Պատրաստի նյութեր

Փողի ծագման նախապայմանները կապված են հասարակության տնտեսական զարգացման այն փուլերի հետ, երբ ապրանքափոխանակությունը դարձել էր լայն տարածում ունեցող երևույթ, և պարզ փոխանակման (բարտերի) համակարգը այլևս չէր բավարարում տնտեսական հարաբերությունների արդյունավետ կազմակերպմանը, քանի որ դժվար էր գտնել փոխադարձ պահանջների համընկնում, գնահատել տարբեր ապրանքների արժեքը և իրականացնել խոշոր կամ երկարաժամկետ գործարքներ։ Այս իրավիճակում ձևավորվեց համընդհանուր համարժեքի անհրաժեշտություն, որը կարող էր ընդունվել բոլորի կողմից որպես փոխանակման միջոց և արժեքի չափման միավոր։ Փողի առաջացման կարևոր նախապայմաններից են աշխատանքի հասարակական բաժանումը, ապրանքային արտադրության զարգացումը, շուկաների ձևավորումը և փոխանակման ծավալների աճը, որոնք միասին ստեղծեցին պայմաններ մեկ միասնական վճարամիջոցի անհրաժեշտության համար։ Փողի նշանակությունը բազմաբնույթ է և արտահայտվում է նրա հիմնական գործառույթներում՝ որպես փոխանակման միջոց, արժեքի չափման միավոր, կուտակման միջոց և վճարման գործիք։ Փողը նպաստում է տնտեսական գործընթացների պարզեցմանը և արագացմանը՝ վերացնելով բարտերային համակարգի սահմանափակումները, ապահովում է գների ձևավորումը և տնտեսական հաշվարկների իրականացման հնարավորությունը, ինչպես նաև հնարավորություն է տալիս կուտակել արժեք և իրականացնել երկարաժամկետ ֆինանսական պլանավորում։ Բացի այդ, փողը հանդիսանում է պետության տնտեսական քաղաքականության կարևոր գործիք, քանի որ դրա միջոցով հնարավոր է կարգավորել դրամաշրջանառությունը, գնաճը և տնտեսական ակտիվությունը։ Ընդհանուր առմամբ, փողի առաջացումը եղել է տնտեսության զարգացման կարևոր շրջադարձային փուլ, որը ապահովել է ժամանակակից շուկայական տնտեսության ձևավորումն ու արդյունավետ գործունեությունը։

Աշխատավարձի ձևերի և համակարգերի արդյունավետ կիրառումը պայմանավորված է այնպիսի կազմակերպական, տնտեսական և իրավական պայմաններով, որոնք ապահովում են աշխատուժի արդար վարձատրություն, աշխատանքի արտադրողականության աճ և ձեռնարկության ընդհանուր արդյունավետության բարձրացում։ Աշխատավարձի հիմնական ձևերն են ժամանակային և գործային (piece-rate) համակարգերը, ինչպես նաև դրանց համակցված տարբերակները, որոնց ճիշտ ընտրությունը կախված է արտադրության բնույթից, տեխնոլոգիական մակարդակից և աշխատանքի չափելիությունից։ Ժամանակային համակարգը առավել արդյունավետ է այն դեպքերում, երբ աշխատանքի արդյունքը դժվար է չափել քանակապես, իսկ գործային համակարգը կիրառվում է այնտեղ, որտեղ հնարավոր է հստակ գնահատել կատարված աշխատանքի ծավալը և որակը։ Արդյունավետ կիրառման կարևոր պայմաններից են աշխատանքի նորմավորման հստակ համակարգի առկայությունը, արդար և թափանցիկ գնահատման չափանիշները, արտադրողականության և որակի վերահսկման մեխանիզմները, ինչպես նաև աշխատավարձի կապը աշխատանքի արդյունքի հետ, ինչը խթանում է աշխատողների մոտիվացիան։ Բացի այդ, անհրաժեշտ է ապահովել ֆինանսական կայունություն և ձեռնարկության վճարունակություն, որպեսզի աշխատավարձի վճարումները լինեն կանոնավոր և ժամանակին, ինչպես նաև հաշվի առնել սոցիալական երաշխիքները և նվազագույն աշխատավարձի պետական կարգավորումը։ Կարևոր պայման է նաև մարդկային ռեսուրսների արդյունավետ կառավարման համակարգի առկայությունը, որը ներառում է վերապատրաստում, աշխատանքի գնահատում և կարիերայի աճի հնարավորություններ։

