Պատրաստի նյութեր

Ֆինանսական վերլուծությունը աուդիտում այն գործընթացն է, որի միջոցով աուդիտորը ուսումնասիրում և գնահատում է կազմակերպության ֆինանսական տեղեկատվությունը՝ նպատակ ունենալով ստանալ ողջամիտ համոզմունք ֆինանսական հաշվետվությունների ճշգրտության և հավաստիության վերաբերյալ։ Այս վերլուծությունը ներառում է եկամուտների, ծախսերի, ակտիվների և պարտավորությունների հարաբերակցությունների ուսումնասիրություն, միտումների վերլուծություն (trend analysis), ինչպես նաև համեմատական ցուցանիշների գնահատում տարբեր հաշվետու ժամանակաշրջանների միջև։ Ֆինանսական վերլուծությունը օգնում է բացահայտել անսովոր փոփոխություններ, հնարավոր սխալներ կամ խարդախության ռիսկեր և ուղղորդում է աուդիտորին ավելի մանրամասն ստուգումների իրականացման ուղղությամբ։ Աուդիտորական ստանդարտ ԱՍ250-ը վերաբերում է օրենքների և կարգավորումների ազդեցությանը աուդիտի վրա (Consideration of Laws and Regulations in an Audit of Financial Statements)։ Այս ստանդարտի համաձայն՝ աուդիտորը պետք է հաշվի առնի, թե արդյոք կազմակերպությունը համապատասխանում է կիրառելի օրենքներին և կարգավորումներին, քանի որ դրանց խախտումները կարող են էական ազդեցություն ունենալ ֆինանսական հաշվետվությունների վրա։ ԱՍ250-ը պահանջում է աուդիտորից գնահատել ռիսկերը, բացահայտել հնարավոր խախտումները և համապատասխանաբար արձագանքել՝ տեղեկացնելով ղեկավարությանը կամ, անհրաժեշտության դեպքում, իրավասու մարմիններին։

Անվանական և իրական վալյուտային փոխարժեքները արտարժույթի շուկայի հիմնական հասկացություններից են, որոնք ցույց են տալիս մեկ երկրի արժույթի արժեքը մյուսի նկատմամբ, բայց տարբեր տեսանկյուններից։ Անվանական փոխարժեքը այն գինն է, որով մեկ երկրի արժույթը փոխանակվում է մյուս երկրի արժույթի հետ՝ առանց գնային մակարդակների հաշվառման։ Օրինակ՝ եթե 1 ԱՄՆ դոլարը հավասար է 400 դրամի, դա անվանական փոխարժեք է։ Այն ցույց է տալիս միայն փոխանակման ընթացիկ շուկայական արժեքը։ Իրական փոխարժեքը, հակառակը, հաշվի է առնում երկրների գնային մակարդակների տարբերությունները և ցույց է տալիս, թե իրականում որքանով են ապրանքները և ծառայությունները համեմատելի տարբեր երկրներում։ Այն հաշվարկվում է՝ օգտագործելով անվանական փոխարժեքը և գնաճի մակարդակները, և արտացոլում է գնողունակության իրական հարաբերակցությունը երկրների միջև։ Եթե մեկ երկրում գները բարձրանում են ավելի արագ, քան մյուսում, ապա նույնիսկ նույն անվանական փոխարժեքի դեպքում իրական փոխարժեքը փոխվում է՝ ազդելով մրցունակության վրա։ Իրական փոխարժեքը կարևոր է միջազգային առևտրի, ներդրումների և տնտեսական քաղաքականության վերլուծության համար, քանի որ այն ցույց է տալիս, թե որքան մրցունակ է երկրի տնտեսությունը համաշխարհային շուկայում։

Ղեկավարի դերերն ու գործառույթները կառավարման համակարգում վերաբերում են այն հիմնական պարտականություններին և վարքագծային դերերին, որոնք իրականացվում են կազմակերպության նպատակների արդյունավետ իրականացման համար։ Ղեկավարը հանդիսանում է կառավարման առանցքային օղակ, որը միավորում է պլանավորումը, կազմակերպումը, մոտիվացիան և վերահսկողությունը՝ ապահովելով կազմակերպության ամբողջական և համակարգված աշխատանքը։ Ըստ կառավարման տեսության՝ ղեկավարը կատարում է երեք հիմնական դերային խումբ՝ միջանձնային, տեղեկատվական և որոշումային դերեր։ Միջանձնային դերերում նա հանդես է գալիս որպես առաջնորդ, թիմի ղեկավար և կապող օղակ աշխատակիցների միջև՝ ապահովելով համագործակցություն և աշխատանքային կարգապահություն։ Տեղեկատվական դերերում ղեկավարը հավաքում, մշակում և փոխանցում է տեղեկատվություն՝ հանդես գալով որպես տեղեկատվության տարածող և ներկայացնող։ Որոշումային դերերում նա զբաղվում է խնդիրների լուծմամբ, ռեսուրսների բաշխմամբ, բանակցություններով և նոր հնարավորությունների բացահայտմամբ։ Կառավարման հիմնական գործառույթները ներառում են պլանավորում (նպատակների սահմանում և ռազմավարության մշակում), կազմակերպում (ռեսուրսների և աշխատանքի բաշխում), ղեկավարում (աշխատակիցների մոտիվացում և ուղղորդում) և վերահսկում (արդյունքների գնահատում և շտկող գործողություններ)։ Այս գործառույթների արդյունավետ իրականացումը ապահովում է կազմակերպության կայուն զարգացում, արտադրողականության բարձրացում և նպատակների հաջող իրականացում։

Մարքեթինգային քաղաքականության հայեցակարգը ներկայացնում է այն սկզբունքների, նպատակների և գործիքների համակարգը, որի միջոցով կազմակերպությունը ուսումնասիրում է շուկան, ձևավորում է պահանջարկը և արդյունավետ կերպով իրականացնում է իր ապրանքների կամ ծառայությունների առաջխաղացումը և վաճառքը։ Այն հիմնված է շուկայի վերլուծության, սպառողների կարիքների բացահայտման և մրցակցային միջավայրի գնահատման վրա։ Մարքեթինգային քաղաքականությունը ներառում է մարքեթինգային համալիրի հիմնական տարրերը՝ ապրանքային քաղաքականություն (product), գնային քաղաքականություն (price), բաշխման կամ դիստրիբուցիոն քաղաքականություն (place) և առաջխաղացման քաղաքականություն (promotion), որոնք միասին հայտնի են որպես 4P մոդել։ Այս համակարգի միջոցով կազմակերպությունը որոշում է, թե ինչ արտադրել, ինչ գնով վաճառել, ինչպես հասցնել սպառողին և ինչպես տեղեկացնել շուկային իր առաջարկի մասին։ Մարքեթինգային քաղաքականության հայեցակարգը նպատակ ունի ապահովել սպառողի բավարարվածությունը և կազմակերպության շահութաբերությունը՝ ստեղծելով հավասարակշռություն շուկայի պահանջների և ընկերության հնարավորությունների միջև։ Ժամանակակից պայմաններում այն նաև ներառում է թվային մարքեթինգի գործիքներ, բրենդինգ և տվյալների վրա հիմնված որոշումների կայացում, ինչը բարձրացնում է մրցունակությունը և շուկայի արդյունավետությունը։

Հարկաբյուջետային քաղաքականությունը պետության տնտեսական քաղաքականության կարևոր բաղադրիչն է, որը ներառում է պետական բյուջեի եկամուտների և ծախսերի կառավարումը՝ նպատակ ունենալով ազդել երկրի տնտեսական զարգացման, զբաղվածության, գնաճի և տնտեսական աճի վրա։ Այն իրականացվում է հիմնականում հարկերի փոփոխման և պետական ծախսերի կարգավորման միջոցով։ Երբ պետությունը ավելացնում է իր ծախսերը կամ նվազեցնում հարկերը, տնտեսությունում աճում է համախառն պահանջարկը, ինչը կարող է խթանել տնտեսական աճը և զբաղվածությունը։ Հակառակ դեպքում՝ հարկերի բարձրացումը կամ ծախսերի կրճատումը կարող է օգտագործվել գնաճը զսպելու և բյուջետային դեֆիցիտը նվազեցնելու համար։ Հարկաբյուջետային քաղաքականությունը կարող է լինել խթանող (expansionary), երբ նպատակն է տնտեսության ակտիվացումը, և զսպող (contractionary), երբ նպատակն է տնտեսության «սառեցումը» և մակրոտնտեսական կայունության ապահովումը։ Այն սերտորեն կապված է պետական բյուջեի կառուցվածքի, պետական պարտքի և տնտեսական ցիկլերի հետ։ Ճիշտ կիրառված հարկաբյուջետային քաղաքականությունը նպաստում է տնտեսական կայունությանը, սոցիալական ծրագրերի ֆինանսավորմանը և երկարաժամկետ զարգացման ապահովմանը։

