Սուրբ գրքի վկայությունների և օրինակների ժողովածու

Տնտեսագիտություն

Գիրքը նվիրված է միջազգային մարքեթինգի նշանակության և կիրառական մեխանիզմների ուսումնասիրությանը արտաքին առևտրային հարաբերությունների զարգացման գործընթացում՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Աշխատությունում ներկայացվում են միջազգային շուկաներում գործունեության կազմակերպման սկզբունքները, արտահանման խթանման ուղիները, մրցունակության բարձրացման գործոնները և շուկայական ռազմավարությունների մշակման առանձնահատկությունները։ Հեղինակը վերլուծում է այն դերը, որն ունի մարքեթինգային մոտեցումների կիրառումը երկրի արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնման, հայկական արտադրանքի առաջխաղացման և միջազգային շուկաներում դիրքերի ամրապնդման գործում։ Գրքում ուսումնասիրվում են արտաքին առևտրի վրա ազդող տնտեսական միջավայրը, սպառողական պահանջարկի փոփոխությունները, միջազգային շուկաների հետազոտման մեթոդները, ապրանքների դիրքավորման, գովազդի, բրենդավորման և արտահանման արդյունավետ կազմակերպման խնդիրները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի տնտեսության առանձնահատկություններին, արտահանման ներուժին, միջազգային համագործակցության հնարավորություններին և այն մարտահրավերներին, որոնց բախվում են հայրենական կազմակերպությունները համաշխարհային շուկաներում գործունեություն ծավալելիս։ Աշխատությունը ներկայացնում է տեսական դրույթներ և գործնական առաջարկություններ՝ ուղղված արտաքին առևտրային գործունեության արդյունավետության բարձրացմանը, միջազգային մրցակցության պայմաններում կազմակերպությունների զարգացմանը և երկրի տնտեսական ինտեգրման գործընթացների խորացմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, մարքեթինգի մասնագետների, արտաքին առևտրով զբաղվող կազմակերպությունների ներկայացուցիչների, հետազոտողների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են միջազգային շուկաների կառավարմամբ և Հայաստանի արտաքին տնտեսական զարգացման խնդիրներով։

Մշակույթ

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է միջնադարյան ժողովրդապրոֆեսիոնալ երաժշտական ստեղծագործության լեզվաոճական առանձնահատկությունների բացահայտմանը և վերլուծությանը՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով այն երաժշտական միջոցների, արտահայտչական սկզբունքների և ոճական հատկանիշների վրա, որոնց միջոցով ձևավորվել ու զարգացել է տվյալ ժամանակաշրջանի երաժշտական մտածողությունը։ Ուսումնասիրության հիմքում ժողովրդական և մասնագիտացված երաժշտական ստեղծագործության փոխհարաբերության գաղափարն է, քանի որ միջնադարյան երաժշտական մշակույթում այս երկու ոլորտները հաճախ գոյություն են ունեցել սերտ փոխազդեցության պայմաններում։ Ժողովրդական երաժշտական ավանդույթը կարող էր ծառայել որպես մեղեդիական, ռիթմական և ինտոնացիոն նյութի աղբյուր, իսկ մասնագիտական ստեղծագործությունը այդ նյութը վերամշակել, համակարգել և ենթարկել ավելի բարդ գեղարվեստական ու կառուցվածքային սկզբունքների։ «Ժողովդապրոֆեսիոնալ» երաժշտական ստեղծագործության ուսումնասիրությունը կարևոր է այն պատճառով, որ այն հնարավորություն է տալիս դիտարկել միջնադարյան երաժշտական մշակույթը ոչ միայն որպես ծիսական կամ եկեղեցական արվեստի պատմություն, այլև որպես աշխարհիկ և ժողովրդական ավանդույթների հետ փոխազդող բազմաշերտ համակարգ։ Այս միջավայրում ձևավորվող ստեղծագործությունները կարող էին արտահայտել հասարակության կենցաղը, աշխարհայացքը, զգացմունքները, սոցիալական հարաբերությունները և պատմական հիշողությունը։ Երաժշտական լեզվի ուսումնասիրության առանցքային հարցերից մեկը մեղեդիական