Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է սրտամկանի ինֆարկտից հետո զարգացող իշեմիկ միտրալ հետհոսքի ձևավորման մեխանիզմների, ժամանակային փոփոխությունների և դրա առաջացման ու հետագա ընթացքի հետ կապված կանխորոշիչ գործոնների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում սրտամկանի իշեմիկ վնասման հետևանքով ձախ փորոքի կառուցվածքի և գործառույթի փոփոխությունների ազդեցությունն է միտրալ փականի բնականոն աշխատանքի վրա։ Այս վիճակը դիտարկվում է ոչ միայն որպես փականի տեղային փոփոխություն, այլև որպես ձախ փորոքի ձևի, չափերի, կծկողականության և փականային ապարատի տարբեր բաղադրիչների փոխհարաբերությունների խանգարման հետևանք։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարբեր տեղակայման սրտամկանի ինֆարկտների դեպքում առաջացող կառուցվածքային փոփոխություններին և դրանց հնարավոր կապին միտրալ հետհոսքի արտահայտվածության հետ։ Քննվում են ձախ փորոքի վերակառուցման, պատերի շարժունակության տեղային խանգարումների, պապիլյար մկանների և փականային փեղկերի փոխադարձ դիրքի փոփոխությունների նշանակությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հետհոսքի դինամիկայի գնահատումը՝ պարզելու համար, թե ինչպես կարող է դրա արտահայտվածությունը փոփոխվել հիվանդության տարբեր փուլերում և ինչպիսի սրտային կառուցվածքային ու գործառութային ցուցանիշներ են կապված այդ փոփոխությունների հետ։ Կլինիկական և գործիքային տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հնարավոր կանխորոշիչները՝ հաշվի առնելով սրտամկանի վնասման տեղակայումը, ձախ փորոքի չափերն ու գործառույթը, տեղային կծկողականության փոփոխությունները և միտրալ ապարատի երկրաչափական բնութագրերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում էխոսրտագրական գնահատումը, որի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել ինչպես հետհոսքի առկայությունն ու արտահայտվածությունը, այնպես էլ սրտի կառուցվածքային և հեմոդինամիկական փոփոխությունները։ Տարբեր տեղակայման ինֆարկտների համեմատական վերլուծությունը նպաստում է հասկանալու, թե սրտամկանի վնասման անատոմիական առանձնահատկություններն ինչպես կարող են կապված լինել փականային դիսֆունկցիայի ձևավորման հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է սրտաբանության, էխոսրտագրության, սրտի պաթոֆիզիոլոգիայի և կլինիկական կանխատեսման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով առավել ամբողջական պատկերացում կազմել հետինֆարկտային միտրալ հետհոսքի առաջացման, զարգացման և կլինիկական նշանակության մասին։

Աշխատությունը նվիրված է կրծքագեղձի in situ քաղցկեղի կլինիկական ընթացքի, բուժման արդյունքների և կանխորոշիչ նշանակություն ունեցող կլինիկամորֆոլոգիական բնութագրերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հիվանդության տարբեր ձևերի առանձնահատկությունների և բուժումից հետո դիտվող արդյունքների միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունների գնահատումն է։ In situ ձևը դիտարկվում է որպես ախտաբանական գործընթաց, որի դեպքում փոփոխված բջիջները սահմանափակված են իրենց սկզբնական անատոմիական կառուցվածքի սահմաններում, և դրա առանձնահատկությունների ճշգրիտ գնահատումը կարևոր նշանակություն ունի հետագա կլինիկական վարքագծի կանխատեսման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ախտահարման չափին և տեղակայմանը, հյուսվածաբանական կառուցվածքին, բջջային տարբերակման աստիճանին, ախտաբանական փոփոխությունների տարածվածությանը և այլ մորֆոլոգիական ցուցանիշներին, որոնք կարող են տարբեր նշանակություն ունենալ հիվանդության ընթացքի գնահատման ժամանակ։ Քննվում է կլինիկական տվյալների, ախտաբանական հետազոտությունների արդյունքների և երկարաժամկետ դիտարկումների համադրման կարևորությունը՝ տարբեր հիվանդների մոտ արդյունքների տարբերությունները բացատրելու նպատակով։ Հետազոտությունը կարող է ներառել կիրառված բուժական մոտեցումների արդյունքների համեմատական գնահատում՝ առանց բուժման արդյունավետությունը մեկ առանձին գործոնով պայմանավորելու, քանի որ կանխորոշումը ձևավորվում է բազմաթիվ կլինիկական և կենսաբանական բնութագրերի համակցությամբ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տեղային կրկնության հավանականության և դրա հետ կապված գործոնների ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև այն հատկանիշների բացահայտումը, որոնք կարող են նպաստել հիվանդների ռիսկային խմբերի ավելի հիմնավորված տարբերակմանը։ Կլինիկամորֆոլոգիական տվյալների համակարգված վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե որ ցուցանիշներն ունեն առավել նշանակալի կանխորոշիչ արժեք և ինչպես կարող են դրանք լրացնել հիվանդության ընդհանուր կլինիկական գնահատումը։ Աշխատությունում կարող է քննարկվել նաև ախտորոշման ճշգրտության, մորֆոլոգիական դասակարգման և հիվանդների հետագա հսկողության նշանակությունը բուժման արդյունքների գնահատման համար։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է ուռուցքաբանության, մամոլոգիայի, ախտաբանական անատոմիայի և կլինիկական կանխատեսման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հիվանդության տարբեր կլինիկամորֆոլոգիական տարբերակների ընթացքի և բուժման արդյունքների մասին։

