Ready-made Materials

Աշխատությունը նվիրված է մարդու հասարակական վարքի, քաղաքավարության, բարոյական դաստիարակության և քաղաքական կրթության սկզբունքներին՝ դիտարկելով անհատին որպես հասարակության լիարժեք անդամ, որի գիտելիքները, վերաբերմունքն ու վարքագիծը կարևոր նշանակություն ունեն հանրային կյանքի կազմակերպման համար։ Այն ընդգրկում է քաղաքավարության հասկացությունը ոչ միայն որպես առօրյա շփման արտաքին կանոնների ամբողջություն, այլև որպես հասարակական գիտակցության, փոխադարձ հարգանքի, պատասխանատվության և բարեկիրթ համակեցության դրսևորում։ Քաղաքական կրթության գաղափարը ենթադրում է նաև անհատի ծանոթացում հասարակական հարաբերություններին, հանրային պարտականություններին, իշխանության և հասարակության փոխկապակցվածությանը, ինչպես նաև ընդհանուր բարօրության համար անհրաժեշտ վարքականոններին։ Նման բնույթի աշխատություններում կարևոր տեղ են զբաղեցնում անձնական արժանապատվության պահպանումը, խոսքի ու գործի համապատասխանությունը, հասարակական կարգի նկատմամբ հարգանքը, ուրիշների իրավունքների գիտակցումը և սեփական վարքի հետևանքների ըմբռնումը։ Քաղաքավարությունը ներկայացվում է որպես կրթության գործնական արդյունք, որը ձևավորում է մարդու հաղորդակցական կարողությունները և նպաստում հասարակական հարաբերությունների ներդաշնակությանը։ Հատորի ընդգրկուն ծավալը թույլ է տալիս այն դիտարկել որպես քաղաքացիական ու բարոյական դաստիարակության ավելի ընդարձակ շարքի մաս, որտեղ անհատական վարքի կանոնները կապվում են հասարակական կյանքի ընդհանուր սկզբունքների հետ։ Աշխատությունը կարևոր է հայ կրթական և հասարակագիտական մտքի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ արտացոլում է այն ժամանակաշրջանի պատկերացումները կրթված, պատասխանատու և հասարակական կյանքին գիտակցաբար մասնակցող անհատի ձևավորման վերաբերյալ։

Աշխատությունը ներկայացնում է քաղաքավարության և պատշաճ հասարակական վարքի հիմնական սկզբունքները՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին ծանոթացնել մարդկանց միջև հարգալից, զուսպ և ներդաշնակ հարաբերություններ ձևավորելու կանոններին։ Քաղաքավարությունը դիտարկվում է որպես անձնական դաստիարակության, բարոյական հասունության և հասարակական համակեցության կարևոր բաղադրիչ, որն արտահայտվում է ոչ միայն խոսքի ու դիմելաձևի, այլև վերաբերմունքի, վարքագծի և առօրյա շփումների մեջ։ Նման բնույթի ձեռնարկներում սովորաբար ներկայացվում են ողջույնի, ծանոթության, զրույցի, հյուրասիրության, այցելությունների, սեղանի շուրջ պահվածքի, մեծերի ու փոքրերի նկատմամբ հարգանքի և հասարակական տարբեր միջավայրերում պատշաճ վարվելու կանոնները։ Կարևորվում են խոսքի չափավորությունը, ուշադիր լսելու կարողությունը, դիմացինի արժանապատվությունը հարգելը, բարեկիրթ արտահայտվելը և սեփական վարքի հնարավոր ազդեցությունը շրջապատի վրա գիտակցելը։ Գործնական խորհուրդների միջոցով ընթերցողին առաջարկվում է ձևավորել այնպիսի սովորություններ, որոնք նպաստում են փոխադարձ վստահությանը, խաղաղ հաղորդակցությանը և հասարակական հարաբերությունների կարգավորվածությանը։ Քաղաքավարության կանոնները ներկայացվում են ոչ միայն որպես արտաքին ձևականություններ, այլև որպես ներքին կուլտուրայի և բարոյական արժեքների արտահայտություն։ Աշխատությունը կարևոր է նաև իր ժամանակաշրջանի կրթական ու դաստիարակչական պատկերացումների ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով, թե ինչպիսի վարքականոններ էին համարվում ցանկալի հասարակական կյանքում և ինչպես էին դրանք փոխանցվում ընթերցողին։