մտածողությունն է։ Միջնադարյան ստեղծագործություններում մեղեդու կառուցվածքը կարող է արտահայտվել որոշակի ինտոնացիոն դարձվածքների, ձայնակարգային հարաբերությունների, կրկնությունների, աստիճանական զարգացումների և մեղեդիական հանգուցալուծումների միջոցով։ Այս տարրերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն սկզբունքները, որոնց հիման վրա կազմակերպվել է երաժշտական հնչյունային նյութը։ Ձայնակարգային համակարգը նույնպես կարևոր դեր ունի երաժշտական լեզվի բնութագրման գործում։ Ձայնակարգերի ընտրությունը, դրանց ներսում հնչյունների փոխհարաբերությունները և կայուն ու անկայուն հենակետերի ձևավորումը որոշում են ստեղծագործության ընդհանուր հնչերանգային բնույթը։ Միջնադարյան երաժշտության ուսումնասիրության ժամանակ այդ հարաբերությունները կարևոր են հատկապես այն պատճառով, որ ժամանակակից տոնալ համակարգի հասկացությունները միշտ չէ, որ կարող են ամբողջությամբ փոխանցվել ավելի վաղ երաժշտական մտածողությանը։ Հետևաբար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել նյութը տվյալ մշակույթի և ժամանակաշրջանի երաժշտական համակարգի ներքին տրամաբանության շրջանակում։ Լեզվաոճական առանձնահատկությունների կարևոր բաղադրիչ է նաև ռիթմական կազմակերպվածությունը։ Ժողովրդական երաժշտական ավանդույթների հետ կապված ստեղծագործություններում ռիթմը կարող է կապված լինել խոսքի, շարժման, աշխատանքի, պարի կամ ծիսական գործողության բնույթի հետ։ Ռիթմական կրկնությունները, չափային կառույցները, շեշտադրումների հարաբերությունները և ժամանակային կազմակերպման տարբեր ձևերը ստեղծում են ստեղծագործության յուրահատուկ արտահայտչական կերպարը։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է երաժշտական ժամանակը կազմակերպվել միջնադարյան ստեղծագործության մեջ։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև երաժշտական ձևի ուսումնասիրությունը։ Ստեղծագործության ներքին կառուցվածքը կարող է հիմնված լինել կրկնվող բաժինների, երկմաս կամ բազմամաս կառուցվածքների, մեղեդիական դարձվածքների հաջորդականության և թեմատիկ նյութի զարգացման վրա։ Ձևային կազմակերպվածության վերլուծությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես է ստեղծագործողը կառուցում երաժշտական միտքը և ինչ միջոցներով է ապահովում ամբողջականության զգացումը։ Ժողովրդական ավանդույթի ազդեցության դեպքում ձևային կառուցվածքը կարող է սերտորեն կապված լինել բանավոր փոխանցման և հիշողության մեխանիզմների հետ, քանի որ կրկնությունը և կառուցվածքային պարզությունը նպաստում են ստեղծագործության պահպանմանն ու փոխանցմանը։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ինտոնացիոն բառապաշարի քննությունը։ Առանձին մեղեդիական դարձվածքներ, ռիթմական ձևեր կամ հնչերանգային շարժումներ կարող են կրկնվել տարբեր ստեղծագործություններում՝ ձևավորելով տվյալ մշակութային միջավայրին բնորոշ երաժշտական լեզու։ Այդպիսի ինտոնացիոն միավորների բացահայտումը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր ստեղծագործություններ և պարզել դրանց միջև եղած ընդհանուր հատկանիշները։ Միաժամանակ հնարավոր է ուսումնասիրել անհատական և ավանդական սկզբունքների փոխհարաբերությունը՝ պարզելու համար, թե որքանով է ստեղծագործողը հետևում կայացած երաժշտական մոդելներին և որքանով է դրանք վերափոխում։ Միջնադարյան երաժշտական ստեղծագործության լեզվաոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրության մեջ մեծ նշանակություն ունի բանավոր և գրավոր ավանդույթների հարաբերակցությունը։ Երաժշտական նյութի բանավոր փոխանցումը ենթադրում է որոշակի փոփոխականություն․ նույն ստեղծագործությունը տարբեր կատարողների կամ տարբեր միջավայրերի պայմաններում կարող էր ունենալ տարբեր մեղեդիական, ռիթմական կամ կառուցվածքային դրսևորումներ։ Գրավոր արձանագրումը, ընդհակառակը, փորձում է ֆիքսել երաժշտական նյութի որոշակի տարբերակ։ Այս հանգամանքը պետք է հաշվի առնել միջնադարյան երաժշտական աղբյուրների վերլուծության ժամանակ, քանի որ պահպանված գրառումը կարող է ներկայացնել ոչ թե ստեղծագործության միակ և անփոփոխ ձևը, այլ դրա պատմական տարբերակներից մեկը։ Կարևոր է նաև երաժշտության և խոսքի փոխհարաբերությունը։ Եթե ստեղծագործությունը կապված է բանաստեղծական կամ ծիսական տեքստի հետ, երաժշտական լեզվի կառուցվածքը կարող է պայմանավորված լինել բառերի շեշտադրությամբ, վանկային կառուցվածքով և բովանդակային տրամաբանությամբ։ Մեղեդու շարժումը, ռիթմը և ձևային բաժանումները կարող են համապատասխանել խոսքի կառուցվածքին՝ ստեղծելով երաժշտական և բանավոր արտահայտության միասնական համակարգ։ Այսպիսի փոխհարաբերությունը հատկապես կարևոր է երգային ստեղծագործությունների լեզվաոճական բնութագրման համար։ Ժողովրդական և մասնագիտական երաժշտական մտածողության փոխազդեցությունը կարող է դրսևորվել նաև մեղեդիների կառուցման սկզբունքներում։ Ժողովրդական ավանդույթից փոխանցված ինտոնացիոն ձևերը կարող էին ենթարկվել մասնագիտական մշակման՝ ստանալով ավելի բարդ կառուցվածք կամ նոր գործառույթ։ Մյուս կողմից, մասնագիտական երաժշտության որոշ տարրեր կարող էին ներթափանցել ժողովրդական միջավայր և հետագայում վերածվել ավանդական երաժշտական նյութի։ Այս փոխադարձ գործընթացը ցույց է տալիս, որ ժողովրդական և մասնագիտական երաժշտությունը անհրաժեշտ է դիտարկել ոչ թե որպես միմյանցից մեկուսացված համակարգեր, այլ որպես փոխազդող մշակութային ոլորտներ։ Հետազոտության պատմամշակութային նշանակությունն այն է, որ երաժշտական լեզուն դիտարկվում է որպես տվյալ հասարակության աշխարհայացքի արտահայտման միջոց։ Երաժշտության մեջ պահպանված ինտոնացիոն, ռիթմական և ձևային առանձնահատկությունները կարող են վկայել հասարակության գեղագիտական նախասիրությունների, ծիսական պատկերացումների, սոցիալական կյանքի և մշակութային կապերի մասին։ Հետևաբար երաժշտագիտական վերլուծությունը կարող է լրացնել միջնադարյան հասարակության վերաբերյալ պատմական և մշակութաբանական ուսումնասիրությունները։ Աշխատանքի կարևորությունը պայմանավորված է նաև միջնադարյան երաժշտական ժառանգության համակարգված ուսումնասիրության անհրաժեշտությամբ։ Այդ ժառանգության մի մասը պահպանվել է գրավոր աղբյուրներում, մյուս մասը՝ բանավոր ավանդության միջոցով, իսկ որոշ նյութեր հասանելի են միայն հետագա գրառումների և համեմատական ուսումնասիրությունների շնորհիվ։ Երաժշտական լեզվի և ոճի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս տարբեր աղբյուրներից ստացված տվյալները համադրել և վերականգնել երաժշտական մշակույթի զարգացման ընդհանուր օրինաչափությունները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միջնադարյան ժողովրդապրոֆեսիոնալ երաժշտական ստեղծագործությունը ներկայացնում է որպես բարդ և բազմաշերտ երևույթ, որի լեզվաոճական համակարգը ձևավորվել է ժողովրդական ավանդույթի, մասնագիտական երաժշտական մտածողության, բանավոր փոխանցման և պատմամշակութային միջավայրի փոխազդեցության արդյունքում։ Մեղեդիական, ձայնակարգային, ռիթմական, ձևային և ինտոնացիոն առանձնահատկությունների համակողմանի քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի երաժշտական մտածողության յուրահատկությունները և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու միջնադարյան երաժշտական ժառանգության զարգացման մասին։

Բժշկություն

