Ready-made Materials

Աշխատությունը նվիրված է գյուղատնտեսական կոոպերացիայի տնտեսական էության, ձևավորման նախադրյալների և զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը շուկայական հարաբերությունների անցման պայմաններում։ Հետազոտության առանցքում գյուղատնտեսական արտադրողների կամավոր համագործակցության այն ձևերն են, որոնք հնարավորություն են տալիս համատեղ օգտագործել արտադրական ռեսուրսները, կազմակերպել մատակարարումը, վերամշակումը, պահեստավորումը, իրացումը և այլ տնտեսական գործընթացներ՝ պահպանելով մասնակիցների տնտեսական ինքնուրույնությունը։ Քննվում է կոոպերացիայի դերը մասնատված գյուղատնտեսական արտադրության պայմաններում, երբ առանձին տնտեսությունները կարող են ունենալ սահմանափակ ֆինանսական, տեխնիկական, տեղեկատվական և շուկայական հնարավորություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անցումային տնտեսությանը բնորոշ ինստիտուցիոնալ փոփոխություններին, սեփականության հարաբերությունների վերափոխմանը, գյուղատնտեսական կազմակերպությունների նոր ձևերի առաջացմանը և շուկայական ենթակառուցվածքների ձևավորմանը։ Վերլուծվում են արտադրական, սպասարկող, մատակարարման, վերամշակման, վարկային և իրացման կոոպերացիայի հնարավոր գործառույթները, ինչպես նաև դրանց նշանակությունը գյուղացիական տնտեսությունների տնտեսական դիրքի ամրապնդման համար։ Կարևորվում է կոոպերատիվ կառավարման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը՝ անդամների մասնակցության, ընդհանուր տնտեսական շահերի, պատասխանատվության, եկամուտների բաշխման և կառավարման ժողովրդավարական սկզբունքների տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննարկվել նաև կոոպերացիայի զարգացմանը խոչընդոտող գործոնները՝ ֆինանսական միջոցների սահմանափակությունը, կազմակերպական փորձի պակասը, փոխադարձ վստահության խնդիրները, համապատասխան ենթակառուցվածքների թերզարգացածությունը և տնտեսական միջավայրի անկայունությունը։ Միաժամանակ դիտարկվում է պետական քաղաքականության և իրավական կարգավորման նշանակությունը կոոպերատիվ շարժման համար բարենպաստ պայմանների ձևավորման գործում։ Գյուղատնտեսական կոոպերացիան ներկայացվում է նաև որպես արտադրողների շուկայական հնարավորությունների ընդլայնման, գործարքային ծախսերի նվազեցման, տեխնիկական միջոցների համատեղ օգտագործման և արտադրանքի իրացման կազմակերպման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր մեխանիզմ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում կոոպերատիվների և գյուղատնտեսական արտադրանքի արժեշղթայի մյուս մասնակիցների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ագրարային տնտեսագիտության, ինստիտուցիոնալ տնտեսագիտության և կազմակերպական կառավարման մոտեցումները՝ բացահայտելով գյուղատնտեսական կոոպերացիայի հնարավոր դերը անցումային տնտեսական համակարգում գյուղատնտեսության արդյունավետության, արտադրողների համագործակցության և գյուղական տնտեսության կայուն զարգացման ապահովման գործում։

Աշխատությունը նվիրված է 1920–1930-ական թվականներին սփյուռքահայ հասարակական-քաղաքական մտքում Հայաստանում խորհրդային իշխանության հաստատման վերաբերյալ ձևավորված գնահատականների, մեկնաբանությունների և գաղափարական դիրքորոշումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում տարբեր քաղաքական հոսանքների, կուսակցական շրջանակների, հասարակական գործիչների, մտավորականների և սփյուռքահայ մամուլի կողմից արտահայտված մոտեցումների համադրումն է՝ նպատակ ունենալով բացահայտել տվյալ պատմական իրադարձության ընկալման բազմազանությունը հայկական սփյուռքում։ Քննվում է, թե ինչպես էին քաղաքական և գաղափարական տարբեր դիրքերից մեկնաբանվում Հայաստանի Հանրապետության գոյության ավարտը, իշխանափոխության գործընթացը, նոր պետական համակարգի ձևավորումը և Խորհրդային Հայաստանի հետ հետագա հարաբերությունների խնդիրը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ սփյուռքահայ հասարակական-քաղաքական շրջանակների գնահատականները միատարր չէին և պայմանավորված էին ինչպես գաղափարական ու կուսակցական տարբերություններով, այնպես էլ համայնքների քաղաքական միջավայրով, պատմական փորձով և Հայաստանի ապագայի վերաբերյալ պատկերացումներով։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սփյուռքահայ մամուլի, հրապարակախոսության, հուշագրությունների, քաղաքական փաստաթղթերի և հասարակական գործիչների աշխատությունների ուսումնասիրությունը, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել ժամանակաշրջանի բանավեճերի հիմնական թեմաներն ու փաստարկները։ Վերլուծվում են նաև խորհրդային պետականության, ազգային ինքնիշխանության, Հայաստանի անվտանգության, հայրենիք–սփյուռք հարաբերությունների և ազգային քաղաքական հեռանկարների վերաբերյալ ձևավորված