Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է Լոռե միջնադարյան բերդաքաղաքի պատմությանը, հնագիտական ուսումնասիրությանը և պեղումների արդյունքում բացահայտված նյութական մշակույթին։ Լոռեն Հայաստանի միջնադարյան կարևոր ամրոցային և քաղաքային կենտրոններից էր, որի դիրքը, պաշտպանական համակարգը և կառուցապատումը նշանակալի դեր են ունեցել տարածաշրջանի պատմական ու քաղաքական կյանքում։ Հնագիտական հետազոտությունների ներկայացումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու բերդաքաղաքի տարածական կառուցվածքը, պաշտպանական պարիսպները, աշտարակները, բնակելի և հասարակական շինությունները, ինչպես նաև տնտեսական ու կենցաղային նշանակության կառույցները։ Պեղումների ընթացքում հայտնաբերված խեցեղենը, մետաղական իրերը, զարդերը, գործիքները, դրամները և այլ նյութական վկայությունները տեղեկություններ են հաղորդում քաղաքի բնակչության առօրյայի, արհեստների, առևտրի, տնտեսական հարաբերությունների և մշակութային կապերի մասին։ Հուշարձանի ուսումնասիրությունը կարևոր է միջնադարյան հայկական քաղաքաշինության, ամրոցաշինական արվեստի և ճարտարապետական ավանդույթների բացահայտման համար։ Աշխատությունը համադրում է պատմական և հնագիտական մոտեցումները՝ նպաստելով Լոռե բերդաքաղաքի զարգացման փուլերի, պատմական նշանակության և տարածաշրջանային կապերի առավել ամբողջական ընկալմանը։ Այն արժեքավոր նյութ է Հայաստանի միջնադարյան պատմությամբ, հնագիտությամբ և պատմաճարտարապետական ժառանգությամբ հետաքրքրվողների համար։

Գ. Գ. Սարգսյանի աշխատությունը ներկայացնում է պատմամշակութային հուշարձանների պահպանության տեսական և գործնական հիմունքները՝ նախատեսված բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ուսանողների համար։ Դասընթացը վերաբերում է մշակութային ժառանգության պահպանության նշանակությանը, հուշարձանների պատմական, գիտական, գեղարվեստական և հասարակական արժեքին, ինչպես նաև դրանց պաշտպանության ու խնամքի կազմակերպման հիմնական սկզբունքներին։ Հուշարձանների պահպանությունը դիտարկվում է որպես պատմական հիշողության և ազգային մշակութային ինքնության շարունակականությունն ապահովող կարևոր գործունեություն։ Ուսումնասիրության շրջանակում ընդգծվում են հուշարձանների բացահայտման, հաշվառման, փաստագրման, ուսումնասիրության, պահպանական վիճակի գնահատման և վերականգնման հետ կապված հարցերը։ Կարևորվում է նաև պատմական միջավայրի ամբողջականության պահպանումը, հուշարձանների նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունքի ձևավորումը և դրանց օգտագործման ու հանրահռչակման ընթացքում պահպանական պահանջների կիրառումը։ Դասընթացը կարող է օգտակար լինել մշակութաբանության, պատմության, հնագիտության, ճարտարապետության, թանգարանագիտության և մշակութային ժառանգության կառավարման ոլորտների ուսանողների ու մասնագետների համար։ Այն նպաստում է հուշարձանների պահպանության հիմնարար հասկացությունների յուրացմանը և մշակութային արժեքների նկատմամբ մասնագիտական ու հասարակական պատասխանատվության գիտակցմանը։