Տնտեսական անվտանգության հիմնախնդիրները վերաբերում են այն ռիսկերին և մարտահրավերներին, որոնք կարող են սպառնալ երկրի տնտեսական կայունությանը, զարգացմանը և ինքնուրույնությանը։ Տնտեսական անվտանգությունը ենթադրում է այնպիսի պայմանների ստեղծում, որոնց դեպքում պետությունը կարողանում է ապահովել կայուն տնտեսական աճ, ֆինանսական համակարգի կայունություն և բնակչության բավարար կենսամակարդակ՝ անկախ արտաքին և ներքին ճգնաժամերից։ Հիմնական հիմնախնդիրներից են արտաքին տնտեսական կախվածությունը, երբ երկիրը չափազանց մեծ չափով կախված է ներմուծումից կամ արտաքին շուկաներից, ֆինանսական համակարգի անկայունությունը, պետական պարտքի աճը, գնաճը և գործազրկությունը։ Կարևոր խնդիր է նաև էներգետիկ և ռեսուրսային անվտանգությունը, երբ երկիրը չունի բավարար ներքին ռեսուրսներ և կախված է արտաքին մատակարարներից։ Բացի այդ, տնտեսական անվտանգության վրա ազդում են կոռուպցիան, ստվերային տնտեսությունը, ներդրումների անբավարար մակարդակը և տեխնոլոգիական հետամնացությունը։ Տնտեսական անվտանգության ապահովման համար անհրաժեշտ է արդյունավետ պետական քաղաքականություն, դիվերսիֆիկացված տնտեսություն, մրցունակ արտադրություն և կայուն ֆինանսական համակարգ։ Սա թույլ է տալիս նվազեցնել արտաքին ցնցումների ազդեցությունը և ապահովել երկարաժամկետ տնտեսական զարգացում։

Արտաքին տնտեսական կապերը երկրի տնտեսության հարաբերություններն են այլ պետությունների հետ, որոնք իրականացվում են առևտրի, ներդրումների, ծառայությունների, տեխնոլոգիաների փոխանակման և ֆինանսական հոսքերի միջոցով։ Դրանք ապահովում են ազգային տնտեսության ինտեգրումը համաշխարհային տնտեսությանը և նպաստում են տնտեսական աճին, արտադրության ընդլայնմանը և տեխնոլոգիական զարգացմանը։ Արտաքին տնտեսական կապերի հիմնական ձևերն են արտաքին առևտուրը (արտահանում և ներմուծում), օտարերկրյա ներդրումները, միջազգային վարկերը, համատեղ ձեռնարկությունները, ինչպես նաև գիտատեխնիկական համագործակցությունը։ Այս կապերը կարևոր դեր ունեն երկրի տնտեսական հավասարակշռության ապահովման գործում, քանի որ թույլ են տալիս ներմուծել անհրաժեշտ ռեսուրսներ և տեխնոլոգիաներ, ինչպես նաև արտահանել ազգային արտադրանքը դեպի արտաքին շուկաներ։ Միաժամանակ արտաքին տնտեսական կապերը կախված են միջազգային տնտեսական իրավիճակից, փոխարժեքներից, առևտրային քաղաքականությունից և գլոբալ մրցակցությունից։ Ճիշտ կազմակերպված արտաքին տնտեսական քաղաքականությունը նպաստում է երկրի մրցունակության բարձրացմանը, աշխատատեղերի ստեղծմանը և տնտեսական կայուն զարգացմանը։

Տնտեսական համագործակցության և զարգացման կազմակերպությունը միջազգային տնտեսական կազմակերպություն է, որի նպատակն է խթանել անդամ երկրների տնտեսական աճը, ֆինանսական կայունությունը, առևտրի զարգացումը և սոցիալական բարեկեցությունը։ Այն հայտնի է որպես Տնտեսական համագործակցության և զարգացման կազմակերպություն (OECD) և միավորում է զարգացած և զարգացող մի շարք երկրներ, որոնք համագործակցում են տնտեսական քաղաքականությունների համադրության և փորձի փոխանակման միջոցով։ Կազմակերպությունը զբաղվում է մակրոտնտեսական վերլուծություններով, հարկային քաղաքականության ուսումնասիրությամբ, կրթության, աշխատանքի շուկայի և շրջակա միջավայրի քաղաքականությունների գնահատմամբ։ OECD-ի հիմնական դերը միջազգային չափանիշների ձևավորումն է և անդամ երկրների միջև լավագույն փորձի տարածումը՝ նպաստելով արդյունավետ կառավարմանը և կայուն զարգացմանը։ Այն նաև հրապարակում է վիճակագրական տվյալներ, տնտեսական կանխատեսումներ և զեկույցներ, որոնք լայնորեն օգտագործվում են պետական քաղաքականության մշակման և գիտական հետազոտությունների մեջ։ OECD-ի գործունեությունը նպաստում է գլոբալ տնտեսության համագործակցության խորացմանը և տնտեսական քաղաքականությունների համահունչ զարգացմանը տարբեր երկրներում։