պատկերացումները։ Կարևորվում է տարբեր քաղաքական ուժերի գնահատականների համեմատությունը՝ ցույց տալու համար, թե նույն իրադարձություններն ինչպես էին ստանում տարբեր մեկնաբանություններ՝ կախված հեղինակների քաղաքական հայացքներից և գաղափարական նախադրյալներից։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ժամանակի ընթացքում դիրքորոշումների հնարավոր փոփոխություններին՝ պայմանավորված Խորհրդային Հայաստանում տեղի ունեցող քաղաքական, սոցիալական և տնտեսական գործընթացների վերաբերյալ սփյուռքում տարածվող տեղեկություններով։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն Հայաստանի խորհրդայնացման վերաբերյալ պատմական գնահատականները, այլև միջպատերազմյան շրջանի սփյուռքահայ քաղաքական մշակույթը, գաղափարական հակասությունները և հայրենիքի քաղաքական զարգացման վերաբերյալ ձևավորված տարբեր պատկերացումները՝ դրանք դիտարկելով իրենց պատմական և հասարակական համատեքստում։

Աշխատությունը նվիրված է Ուիլյամ Սարոյանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը միջմշակութային խոսույթի և գեղարվեստական տեքստի լեզվաճանաչողական կառուցվածքի տեսանկյունից։ Հետազոտության կենտրոնում հեղինակի գեղարվեստական աշխարհում տարբեր մշակութային համակարգերի փոխներթափանցման, ազգային ինքնության, մշակութային հիշողության և լեզվական աշխարհընկալման արտահայտման առանձնահատկություններն են։ Սարոյանի ստեղծագործությունը դիտարկվում է որպես բազմաշերտ հաղորդակցական տարածություն, որտեղ հայկական մշակութային ավանդույթները, ներգաղթյալների փորձառությունը և ամերիկյան սոցիալ-մշակութային միջավայրը ձևավորում են փոխկապակցված իմաստային համակարգ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն լեզվական միջոցներին, որոնց օգնությամբ գեղարվեստական տեքստում կառուցվում են կերպարների աշխարհընկալումը, արժեքային պատկերացումները, ազգային ու անհատական ինքնությունը և մշակութային պատկանելության զգացումը։ Լեզվաճանաչողական մոտեցման շրջանակում ուսումնասիրվում են հասկացույթները, պատկերային և փոխաբերական կառուցվածքները, իմաստային կապերը, հեղինակային խոսքը, կերպարների լեզվական վարքագիծը և տեքստի կազմակերպման այլ տարրեր՝ որպես գեղարվեստական աշխարհի ճանաչողական մոդելի բաղադրիչներ։ Միջմշակութային տեսանկյունից կարևորվում է տարբեր մշակույթների արժեքների, մտածողության ձևերի և հաղորդակցական ավանդույթների հանդիպումը, դրանց փոխադարձ ազդեցությունն ու գեղարվեստական վերաիմաստավորումը։ Քննվում է նաև ընտանիքի, հայրենիքի, հիշողության, օտարության, մարդկային փոխհարաբերությունների և պատկանելության գաղափարների նշանակությունը՝ որպես հեղինակի աշխարհապատկերը կազմակերպող կարևոր իմաստային առանցքներ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես կարող են ազգային մշակույթի տարրերը պահպանվել, փոփոխվել կամ նոր իմաստներ ձեռք բերել այլ լեզվամշակութային միջավայրում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գեղարվեստական տեքստի լեզվի և հեղինակի մշակութային փորձառության փոխհարաբերությունը, քանի որ լեզվական ընտրությունները հանդես են գալիս ոչ միայն որպես ոճական միջոցներ, այլև որպես մշակութային գիտելիքի և մտածողության արտահայտման գործիքներ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ճանաչողական լեզվաբանության, տեքստի լեզվաբանության, գրականագիտության և միջմշակութային հաղորդակցության մեթոդաբանական մոտեցումները՝ նպաստելով Սարոյանի ստեղծագործական աշխարհի լեզվական, ճանաչողական և մշակութային առանձնահատկությունների բազմակողմանի մեկնաբանությանը։

Հրատարակությունը մատենագիտական բնույթի տեղեկատու աշխատություն է, որի հիմնական նպատակն է համակարգված ձևով ներկայացնել հայկական տպագիր արտադրանքի վերաբերյալ տվյալները և ստեղծել համապատասխան ժամանակաշրջանի հրատարակչական գործունեությունն արտացոլող տեղեկատվական շտեմարան։ Այն կարող է ընդգրկել գրքերի, գրքույկների, պարբերականների, գիտական աշխատությունների, ուսումնական հրատարակությունների, գրական-գեղարվեստական ստեղծագործությունների և այլ տպագիր նյութերի մատենագիտական նկարագրություններ՝ հնարավորություն տալով ընթերցողին արագ կողմնորոշվել հրատարակված գրականության բազմազանության մեջ։ Նյութերը սովորաբար կազմակերպվում են որոշակի դասակարգման և մատենագիտական նկարագրության սկզբունքներով, որոնց միջոցով հնարավոր է տեղեկություններ ստանալ հեղինակների, հրատարակությունների բովանդակային ուղղվածության, հրատարակչական կազմակերպությունների և տպագիր ժառանգության ընդհանուր կառուցվածքի վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նման ցանկերի տեղեկատվական և փաստագրական գործառույթը, քանի որ դրանք ոչ միայն սպասարկում են ընթացիկ գրականության որոնումը, այլև ժամանակի ընթացքում վերածվում են պատմամատենագիտական