Աշխատությունը նվիրված է Իրանում փոքր և միջին ձեռնարկությունների ֆինանսավորման ու վարկավորման համակարգի տնտեսական և ինստիտուցիոնալ հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիության բարելավման հնարավոր ուղղությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում ՓՄՁ-ների գործունեության համար անհրաժեշտ կապիտալի ձևավորման աղբյուրներն են, բանկային վարկավորման պայմանները, սեփական և ներգրավված միջոցների հարաբերակցությունը, ֆինանսական կազմակերպությունների ու ձեռնարկությունների փոխհարաբերությունները և վարկային ռիսկերի գնահատման առանձնահատկությունները։ Փոքր և միջին ձեռնարկատիրությունը դիտարկվում է որպես տնտեսական ակտիվության, զբաղվածության, արտադրության և նորարարական նախաձեռնությունների զարգացման կարևոր հատված, որի կայուն գործունեությունը զգալիորեն կախված է ֆինանսական միջոցների հասանելիությունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն գործոններին, որոնք կարող են սահմանափակել ձեռնարկությունների վարկային ռեսուրսներից օգտվելու հնարավորությունները՝ գրավային ապահովման պահանջներ, տեղեկատվական անհամաչափություն, վարկունակության գնահատման դժվարություններ, ֆինանսական հաշվետվողականության սահմանափակումներ և ֆինանսավորման արժեք։ Քննվում են առևտրային բանկերի և այլ ֆինանսական հաստատությունների դերը, վարկային ռիսկերի կառավարման մոտեցումները և ՓՄՁ-ների առանձնահատկություններին համապատասխան ֆինանսական գործիքների զարգացման հնարավորությունները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև պետական աջակցության ծրագրերին, վարկային երաշխիքների մեխանիզմներին, զարգացման ֆինանսավորման կառույցներին, միկրոֆինանսավորմանը և ֆինանսավորման այլընտրանքային ձևերին՝ գնահատելով դրանց հնարավոր նշանակությունը ֆինանսական հասանելիության ընդլայնման տեսանկյունից։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ձեռնարկությունների ֆինանսական կառավարման որակի, բիզնես պլանավորման, հաշվետվողականության և վարկունակության միջև կապի ուսումնասիրությունը։ Դիտարկվում է նաև մակրոտնտեսական միջավայրի ազդեցությունը ֆինանսավորման պայմանների վրա, քանի որ գնային անկայունությունը, տոկոսադրույքների փոփոխությունները և ֆինանսական համակարգի ընդհանուր պայմանները կարող են անդրադառնալ ինչպես վարկատուների, այնպես էլ վարկառուների վարքագծի վրա։ Միջազգային փորձի համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու այն մոտեցումները, որոնք համապատասխան հարմարեցման դեպքում կարող են օգտակար լինել տեղական ֆինանսական համակարգում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ձեռնարկատիրության ֆինանսավորման, բանկային վարկավորման, ֆինանսական կառավարման և ՓՄՁ քաղաքականության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել փոքր ու միջին ձեռնարկությունների ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիության բարձրացման և վարկավորման համակարգի արդյունավետության կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է խաղողագործության զարգացման տնտեսական, կազմակերպական, ագրոտնտեսական և տարածքային հիմնախնդիրների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Վայոց ձորի մարզի և Գերմանիայի Բադեն-Վյուրտեմբերգ երկրամասի օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում խաղողագործական տնտեսությունների արդյունավետ գործունեության վրա ազդող բնական, արտադրական և շուկայական գործոններն են, ինչպես նաև տարբեր տարածաշրջաններում ձևավորված փորձի համադրման միջոցով ոլորտի զարգացման հնարավոր ուղղությունների բացահայտումը։ Ուսումնասիրվում են հողակլիմայական պայմանների, հողային ռեսուրսների, խաղողի այգիների կառուցվածքի, արտադրության կազմակերպման, աշխատանքի և նյութական ռեսուրսների օգտագործման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խաղողագործության տարածքային մասնագիտացմանը, տնտեսությունների արտադրողականությանը, արտադրական ծախսերին, բերքի իրացման հնարավորություններին և արտադրողի ու վերամշակող կազմակերպությունների միջև տնտեսական հարաբերություններին։ Երկու տարածաշրջանների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու խաղողագործության կազմակերպման տարբեր մոդելներ, գյուղատնտեսական տնտեսությունների կառավարման առանձնահատկություններ և տեղական պայմաններով պայմանավորված զարգացման սահմանափակումներ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև խաղողի տնկարկների արդյունավետ օգտագործմանը, արտադրության տեխնոլոգիական արդիականացմանը, որակի կառավարմանը, մասնագիտացված աշխատուժի նշանակությանը և գյուղատնտեսական ենթակառուցվածքների զարգացմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում շուկայավարման և իրացման համակարգերի ուսումնասիրությունը, քանի որ ոլորտի տնտեսական կայունությունը կախված է ոչ միայն արտադրության ծավալից, այլև արտադրանքի որակից, պահանջարկից, շուկայական դիրքավորումից և արտադրական շղթայի տարբեր մասնակիցների համագործակցությունից։ Դիտարկվում են նաև գյուղատնտեսական քաղաքականության, խորհրդատվական համակարգերի, մասնագիտական կրթության և արտադրողների համագործակցության հնարավոր ազդեցությունները խաղողագործության մրցունակության վրա։ Բադեն-Վյուրտեմբերգի փորձի ուսումնասիրությունը կարող է ծառայել որպես համեմատական նյութ՝ Հայաստանի պայմաններում կիրառելի մոտեցումների առանձնացման համար՝ հաշվի առնելով երկու տարածաշրջանների տնտեսական, բնական և ինստիտուցիոնալ տարբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ագրարային տնտեսագիտության, խաղողագործության, տարածաշրջանային զարգացման և գյուղատնտեսական կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ոլորտի արդյունավետության, կայունության և մրցունակության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է 1950–1980-ական թվականների հայ բանաստեղծության զարգացման հիմնական միտումների, գեղարվեստական որոնումների և բանաստեղծական մտածողության փոփոխությունների գրականագիտական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում տվյալ ժամանակաշրջանի պոեզիայի թեմատիկ, ժանրային, ոճական և պատկերային համակարգերի զարգացումն է՝ դիտարկված հասարակական ու մշակութային միջավայրի փոփոխությունների համատեքստում։ Քննվում է նախորդ գրական ավանդույթների շարունակականությունը և դրանց վերաիմաստավորումը նոր սերնդի հեղինակների ստեղծագործություններում, ինչպես նաև անհատական գեղարվեստական ոճերի ձևավորման գործընթացը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մարդու ներաշխարհի, հայրենիքի, պատմական հիշողության, բնության, սիրո, ժամանակի, անհատի և հասարակության հարաբերությունների գեղարվեստական արտահայտման եղանակներին։ Դիտարկվում է, թե ինչպես են տարբեր փուլերում փոխվում բանաստեղծական խոսքի կառուցվածքը, քնարական հերոսի կերպարը, պատկերային մտածողությունը և հեղինակային աշխարհընկալման արտահայտման ձևերը։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել դասական չափածոյի ավանդույթների և ազատ բանաստեղծական ձևերի հարաբերակցությունը, տաղաչափական որոնումները, լեզվական նորարարությունները, փոխաբերական համակարգի հարստացումը և խորհրդանշական մտածողության զարգացումը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ազգային պատմության և մշակութային հիշողության թեմաների վերաիմաստավորումը, ինչպես նաև անհատական փորձառության և հասարակական իրականության հարաբերակցության խնդիրը։ Տարբեր սերունդների բանաստեղծների ստեղծագործությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գրական զարգացման շարունակականությունն ու ներքին հակասությունները, նոր գեղագիտական սկզբունքների ձևավորումը և բանաստեղծական լեզվի փոփոխությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող է դիտարկվել նաև համաշխարհային գրական գործընթացների և թարգմանական մշակույթի ազդեցությունը հայ պոեզիայի արտահայտչական հնարավորությունների ընդլայնման վրա։ Առանձին ուշադրության է արժանանում բանաստեղծական անհատականության խնդիրը, քանի որ ժամանակաշրջանի ընդհանուր գեղարվեստական միտումները տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում դրսևորվում են յուրահատուկ լեզվական, պատկերային և գաղափարական լուծումներով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գրականության պատմության, պոետիկայի, ոճագիտության և համեմատական գրականագիտության մոտեցումները՝ ներկայացնելով տվյալ ժամանակաշրջանի հայ բանաստեղծությունը որպես բազմաշերտ և շարունակաբար վերափոխվող գեղարվեստական համակարգ։

Աշխատությունը նվիրված է Նար-Դոսի ստեղծագործական աշխարհում կյանքի և մահվան գաղափարական, փիլիսոփայական ու գեղարվեստական մեկնաբանությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում մարդկային գոյության իմաստի, անհատի ներաշխարհի, բարոյական ընտրության, հասարակական միջավայրի և մարդու ճակատագրի փոխհարաբերություններն են, որոնք գրողի արձակում արտահայտվում են կերպարների հոգեբանական ապրումների և կենսական հակասությունների միջոցով։ Կյանքն ու մահը դիտարկվում են ոչ միայն որպես հակադիր գոյաբանական հասկացություններ, այլև որպես գրական կերպարների աշխարհընկալումը, արժեքային համակարգը և վարքագիծը բացահայտող կարևոր գաղափարական առանցքներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հոգեբանական վերլուծության միջոցներին, որոնց օգնությամբ ներկայացվում են մարդու ներքին հակասությունները, հույսերն ու հիասթափությունները, պատասխանատվության զգացումը, միայնությունը և հասարակության հետ ունեցած բարդ հարաբերությունները։ Քննվում է այն հարցը, թե սոցիալական միջավայրը, ընտանեկան հարաբերությունները, նյութական պայմանները և բարոյական նորմերը ինչպես են ազդում կերպարների աշխարհընկալման ու կյանքի վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորման վրա։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ճակատագրի և անձնական ընտրության հարաբերությանը՝ պարզաբանելով, թե գրողի ստեղծագործություններում որքանով է անհատը ներկայացվում սեփական որոշումների հեղինակ և որքանով՝ սոցիալական պայմանների ազդեցությունը կրող անձ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում կերպարների հոգեբանական խորության, ներքին մենախոսության, հեղինակային բնութագրումների, խորհրդանշական պատկերների և հակադրությունների ուսումնասիրությունը։ Կյանքի արժեքի խնդիրը դիտարկվում է նաև սիրո, ընտանիքի, արժանապատվության, բարոյական պատասխանատվության և հասարակական արդարության թեմաների հետ փոխկապակցված։ Միաժամանակ մահվան մոտիվի գրական գործառույթը կարող է բացահայտվել որպես կերպարների արժեքային համակարգը և ստեղծագործության ընդհանուր գաղափարական ուղղվածությունը առավել հստակ արտահայտող միջոց։ Տարբեր ստեղծագործությունների համադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու այս թեմաների զարգացմանը և պարզելու դրանց տեղը գրողի գեղարվեստական մտածողության ամբողջական համակարգում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գրականագիտական, փիլիսոփայական և հոգեբանական վերլուծության մոտեցումները՝ բացահայտելով մարդկային գոյության հիմնարար հարցերի գեղարվեստական իմաստավորումը Նար-Դոսի արձակում և դրանց նշանակությունը նրա ստեղծագործական աշխարհայացքի ընկալման համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հարություն Ալամդարյանի մանկավարժական գործունեության, կրթական հայացքների և հայ կրթամշակութային կյանքում ունեցած դերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում նրա պատկերացումներն են կրթության և դաստիարակության նպատակների, ուսուցչի առաքելության, սովորողների մտավոր ու բարոյական զարգացման, ինչպես նաև ազգային կրթության կազմակերպման վերաբերյալ։ Նրա մանկավարժական ժառանգությունը դիտարկվում է XIX դարի առաջին կեսի հայ հասարակական և մշակութային կյանքի համատեքստում, երբ կրթական հաստատությունների զարգացումը, աշխարհիկ գիտելիքների տարածումը և նոր ուսուցման սկզբունքների ձևավորումը կարևոր նշանակություն էին ձեռք բերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նրա ուսուցչական և կրթական կազմակերպչական գործունեությանը, դասավանդման նկատմամբ ունեցած մոտեցումներին և կրթությունը հասարակության մտավոր առաջընթացի կարևոր միջոց դիտարկելու գաղափարին։ Քննվում է ուսուցման ու դաստիարակության փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ կրթական գործընթացը կարող էր ընկալվել ոչ միայն որպես գիտելիքների փոխանցում, այլև որպես սովորողի բարոյական, մշակութային և մտավոր ձևավորման ամբողջական համակարգ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ մայրենի լեզվի, գրականության, պատմության և ընդհանուր գիտելիքների նշանակությանը կրթության մեջ, ինչպես նաև սովորողների ինքնուրույն մտածողության և ճանաչողական հետաքրքրությունների զարգացման հարցերին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մանկավարժի և սովորողի փոխհարաբերության խնդիրը, ուսուցչի անձնական օրինակի նշանակությունը և կրթական միջավայրի ազդեցությունը երիտասարդ սերնդի ձևավորման վրա։ Ուսումնասիրվում են նաև նրա գործունեության կապերը ժամանակաշրջանի հայ կրթական կենտրոնների, մշակութային շարժումների և մտավորականության հետ՝ հնարավորություն տալով մանկավարժական հայացքները դիտարկել ավելի լայն պատմամշակութային գործընթացների շրջանակում։ Նրա գործունեության գնահատումը նպաստում է XIX դարի հայ մանկավարժական մտքի զարգացման հիմնական միտումների, ավանդական կրթության և նոր կրթական մոտեցումների փոխհարաբերությունների բացահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մանկավարժության պատմության, հայ մշակույթի պատմության և կրթական մտքի ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Հարություն Ալամդարյանի ներդրումը հայ կրթության զարգացման, ուսուցչական գործունեության և մանկավարժական գաղափարների ձևավորման գործընթացում։