Հրատարակությունը ներկայացնում է քառյակների ձևով շարադրված կարճ չափածո ստեղծագործություններ, որոնց բնորոշ են սեղմ արտահայտությունը, մտքի խտությունը և սահմանափակ տողերի միջոցով ամբողջական գաղափար կամ զգացում փոխանցելու ձգտումը։ Քառյակը՝ որպես բանաստեղծական ինքնուրույն ձև, հնարավորություն է տալիս մի քանի տողով արտահայտելու կյանքի, մարդկային բնավորության, բարոյականության, սիրո, ժամանակի, ճակատագրի և հասարակական հարաբերությունների վերաբերյալ ընդհանրացված դիտարկումներ։ «Սակավապատում» բնորոշումը շեշտադրում է խոսքի համառոտությունն ու զուսպ շարադրանքը՝ ենթադրելով, որ ստեղծագործությունների ազդեցությունը պայմանավորված է ոչ թե ծավալուն նկարագրություններով, այլ բառերի ընտրությամբ, իմաստային խտությամբ և արտահայտչականությամբ։ Նման ժողովածուներում հաճախ հանդիպում են խրատական, խորհրդածական, փիլիսոփայական կամ հումորային երանգներ ունեցող բանաստեղծություններ, որոնք ընթերցողին հրավիրում են մտորելու ներկայացված գաղափարների շուրջ։ Գրական տեսանկյունից քառյակները կարևոր են չափածո խոսքի կառուցման, հանգավորման, ռիթմի, պատկերավորության և աֆորիստիկ արտահայտման ուսումնասիրության համար։ Դրանց սեղմ կառուցվածքը պահանջում է մտքի հստակություն և լեզվական ճշգրտություն, քանի որ յուրաքանչյուր տող կարող է ունենալ ինքնուրույն իմաստային նշանակություն և միաժամանակ նպաստել ամբողջ ստեղծագործության գաղափարական ամբողջականությանը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության պատմության, կարճ չափածո ձևերի զարգացման և բանաստեղծական արտահայտչամիջոցների ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Աշխատությունը նվիրված է քրիստոնեական եկեղեցական տարվա կարևորագույն օրերից մեկին՝ Ավագ ուրբաթին, որը խորհրդանշում է Հիսուս Քրիստոսի չարչարանքները, խաչելությունն ու մահը։ Քարոզի հիմնական թեմատիկ առանցքը Քրիստոսի փրկագործական զոհաբերության հոգևոր իմաստն է, նրա տառապանքի և մարդկության փրկության գաղափարի աստվածաբանական մեկնաբանությունը։ Նմանատիպ եկեղեցական քարոզներում սովորաբար անդրադարձ է կատարվում Ավետարաններում նկարագրված իրադարձություններին, Քրիստոսի խոնարհությանը, սիրուն, ներողամտությանը և մարդկային մեղքերի համար կրած զոհաբերությանը։ Հեղինակը, դիմելով հավատացյալների կրոնական զգացմունքներին, կարող է բացահայտել այդ օրվա խորհրդի բարոյական նշանակությունը՝ խրախուսելով ինքնաքննությունը, ապաշխարությունը, հավատարմությունը և հոգևոր վերափոխումը։ Ավագ ուրբաթի խորհուրդը նաև առիթ է խորհելու մարդկային տառապանքի, անարդարության, դավաճանության, անձնազոհության և աստվածային սիրո մասին։ Քարոզի հռետորական կառուցվածքը ենթադրում է աստվածաշնչյան դրվագների մեկնություն, բարոյական խրատներ և հուզական ներգործության միջոցներ, որոնց նպատակն է ունկնդրին ներգրավել տոնի հոգևոր խորհրդածության մեջ։ Այն արժեքավոր է հայ եկեղեցական քարոզագրության, տոնական ծիսական մշակույթի և քրիստոնեական դավանաբանական պատկերացումների ուսումնասիրության համար՝ ներկայացնելով, թե ինչպես էր Ավագ ուրբաթի խորհուրդը բացատրվում և փոխանցվում հավատացյալ համայնքին։