Աշխատավարձի ձևերի և համակարգերի արդյունավետ կիրառումը պայմանավորված է այնպիսի կազմակերպական, տնտեսական և իրավական պայմաններով, որոնք ապահովում են աշխատուժի արդար վարձատրություն, աշխատանքի արտադրողականության աճ և ձեռնարկության ընդհանուր արդյունավետության բարձրացում։ Աշխատավարձի հիմնական ձևերն են ժամանակային և գործային (piece-rate) համակարգերը, ինչպես նաև դրանց համակցված տարբերակները, որոնց ճիշտ ընտրությունը կախված է արտադրության բնույթից, տեխնոլոգիական մակարդակից և աշխատանքի չափելիությունից։ Ժամանակային համակարգը առավել արդյունավետ է այն դեպքերում, երբ աշխատանքի արդյունքը դժվար է չափել քանակապես, իսկ գործային համակարգը կիրառվում է այնտեղ, որտեղ հնարավոր է հստակ գնահատել կատարված աշխատանքի ծավալը և որակը։ Արդյունավետ կիրառման կարևոր պայմաններից են աշխատանքի նորմավորման հստակ համակարգի առկայությունը, արդար և թափանցիկ գնահատման չափանիշները, արտադրողականության և որակի վերահսկման մեխանիզմները, ինչպես նաև աշխատավարձի կապը աշխատանքի արդյունքի հետ, ինչը խթանում է աշխատողների մոտիվացիան։ Բացի այդ, անհրաժեշտ է ապահովել ֆինանսական կայունություն և ձեռնարկության վճարունակություն, որպեսզի աշխատավարձի վճարումները լինեն կանոնավոր և ժամանակին, ինչպես նաև հաշվի առնել սոցիալական երաշխիքները և նվազագույն աշխատավարձի պետական կարգավորումը։ Կարևոր պայման է նաև մարդկային ռեսուրսների արդյունավետ կառավարման համակարգի առկայությունը, որը ներառում է վերապատրաստում, աշխատանքի գնահատում և կարիերայի աճի հնարավորություններ։

Բյուջեն պետական ֆինանսների կենտրոնացված ֆոնդն է, որի միջոցով պետությունը պլանավորում, հավաքագրում և բաշխում է ֆինանսական միջոցները՝ ապահովելու համար իր սոցիալ-տնտեսական, պաշտպանական և վարչական գործառույթների իրականացումը, իսկ այն սովորաբար արտահայտվում է տարեկան ֆինանսական պլանի տեսքով, որտեղ ամրագրվում են եկամուտների աղբյուրները և ծախսերի հիմնական ուղղությունները։ Բյուջեն հանդիսանում է նաև պետության տնտեսական քաղաքականության կարևոր գործիք, քանի որ դրա միջոցով իրականացվում է տնտեսական աճի խթանում, սոցիալական ապահովություն, ենթակառուցվածքների զարգացում և մակրոտնտեսական կայունության պահպանում։ Բյուջետային իրավունքը իրավական նորմերի համակարգ է, որը կարգավորում է պետական և տեղական բյուջեների կազմման, հաստատման, կատարման և վերահսկման գործընթացները, ինչպես նաև սահմանում է պետական ֆինանսական հարաբերությունների սուբյեկտների իրավունքներն ու պարտականությունները։ Այն ներառում է բյուջետային համակարգի կառուցվածքը, բյուջետային գործընթացի փուլերը, եկամուտների ձևավորման և ծախսերի իրականացման իրավական հիմքերը, ինչպես նաև ֆինանսական վերահսկողության և պատասխանատվության մեխանիզմները։ Բյուջետային իրավունքի միջոցով ապահովվում է ֆինանսական կարգապահությունը, հանրային միջոցների նպատակային օգտագործումը և պետական կառավարման թափանցիկությունը։

Համայնքի բյուջեի եկամուտների աղբյուրների և ծախսերի ուղղությունների կազմն ու կառուցվածքը արտահայտում են տեղական ինքնակառավարման մարմնի ֆինանսական հնարավորությունները և դրանց օգտագործման հիմնական ուղղությունները՝ նպատակ ունենալով ապահովել համայնքի սոցիալ-տնտեսական զարգացումը և բնակչության կենսապայմանների բարելավումը։ Համայնքի բյուջեի եկամուտները ձևավորվում են սեփական եկամուտներից, պետական բյուջեից տրամադրվող դոտացիաներից և սուբվենցիաներից, ինչպես նաև այլ փոխանցումներից ու ոչ հարկային մուտքերից։ Սեփական եկամուտների մեջ հիմնական տեղ են զբաղեցնում տեղական հարկերը և վճարները, գույքահարկը, հողի հարկը, համայնքային ծառայությունների դիմաց գանձվող վճարները և համայնքային գույքի օգտագործումից ստացվող եկամուտները, որոնք ապահովում են համայնքի ֆինանսական ինքնուրույնության հիմքը։ Պետական բյուջեից փոխանցվող միջոցները հիմնականում ուղղված են ֆինանսական հավասարակշռության ապահովմանը և զարգացման ծրագրերի համաֆինանսավորմանը։ Համայնքի բյուջեի ծախսերի կառուցվածքը ներառում է վարչական ծախսեր, սոցիալական ոլորտի ֆինանսավորում, ենթակառուցվածքների զարգացման և պահպանման ծախսեր, կոմունալ ծառայությունների կազմակերպում, կրթական և մշակութային ծրագրերի իրականացում, ինչպես նաև տնտեսական զարգացման նախաձեռնություններ։ Ծախսերի հիմնական նպատակը համայնքային ծառայությունների արդյունավետ մատուցումն է, տեղական ենթակառուցվածքների բարելավումը և բնակչության սոցիալական կարիքների բավարարումը։ Ծախսային կառուցվածքը սովորաբար բաժանվում է ընթացիկ և կապիտալ ծախսերի, որտեղ ընթացիկ ծախսերը ապահովում են ամենօրյա գործունեությունը, իսկ կապիտալ ծախսերը ուղղված են երկարաժամկետ ներդրումներին՝ ճանապարհաշինություն, շենքերի վերանորոգում և համայնքային զարգացում։ Ընդհանուր առմամբ, համայնքի բյուջեի եկամուտների և ծախսերի ճիշտ կառուցվածքը կարևոր նախապայման է ֆինանսական կայունության, արդյունավետ կառավարման և տեղական զարգացման ապահովման համար։

«Հազարամյակի մարտահրավերները» (Millennium Development Challenges) հասկացությունը վերաբերում է 21-րդ դարի սկզբին ձևավորված գլոբալ զարգացման նպատակներին, որոնք արտացոլում են սոցիալական, տնտեսական, իրավական և ինստիտուցիոնալ ոլորտներում առաջացած նոր խնդիրները՝ աղքատության հաղթահարում, կրթության և առողջապահության հասանելիության ապահովում, գենդերային հավասարություն, շրջակա միջավայրի պաշտպանություն և պետական կառավարման արդյունավետության բարձրացում։ Այս մարտահրավերները ուղղակիորեն կապվում են սահմանադրաիրավական արդի զարգացումների հետ, քանի որ դրանց լուծումը պահանջում է պետությունների իրավական համակարգերի արդիականացում, մարդու իրավունքների պաշտպանության ուժեղացում և սահմանադրական երաշխիքների ընդլայնում՝ ապահովելու սոցիալական պետության սկզբունքների