Աշխատությունը նվիրված է անգլերեն գեղարվեստական դիսկուրսում քննադատական խոսքային գործողությունների ազդեցության ուսումնասիրությանը՝ գործաբանական և դիսկուրսային մոտեցումների համադրությամբ։ Հետազոտության կենտրոնում այն լեզվական և հաղորդակցական միջոցներն են, որոնց միջոցով քննադատություն արտահայտող խոսքը ներգործում է հասցեատիրոջ զգացմունքների, վերաբերմունքի, վարքի կամ հետագա հաղորդակցական գործողությունների վրա։ Պերլոկուտիվ ազդեցությունը դիտարկվում է որպես խոսքային ակտի արդյունքում առաջացող ազդեցություն, որը կարող է տարբեր լինել խոսողի անմիջական հաղորդակցական նպատակից և պայմանավորված լինել համատեքստով, մասնակիցների փոխհարաբերություններով ու արտահայտության լեզվական ձևակերպմամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ուղղակի և անուղղակի քննադատության ձևերին, գնահատողական բառապաշարին, հեգնանքին, ակնարկին, մեղմացման և ուժգնացման միջոցներին, ինչպես նաև դրանց միջոցով ձևավորվող հաղորդակցական ազդեցությանը։ Քննվում է կերպարների սոցիալական կարգավիճակի, հոգեբանական փոխհարաբերությունների, հաղորդակցական իրավիճակի և նախորդ խոսքային համատեքստի նշանակությունը քննադատության ընկալման ու արձագանքի ձևավորման համար։ Գեղարվեստական դիսկուրսը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն առանձին արտահայտություններ, այլև քննադատական խոսքային գործողությունների տեղը երկխոսության, կերպարային հարաբերությունների և ստեղծագործության ընդհանուր հաղորդակցական կառուցվածքի մեջ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ այնպիսի հնարավոր պերլոկուտիվ հետևանքների, ինչպիսիք են համաձայնությունը, առարկությունը, ինքնարդարացումը, հաղորդակցական լարվածությունը, վարքային փոփոխությունը կամ փոխհարաբերությունների վերաիմաստավորումը՝ դրանք դիտարկելով կոնկրետ տեքստային համատեքստի շրջանակում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում խոսողի մտադրության և հասցեատիրոջ փաստացի արձագանքի տարբերակումը, քանի որ նույն քննադատական արտահայտությունը տարբեր իրավիճակներում կարող է առաջացնել տարբեր ազդեցություններ։ Ուսումնասիրվում է նաև հեղինակի դերը կերպարների խոսքային վարքի կառուցման և ընթերցողի կողմից դրանց մեկնաբանման ուղղորդման գործում։ Լեզվական նյութի գործաբանական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են բառային ընտրությունը, շարահյուսական կառուցվածքը, համատեքստային ենթադրությունները և հաղորդակցական ռազմավարությունները միասին ձևավորում քննադատության ներգործական ուժը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գործաբանության, խոսքային ակտերի տեսության, դիսկուրսի վերլուծության և ոճագիտության մոտեցումները՝ բացահայտելու քննադատության՝ որպես հաղորդակցական գործողության գործառույթներն ու ազդեցության մեխանիզմները անգլերեն գեղարվեստական տեքստերում։

Աշխատությունը նվիրված է կորպորատիվ արժեթղթերի շուկայական գների ձևավորման և դրանց վերլուծության մեթոդաբանական խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի արժեթղթերի կազմակերպված շուկայի տվյալների ու առանձնահատկությունների դիտարկմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում արժեթղթերի գնագոյացման վրա ազդող տնտեսական, ֆինանսական և շուկայական գործոնների բացահայտումն է, ինչպես նաև դրանց գնահատման համար կիրառվող քանակական ու վերլուծական մեթոդների համակարգումը։ Կորպորատիվ արժեթղթերի գինը դիտարկվում է որպես բազմաթիվ փոխկապակցված գործոնների ազդեցությամբ ձևավորվող ցուցանիշ, որի փոփոխությունների ուսումնասիրության համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել թողարկող կազմակերպության ֆինանսական վիճակը, եկամտաբերության սպասումները, ռիսկայնությունը, շուկայական պահանջարկն ու առաջարկը, տոկոսադրույքային միջավայրը, գործարքների ակտիվությունը և ընդհանուր տնտեսական պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հիմնարար և քանակական վերլուծության հնարավորությունների համադրմանը, արժեթղթերի արժեքի գնահատման մոտեցումներին և շուկայական գների շարժընթացի վիճակագրական ուսումնասիրությանը։ Քննվում են ֆինանսական հաշվետվությունների ցուցանիշների, շահութաբերության, պարտքային բեռնվածության, դրամական հոսքերի և այլ կորպորատիվ բնութագրերի հնարավոր կապերը արժեթղթերի շուկայական գնահատականի հետ։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել ժամանակային շարքերի, հարաբերակցային և ռեգրեսիոն վերլուծության, եկամտաբերության ու ռիսկի գնահատման մեթոդների կիրառելիության ուսումնասիրություն՝ հաշվի առնելով տեղական շուկայի տեղեկատվական և կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում շուկայի իրացվելիության խնդիրը, քանի որ գործարքների սահմանափակ ակտիվությունը և առանձին արժեթղթերի շրջանառության առանձնահատկությունները կարող են ազդել գնային տվյալների տեղեկատվական արժեքի և վերլուծական արդյունքների մեկնաբանման վրա։ Դիտարկվում են նաև շուկայական տեղեկատվության հասանելիության, տվյալների համադրելիության և վերլուծության համար բավարար ժամանակային շարքերի ձևավորման խնդիրները։ Տարբեր գնահատման մեթոդների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դրանց առավելություններն ու սահմանափակումները և պարզելու, թե ինչ պայմաններում կարող են դրանք կիրառվել տեղական կապիտալի շուկայի ուսումնասիրության ժամանակ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ֆինանսական վերլուծության, արժեթղթերի գնահատման, տնտեսաչափության և կապիտալի շուկայի ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ուղղված կորպորատիվ արժեթղթերի գնային գործընթացների վերլուծության մեթոդաբանական հիմքերի համակարգմանը և կատարելագործմանը։

Աշխատությունը նվիրված է հետխորհրդային հայ հասարակության սոցիալական վերափոխումների պայմաններում անհատի և հասարակության փոխհարաբերություններում առաջացող օտարման երևույթի սոցիալ-փիլիսոփայական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործընթացներն են, որոնց հետևանքով մարդը կարող է հեռացում կամ անհամապատասխանություն զգալ աշխատանքի, հասարակական ինստիտուտների, մշակութային արժեքների, սոցիալական խմբերի, քաղաքական ու տնտեսական գործընթացների կամ սեփական գործունեության արդյունքների նկատմամբ։ Օտարումը դիտարկվում է որպես բազմաշերտ սոցիալական երևույթ, որի վերլուծությունը պահանջում է տնտեսական, մշակութային, արժեքային և հոգեբանական գործոնների փոխկապակցված դիտարկում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խորհրդային համակարգի փլուզումից հետո ձևավորված նոր հասարակական հարաբերություններին, սոցիալական կառուցվածքի փոփոխություններին, շուկայական հարաբերությունների հաստատմանը, արժեքային համակարգերի վերափոխմանը և անհատական ու կոլեկտիվ ինքնության վերաիմաստավորմանը։ Քննվում է այն հարցը, թե արագ սոցիալական փոփոխությունների պայմաններում ինչպես են վերափոխվում մարդու պատկերացումները հասարակության մեջ իր տեղի, աշխատանքի, սոցիալական պատասխանատվության, հանրային մասնակցության և ապագայի նկատմամբ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ սոցիալական անհավասարության, տնտեսական անորոշության, միգրացիոն գործընթացների, համայնքային կապերի փոփոխության և հասարակական ինստիտուտների նկատմամբ վստահության խնդիրներին՝ դրանք դիտարկելով օտարման հնարավոր սոցիալական համատեքստերի շրջանակում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում օտարման դասական փիլիսոփայական հայեցակարգերի քննությունը և դրանց կիրառելիության գնահատումը հետխորհրդային հասարակությունների ուսումնասիրության համար։ Վերլուծվում են անհատի ինքնաիրացման հնարավորությունների, ազատության և սոցիալական պայմանավորվածության հարաբերությունները, ինչպես նաև այն հակասությունները, որոնք կարող են առաջանալ անձնական նպատակների և հասարակական իրականության միջև։ Հատուկ նշանակություն ունի նաև մշակութային օտարման խնդիրը՝ կապված ավանդական և նոր արժեքների փոխհարաբերության, մշակութային շարունակականության և սոցիալական ինքնության փոփոխությունների հետ։ Հետխորհրդային հայ հասարակությունը դիտարկվում է ավելի լայն հասարակական վերափոխումների համատեքստում՝ միաժամանակ հաշվի առնելով տեղական պատմամշակութային և սոցիալական առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է սոցիալական փիլիսոփայության, սոցիոլոգիայի և հասարակական փոփոխությունների տեսությունների մոտեցումները՝ բացահայտելու օտարման դրսևորումների պատճառները, ձևերը և հասարակական նշանակությունը վերափոխվող սոցիալական միջավայրում։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տեղական ինքնակառավարման համակարգում բյուջետային գործընթացի կազմակերպման և համայնքների ֆինանսական կայունության ապահովման տնտեսական, կառավարչական ու ինստիտուցիոնալ հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում համայնքային բյուջեների ձևավորման, պլանավորման, հաստատման, կատարման և վերահսկման փոխկապակցված փուլերն են, ինչպես նաև տեղական ֆինանսական ռեսուրսների արդյունավետ կառավարման հնարավորությունները։ Բյուջետային գործընթացը դիտարկվում է որպես համայնքային կառավարման կարևոր մեխանիզմ, որի միջոցով ֆինանսական միջոցները կապվում են տեղական զարգացման առաջնահերթությունների, հանրային ծառայությունների մատուցման և համայնքային ծրագրերի իրականացման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում համայնքների սեփական եկամուտների ձևավորման հնարավորություններին, եկամուտների և ծախսերի հավասարակշռությանը, ֆինանսական ինքնուրույնությանը և պետական բյուջեից ստացվող միջոցների դերին։ Քննվում են բյուջետային պլանավորման արդյունավետությունը, եկամուտների կանխատեսման հիմնավորվածությունը, ծախսային առաջնահերթությունների սահմանումը և ֆինանսական միջոցների նպատակային օգտագործման վերահսկողությունը։ Ֆինանսական կայունությունը դիտարկվում է որպես համայնքի՝ իր ընթացիկ պարտավորությունները կատարելու, հանրային ծառայությունների շարունակականությունը պահպանելու և զարգացման ծրագրեր իրականացնելու կարողության հետ կապված բազմագործոն