Աշխատությունն իր բնույթով քարոզների ժողովածու է՝ նվիրված Ռուսաստանի կայսր Ալեքսանդր Պավլովիչին՝ Ալեքսանդր Առաջինին։ Այն արտացոլում է հոգևոր խոսքի և պետական իշխանության փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև այն ժամանակաշրջանի հասարակական պատկերացումները միապետի դերի, նրա հեղինակության և կառավարման բարոյական հիմքերի վերաբերյալ։ Վերնագրում օգտագործված «ամենաբարեպաշտ» և «ինքնակալ» բնորոշումները ցույց են տալիս, որ կայսրը ներկայացվում է ոչ միայն որպես քաղաքական առաջնորդ, այլև որպես քրիստոնեական հավատքի, բարեպաշտության և հասարակական կարգի խորհրդանշական պաշտպան։ Նմանատիպ քարոզներում սովորաբար միահյուսվում են կրոնական խրատը, բարոյական արժեքների ընդգծումը, իշխանավորին ուղղված գովեստը և հպատակների հավատարմության գաղափարը։ Հոգևոր տեսանկյունից այսպիսի խոսքը կարող էր ծառայել որպես ունկնդիրներին առաքինության, հնազանդության, միասնության և հանրային պատասխանատվության կոչ անելու միջոց։ Գրական առումով ժողովածուն կարևոր է հանդիսավոր հռետորական լեզվի, կրոնական դարձվածքների և գովաբանական խոսքի կառուցվածքի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև պատմամշակութային վկայություն է՝ ներկայացնելով հայերեն հոգևոր գրավոր խոսքի կապը Ռուսական կայսրության քաղաքական ու հասարակական միջավայրի հետ։ Այս բնույթի հրատարակությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին հոգևոր հեղինակները ձևակերպում իշխանության, հավատի և հասարակական պարտքի գաղափարները տվյալ ժամանակաշրջանում։

Աշխատությունը վերաբերում է լեզվի կառուցվածքի, քերականական օրինաչափությունների և լեզվական երևույթների ուսումնասիրության ընդհանուր սկզբունքներին։ Այն ներկայացնում է լեզվագիտության այն հիմնարար հասկացությունները, որոնց միջոցով հնարավոր է ճանաչել խոսքի կազմությունը, բառերի ձևավորման ու փոփոխության կանոնները և նախադասությունների կառուցման մեխանիզմները։ Լեզվագիտական բնույթի քերականական աշխատություններում սովորաբար քննվում են հնչյունների և վանկերի առանձնահատկությունները, բառերի կազմությունը, խոսքի մասերի դասակարգումը, քերականական կարգերը, ձևաբանությունն ու շարահյուսությունը։ Կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել նաև լեզվի ծագման և զարգացման, բառերի իմաստային հարաբերությունների, լեզվական կանոնների ձևավորման ու գործածության հարցերը։ Այսպիսի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս լեզուն դիտարկելու ոչ միայն որպես հաղորդակցության միջոց, այլև որպես պատմականորեն զարգացող և ներքին օրինաչափություններով կազմակերպված համակարգ։ Քերականական երևույթների դասակարգումն ու բացատրությունը նպաստում են լեզվական վերլուծության հմտությունների զարգացմանը, գրավոր և բանավոր խոսքի գիտակցված կիրառմանը և տարբեր լեզվական կառուցվածքների ընկալմանը։ Աշխատության նշանակությունը կարելի է դիտարկել նաև հայ լեզվաբանական մտքի զարգացման համատեքստում, քանի որ լեզվի մասին համակարգված գիտելիքների տարածումը նպաստել է քերականության՝ որպես գիտական և ուսումնական առարկայի ամրապնդմանը։ Այն հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել հայերենի ուսումնասիրությամբ, քերականագիտական մտքի պատմությամբ և լեզվաբանական գիտելիքների վաղ շրջանի դասավանդման մեթոդներով զբաղվողների համար։