իրագործումը։ Ժամանակակից սահմանադրական զարգացումները արտահայտվում են նաև ժողովրդավարական ինստիտուտների ամրապնդմամբ, իրավունքի գերակայության սկզբունքի խորացմամբ և դատական անկախության ապահովմամբ, ինչը անհրաժեշտ պայման է «հազարամյակի մարտահրավերների» լուծման համար, քանի որ առանց արդյունավետ իրավական համակարգի հնարավոր չէ իրականացնել սոցիալական արդարություն և տնտեսական զարգացում։ Միաժամանակ կարևոր է միջազգային իրավունքի և ազգային սահմանադրությունների փոխկապակցվածությունը, որտեղ պետությունները ստանձնում են պարտավորություններ միջազգային պայմանագրերի միջոցով և դրանք ներառում իրենց ներքին իրավական համակարգերում։ Այս գործընթացը նպաստում է նաև պետական կառավարման թափանցիկության բարձրացմանը, կոռուպցիայի նվազեցմանը և քաղաքացիական հասարակության մասնակցության ընդլայնմանը։

Տրանսպորտը և շրջակա միջավայրը սերտորեն փոխկապակցված են, քանի որ տրանսպորտային համակարգերը հանդիսանում են տնտեսական զարգացման և մարդկանց շարժունակության կարևոր գործոն, սակայն միաժամանակ զգալի ազդեցություն ունեն բնապահպանական վիճակի վրա՝ առաջացնելով օդի աղտոտում, աղմուկ, ջերմոցային գազերի արտանետումներ և բնական տարածքների փոփոխություն։ Տրանսպորտային միջոցների, հատկապես ավտոմոբիլային և ավիացիոն տրանսպորտի կողմից արտանետվող ածխաթթու գազը և այլ վնասակար նյութերը նպաստում են կլիմայի փոփոխությանը, օդի որակի վատթարացմանը և մարդու առողջության վրա բացասական ազդեցություններին, ինչպիսիք են շնչառական հիվանդությունները և սրտանոթային խնդիրները։ Բացի այդ, ճանապարհային ենթակառուցվածքների ընդլայնումը կարող է բերել բնական միջավայրերի մասնատման, կենսաբազմազանության կրճատման և հողերի դեգրադացիայի։ Միևնույն ժամանակ ժամանակակից աշխարհում զարգանում են կայուն տրանսպորտի գաղափարները, որոնք ուղղված են շրջակա միջավայրի վրա բացասական ազդեցության նվազեցմանը՝ ներառելով էլեկտրական և հիբրիդային մեքենաների օգտագործումը, հասարակական տրանսպորտի զարգացումը, հեծանվային ենթակառուցվածքների ընդլայնումը և էներգաարդյունավետ տեխնոլոգիաների կիրառումը։ Կարևոր դեր ունի նաև քաղաքային պլանավորումը, որը նպաստում է երթևեկության հոսքերի օպտիմալացմանը և տրանսպորտային ծանրաբեռնվածության նվազեցմանը։ Շրջակա միջավայրի պահպանության տեսանկյունից անհրաժեշտ է նաև պետական կարգավորում՝ արտանետումների ստանդարտների սահմանում, կանաչ տեխնոլոգիաների խրախուսում և հասարակության էկոլոգիական գիտակցության բարձրացում։ Ընդհանուր առմամբ, տրանսպորտի զարգացումը պետք է իրականացվի կայուն զարգացման սկզբունքներին համապատասխան՝ ապահովելով տնտեսական արդյունավետություն, սոցիալական հարմարավետություն և բնապահպանական հավասարակշռություն։