արժեքավոր սկզբնաղբյուրների։ Դրանց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել հայկական գրահրատարակչության զարգացման միտումները, տարբեր գիտակարգերի և թեմատիկ ուղղությունների ներկայացվածությունը, հեղինակային շրջանակը և ընթերցողական պահանջներին համապատասխան հրատարակությունների ձևավորումը։ Մատենագիտական գրանցումների համակարգվածությունը նպաստում է նաև գրադարանային ֆոնդերի համալրմանը, գրականության հաշվառմանը, տեղեկատվական սպասարկմանը և հետազոտողների աղբյուրագիտական աշխատանքին։ Կարևոր է նաև հրատարակության դերը ազգային տպագիր ժառանգության պահպանման և ուսումնասիրության գործում, քանի որ մեկտեղված մատենագիտական տվյալները հնարավորություն են տալիս վերականգնելու տարբեր ժամանակաշրջանների հրատարակչական պատկերը և հետևելու հայկական գրքի զարգացման շարունակականությանը։ Այն օգտակար կարող է լինել գրադարանագետների, մատենագետների, գրականագետների, պատմաբանների, մշակույթի ուսումնասիրողների և այլ մասնագետների համար։ Ընդհանուր առմամբ նման աշխատությունը միավորում է հաշվառման, որոնման, տեղեկատվական և պատմական գործառույթները՝ նպաստելով հայկական տպագիր արտադրանքի ամբողջական ներկայացմանը, ազգային մատենագիտության զարգացմանը և գրավոր մշակութային ժառանգության վերաբերյալ տեղեկատվության պահպանմանն ու հասանելիությանը։

Աշխատությունը նվիրված է կենսաբանորեն ակտիվ միացությունների ազդեցության ուսումնասիրությանը բջջային կուլտուրաներում ձևավորվող իմունային հարմարվողական պատասխանի առաջացման և կարգավորման գործընթացների վրա։ Հետազոտության առանցքում բջիջների՝ արտաքին կենսաքիմիական ազդակներին արձագանքելու, պաշտպանական մեխանիզմներ ակտիվացնելու և փոփոխվող պայմաններին հարմարվելու առանձնահատկություններն են։ Քննվում են կենսաբանորեն ակտիվ նյութերի և բջջային կարգավորիչ համակարգերի փոխազդեցությունները, ինչպես նաև դրանց հնարավոր ազդեցությունը իմունային պատասխանի հետ կապված ներբջջային ազդանշանային գործընթացների, գեների ակտիվության և ֆունկցիոնալ փոփոխությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով տարբեր բնույթի միացությունները կարող են փոփոխել բջիջների ակտիվացման աստիճանը, ազդել պաշտպանական արձագանքի ինտենսիվության և տևողության վրա կամ նպաստել հարմարվողական վիճակի ձևավորմանը։ Բջջային կուլտուրաների կիրառումը դիտարկվում է որպես վերահսկելի փորձարարական մոդել, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու առանձին կենսաբանական գործոնների ազդեցությունը և գնահատելու բջիջների արձագանքի փոփոխությունները տարբեր պայմաններում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել բջջային կենսունակության, նյութափոխանակային ակտիվության, ազդանշանային մոլեկուլների, ցիտոկինային պատասխանի և իմունային կարգավորման հետ կապված այլ կենսաբանական ցուցանիշների փոփոխությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ակտիվացնող և կարգավորող ազդեցությունների տարբերակումը, քանի որ իմունային պատասխանի արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն դրա ուժգնությամբ, այլև հավասարակշռված վերահսկմամբ։ Ուսումնասիրվում է նաև տարբեր բջջային համակարգերի արձագանքների համեմատության նշանակությունը՝ կենսաբանորեն ակտիվ միացությունների հնարավոր ազդեցության ընդհանուր և առանձնահատուկ օրինաչափությունները բացահայտելու նպատակով։ Ստացված տվյալների վերլուծությունը կարող է նպաստել բջջային հարմարվողականության, իմունային կարգավորման և կենսաբանական ակտիվ նյութերի փոխազդեցությունների վերաբերյալ պատկերացումների ընդլայնմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է իմունաբանության, բջջային կենսաբանության, կենսաքիմիայի և փորձարարական կենսաբժշկության մոտեցումները՝ ուղղված իմունային պատասխանի առաջացման ու վերահսկման հիմքում ընկած բջջային և մոլեկուլային գործընթացների առավել ամբողջական բնութագրմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ջրամբարային հիդրոհանգույցների շահագործման տեխնիկական և տնտեսական արդյունավետության գնահատման ու բարձրացման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը՝ կոնկրետ ջրատնտեսական համակարգի օրինակով։ Հետազոտության առանցքում հիդրոտեխնիկական կառուցվածքների տեխնիկական վիճակի, ջրային ռեսուրսների կուտակման և բաշխման կազմակերպման, շահագործման ծախսերի, կառավարման մեխանիզմների և համակարգի ընդհանուր արդյունավետության փոխկապակցված վերլուծությունն է։ Քննվում են ջրամբարի և դրա հետ կապված հիմնական կառուցվածքների գործառնական նշանակությունը, դրանց հուսալիության ապահովման խնդիրները, ինչպես նաև երկարատև շահագործման ընթացքում առաջացող տեխնիկական և տնտեսական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ջրային պաշարների արդյունավետ օգտագործմանը, ջրի կորուստների նվազեցման հնարավորություններին, ոռոգման պահանջարկի և հասանելի ջրային ռեսուրսների համապատասխանեցմանը, ինչպես նաև ջրամբարի աշխատանքային ռեժիմների կատարելագործմանը։ Տեխնիկական ցուցանիշների գնահատման շրջանակում կարող են դիտարկվել կառուցվածքների վիճակը, ջրամբարի օգտակար ծավալի օգտագործումը, ջրատար և կարգավորող համակարգերի աշխատանքը, հուսալիությունը և սպասարկման պահանջները։ Տնտեսական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են շահագործման ու պահպանման ծախսերը, վերականգնման և արդիականացման միջոցառումների նպատակահարմարությունը, ներդրումային պահանջները և իրականացվող միջոցառումների հնարավոր տնտեսական արդյունքները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տեխնիկական լուծումների տնտեսական գնահատումը, որը հնարավորություն է տալիս համեմատելու տարբեր բարելավումների ծախսերն ու ակնկալվող արդյունքները և ընտրելու ռեսուրսների օգտագործման առավել հիմնավորված տարբերակներ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ջրամբարի կառավարման տեղեկատվական ապահովմանը, մշտադիտարկման նշանակությանը և տեխնիկական վիճակի վերաբերյալ տվյալների օգտագործմանը կառավարչական որոշումների ընդունման գործընթացում։ Համակարգի արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները կարող են կապվել ենթակառուցվածքների արդիականացման, տեխնիկական սպասարկման բարելավման, ջրի հաշվառման և կառավարման կատարելագործման, շահագործման ծախսերի օպտիմալացման և ջրային ռեսուրսների ավելի արդյունավետ բաշխման հետ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է հիդրոտեխնիկայի, ջրային տնտեսության, տեխնիկատնտեսական վերլուծության և կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով հիմնավորել ջրամբարային հիդրոհանգույցների անվտանգ, հուսալի և տնտեսապես արդյունավետ շահագործման կատարելագործման ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է Արարատյան դաշտի բնակլիմայական պայմաններում սոյայի տարբեր սորտերի կենսաբանական և տնտեսական հատկանիշների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ գարնանային և ամառային ցանքի պայմաններում։ Հետազոտության առանցքում բույսերի աճի ու զարգացման առանձնահատկությունների, վեգետացիոն շրջանի տևողության, բերքատվության ձևավորման և շրջակա միջավայրի պայմաններին հարմարվողականության գնահատումն է։ Քննվում է ցանքի ժամկետի ազդեցությունը սերմերի ծլման, բույսերի զարգացման փուլերի ընթացքի, հասունացման ժամկետների և արտադրական նշանակություն ունեցող հատկանիշների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարբեր սորտերի արձագանքին Արարատյան դաշտին բնորոշ ջերմային ռեժիմի, խոնավության պայմանների և վեգետացիոն շրջանի առանձնահատկությունների նկատմամբ՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու դրանց կենսաբանական պահանջների և տեղական ագրոէկոլոգիական պայմանների համապատասխանությունը։ Ուսումնասիրվում են բույսերի ձևաբանական հատկանիշները, աճի ինտենսիվությունը, զարգացման հիմնական փուլերի տևողությունը, հատիկի ձևավորումը և հասունացումը։ Տնտեսական գնահատման շրջանակում ուշադրություն է դարձվում բերքատվությանը, բերքի կառուցվածքային բաղադրիչներին, սերմերի որակական ցուցանիշներին և տարբեր սորտերի արտադրական արդյունավետությանը։ Գարնանային և ամառային ցանքերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու միևնույն սորտերի վարքագիծը տարբեր ջերմային և լուսային պայմաններում, ինչպես նաև պարզելու երկրորդ ցանքի կամ հողատարածքի առավել ինտենսիվ օգտագործման հնարավորությունների հետ կապված ընդհանուր օրինաչափությունները։ Կարևորվում է նաև վաղահաս և ավելի երկար վեգետացիոն շրջան ունեցող սորտերի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանց ընտրությունը կարող է պայմանավորված լինել ինչպես բնական միջավայրով, այնպես էլ մշակաբույսերի հերթագայության կազմակերպմամբ։ Հետազոտության արդյունքների համադրումը հնարավորություն է տալիս գիտականորեն բնութագրելու ուսումնասիրվող սորտերի կենսաբանական ներուժը, կայունությունը և տնտեսական արժեքը տվյալ տարածաշրջանի պայմաններում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է բուսաբուծության, սորտագիտության, բույսերի ֆիզիոլոգիայի և ագրոէկոլոգիայի մոտեցումները՝ նպաստելով տեղական պայմաններին համապատասխան սոյայի սորտերի գնահատման և մշակության համակարգերի գիտական հիմնավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ինֆորմացիայի տեսության սկզբունքների և մաթեմատիկական մեթոդների կիրառմանը թվային պատկերների մշակման երկու փոխկապակցված ուղղություններում՝ պատկերների որակի օբյեկտիվ գնահատման և դրանցում պարունակվող մասնավոր տվյալների պաշտպանության խնդիրներում։ Հետազոտության