Ժողովածուն ներառում է երաժշտության և պարի պատկերագրական արտացոլմանն առնչվող գիտական զեկուցումների հիմնադրույթներ՝ ներկայացված Երևանում անցկացված առաջին միացյալ սիմպոզիումի շրջանակում։ Նյութերը նվիրված են երաժշտական և պարային մշակույթի ուսումնասիրմանը տեսողական արվեստի ու պատկերային աղբյուրների միջոցով։ Պատկերագրությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են երաժիշտները, երաժշտական գործիքները, պարողները և պարային շարժումները ներկայացվել տարբեր ժամանակաշրջանների արվեստի գործերում, ձեռագրերում, որմնանկարներում, մանրանկարներում, քանդակներում և այլ պատկերային հուշարձաններում։ Այսպիսի ուսումնասիրությունները կարևոր են անցյալի երաժշտական ու պարային ավանդույթների վերակազմության, կատարողական մշակույթի առանձնահատկությունների, գործիքների տեսակների և շարժումների բնույթի բացահայտման համար։ Միաժամանակ դրանք նպաստում են արվեստի տարբեր ճյուղերի փոխառնչությունների և պատկերային աղբյուրների պատմամշակութային նշանակության ըմբռնմանը։ Գիտական քննարկումների համատեղ ձևաչափը հնարավորություն է ստեղծում երաժշտագետների, արվեստաբանների, պարագետների և մշակույթի պատմաբանների մոտեցումների համադրման համար։ Ժողովածուն արժեքավոր նյութ է հայկական և համաշխարհային երաժշտական ու պարային մշակույթի պատկերագրական վկայությունների, ինչպես նաև արվեստի պատմության միջառարկայական ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։

Ա. Ա. Մանուչարյանի աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի IV–XI դարերին վերաբերող շինարարական վկայագրերի քննությանը՝ դրանք դիտարկելով որպես պատմական և ճարտարապետական կարևոր սկզբնաղբյուրներ։ Շինարարական արձանագրությունները, որոնք պահպանվել են եկեղեցիների, վանական համալիրների, աշխարհիկ կառույցների և այլ շինությունների պատերին կամ առանձին քարերի վրա, արժեքավոր տեղեկություններ են հաղորդում միջնադարյան Հայաստանի շինարարական գործունեության, ճարտարապետական նախաձեռնությունների և հասարակական կյանքի մասին։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու կառույցների հիմնադրման, վերակառուցման ու նորոգման հանգամանքները, պատվիրատուների և շինարարական աշխատանքներին մասնակցած անձանց հիշատակությունները, ինչպես նաև ժամանակաշրջանի պատմական իրադարձությունների արձագանքները։ Վկայագրերի լեզվական, բովանդակային և պատմական քննությունը նպաստում է միջնադարյան Հայաստանի ժամանակագրության, տեղանունների, անձնանունների, իշխանական ու եկեղեցական կառույցների և սոցիալական հարաբերությունների ուսումնասիրմանը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայկական վիմագրության և ճարտարապետության պատմության հետազոտության համար՝ միավորելով գրավոր սկզբնաղբյուրների վերլուծությունը պատմական հուշարձանների ուսումնասիրության հետ։ Այն օգտակար է պատմաբանների, վիմագրագետների, ճարտարապետության պատմությամբ զբաղվող մասնագետների և միջնադարյան Հայաստանի մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվողների համար։

Հրատարակությունը նախատեսված է Քրիստոսի 1870 և Հայոց ՌՅԺԹ թվականի համար և ներկայացնում է ժամանակի հաշվարկման ու օրերի կազմակերպմանն ուղղված օրացուցային տեղեկություններ։ Այն արտացոլում է 19-րդ դարի հայ հասարակության մեջ գործածվող ժամանակագրական համակարգերը և հայկական ու քրիստոնեական թվականությունների համատեղ կիրառությունը։ Օրացույցները կարևոր դեր են ունեցել ոչ միայն առօրյա կյանքում՝ օրերի, ամիսների և տոների որոշման ու ժամանակի պլանավորման գործում, այլև հասարակական և մշակութային տեղեկատվության տարածման մեջ։ «Համազգային» բնորոշումը մատնանշում է հրատարակության՝ հայ ընթերցողների ավելի լայն շրջանակին ուղղված նշանակությունը։ Նման օրացույցները հաճախ ծառայել են որպես գործնական տեղեկատուներ՝ միավորելով ժամանակագրական տվյալները, տոնացուցային տեղեկությունները և հանրային կյանքի համար անհրաժեշտ այլ նյութեր։ Դրանք նաև պատմական աղբյուրներ են՝ ուսումնասիրելու տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական տոմարային ավանդույթները, ժամանակի կազմակերպման եղանակները, տպագրական մշակույթը և հայալեզու տեղեկատու գրականության զարգացումը։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, մատենագետներին, տոմարագիտությամբ զբաղվողներին և 19-րդ դարի հայ մշակութային կյանքի ուսումնասիրողներին։