Արժեթղթերի ընթացիկ և ապագա արժեքների գնահատման մեթոդները ֆինանսական վերլուծության կարևոր գործիքներ են, որոնք օգտագործվում են բաժնետոմսերի, պարտատոմսերի և այլ ֆինանսական գործիքների իրական արժեքը որոշելու համար՝ ներդրումային որոշումներ կայացնելու նպատակով։ Ապագա արժեքի գնահատումը հիմնված է այն սկզբունքի վրա, որ ներկայում ներդրված գումարը ժամանակի ընթացքում աճում է տոկոսների կամ եկամտաբերության հաշվին, և այն հաշվարկվում է բարդ տոկոսադրույքի միջոցով, որտեղ հաշվի են առնվում տոկոսադրույքը, ժամանակահատվածը և կապիտալի աճի մեխանիզմը, ինչը թույլ է տալիս կանխատեսել ներդրման արժեքը որոշակի ապագա պահին։ Ընթացիկ արժեքի գնահատումը (դիսկոնտավորում) հակառակ գործընթացն է, որի ընթացքում ապագա դրամական հոսքերը բերվում են ներկա արժեքի՝ կիրառելով դիսկոնտավորման տոկոսադրույք, որը արտացոլում է ժամանակի արժեքը և ռիսկի մակարդակը, և այս մեթոդը հատկապես կարևոր է պարտատոմսերի և երկարաժամկետ ներդրումային նախագծերի գնահատման համար։ Արժեթղթերի գնահատման հիմնական մեթոդներից են դիսկոնտավորված դրամական հոսքերի մեթոդը (DCF), որը հաշվի է առնում բոլոր ապագա եկամուտները և դրանք բերում է ներկա արժեքի, դիվիդենտների դիսկոնտավորման մոդելը բաժնետոմսերի համար, ինչպես նաև պարտատոմսերի եկամտաբերության հաշվարկը մինչև մարման ժամկետ (yield to maturity), որը թույլ է տալիս գնահատել ներդրման ընդհանուր շահութաբերությունը։ Բացի այդ, կիրառվում են նաև շուկայական համեմատական մեթոդներ, որտեղ արժեթղթերի արժեքը համեմատվում է նմանատիպ ընկերությունների կամ ֆինանսական գործիքների հետ։ Այս մեթոդների համադրությունը հնարավորություն է տալիս ներդրողներին ավելի ճշգրիտ գնահատել ռիսկը և եկամտաբերությունը, կայացնել հիմնավորված ներդրումային որոշումներ և արդյունավետ կառավարել ֆինանսական պորտֆելը։

Փոփոխուն ծախքերը այն ծախսերն են, որոնք փոխվում են արտադրության կամ վաճառքի ծավալի փոփոխության հետ՝ աճելով արտադրության ընդլայնման դեպքում և նվազելով դրա կրճատման ժամանակ, այսինքն՝ դրանք անմիջականորեն կախված են արտադրված կամ իրացված արտադրանքի քանակից։ Այս ծախքերի մեջ սովորաբար մտնում են հումքի և նյութերի ծախսերը, արտադրական աշխատողների աշխատավարձը (եթե հաշվարկվում է արտադրանքի ծավալից կախված), էներգիայի և վառելիքի ծախսերը, փաթեթավորման, տեղափոխման և այլ գործառնական ծախսեր, որոնք անմիջականորեն կապված են արտադրական գործընթացի իրականացման հետ։ Փոփոխուն ծախքերը կարևոր դեր ունեն ձեռնարկության ֆինանսական վերլուծության մեջ, քանի որ դրանց ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս գնահատել արտադրանքի ինքնարժեքը, հաշվարկել շահութաբերությունը և որոշել արտադրության օպտիմալ ծավալը։ Դրանք հակադրվում են հաստատուն ծախքերին, որոնք չեն փոխվում արտադրության ծավալից կախված և մնում են համեմատաբար կայուն կարճաժամկետ շրջանում։ Փոփոխուն ծախքերի ճիշտ կառավարումը հնարավորություն է տալիս ձեռնարկությանը բարձրացնել արդյունավետությունը, նվազեցնել ինքնարժեքը և բարելավել մրցունակությունը շուկայում։