Աշխատությունը իտալերենի քերականական համակարգի հիմնական սկզբունքների ներկայացմանն ուղղված ուսումնական ձեռնարկ է։ Այն նպատակ ունի սովորողին ծանոթացնելու լեզվի կառուցվածքին, բառերի ձևափոխության կանոններին և նախադասության կազմության օրինաչափություններին՝ ապահովելով իտալերենով գրավոր ու բանավոր հաղորդակցվելու նախնական գիտելիքները։ Քերականական շարադրանքը նման բնույթի ձեռնարկներում սովորաբար ընդգրկում է այբուբենի և արտասանության առանձնահատկությունները, խոսքի մասերի դասակարգումը, գոյականների սեռի ու թվի ձևերը, հոդերի կիրառությունը, ածականների համաձայնեցումը, դերանունների գործածությունը և բայերի խոնարհումը։ Առանձին կարևորություն ունեն բայական ժամանակների ու եղանակների կազմությունը, կանոնավոր և անկանոն բայերի ձևերը, օժանդակ բայերի կիրառությունը, ինչպես նաև նախդիրների, մակբայների ու շաղկապների գործառույթները։ Նախադասության կառուցվածքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու բառերի շարադասությունը, հարցական ու ժխտական ձևերի կազմությունը և տարբեր քերականական միավորների փոխհարաբերությունները։ Հիմնական կանոնների համակարգված ներկայացումը նպաստում է լեզվի աստիճանական յուրացմանը, ընթերցանության և թարգմանության հմտությունների զարգացմանը, ինչպես նաև իտալերենով ինքնուրույն մտքեր արտահայտելու կարողության ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարևոր է հայալեզու կրթական գրականության պատմության համար՝ որպես իտալերենի ուսուցմանն ուղղված նյութ, որն արտացոլում է եվրոպական լեզուների նկատմամբ հետաքրքրությունը և օտար լեզուների գիտելիքը հայ ընթերցողին մայրենի լեզվով փոխանցելու կրթական ավանդույթը։

Աշխատությունը ֆրանսերենի քերականության բազմահատոր ուսումնական շարքի երրորդ մասն է, որի նպատակն է շարունակել լեզվի կառուցվածքի և կիրառության կանոնների ուսումնասիրությունը։ Հատորի առանձին բնույթը ենթադրում է, որ այն լրացնում և զարգացնում է նախորդ մասերում ներկայացված լեզվական գիտելիքները՝ ընթերցողին տանելով դեպի քերականական ավելի մանրամասն ու բարդ երևույթների յուրացում։ Նման ուսումնական շարքի առաջադեմ բաժիններում սովորաբար դիտարկվում են բայերի ժամանակների և եղանակների կիրառության նրբությունները, խոնարհման առանձնահատուկ ձևերը, օժանդակ բայերի գործածությունը, բայական դարձվածքները, նախդիրների և շաղկապների նշանակությունը, ինչպես նաև բարդ նախադասությունների կառուցման սկզբունքները։ Կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել նաև շարադասության առանձնահատկությունները, ժխտական և հարցական կառույցները, ուղղակի ու անուղղակի խոսքը և տարբեր քերականական ձևերի իմաստային տարբերությունները։ Այսպիսի նյութի ուսումնասիրությունը սովորողին օգնում է ոչ միայն հիշելու կանոնները, այլև հասկանալու, թե ինչ պայմաններում և ինչ նպատակով են կիրառվում լեզվական տարբեր ձևերը։ Ֆրանսերենի ավելի խորացված իմացությունը կարևոր է գրավոր խոսքի մշակման, բնագրերի ընթերցման, թարգմանության և ճշգրիտ հաղորդակցության համար։ Հատորը արժեքավոր է նաև հայալեզու օտարալեզու կրթական գրականության պատմության տեսանկյունից՝ ցույց տալով ֆրանսերենի ուսուցումը փուլային և համակարգված եղանակով կազմակերպելու, լեզվական գիտելիքները հաջորդաբար խորացնելու և եվրոպական լեզվամշակութային ժառանգությունը հայ ընթերցողին հասանելի դարձնելու ձգտումը։