Աշխատությունը ներկայացնում է արևելյան աշխարհի վերաբերյալ հիշատակագրական նյութեր, որոնք քաղված են նամակներից և ընթերցողին են փոխանցում տարբեր ժամանակների իրադարձությունների, մարդկանց, միջավայրերի ու հասարակական կյանքի մասին տեղեկություններ։ Նամակագրությունը պատմական սկզբնաղբյուրների կարևոր տեսակներից է, քանի որ հաճախ արտացոլում է ոչ միայն պաշտոնական իրադարձությունները, այլև անձնական դիտարկումները, ժամանակակիցների տպավորությունները, միջավայրի առանձնահատկություններն ու տվյալ ժամանակաշրջանի մտավոր հետաքրքրությունները։ Նամակներից առանձնացված հատվածների համադրումը հնարավորություն է տալիս տարբեր դիտանկյուններից պատկերացում կազմելու Արևելքի պատմական և մշակութային միջավայրի մասին։ Նման նյութերը կարող են արժեքավոր լինել պատմական հիշողության, միջմշակութային կապերի, հասարակական հարաբերությունների և անցյալի առօրյա կյանքի ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև որպես վավերագրական ու հուշագրական բնույթի ժողովածու, որտեղ անձնական գրավոր վկայությունները ձեռք են բերում պատմական տեղեկության նշանակություն։ Այն կարող է օգտակար լինել արևելագիտությամբ, պատմագրությամբ, նամակագրության ժանրով և պատմական սկզբնաղբյուրների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։

Աշխատության վերնագիրը մատնանշում է Փարիզում տեղի ունեցող իրադարձությունների, հասարակական երևույթների կամ դրանց շուրջ ձևավորված արձագանքների ներկայացումը։ Այն կարող է անդրադառնալ ֆրանսիական մայրաքաղաքի քաղաքական, մշակութային և հասարակական կյանքին՝ դիտարկելով տարբեր իրադարձությունների նկատմամբ հանրային վերաբերմունքը, մտավորական շրջանակների դիրքորոշումները և ժամանակի հասարակական տրամադրությունները։ «Արձագանք» հասկացությունը ենթադրում է ոչ միայն իրադարձությունների արձանագրում, այլև դրանց մեկնաբանում, գնահատում և քննարկում, ինչի շնորհիվ նյութը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նաև որպես ժամանակաշրջանի հասարակական մտքի արտահայտություն։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել 19-րդ դարի վերջի եվրոպական և հայ հասարակական միջավայրերի փոխառնչությունների, Փարիզի՝ որպես քաղաքական ու մշակութային կենտրոնի ընկալման, ինչպես նաև հայերեն հրապարակախոսական գրականության ուսումնասիրության համար։ Վերնագրից հնարավոր չէ հստակ որոշել, թե կոնկրետ որ իրադարձություններին կամ թեմաներին է նվիրված գիրքը, ուստի այն բնութագրելիս կարևոր է պահպանել վերնագրով մատնանշվող ընդհանուր ուղղվածությունը՝ առանց որոշակի պատմական դեպքեր վերագրելու։