առանցքում թվային պատկերը դիտարկվում է որպես տեղեկատվական համակարգ, որի կառուցվածքային, վիճակագրական և բովանդակային առանձնահատկությունները հնարավոր է բնութագրել համապատասխան քանակական չափանիշներով։ Քննվում են պատկերի որակի վրա աղմուկի, սեղմման, աղավաղումների, մանրամասների կորստի և մշակման այլ գործողությունների ազդեցության գնահատման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով որոշելու սկզբնական և փոփոխված պատկերների միջև տեղեկատվական տարբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում էնտրոպիայի, փոխադարձ ինֆորմացիայի, տեղեկատվական հեռավորությունների և վիճակագրական կախվածությունների վրա հիմնված չափանիշների կիրառման հնարավորություններին, որոնք կարող են լրացնել պատկերների որակի գնահատման ավանդական մեթոդները։ Դիտարկվում է նաև մարդու տեսողական ընկալման առանձնահատկությունները քանակական գնահատումների հետ հնարավորինս համաձայնեցնելու խնդիրը, քանի որ թվային ցուցանիշների փոփոխությունը միշտ չէ, որ անմիջականորեն համապատասխանում է տեսողական որակի ընկալվող փոփոխությանը։ Մասնավոր ինֆորմացիայի պաշտպանության շրջանակում ուսումնասիրվում են պատկերներում անձնական կամ սահմանափակ հասանելիությամբ տեղեկատվության առկայության, արտահոսքի հավանականության և մշակման արդյունքում պահպանվող տեղեկատվական կապերի գնահատման տեսական մոտեցումները։ Կարևորվում է այնպիսի մեթոդների ձևավորումը, որոնք հնարավորություն են տալիս գնահատելու, թե տվյալների անանունացման, աղավաղման կամ այլ պաշտպանական մշակման արդյունքում որքանով է նվազում զգայուն տեղեկատվության վերականգնման կամ նույնականացման հնարավորությունը՝ միաժամանակ պահպանելով պատկերի անհրաժեշտ օգտակարությունը հետագա վերլուծության համար։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է գաղտնիության և տվյալների օգտակարության միջև հավասարակշռության խնդիրը։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել նաև առաջարկվող չափանիշների համեմատական գնահատում, ալգորիթմական մոտեցումների մշակում և դրանց փորձարարական ստուգում տարբեր բնույթի թվային պատկերների վրա։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է ինֆորմացիայի տեսության, թվային պատկերների մշակման, համակարգչային տեսողության և տեղեկատվական անվտանգության մոտեցումները՝ ձևավորելով միասնական մեթոդաբանական հիմք պատկերների որակի և դրանցում պարունակվող մասնավոր տեղեկատվության պաշտպանվածության քանակական գնահատման համար։

Աշխատությունը նվիրված է ուռուցքային հիվանդացության ուսումնասիրմանը որպես հանրային առողջության և սոցիալ-հիգիենիկ նշանակություն ունեցող համալիր խնդրի՝ ուշադրություն դարձնելով հիվանդացության տարածվածության, բնակչության տարբեր խմբերում դրա բաշխման և առողջապահական համակարգի վրա ունեցած ազդեցության գնահատման մոտեցումներին։ Հետազոտության առանցքում համաճարակաբանական, ժողովրդագրական և սոցիալական տվյալների համակցված վերլուծությունն է, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հիվանդացության կառուցվածքը, ժամանակային փոփոխությունները և տարածքային տարբերությունները։ Քննվում է տարիքային, սեռային, սոցիալ-տնտեսական, մասնագիտական և բնակության միջավայրի հետ կապված գործոնների նշանակությունը՝ առանց հիվանդացության պատճառները որևէ առանձին գործոնով սահմանափակելու։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում առողջապահական վիճակագրության որակին, հիվանդությունների գրանցման ամբողջականությանը և տարբեր ժամանակահատվածների տվյալների համադրելիությանը, քանի որ դրանց հուսալիությունը էական նշանակություն ունի հիվանդացության իրական պատկերը գնահատելու համար։ Ուսումնասիրվում են հիվանդացության, տարածվածության և մահացության ցուցանիշների կիրառման հնարավորությունները, ինչպես նաև բնակչության կառուցվածքային տարբերությունները հաշվի առնելու անհրաժեշտությունը։ Սոցիալ-հիգիենիկ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուռուցքային հիվանդությունները դիտարկել ոչ միայն բժշկական, այլև հասարակական տեսանկյունից՝ ներառելով կանխարգելման, առողջապահական ծառայությունների հասանելիության, վաղ հայտնաբերման կազմակերպման և բնակչության առողջապահական իրազեկվածության հարցերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բուժօգնության կազմակերպման գնահատումը՝ հիվանդների բժշկական ծառայություններից օգտվելու հնարավորությունների, առողջապահական հաստատությունների ծանրաբեռնվածության և համապատասխան ռեսուրսների պլանավորման համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև բնակչության առողջության վրա շրջակա միջավայրի և աշխատանքային պայմանների հնարավոր ազդեցությունների ուսումնասիրման մեթոդաբանական հարցերը։ Ստացված տվյալների համակարգված վերլուծությունը կարևոր է ռիսկային խմբերի բացահայտման, հանրային առողջապահական ծրագրերի պլանավորման և առողջապահական ռեսուրսների նպատակային բաշխման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հանրային առողջության, սոցիալական հիգիենայի, համաճարակաբանության և առողջապահական վիճակագրության մոտեցումները՝ ուռուցքային հիվանդացության ուսումնասիրությունը ներկայացնելով որպես բնակչության առողջության պահպանման և առողջապահական քաղաքականության պլանավորման կարևոր ուղղություն։