Եվրոպական վալյուտային միությունը (European Monetary Union, EMU) տնտեսական և դրամավարկային համագործակցության համակարգ է, որի նպատակն է ապահովել անդամ երկրների միասնական դրամավարկային քաղաքականություն և ընդհանուր արժույթ՝ եվրոն։ Այն հանդիսանում է Եվրոպական միություն ինտեգրացիոն գործընթացի կարևոր փուլերից մեկը և ուղղված է անդամ երկրների տնտեսությունների կայունացմանը, առևտրի հեշտացմանը և ֆինանսական համակարգերի միավորմանը։ Վալյուտային միության հիմնական տարրը միասնական արժույթի՝ եվրոյի ներդրումն է, որը կառավարվում է Եվրոպական կենտրոնական բանկի կողմից։ Այս համակարգում անդամ երկրները կորցնում են իրենց ազգային դրամավարկային քաղաքականության ինքնուրույնությունը՝ փոխանցելով այն ընդհանուր կառավարման մարմիններին։ Եվրոպական վալյուտային միության նպատակներն են գնաճի վերահսկումը, փոխարժեքների կայունության ապահովումը, տնտեսական ինտեգրացիայի խորացումը և ներքին շուկայի արդյունավետության բարձրացումը։ Միաժամանակ այն նպաստում է գործարքների ծախսերի նվազեցմանը և ներդրումների խթանմանը անդամ երկրներում։ Սակայն համակարգը նաև ունի մարտահրավերներ, օրինակ՝ տարբեր երկրների տնտեսական անհավասար զարգացվածությունը և միասնական դրամավարկային քաղաքականության սահմանափակ ճկունությունը։

Թողարկողները, բաժնետերերը և ներդրողները ֆինանսական և կապիտալի շուկաների հիմնական մասնակիցներն են, որոնք ապահովում են կապիտալի ձևավորումը, շրջանառությունը և բաշխումը տնտեսության մեջ։ Թողարկողներ են այն կազմակերպությունները կամ պետական մարմինները, որոնք թողարկում են արժեթղթեր՝ օրինակ բաժնետոմսեր կամ պարտատոմսեր, նպատակ ունենալով ներգրավել ֆինանսական միջոցներ իրենց գործունեության կամ զարգացման ծրագրերի համար։ Բաժնետերերը այն անձինք կամ կազմակերպություններն են, որոնք ձեռք են բերում բաժնետոմսեր և դառնում ընկերության համասեփականատերեր՝ ստանալով շահաբաժիններ և մասնակցելով ընկերության շահույթին ու որոշակի կառավարչական որոշումներին։ Ներդրողները ավելի լայն հասկացություն են և ներառում են բոլոր այն անձանց կամ հաստատություններին, որոնք ներդրում են կատարում ֆինանսական գործիքներում՝ նպատակ ունենալով ստանալ եկամուտ կամ կապիտալի աճ։ Նրանք կարող են լինել ինչպես անհատներ, այնպես էլ բանկեր, ներդրումային ֆոնդեր կամ այլ ֆինանսական կազմակերպություններ։ Այս երեք խմբերը միասին ձևավորում են կապիտալի շուկայի հիմնական շարժիչ համակարգը՝ ապահովելով ֆինանսական ռեսուրսների հոսքը տնտեսության մեջ և նպաստելով տնտեսական զարգացմանը։

Կապիտալի շրջապտույտը վերաբերում է այն գործընթացին, որով կապիտալը շարժվում է տնտեսության տարբեր փուլերով՝ արտադրությունից մինչև շրջանառություն և կրկին վերադառնում է արտադրություն՝ ավելացված արժեք ստեղծելով։ Այս գործընթացում կապիտալը անցնում է երեք հիմնական ձևերով՝ դրամական կապիտալ, արտադրական կապիտալ և ապրանքային կապիտալ։ Դրամական կապիտալը ներդրվում է արտադրության մեջ, դառնում արտադրական միջոցներ և աշխատուժ, այնուհետև ստեղծվում է ապրանք, որը վաճառքի արդյունքում կրկին վերածվում է դրամական կապիտալի՝ արդեն ավելացված արժեքով։ Այս շրջապտույտը շարունակական է և հանդիսանում է կապիտալիստական տնտեսության հիմնական շարժիչ ուժը։ Կապիտալի արագ և արդյունավետ շրջապտույտը նպաստում է տնտեսական աճին, արտադրողականության բարձրացմանը և ներդրումների ընդլայնմանը։