Փողի էությունը պայմանավորված է նրա՝ որպես համընդհանուր համարժեքի և փոխանակման միջոցի դերով, որը թույլ է տալիս հեշտացնել ապրանքների և ծառայությունների փոխանակումը, հանդես գալ որպես արժեքի չափման միավոր, կուտակման միջոց և վճարման գործիք, և այն առաջացել է այն պատմական փուլում, երբ պարզ ապրանքափոխանակությունը այլևս չէր ապահովում արդյունավետ տնտեսական հարաբերություններ, ինչի արդյունքում ձևավորվեց մեկ ընդհանուր ընդունված փոխանակման միջոց։ Փողի էվոլյուցիան անցել է մի քանի փուլերով՝ սկսած ապրանքային փողերից (օրինակ՝ անասուններ, աղ, մորթիներ), հետո՝ մետաղական փողերի (ոսկի, արծաթ, պղինձ), այնուհետև՝ թղթադրամների և վերջապես ժամանակակից անկանխիկ և էլեկտրոնային փողերի, որոնք հիմնված են բանկային համակարգերի և թվային տեխնոլոգիաների վրա, որտեղ արժեքը այլևս ֆիզիկական նյութով չէ ապահովված, այլ պետության և ֆինանսական համակարգի վստահությամբ։ Դրամական համակարգի էությունը արտահայտում է տվյալ երկրի կամ տնտեսական տարածքի փողի կազմակերպման, թողարկման և շրջանառության կանոնների ամբողջությունը, որը ներառում է դրամական միավորը, դրա թողարկման կարգը, փոխարժեքային ռեժիմը և դրամաշրջանառության վերահսկման մեխանիզմները, իսկ այն սովորաբար ղեկավարվում է կենտրոնական բանկի կողմից՝ ապահովելով գների կայունություն և ֆինանսական համակարգի հավասարակշռություն։ Դրամական զանգվածը (money supply) ներկայացնում է տնտեսությունում շրջանառվող փողի ընդհանուր ծավալը՝ ներառելով կանխիկ դրամը, բանկային ավանդները և այլ բարձր իրացվելի ֆինանսական գործիքներ, և այն բաժանվում է տարբեր ագրեգատների (օրինակ՝ M0, M1, M2), որոնք արտացոլում են փողի իրացվելիության տարբեր մակարդակները։ Դրամական զանգվածի փոփոխությունները ուղղակի ազդեցություն ունեն գնաճի, տնտեսական աճի և տոկոսադրույքների վրա, քանի որ փողի ավելցուկը կարող է առաջացնել գնաճային ճնշումներ, իսկ դրա կրճատումը՝ տնտեսական ակտիվության դանդաղում։ Ընդհանուր առմամբ, փողի էությունը, նրա պատմական զարգացումը, դրամական համակարգի կառուցվածքը և դրամական զանգվածի կառավարումը կազմում են ժամանակակից դրամավարկային քաղաքականության հիմքը։

Ֆինանսների էությունը պայմանավորված է հասարակության մեջ ձևավորվող տնտեսական հարաբերություններով, որոնք կապված են դրամական միջոցների ձևավորման, բաշխման և օգտագործման հետ, և դրանք առաջանում են պետության, ձեռնարկությունների և բնակչության միջև եկամուտների ու ծախսերի շարժի գործընթացում, հատկապես այն փուլում, երբ ապրանքային արտադրությունն ու դրամական շրջանառությունը դառնում են տնտեսության հիմնական կազմակերպման ձևը, ինչի արդյունքում ֆինանսները հանդես են գալիս որպես պետության և տնտեսության կառավարման կարևոր գործիք։ Ֆինանսների ծագումը կապված է ապրանքադրամական հարաբերությունների զարգացման, պետության առաջացման և հարկային համակարգերի ձևավորման հետ, երբ անհրաժեշտություն է առաջացել կենտրոնացված դրամական միջոցների ստեղծման՝ պետական կարիքների, ռազմական, սոցիալական և վարչական ծախսերի ֆինանսավորման համար։ Դրամաշրջանառությունը ներկայացնում է տնտեսության մեջ փողի շարունակական շարժը՝ ապրանքների և ծառայությունների փոխանակման, աշխատավարձերի վճարման, հարկերի հավաքագրման և վարկային հարաբերությունների միջոցով, և այն կարող է լինել կանխիկ և անկանխիկ ձևերով, որտեղ ժամանակակից տնտեսություններում գերակշռում է անկանխիկ դրամաշրջանառությունը՝ բանկային համակարգի և էլեկտրոնային վճարումների զարգացման շնորհիվ։ Դրամի շրջապտույտի արագությունը ցույց է տալիս, թե միջին հաշվով մեկ դրամային միավորը քանի անգամ է օգտագործվում որոշակի ժամանակահատվածում ապրանքների և ծառայությունների փոխանակման համար, և այն կարևոր մակրոտնտեսական ցուցանիշ է, որը ազդում է գների մակարդակի, գնաճի և տնտեսական ակտիվության վրա։ Դրամի արագության աճը սովորաբար վկայում է տնտեսական ակտիվության բարձրացման կամ գնաճային ճնշումների մասին, իսկ դրա նվազումը կարող է ցույց տալ տնտեսական դանդաղում կամ փողի նկատմամբ պահանջարկի աճ։ Ընդհանուր առմամբ, ֆինանսները, դրամաշրջանառությունը և դրամի շրջապտույտի արագությունը միասին ձևավորում են տնտեսության ֆինանսական համակարգի հիմնական մեխանիզմները, որոնք ապահովում են ռեսուրսների բաշխումն ու տնտեսական գործընթացների կայունությունը։

Հաշվապահական հաշվառման նշանակությունը կայանում է նրանում, որ այն հանդիսանում է տնտեսավարող սուբյեկտների ֆինանսատնտեսական գործունեության համակարգված գրանցման, դասակարգման, ամփոփման և վերլուծության հիմնական գործիք, որը հնարավորություն է տալիս ստանալ ճշգրիտ և ամբողջական տեղեկատվություն կազմակերպության գույքի, պարտավորությունների, եկամուտների և ծախսերի վերաբերյալ։ Հաշվապահական հաշվառումը ապահովում է կառավարման համար անհրաժեշտ տեղեկատվական բազա, որի հիման վրա ղեկավարությունը կարող է ընդունել հիմնավորված տնտեսական որոշումներ, գնահատել ձեռնարկության ֆինանսական վիճակը, պլանավորել գործունեությունը և վերահսկել ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը։ Բացի ներքին կառավարչական նշանակությունից, հաշվապահական հաշվառումը ունի նաև արտաքին կարևորություն, քանի որ այն ծառայում է պետության հարկային մարմիններին, ներդրողներին, վարկատուներին և այլ շահառուներին՝ ապահովելով թափանցիկություն և հաշվետվողականություն։ Դրա միջոցով հնարավոր է գնահատել կազմակերպության շահութաբերությունը, վճարունակությունը և ֆինանսական կայունությունը, ինչպես նաև կանխել ֆինանսական խախտումները և ապահովել օրենսդրական պահանջների կատարումը։ Հաշվապահական հաշվառման ճիշտ կազմակերպումը նպաստում է տնտեսական գործունեության արդյունավետության բարձրացմանը, ռիսկերի նվազեցմանը և կազմակերպության երկարաժամկետ զարգացմանը։

Ժամանակակից էկոլոգիական կրթության ռազմավարական ուղղությունները Հայաստանի Հանրապետությունում ձևավորվում են կայուն զարգացման գաղափարախոսության, բնապահպանական անվտանգության ապահովման և հասարակության էկոլոգիական գիտակցության բարձրացման անհրաժեշտության հիման վրա՝ նպատակ ունենալով կրթական համակարգի բոլոր մակարդակներում ձևավորել բնության նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունք և գիտակցված վարքագիծ։ Այս ռազմավարական ուղղությունները ներառում են էկոլոգիական կրթության ինտեգրումը դպրոցական և բարձրագույն կրթական ծրագրերում՝ որպես միջառարկայական բաղադրիչ, բնապահպանական արժեքների և կայուն զարգացման սկզբունքների ուսուցումը վաղ տարիքից, ինչպես նաև գործնական