Աշխատությունը նվիրված է բարդ տեխնիկական, տեխնոլոգիական կամ կազմակերպական օբյեկտների վիճակի կանխատեսման համար ավտոմատացված համակարգերի կառուցման մեթոդների մշակմանը և դրանց տեսական ու կիրառական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում տարբեր աղբյուրներից ստացվող տվյալների հավաքագրման, մշակման և վերլուծության միջոցով ուսումնասիրվող համակարգի ընթացիկ վիճակը գնահատելու և դրա հետագա փոփոխությունները կանխատեսելու խնդիրներն են։ Քննվում են բարդ օբյեկտների բնորոշ առանձնահատկությունները՝ բազմաթիվ փոխկապակցված պարամետրերի առկայությունը, գործընթացների դինամիկ բնույթը, արտաքին և ներքին գործոնների ազդեցությունը, ինչպես նաև տեղեկատվության անորոշությունն ու ոչ ամբողջականությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կանխատեսման համար նշանակություն ունեցող հատկանիշների ընտրությանը, տվյալների նախնական մշակմանը և այնպիսի մաթեմատիկական մոդելների ձևավորմանը, որոնք հնարավորություն են տալիս բացահայտելու համակարգի վիճակի փոփոխման հիմնական օրինաչափությունները։ Ուսումնասիրվում են ժամանակային տվյալների վերլուծության, վիճակագրական գնահատման, մաթեմատիկական մոդելավորման, օրինաչափությունների ճանաչման և որոշումների ընդունման մեթոդների կիրառման հնարավորությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ավտոմատացված համակարգի կառուցվածքի ձևավորումը՝ ներառելով տվյալների ստացման, պահպանման, վերլուծության, կանխատեսման և արդյունքների ներկայացման փոխկապակցված ենթահամակարգերը։ Դիտարկվում է նաև համակարգի աշխատանքի հուսալիության խնդիրը, քանի որ կանխատեսման արդյունքների ճշգրտությունը կախված է ինչպես մուտքային տվյալների որակից, այնպես էլ ընտրված մոդելների համապատասխանությունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են մշակվել տարբեր կանխատեսման մեթոդների համեմատման և դրանց արդյունավետության գնահատման չափանիշներ՝ կանխատեսման սխալի, հաշվարկային բարդության և նոր տվյալներին հարմարվելու հնարավորության տեսանկյուններից։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի համակարգի հարմարվողականությունը, երբ նոր տեղեկատվության ստացման պայմաններում հնարավոր է ճշգրտել մոդելի պարամետրերը և բարձրացնել հետագա կանխատեսումների արդյունավետությունը։ Նման ավտոմատացված համակարգերը կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ արտադրական գործընթացների, տեխնիկական սարքավորումների, էներգետիկական համակարգերի, տրանսպորտային համալիրների և այլ բազմապարամետր օբյեկտների վիճակի գնահատման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է համակարգային վերլուծության, մաթեմատիկական մոդելավորման, կանխատեսման և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել բարդ օբյեկտների վիճակի ժամանակին ու հիմնավորված կանխատեսման արդյունավետ ավտոմատացված միջոցներ։

Աշխատությունը նվիրված է բարձրագույն կրթության համակարգի զարգացման համար կիրառվող ֆինանսական և նյութական խթանների ձևավորման, արդյունավետության գնահատման և կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Հետազոտության առանցքում բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ֆինանսավորման մեխանիզմները, աշխատողների նյութական շահագրգռվածությունը, կրթական ծառայությունների որակի և ֆինանսական ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետության փոխկապակցվածությունն են։ Քննվում է բարձրագույն կրթության սոցիալ-տնտեսական նշանակությունը և դրա զարգացման համար անհրաժեշտ նյութական հիմքի ձևավորման դերը՝ հաշվի առնելով պետական ֆինանսավորման, ուսման վճարների, լրացուցիչ ֆինանսական աղբյուրների և բուհերի սեփական եկամուտների հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում դասախոսական և գիտական անձնակազմի աշխատանքի վարձատրության ու խրախուսման համակարգերին, քանի որ նյութական շահագրգռվածությունը կարող է կապված լինել մասնագիտական զարգացման, գիտահետազոտական ակտիվության և կրթական աշխատանքի արդյունավետության հետ։ Ուսումնասիրվում են ֆինանսավորման բաշխման սկզբունքները, բուհերի նյութատեխնիկական բազայի զարգացումը, կրթական ենթակառուցվածքների արդիականացումը և ֆինանսական կառավարման արդյունավետությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պետական