երևույթ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև համայնքների ֆինանսական հնարավորությունների միջև տարբերություններին, հարկաբյուջետային ապակենտրոնացման խնդիրներին, միջբյուջետային հարաբերություններին և ֆինանսական համահարթեցման մեխանիզմների նշանակությանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բյուջետային թափանցիկության, հաշվետվողականության և համայնքի բնակիչների մասնակցության հարցը՝ ֆինանսական որոշումների նկատմամբ հանրային վստահության ամրապնդման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրվում են նաև ֆինանսական ռիսկերի գնահատման, միջնաժամկետ պլանավորման, պարտավորությունների կառավարման և բյուջետային ցուցանիշների մշտադիտարկման հնարավորությունները։ Տեղական ֆինանսների կառավարման արդյունավետության գնահատումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն գործոնները, որոնք սահմանափակում են համայնքների ֆինանսական ինքնուրույնությունն ու երկարաժամկետ զարգացման կարողությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հանրային ֆինանսների, տեղական ինքնակառավարման, բյուջետային կառավարման և տարածքային տնտեսագիտության մոտեցումները՝ ուղղված համայնքային ֆինանսական կառավարման արդյունավետության բարձրացման և ֆինանսապես կայուն տեղական կառավարման համակարգի ձևավորման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ֆոնդային բորսաների գործունեության կազմակերպման, կարգավորման և զարգացման տնտեսական ու ինստիտուցիոնալ հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում արժեթղթերի կազմակերպված շուկայի գործունեության մեխանիզմներն են, բորսայական գործարքների իրականացման սկզբունքները, շուկայի մասնակիցների փոխհարաբերությունները և համապատասխան կարգավորող միջավայրի ձևավորման առանձնահատկությունները։ Ֆոնդային բորսան դիտարկվում է որպես կապիտալի շուկայի կարևոր ենթակառուցվածքային օղակ, որի միջոցով հնարավոր է կազմակերպել արժեթղթերի շրջանառությունը, նպաստել ներդրումային միջոցների վերաբաշխմանը և ապահովել շուկայական տեղեկատվության կենտրոնացված ձևավորում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բորսայական գործունեության իրավական և տնտեսական կարգավորման փոխկապակցվածությանը, շուկայի թափանցիկության, ներդրողների շահերի պաշտպանության, տեղեկատվության հրապարակայնության և գործարքների նկատմամբ վերահսկողության խնդիրներին։ Քննվում են արժեթղթեր թողարկողների, ներդրողների, միջնորդ կազմակերպությունների, բորսայական ենթակառուցվածքների և վերահսկող մարմինների գործառույթներն ու փոխհարաբերությունները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև շուկայի իրացվելիության, արժեթղթերի առաջարկի բազմազանության, ներդրումային ակտիվության և ֆինանսական գործիքների շրջանառության զարգացմանը խոչընդոտող գործոններին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը և տարբեր երկրների ֆոնդային շուկաների կազմակերպման ու վերահսկման մոտեցումների համադրումը՝ Հայաստանի պայմաններում կիրառելի մեխանիզմների բացահայտման նպատակով։ Դիտարկվում են տեխնոլոգիական ենթակառուցվածքների, էլեկտրոնային առևտրային համակարգերի, հաշվարկային և հաշվառման մեխանիզմների զարգացման հնարավոր ազդեցությունները բորսայական գործունեության արդյունավետության վրա։ Կարգավորման կատարելագործումը կարող է դիտարկվել նաև շուկայական ռիսկերի կառավարման, կորպորատիվ կառավարման մշակույթի զարգացման և տեղեկատվական անհամաչափության նվազեցման համատեքստում։ Միաժամանակ կարևորվում է այնպիսի ինստիտուցիոնալ միջավայրի ձևավորումը, որը կարող է նպաստել շուկայի մասնակիցների վստահությանը և կապիտալի շուկայի երկարաժամկետ զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ֆինանսական շուկաների տնտեսագիտության, արժեթղթերի շուկայի, ֆինանսական կարգավորման և ինստիտուցիոնալ տնտեսագիտության մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով Հայաստանում ֆոնդային բորսաների գործունեության արդյունավետ կազմակերպման և հետագա կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է գործարար և կազմակերպական միջավայրում առաջացող կոնֆլիկտների պատճառների, զարգացման օրինաչափությունների և դրանց արդյունավետ կարգավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում միջանձնային, միջխմբային և կազմակերպական հակասություններն են, որոնք կարող են ձևավորվել աշխատակիցների տարբեր շահերի, նպատակների, արժեքների, դերերի, հաղորդակցական խնդիրների, սահմանափակ ռեսուրսների բաշխման կամ կառավարման տարբեր մոտեցումների հետևանքով։ Կոնֆլիկտը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կազմակերպության գործունեությանը խոչընդոտող երևույթ, այլև որպես գործընթաց, որը համապատասխան կառավարման պայմաններում կարող է բացահայտել առկա խնդիրները, նպաստել նոր լուծումների որոնմանը և կազմակերպական հարաբերությունների վերանայմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կոնֆլիկտների առաջացման նախադրյալների վաղ բացահայտմանը, դրանց տեսակների դասակարգմանը և զարգացման փուլերի վերլուծությանը։ Քննվում է կազմակերպական կառուցվածքի, ղեկավարության ոճի, աշխատանքային դերերի հստակության, աշխատակիցների միջև վստահության և ներքին հաղորդակցության ազդեցությունը հակասությունների ձևավորման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ղեկավարի դերը կոնֆլիկտային իրավիճակների կանխարգելման և կարգավորման գործընթացում՝ շեշտադրելով բանակցությունների, փոխզիջման, համագործակցության, միջնորդության և կառուցողական հաղորդակցության նշանակությունը։ Ուսումնասիրվում են նաև կոնֆլիկտային իրավիճակներում մարդկանց վարքային ռազմավարությունները և այն գործոնները, որոնք կարող են պայմանավորել մրցակցային, խուսափողական, հարմարվողական, փոխզիջումային կամ համագործակցային մոտեցումների ընտրությունը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ աշխատանքային սթրեսի, կազմակերպական մշակույթի, իշխանության և պատասխանատվության բաշխման, մասնագիտական շահերի և անձնական հարաբերությունների ազդեցությանը գործարար հակասությունների զարգացման վրա։ Առանձին ուշադրության կարող են արժանանալ գործընկերների, ղեկավարների և ենթակաների, ինչպես նաև կազմակերպության ու արտաքին գործընկերների միջև ծագող տարաձայնությունները։ Կոնֆլիկտների հաղթահարումը դիտարկվում է որպես կառավարման բազմափուլ գործընթաց, որը պահանջում է խնդրի պատճառների բացահայտում, կողմերի դիրքորոշումների և շահերի տարբերակում, հաղորդակցության վերականգնում և փոխընդունելի լուծումների որոնում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է կառավարման հոգեբանության, կազմակերպական վարքի, կոնֆլիկտաբանության և գործարար հաղորդակցության մոտեցումները՝ ներկայացնելով կոնֆլիկտների կանխարգելումն ու կարգավորումը որպես կազմակերպության արդյունավետ գործունեության և առողջ աշխատանքային հարաբերությունների ձևավորման կարևոր բաղադրիչ։

Աշխատությունը նվիրված է հայ կերպարվեստի նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկի ստեղծագործական ժառանգության արվեստաբանական ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով նրա գեղանկարչության ժանրային բազմազանության, պատկերային մտածողության, կոմպոզիցիոն սկզբունքների և ձևաոճական լեզվի առանձնահատկությունների վրա։ Հետազոտության շրջանակում նկարչի ստեղծագործությունները դիտարկվում են հայկական կերպարվեստի զարգացման ընդհանուր համատեքստում՝ բացահայտելով ավանդույթի և անհատական ստեղծագործական մտածողության փոխհարաբերությունները։ Քննվում են պատմական, դիմանկարային, թեմատիկ-կենցաղային, բնանկարային և այլ բնույթի ստեղծագործություններ՝ ուշադրություն դարձնելով յուրաքանչյուր ժանրում կիրառված արտահայտչամիջոցներին և գեղարվեստական խնդիրների լուծման եղանակներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում կոմպոզիցիայի կառուցվածքին, կերպարների փոխհարաբերությանը, շարժման և տարածության կազմակերպմանը, գծի, գույնի, լուսաստվերի և ծավալի կիրառմանը։ Վերլուծվում է մարդկային կերպարի մեկնաբանությունը՝ որպես նկարչի ստեղծագործական համակարգի կարևոր բաղադրիչ, ինչպես նաև կերպարների հոգեբանական և հուզական բնութագրերի արտահայտման գեղանկարչական միջոցները։ Ուշադրություն է դարձվում պատմական թեմաների գեղարվեստական վերաիմաստավորմանը, ազգային մշակութային հիշողության դրսևորումներին և այն պատկերային լուծումներին, որոնց միջոցով պատմական նյութը վերածվում է ինքնուրույն գեղարվեստական իրականության։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել ստեղծագործական տարբեր փուլերի համադրություն՝ բացահայտելով գեղանկարչական լեզվի փոփոխությունները, թեմատիկ նախասիրությունների զարգացումը և ձևային որոնումների շարունակականությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գունային համակարգի ուսումնասիրությունը՝ գույնը դիտարկելով ոչ միայն առարկայական միջավայրի վերարտադրման, այլև տրամադրության, դրամատիզմի և ստեղծագործության ընդհանուր հուզական կառուցվածքի ձևավորման միջոց։ Քննվում են նաև նկարչի անհատական ոճի ձևավորման վրա ազգային գեղարվեստական ավանդույթների, ժամանակաշրջանի մշակութային միջավայրի և կերպարվեստի տարբեր ուղղությունների հնարավոր ազդեցությունները։ Ժանրային և ձևաոճական վերլուծության համադրումը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել ստեղծագործական ժառանգության ներքին զարգացման, գեղարվեստական մտածողության և արտահայտչական համակարգի մասին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է նկարչի արվեստը որպես հայկական գեղանկարչության պատմության նշանակալի երևույթ՝ բացահայտելով նրա ստեղծագործական անհատականությունը, ժանրային հետաքրքրությունների շրջանակը և գեղարվեստական լեզվի առանձնահատկությունները։