Էլեկտրոնային կոմերցիան (e-commerce) ապրանքների և ծառայությունների առքուվաճառքն է, որը իրականացվում է ինտերնետի միջոցով՝ թվային հարթակներում։ Այն ներառում է առցանց խանութներ, վճարային համակարգեր, թվային շուկաներ և ծառայություններ, որոնք հնարավորություն են տալիս ընկերություններին և անհատներին իրականացնել գործարքներ առանց ֆիզիկական ներկայության։ Էլեկտրոնային կոմերցիան կարող է ունենալ տարբեր ձևեր՝ B2C (բիզնեսից դեպի սպառող), B2B (բիզնեսից դեպի բիզնես), C2C (սպառողից դեպի սպառող) և այլ մոդելներ։ Այս համակարգը ապահովում է արագ և հարմար գնումների հնարավորություն, լայն ընտրություն, գների համեմատման հեշտություն և գլոբալ շուկաների հասանելիություն։ Միևնույն ժամանակ այն պահանջում է վճարային անվտանգության, տվյալների պաշտպանության և լոգիստիկայի արդյունավետ կազմակերպում։ Էլեկտրոնային կոմերցիայի զարգացումը մեծապես կապված է թվային տեխնոլոգիաների, առցանց վճարումների և ինտերնետ հասանելիության ընդլայնման հետ, ինչը այն դարձնում է ժամանակակից տնտեսության կարևոր և արագ աճող ոլորտներից մեկը։

Հարկային քաղաքականությունը պետության տնտեսական քաղաքականության կարևոր բաղադրիչներից է, որը ներառում է հարկերի սահմանումը, հավաքագրումը և դրանց միջոցով տնտեսության կարգավորումը։ Այն զգալի ազդեցություն ունի մակրոտնտեսական իրավիճակների վրա՝ ազդելով տնտեսական աճի, զբաղվածության, գնաճի և պետական բյուջեի հավասարակշռության վրա։ Հարկերի մակարդակի փոփոխությունը կարող է խթանել կամ սահմանափակել տնտեսական ակտիվությունը․ օրինակ՝ հարկերի նվազեցումը սովորաբար մեծացնում է սպառումը և ներդրումները, ինչը նպաստում է տնտեսական աճին, մինչդեռ հարկերի բարձրացումը կարող է զսպել գնաճը, բայց նաև նվազեցնել տնտեսական ակտիվությունը։ Հարկային քաղաքականությունը նաև ազդում է եկամուտների վերաբաշխման վրա՝ նպաստելով սոցիալական հավասարության կամ հակառակը՝ խորացնելով տարբերությունները՝ կախված կիրառվող մոտեցումներից։ Բացի այդ, հարկային համակարգի արդյունավետությունը կարևոր դեր ունի պետական բյուջեի կայունության և պետական ծախսերի ֆինանսավորման համար։ Մակրոտնտեսական մակարդակում ճիշտ մշակված հարկային քաղաքականությունը կարող է ապահովել կայուն տնտեսական զարգացում, նվազեցնել ճգնաժամային ռիսկերը և ստեղծել բարենպաստ միջավայր ներդրումների համար։

Աշխատանքի նորմաների օգտագործումը արտադրական կազմակերպության տնտեսագիտական աշխատանքում հանդիսանում է արտադրողականության պլանավորման, վերահսկման և արդյունավետության գնահատման կարևոր գործիք։ Աշխատանքի նորմաները սահմանում են, թե որքան ժամանակ, ջանք կամ ռեսուրս է անհրաժեշտ որոշակի աշխատանք կատարելու համար, և դրանք օգտագործվում են արտադրական գործընթացների կազմակերպման, աշխատավարձի հաշվարկման և աշխատանքային պլանավորման մեջ։ Նորմաների հիման վրա հնարավոր է որոշել արտադրանքի թողարկման օպտիմալ ծավալները, աշխատողների ծանրաբեռնվածությունը և արտադրական գործընթացների արդյունավետությունը։ Դրանք նաև օգնում են բացահայտել անարդյունավետ հատվածները և բարելավել տեխնոլոգիական գործընթացները՝ նվազեցնելով ծախսերը և բարձրացնելով արտադրողականությունը։ Տնտեսագիտական տեսանկյունից աշխատանքի նորմաները կապ են ստեղծում աշխատանքի քանակի և արդյունքի միջև՝ ապահովելով արդար և չափելի գնահատման համակարգ։ Դրանք լայնորեն կիրառվում են արտադրական ձեռնարկություններում՝ պլանավորման, հաշվառման, վերլուծության և կառավարման գործընթացներում։