և ոչ պետական ֆինանսավորման աղբյուրների հարաբերակցության խնդիրը, ինչպես նաև ֆինանսական ինքնուրույնության և հաշվետվողականության միջև հավասարակշռության ապահովումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել ուսանողների նյութական աջակցության, կրթաթոշակների, ուսման վճարի փոխհատուցման և սոցիալական աջակցության մեխանիզմները՝ բարձրագույն կրթության հասանելիության տեսանկյունից։ Անդրադարձ է կատարվում նաև կրթական հաստատությունների միջև մրցակցության, ֆինանսավորման արդյունավետության գնահատման և արդյունքների վրա հիմնված խթանման մոտեցումների նշանակությանը։ Կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները կապվում են ֆինանսական ռեսուրսների առավել նպատակային բաշխման, աշխատանքի գնահատման հստակ չափանիշների, գիտական և կրթական գործունեության խրախուսման, կառավարման թափանցիկության և նյութական բազայի շարունակական զարգացման հետ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է կրթության տնտեսագիտության, բարձրագույն կրթության կառավարման և ֆինանսական կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել այն տնտեսական ու կազմակերպական մեխանիզմները, որոնք կարող են նպաստել բարձրագույն կրթության համակարգի կայուն զարգացմանը, կրթական ծառայությունների որակի բարձրացմանը և մարդկային ու նյութական ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործմանը։

Աշխատությունը նվիրված է նյարդային համակարգի ախտահարման կամ գործունեության խանգարման հետ կապված ցավային վիճակների վերահսկման հնարավորությունների փորձարարական ուսումնասիրությանը՝ նոր սինթեզված կարճ պեպտիդային միացությունների կենսաբանական ազդեցությունների գնահատման միջոցով։ Հետազոտության առանցքում ԳԱԿԹ-ային համակարգի և պիրոգլուտամատային կառուցվածքային բաղադրիչների հետ կապված պեպտիդների հնարավոր նյարդաբանական ազդեցություններն են, ինչպես նաև դրանց նշանակությունը ցավային ազդակների ձևավորման և փոխանցման մեխանիզմների կարգավորման համատեքստում։ Քննվում են նեյրոպաթիկ ցավի առաջացման նյարդաքիմիական և բջջային հիմքերը, հատկապես գրգռիչ ու արգելակիչ նյարդային գործընթացների հավասարակշռության փոփոխությունները և կենտրոնական ու ծայրամասային նյարդային համակարգերի մասնակցությունը երկարատև ցավային զգացողության ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ԳԱԿԹ-ին՝ որպես նյարդային համակարգի կարևոր արգելակիչ նյարդամիջնորդանյութի, և այն հարցին, թե դրա հետ գործառականորեն կապված նոր պեպտիդային միացությունները ինչպիսի ազդեցություն կարող են ունենալ ցավի կարգավորման մեխանիզմների վրա։ Նոր սինթեզված միացությունների ուսումնասիրությունը կարող է ներառել դրանց կենսաբանական ակտիվության, ազդեցության առանձնահատկությունների և նյարդային համակարգի տարբեր գործընթացների հետ հնարավոր փոխազդեցությունների համեմատական գնահատում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև կառուցվածքի և կենսաբանական ազդեցության միջև կապի ուսումնասիրությունը, որը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե պեպտիդային մոլեկուլների կառուցվածքային փոփոխություններն ինչպես կարող են անդրադառնալ դրանց գործառական հատկությունների վրա։ Հետազոտության շրջանակում ստացված փորձարարական տվյալները կարող են համադրվել նեյրոպաթիկ ցավի ժամանակ դիտվող վարքային, նյարդաքիմիական և ֆիզիոլոգիական ցուցանիշների հետ՝ ուսումնասիրվող միացությունների հնարավոր ազդեցությունը բնութագրելու նպատակով։ Միաժամանակ կարևորվում է դրանց անվտանգության և անցանկալի ազդեցությունների գիտական գնահատումը՝ հետագա հետազոտությունների նպատակահարմարությունը որոշելու համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է նյարդակենսաբանության, նյարդադեղաբանության, կենսաքիմիայի և պեպտիդային միացությունների ուսումնասիրության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով խորացնել նեյրոպաթիկ ցավի մեխանիզմների վերաբերյալ պատկերացումները և գնահատել նոր կենսաակտիվ միացությունների հետազոտական ներուժը։

Աշխատությունը նվիրված է IX–XIV դարերի հայկական պաշտպանական ճարտարապետության ձևավորման և զարգացման հիմնական օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը՝ Կենտրոնական Հայաստանի և Կիլիկյան հայկական պետական կազմավորումների ամրոցների համեմատական քննության միջոցով։ Հետազոտության առանցքում ամրոցների տեղադրության, հատակագծային կառուցվածքի, պաշտպանական համակարգերի, շինարարական տեխնիկայի և բնական լանդշաֆտի հետ դրանց փոխհարաբերության առանձնահատկություններն են։ Քննվում է ամրոցաշինության զարգացումը տվյալ ժամանակաշրջանի ռազմաքաղաքական, տնտեսական և աշխարհագրական պայմանների համատեքստում՝ պաշտպանական կառույցները դիտարկելով ոչ միայն որպես ռազմական