Աշխատությունը մասնագիտական բառացանկ է, որը ներկայացնում է հիվանդությունների անվանումներն ու դեղերի հատկություններին վերաբերող եզրույթները՝ ֆրանսերենից հայերեն թարգմանությամբ։ Այն նպատակ ունի հայերեն ընթերցողին ծանոթացնելու բժշկական և դեղագիտական բնագավառներում կիրառվող բառապաշարին՝ նպաստելով օտարալեզու մասնագիտական տերմինների իմաստի ընկալմանը և դրանց հայերեն համարժեքների գործածությանը։ Հիվանդությունների անվանումների և դեղերի հատկությունների ընդգրկումը բառացանկը դարձնում է օգտակար լեզվական ու մասնագիտական տեղեկատու՝ հատկապես բժշկական գրականության ընթերցման, թարգմանության և մասնագիտական հաղորդակցության համար։ Նման բառարանային հրատարակությունները կարևոր դեր են ունեցել հայերեն բժշկական տերմինաբանության ձևավորման և զարգացման, գիտական հասկացությունների հայերեն ներկայացման ու մասնագիտական բառապաշարի հարստացման գործում։ Դրանք նաև արտացոլում են ֆրանսերենի՝ որպես գիտական և բժշկական գրականության կարևոր լեզվի ազդեցությունը հայ կրթական ու մասնագիտական միջավայրում։ Հրատարակությունը արժեքավոր նյութ է հայ բժշկական բառարանագրության, դեղագիտական տերմինաբանության և 19-րդ դարի վերջի հայերեն մասնագիտական գրականության ուսումնասիրության համար։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է շիզոֆրենիայի ժամանակ HLA-III գենետիկ բազմազանության և կոմպլեմենտի լեկտինային ուղու ներգրավվածության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով իմունային համակարգի և նյարդաբանական խանգարումների միջև հնարավոր կապերը։ Վերլուծվում են HLA համալիրի III դասի գեների պոլիմորֆիզմները, դրանց ասոցիացիաները հիվանդության առաջացման ռիսկի հետ, ինչպես նաև իմունաբանական պատասխանների կարգավորման առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կոմպլեմենտ համակարգի լեկտինային ուղու ակտիվացման մեխանիզմներին, միկրոգլիայի ակտիվացման գործընթացներին և նեյրոիմունային փոխազդեցություններին, որոնք կարող են դեր ունենալ սինապտիկ pruning-ի և նեյրոդեվելոպմենտալ խանգարումների ձևավորման մեջ։ Ուսումնասիրությունը նաև քննարկում է գենետիկական և իմունաբանական մարկերների հնարավոր կիրառությունը շիզոֆրենիայի վաղ ախտորոշման և ենթատեսակների դասակարգման մեջ։ Աշխատությունը ներկայացնում է մոլեկուլային և կլինիկական տվյալների ինտեգրացված վերլուծություն՝ բացահայտելով իմունոգենետիկ գործոնների կարևորությունը հոգեբուժական հիվանդությունների պաթոգենեզում։

Լեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից անգլերենում խնդրանքի արտահայտման լեզվագործաբանական և հաղորդակցական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում խնդրանքը որպես խոսքային ակտ, դրա կառուցվածքային, իմաստային և գործառական հատկանիշները, ինչպես նաև հաղորդակցական տարբեր իրավիճակներում կիրառվող լեզվական միջոցները։ Վերլուծվում են խնդրանքի ուղղակի և անուղղակի ձևերը, հարցական, հրամայական և պայմանական կառույցների գործածությունը, ինչպես նաև քաղաքավարության և խոսքի մեղմացման տարբեր միջոցները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խոսողի հաղորդակցական նպատակին, զրուցակիցների սոցիալական հարաբերություններին, նրանց միջև հեռավորությանը, հաղորդակցման միջավայրին և իրավիճակի պաշտոնական կամ ոչ պաշտոնական բնույթին։ Դիտարկվում է, թե ինչպես են բառապաշարային, քերականական, շարահյուսական և համատեքստային միջոցները նպաստում խնդրանքի ուժգնության, քաղաքավարության աստիճանի և խոսողի վերաբերմունքի արտահայտմանը։ Քննարկվում են նաև խնդրանքի ընկալման և մեկնաբանման գործընթացները, երբ արտահայտության բառացի իմաստը կարող է տարբերվել հաղորդակցական իրական նպատակից։ Կարևորվում է համատեքստի, խոսքային