Աշխատությունը ֆրանսերենի քերականական համակարգի ընդարձակ ներկայացում է, որը նախատեսված է լեզվի կանոնները հետևողականորեն ուսումնասիրելու և դրանք գրավոր ու բանավոր խոսքում կիրառելու համար։ Քերականական նյութի համակարգումը հնարավորություն է տալիս սովորողին աստիճանաբար յուրացնելու ֆրանսերենի կառուցվածքը՝ սկսած բառերի և հնչյունների առանձնահատկություններից մինչև բարդ նախադասությունների կազմությունն ու շարահյուսական հարաբերությունները։ Նման ծավալուն ձեռնարկներում սովորաբար ընդգրկվում են գոյականների քերականական սեռը և թիվը, հոդերի գործածությունը, ածականների համաձայնեցումը, դերանունների տեսակներն ու կիրառությունը, բայերի խոնարհման ձևերը, ժամանակներն ու եղանակները, ինչպես նաև մակբայների, նախդիրների և շաղկապների գործառույթները։ Առանձնահատուկ կարևորություն ունեն բայական խոնարհման բազմազան համակարգը, օժանդակ բայերի կիրառությունը, ժխտական և հարցական կառույցները, ուղղակի ու անուղղակի խոսքը և նախադասության անդամների դասավորությունը։ Կանոնների մանրամասն ուսումնասիրությունը նպաստում է լեզվական ճշգրտության ձևավորմանը, ընթերցանության և թարգմանության հմտությունների զարգացմանը, ինչպես նաև ֆրանսերենով ինքնուրույն հաղորդակցվելու կարողությանը։ Աշխատությունը կարևոր է հայալեզու կրթական գրականության պատմության տեսանկյունից՝ արտացոլելով ֆրանսերենի նկատմամբ հետաքրքրությունը և եվրոպական լեզուների ուսուցումը մայրենի լեզվով կազմակերպելու ձգտումը։ Այն նաև վկայում է քերականական գիտելիքները համակարգված ու մատչելի ձևով փոխանցելու և հայ ընթերցողին եվրոպական լեզվամշակութային միջավայրին հաղորդակից դարձնելու կրթական ավանդույթի մասին։

Աշխատությունը կապված է անտիկ աշխարհի ամենաազդեցիկ քերականական երկերից մեկի՝ Դիոնիսիոս Թրակացու քերականական ուսմունքի հետ։ Դիոնիսիոս Թրակացին հին հունական քերականագիտության նշանավոր ներկայացուցիչներից էր, որի աշխատությունը դարեր շարունակ ծառայել է որպես լեզվի կանոնակարգված ուսումնասիրության և դասավանդման հիմնարար ձեռնարկ։ Նրա քերականական համակարգը լեզուն դիտարկում է որպես փոխկապակցված միավորների ամբողջություն՝ առանձնացնելով հնչյունները, վանկերը, բառերը, խոսքի մասերն ու դրանց գործառույթները։ Հատուկ նշանակություն ունի խոսքի մասերի դասակարգումը, որի շրջանակում ուսումնասիրվում են գոյականը, բայը, դերբայը, հոդը, դերանունը, նախդիրը, մակբայը, շաղկապը և այլ լեզվական միավորներ։ Քննության են առնվում նաև բառերի ձևաբանական հատկանիշները, հոլովական և բայական ձևերը, քերականական սեռը, թիվը, ժամանակը և եղանակը։ Այս մոտեցումը նպաստել է քերականության՝ որպես ինքնուրույն գիտակարգի ձևավորմանն ու հետագա զարգացմանը՝ մեծ ազդեցություն ունենալով հունական, հռոմեական և միջնադարյան լեզվաբանական ավանդույթների վրա։ Երկը կարևոր է նաև հայ քերականագիտական մտքի պատմության համար, քանի որ անտիկ քերականական սկզբունքները երկար ժամանակ ազդեցություն են ունեցել հայերենի քերականության նկարագրության և ուսուցման մեթոդների վրա։ Այն արժեքավոր աղբյուր է դասական լեզվաբանության պատմությամբ, քերականական տեսությունների զարգացմամբ և հին լեզուների ուսումնասիրման ավանդույթներով հետաքրքրվողների համար։