նշանակության շինություններ, այլև որպես բնակավայրերի, հաղորդակցության ուղիների և իշխանական կենտրոնների կազմակերպման կարևոր բաղադրիչներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեղանքի ընտրությանը, քանի որ լեռնային ռելիեֆը, ժայռային բարձրությունները, կիրճերը և բնական այլ արգելքները հաճախ ներառվել են պաշտպանական համակարգի մեջ։ Ուսումնասիրվում են պարիսպների կառուցվածքը, աշտարակների ձևերն ու դասավորությունը, մուտքային հանգույցները, ներքին տարածքների կազմակերպումը և պաշտպանական մի քանի գոտիների ձևավորման սկզբունքները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում շինանյութերի և կառուցողական եղանակների ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելու համար տեղական շինարարական ավանդույթների և ռազմական ճարտարապետության պահանջների փոխազդեցությունը։ Կենտրոնական Հայաստանի և Կիլիկիայի օրինակների համադրումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել ինչպես հայկական ամրոցաշինությանը բնորոշ ընդհանուր սկզբունքները, այնպես էլ տարբեր աշխարհագրական ու քաղաքական պայմաններով պայմանավորված տարածաշրջանային առանձնահատկությունները։ Կիլիկիայի լեռնային միջավայրը և Միջերկրածովյան տարածաշրջանի հետ կապերը կարող էին նպաստել պաշտպանական ճարտարապետության որոշ ձևերի փոխազդեցությանը հարևան մշակույթների հետ, մինչդեռ Կենտրոնական Հայաստանի ամրոցները զարգանում էին Հայկական լեռնաշխարհի շինարարական ավանդույթների և տեղական ռազմավարական պայմանների շրջանակում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ամրոցների ներսում աշխարհիկ, բնակելի, տնտեսական և երբեմն պաշտամունքային կառույցների տեղաբաշխմանը՝ ամրոցը ներկայացնելով որպես բազմագործառույթ ճարտարապետական համալիր։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է ճարտարապետության պատմության, հնագիտության, պատմական աշխարհագրության և ամրաշինության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ բացահայտելով միջնադարյան հայկական պաշտպանական ճարտարապետության զարգացման բնորոշ գծերը և դրա տեղը հայկական ճարտարապետական ժառանգության մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է իսպաներենի և հայերենի դարձվածաբանական համակարգերում կենդանիների անվանումներ պարունակող կայուն արտահայտությունների զուգադրական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց իմաստային, կառուցվածքային, պատկերավոր և լեզվամշակութային առանձնահատկությունները։ Հետազոտության առանցքում այն դարձվածային միավորներն են, որոնց բաղադրիչներից մեկը կենդանու անուն է և որի միջոցով արտահայտվում են մարդու բնավորությունը, վարքագիծը, արտաքին հատկանիշները, հուզական վիճակը, հասարակական հարաբերությունները կամ տարբեր իրավիճակների գնահատականը։ Քննվում է, թե ինչպես են կենդանիների վերաբերյալ պատմականորեն ձևավորված պատկերացումները վերածվում փոխաբերական նշանակությունների և ամրապնդվում լեզվի դարձվածաբանական համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում երկու լեզուներում նույն կենդանու անվամբ կազմված դարձվածների համեմատությանը՝ պարզելու դրանց իմաստային համապատասխանությունները և տարբերությունները։ Միևնույն կենդանին տարբեր մշակույթներում կարող է կապվել նմանատիպ հատկանիշների հետ, սակայն որոշ դեպքերում ունենալ տարբեր խորհրդանշական կամ գնահատողական նշանակություն, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լեզվի և ազգային մշակույթի փոխհարաբերությունը։ Ուսումնասիրվում են լիարժեք և մասնակի դարձվածաբանական համարժեքները, ինչպես նաև այն միավորները, որոնք մյուս լեզվում չունեն անմիջական համապատասխանություն և պահանջում են բացատրական կամ գործառական համարժեքի ընտրություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում դարձվածների իմաստային դասակարգումը, դրանց դրական, բացասական կամ համատեքստից կախված գնահատողական երանգների ուսումնասիրությունը և խոսքում կիրառման առանձնահատկությունների բացահայտումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դարձվածքների կառուցվածքային տիպերին, քերականական կազմակերպմանը և բաղադրիչների կայունության աստիճանին։ Զուգադրական ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի թարգմանաբանության և օտար լեզվի ուսուցման համար, քանի որ բառացի թարգմանությունը միշտ չէ, որ փոխանցում է դարձվածային միավորի իրական իմաստն ու մշակութային ենթատեքստը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է դարձվածաբանության, իմաստաբանության, զուգադրական լեզվաբանության և լեզվամշակութաբանության մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով բացահայտել իսպաներենի և հայերենի կենդանաբանական բաղադրիչով դարձվածների ընդհանրություններն ու ազգային առանձնահատկությունները։