ռազմավարությունների և մշակութային պայմանավորվածությունների դերը հաջող հաղորդակցության ապահովման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում խնդրանքի ձևերի ընտրությանը և դրանց գործառական տարբերություններին։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու ժամանակակից անգլերենում խնդրանքի ձևավորման ու կիրառման հիմնական օրինաչափությունները, ինչպես նաև բացահայտելու լեզվական ձևի և հաղորդակցական նպատակի փոխկապակցվածությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել անգլերենի լեզվագործաբանության, հաղորդակցական լեզվաբանության, խոսքային ակտերի տեսության, օտար լեզուների դասավանդման և միջմշակութային հաղորդակցության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Հոգեբանություն

Աշխատությունը նվիրված է զորակոչիկների ընտրության գործընթացում հոգեբանական ցուցանիշների նշանակության ուսումնասիրությանը և դրանց կիրառման արդյունավետության գնահատմանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ զինվորական ծառայության համար անձի համապատասխանությունը որոշելիս կարևոր է հաշվի առնել ոչ միայն ֆիզիկական առողջությունն ու ֆիզիոլոգիական տվյալները, այլև հոգեբանական առանձնահատկությունները, որոնք կարող են ազդել ծառայության պայմաններին հարմարվելու, սթրեսային իրավիճակներում գործելու, կարգապահության պահպանման և կոլեկտիվում փոխհարաբերությունների ձևավորման վրա։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են զորակոչիկների հոգեբանական վիճակը բնութագրող տարբեր ցուցանիշներ, դրանց գնահատման մեթոդները և ստացված արդյունքների կիրառման հնարավորությունները ընտրության գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անձնային հատկություններին, հուզական կայունությանը, ուշադրությանը, հիշողությանը, մտածողությանը, արձագանքման արագությանը, հաղորդակցական ունակություններին և սթրեսային ազդեցությունների նկատմամբ դիմադրողականությանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հոգեբանական տվյալների և զինվորական ծառայության տարբեր պահանջների միջև համապատասխանության բացահայտումը, քանի որ տարբեր ծառայողական պայմաններ և մասնագիտական պարտականություններ կարող են պահանջել հոգեբանական առանձնահատկությունների տարբեր համակցություններ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև հոգեբանական թեստավորման և մասնագիտական կողմնորոշման մեթոդներին՝ գնահատելով դրանց տեղեկատվական արժեքը և կիրառելիությունը զորակոչիկների ընտրության ժամանակ։ Կարևորվում է համալիր մոտեցումը, որի դեպքում հոգեբանական ցուցանիշները դիտարկվում են բժշկական, ֆիզիկական և սոցիալական տվյալների հետ փոխկապակցված՝ անհատի ծառայողական հնարավորությունների ավելի ամբողջական գնահատման նպատակով։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել ընտրության գործընթացի կատարելագործմանը, զինծառայողների առավել համապատասխան տեղաբաշխմանը և ծառայության ընթացքում հնարավոր հարմարվողական դժվարությունների կանխատեսմանը։ Միաժամանակ հոգեբանական գնահատումը կարող է օգնել բացահայտելու այն անհատական առանձնահատկությունները, որոնք կարևոր են տարբեր իրավիճակներում որոշումների կայացման, պատասխանատվության, կարգապահության և թիմային աշխատանքի տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ռազմական հոգեբանության, մասնագիտական ընտրության, հոգեախտորոշման և անձի հոգեբանության ոլորտների մասնագետներին, ինչպես նաև զինվորական ծառայության կազմակերպմամբ, զորակոչի գործընթացի կատարելագործմամբ և հոգեբանական գնահատման մեթոդներով զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին ու ուսանողներին։