Աշխատությունը նախատեսված է անգլերենի և հայերենի քերականական համակարգերի ուսումնասիրման ու համեմատության համար՝ հայալեզու ընթերցողին տրամադրելով օտար լեզու սովորելու անհրաժեշտ լեզվական հիմք։ Երկու լեզուների զուգահեռ ներկայացումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու դրանց կառուցվածքային նմանություններն ու տարբերությունները, ինչպես նաև անգլերեն քերականական ձևերը կապելու հայերենում արդեն ծանոթ լեզվական երևույթների հետ։ Նման բնույթի ձեռնարկներում սովորաբար ներկայացվում են այբուբենը, արտասանության հիմնական սկզբունքները, խոսքի մասերը, գոյականների թիվն ու պատկանելության ձևերը, դերանունների և ածականների գործածությունը, բայերի խոնարհումը, ժամանակներն ու եղանակները, ինչպես նաև նախադասությունների կազմության կանոնները։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում հարցական և ժխտական կառույցները, օժանդակ բայերի կիրառությունը, բառերի շարադասությունը և անգլերենի ու հայերենի քերականական տարբերությունների բացատրությունը։ Այսպիսի համադրական մոտեցումը նպաստում է ոչ միայն անգլերենի կանոնների յուրացմանը, այլև երկու լեզուներով ճիշտ արտահայտվելու և թարգմանելու հմտությունների զարգացմանը։ Ձեռնարկը կարևոր է հայերենով օտար լեզվի ուսուցման պատմության համար, քանի որ արտացոլում է անգլերենի նկատմամբ կրթական հետաքրքրության ձևավորումն ու հայ ընթերցողին եվրոպական լեզուների հետ ծանոթացնելու ձգտումը։ Այն նաև վկայում է լեզվական գիտելիքները մայրենի լեզվի միջոցով փոխանցելու և համեմատական քերականության սկզբունքները ուսուցման մեջ կիրառելու ավանդույթի մասին։

Աշխատությունը նվիրված է մի քանի լեզուների քերականական կառուցվածքների ներկայացմանն ու համադրմանը՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին ծանոթացնել տարբեր լեզվական համակարգերի ընդհանուր սկզբունքներին և առանձնահատկություններին։ Բազմալեզու քերականական ձեռնարկների կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ լեզվական կանոնները ներկայացվում են մեկից ավելի լեզուների օրինակներով՝ հնարավորություն տալով համեմատելու բառերի ձևափոխությունը, նախադասության կառուցվածքը, քերականական կարգերը և արտահայտման տարբեր միջոցները։ Նման աշխատություններում սովորաբար ուսումնասիրվում են խոսքի մասերը, գոյականների հոլովման ու թվի ձևերը, բայերի խոնարհումը, ժամանակների և եղանակների կազմությունը, դերանունների ու ածականների գործածությունը, ինչպես նաև շարահյուսական կապերն ու բառերի դասավորությունը։ Լեզուների համադրությունը նպաստում է քերականական երևույթների ավելի խոր ընկալմանը և ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող են տարբեր լեզուներ նույն միտքն արտահայտել տարբեր կառուցվածքներով։ Այն օգտակար հիմք է օտար լեզուների ուսուցման, թարգմանության և միջլեզվային հաղորդակցության համար, քանի որ զարգացնում է լեզվական համեմատության ու վերլուծության կարողությունները։ Աշխատանքի առանձնահատկությունն ու արժեքը պայմանավորված են նաև բազմալեզու կրթության պատմական նշանակությամբ․ այն արտացոլում է տարբեր լեզուներ ուսումնասիրելու, դրանց կանոնները համակարգելու և լեզվական գիտելիքները համադրական եղանակով փոխանցելու ձգտումը։ Նման ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել հայ ընթերցողի լեզվական աշխարհայացքի ընդլայնման և եվրոպական ու այլ լեզվական ավանդույթների հետ ծանոթացման գործում։