հմտությունների ձևավորումը՝ կապված բնության պահպանության, ռեսուրսների խնայող օգտագործման և թափոնների կառավարման հետ։ Կարևոր ուղղություններից է նաև ուսուցիչների մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացումը և նրանց շարունակական վերապատրաստումը, որպեսզի նրանք կարողանան ժամանակակից մեթոդներով փոխանցել էկոլոգիական գիտելիքները և ձևավորել սովորողների ակտիվ քաղաքացիական դիրքորոշում։ Զուգահեռաբար զարգանում են ոչ ֆորմալ կրթության ձևերը՝ էկոլոգիական ակումբներ, երիտասարդական նախաձեռնություններ, հասարակական կազմակերպությունների ծրագրեր և համայնքային նախագծեր, որոնք նպաստում են գործնական ներգրավվածությանը և բնապահպանական խնդիրների լուծմանը տեղական մակարդակում։ Ռազմավարական ուղղությունների մեջ կարևոր տեղ ունի նաև տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառումը կրթական գործընթացում՝ էլեկտրոնային ռեսուրսների, ինտերակտիվ հարթակների և հեռավար ուսուցման միջոցով էկոլոգիական գիտելիքների տարածման համար։ Այս քաղաքականությունը համակարգվում է պետական կրթական կառույցների, մասնավորապես Ministry of Education, Science, Culture and Sports of the Republic of Armenia-ի կողմից՝ համագործակցելով բնապահպանական կազմակերպությունների և միջազգային գործընկերների հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս համապատասխանեցնել ազգային կրթական համակարգը գլոբալ էկոլոգիական կրթության չափանիշներին և ապահովել երկարաժամկետ կայուն զարգացման նպատակների իրականացումը Armenia-ում։

Ձեռնարկության միջոցները այն բոլոր տնտեսական ռեսուրսներն են, որոնք անհրաժեշտ են նրա արտադրական և տնտեսական գործունեությունը իրականացնելու համար, և դրանք ներառում են ինչպես նյութական ակտիվներ՝ շենքեր, սարքավորումներ, հումք, արտադրական պաշարներ, այնպես էլ ոչ նյութական ակտիվներ՝ արտոնագրեր, լիցենզիաներ, ծրագրային ապահովում և կազմակերպական արժեքներ, ինչպես նաև դրամական միջոցներ և դրանց համարժեքներ, որոնք ապահովում են ընթացիկ հաշվարկների իրականացումը։ Ձեռնարկության միջոցները սովորաբար բաժանվում են հիմնական (երկարաժամկետ օգտագործման ակտիվներ) և շրջանառու միջոցների (կարճաժամկետ օգտագործման և արագ սպառվող ակտիվներ), որոնց համադրությունը ձևավորում է արտադրական գործընթացի նյութական հիմքը և ապահովում է ձեռնարկության գործունեության շարունակականությունը։ Այս միջոցների ձևավորման աղբյուրները բաժանվում են սեփական և փոխառու աղբյուրների։ Սեփական աղբյուրների մեջ են մտնում կանոնադրական կապիտալը, շահույթը, ամորտիզացիոն հատկացումները և այլ ներքին ֆինանսական ռեսուրսներ, որոնք գտնվում են ձեռնարկության լիարժեք տնօրինման տակ, մինչդեռ փոխառու աղբյուրները ներառում են բանկային վարկերը, պարտատոմսերի թողարկումը, մատակարարների պարտքերը և այլ արտաքին ֆինանսավորման ձևեր, որոնք ժամանակավոր են և ենթադրում են վերադարձման պարտավորություն։ Այս կառուցվածքը թույլ է տալիս ձեռնարկությանը հավասարակշռել ֆինանսական անկախությունն ու զարգացման հնարավորությունները՝ ըստ ռիսկերի և եկամտաբերության։