը։ Օրացույցները կարևոր դեր են ունեցել ոչ միայն առօրյա կյանքում՝ օրերի, ամիսների և տոների որոշման ու ժամանակի պլանավորման գործում, այլև հասարակական և մշակութային տեղեկատվության տարածման մեջ։ «Համազգային» բնորոշումը մատնանշում է հրատարակության՝ հայ ընթերցողների ավելի լայն շրջանակին ուղղված նշանակությունը։ Նման օրացույցները հաճախ ծառայել են որպես գործնական տեղեկատուներ՝ միավորելով ժամանակագրական տվյալները, տոնացուցային տեղեկությունները և հանրային կյանքի համար անհրաժեշտ այլ նյութեր։ Դրանք նաև պատմական աղբյուրներ են՝ ուսումնասիրելու տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական տոմարային ավանդույթները, ժամանակի կազմակերպման եղանակները, տպագրական մշակույթը և հայալեզու տեղեկատու գրականության զարգացումը։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, մատենագետներին, տոմարագիտությամբ զբաղվողներին և 19-րդ դարի հայ մշակութային կյանքի ուսումնասիրողներին։

Աշխատությունը ներկայացնում է արևելյան աշխարհի վերաբերյալ հիշատակագրական նյութեր, որոնք քաղված են նամակներից և ընթերցողին են փոխանցում տարբեր ժամանակների իրադարձությունների, մարդկանց, միջավայրերի ու հասարակական կյանքի մասին տեղեկություններ։ Նամակագրությունը պատմական սկզբնաղբյուրների կարևոր տեսակներից է, քանի որ հաճախ արտացոլում է ոչ միայն պաշտոնական իրադարձությունները, այլև անձնական դիտարկումները, ժամանակակիցների տպավորությունները, միջավայրի առանձնահատկություններն ու տվյալ ժամանակաշրջանի մտավոր հետաքրքրությունները։ Նամակներից առանձնացված հատվածների համադրումը հնարավորություն է տալիս տարբեր դիտանկյուններից պատկերացում կազմելու Արևելքի պատմական և մշակութային միջավայրի մասին։ Նման նյութերը կարող են արժեքավոր լինել պատմական հիշողության, միջմշակութային կապերի, հասարակական հարաբերությունների և անցյալի առօրյա կյանքի ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև որպես վավերագրական ու հուշագրական բնույթի ժողովածու, որտեղ անձնական գրավոր վկայությունները ձեռք են բերում պատմական տեղեկության նշանակություն։ Այն կարող է օգտակար լինել արևելագիտությամբ, պատմագրությամբ, նամակագրության ժանրով և պատմական սկզբնաղբյուրների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։

Աշխատության վերնագիրը մատնանշում է Փարիզում տեղի ունեցող իրադարձությունների, հասարակական երևույթների կամ դրանց շուրջ ձևավորված արձագանքների ներկայացումը։ Այն կարող է անդրադառնալ ֆրանսիական մայրաքաղաքի քաղաքական, մշակութային և հասարակական կյանքին՝ դիտարկելով տարբեր իրադարձությունների նկատմամբ հանրային վերաբերմունքը, մտավորական շրջանակների դիրքորոշումները և ժամանակի հասարակական տրամադրությունները։ «Արձագանք» հասկացությունը ենթադրում է ոչ միայն իրադարձությունների արձանագրում, այլև դրանց մեկնաբանում, գնահատում և քննարկում, ինչի շնորհիվ նյութը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նաև որպես ժամանակաշրջանի հասարակական մտքի արտահայտություն։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել 19-րդ դարի վերջի եվրոպական և հայ հասարակական միջավայրերի փոխառնչությունների, Փարիզի՝ որպես քաղաքական ու մշակութային կենտրոնի ընկալման, ինչպես նաև հայերեն հրապարակախոսական գրականության ուսումնասիրության համար։ Վերնագրից հնարավոր չէ հստակ որոշել, թե կոնկրետ որ իրադարձություններին կամ թեմաներին է նվիրված գիրքը, ուստի այն բնութագրելիս կարևոր է պահպանել վերնագրով մատնանշվող ընդհանուր ուղղվածությունը՝ առանց որոշակի պատմական դեպքեր վերագրելու։