Աշխատությունը նվիրված է գերմաներենի քերականական համակարգի ներկայացմանն ու լեզվի կառուցվածքային առանձնահատկությունների ուսուցմանը։ Այն նախատեսված է գերմաներեն սովորողների համար՝ օգնելով նրանց հասկանալ լեզվի հիմնական կանոնները, ճանաչել բառերի ձևափոխության օրինաչափությունները և կառուցել քերականորեն ճիշտ նախադասություններ։ Նման բնույթի ձեռնարկներում սովորաբար ուսումնասիրվում են հնչյունների և արտասանության առանձնահատկությունները, բառերի կազմությունը, խոսքի մասերը, գոյականների սեռը, թիվն ու հոլովումը, ածականների հոլովական ձևերը, դերանունների կիրառությունը և բայերի խոնարհումը։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում բայական ժամանակների ու եղանակների կազմությունը, օժանդակ բայերի գործածությունը, նախդիրների և կապերի կիրառման կանոնները, ինչպես նաև նախադասության անդամների դասավորությունն ու շարադասությունը։ Գերմաներենի քերականության առանձնահատկություններից է նաև գոյականների սեռի և հոլովի համաձայնությամբ որոշվող ձևերի բազմազանությունը, ինչը կարևոր է լեզվի ճիշտ յուրացման համար։ Կանոնների համակարգված ուսումնասիրությունը նպաստում է ընթերցանության, գրավոր խոսքի և հաղորդակցման հմտությունների զարգացմանը, ինչպես նաև թարգմանական աշխատանքի համար անհրաժեշտ լեզվական հիմքի ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարևոր է օտար լեզուների ուսուցման պատմության տեսանկյունից՝ արտացոլելով հայալեզու կրթական միջավայրում գերմաներենի նկատմամբ հետաքրքրությունը և եվրոպական լեզուների քերականությունը հայ ընթերցողին հասկանալի ձևով ներկայացնելու ձգտումը։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց դասական գրավոր լեզվի՝ գրաբարի կառուցվածքի և քերականական օրինաչափությունների մանրամասն ուսումնասիրությանը։ Որպես բազմահատոր աշխատության առաջին մաս՝ այն հիմք է ստեղծում գրաբարի լեզվական համակարգը հետևողականորեն ճանաչելու և հետագա քերականական թեմաներն ուսումնասիրելու համար։ Նման ծավալուն քերականական երկերում սովորաբար հանգամանորեն քննվում են լեզվի հնչյունական առանձնահատկությունները, վանկերի և բառերի կազմությունը, խոսքի մասերի դասակարգումը, բառերի ձևափոխության կանոններն ու քերականական կարգերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գոյականների հոլովական համակարգին, ածականների և դերանունների ձևերին, բայերի խոնարհմանը, ժամանակների ու եղանակների արտահայտմանը, ինչպես նաև նախադասության կառուցվածքին և շարահյուսական կապերին։ Գրաբարի ուսումնասիրությունը պահանջում է հաշվի առնել նրա հարուստ ձևաբանական համակարգը, բառերի ճկուն շարադասությունը և դասական գրականության մեջ ամրագրված լեզվական նորմերը։ Այսպիսի աշխատությունը կարևոր ուղեցույց է եղել գրաբարի խորացված ուսուցման, հին հայկական մատենագրության ընթերցման և բնագրերի ճշգրիտ մեկնաբանման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, բանասերներին, պատմաբաններին, ուսուցիչներին և հայ հին գրականությամբ զբաղվող ընթերցողներին։ Գիտական ու կրթական արժեքից բացի՝ երկը վկայում է հայ քերականագիտական մտքի զարգացման, դասական լեզվի կանոնակարգման և գրաբարի պահպանման ու սերունդներին փոխանցելու շարունակական ջանքերի մասին։