Ժողովածուն ընդգրկում է արձակ և չափածո գրական ստեղծագործություններ՝ ներկայացնելով գեղարվեստական խոսքի երկու հիմնական ձևերը մեկ հրատարակության շրջանակում։ Արձակ բաժինը կարող է ներառել պատմողական, նկարագրական կամ խոհական բնույթի երկեր, որոնց միջոցով հեղինակները ներկայացնում են մարդկային հարաբերություններ, առօրյա կյանք, հասարակական դիտարկումներ և անհատական ապրումներ։ Չափածո ստեղծագործություններն իրենց հերթին արտահայտում են մտքերն ու զգացմունքները բանաստեղծական լեզվով՝ կիրառելով չափ, ռիթմ, պատկերավոր արտահայտություններ և գեղարվեստական տարբեր հնարներ։ Այսպիսի համատեղ ժողովածուները կարևոր են 19-րդ դարի հայ գրական կյանքի ուսումնասիրության համար, քանի որ հնարավորություն են տալիս դիտարկելու ժամանակաշրջանի գրական ճաշակն ու ստեղծագործական հետաքրքրությունները, ինչպես նաև արձակի և պոեզիայի զարգացման ընթացքը։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, գրական ժանրերի ձևավորմամբ և արևելահայ գրական միջավայրի ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։

Հրատարակությունը ներկայացնում է արձակ և չափածո ստեղծագործությունների ժողովածուի չորրորդ համարը՝ միավորելով գեղարվեստական խոսքի երկու հիմնական ձևերը։ Արձակ և չափածո երկերի համատեղ ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ծանոթանալու գրական արտահայտման տարբեր եղանակների, թեմատիկ մոտեցումների և ոճական առանձնահատկությունների։ Արձակ ստեղծագործություններում մտքերն ու իրադարձությունները ներկայացվում են պատմողական շարադրանքով, իսկ չափածո երկերում գեղարվեստական արտահայտչականությունն ապահովվում է բանաստեղծական կառուցվածքի, ռիթմի, հանգի և պատկերավորման միջոցների կիրառմամբ։ Ժողովածուի նման կառուցվածքը կարող է ներառել տարբեր բովանդակության և բնույթի գրական գործեր՝ արտացոլելով ժամանակաշրջանի ստեղծագործական հետաքրքրություններն ու գրական ճաշակը։ Համարի հերթական համարը վկայում է հրատարակության շարունակական բնույթի մասին և այն դիտարկելու հնարավորություն է տալիս որպես պարբերաբար կամ մասերով ներկայացվող գրական շարքի բաղկացուցիչ։ Առանց առանձին ստեղծագործությունների բովանդակության վերաբերյալ լրացուցիչ տվյալների հնարավոր չէ հստակեցնել դրանց հեղինակային կազմը կամ թեմատիկ ուղղվածությունը։ Այդուհանդերձ, հրատարակությունն արժեքավոր է 19-րդ դարի հայ գրական կյանքի, արձակի և պոեզիայի զարգացման, ինչպես նաև Սանկտ Պետերբուրգի հայ տպագրական ու մշակութային միջավայրի ուսումնասիրության համար։

Վ. Ճիզմեճյանի այս հիշատակագրական աշխատությունը նվիրված է Միքայել վարդապետ Ալեքսանդրյանի կյանքին, եկեղեցական ծառայությանը և հիշատակին։ Նա զբաղեցրել է Երուսաղեմի արքեպիսկոպոսի և կաթողիկոսական խորհրդականի կարևոր պաշտոնները՝ իր գործունեությամբ առնչվելով Հայ Առաքելական Եկեղեցու հոգևոր ու վարչական կյանքին։ Հրատարակության բնույթը մատնանշում է հարգանքի և երախտագիտության արտահայտություն՝ ուղղված հանգուցյալ հոգևորականին, որի մահը ներկայացվում է որպես եկեղեցական և հասարակական նշանակություն ունեցող կորուստ։ Հիշատակագրական նյութը կարևոր է հոգևորականի անձի, եկեղեցական աստիճանի, զբաղեցրած պաշտոնների և պատմական միջավայրի վերաբերյալ տեղեկությունների պահպանման տեսանկյունից։ Նման հրատարակությունները սովորաբար նպատակ են ունեցել հավերժացնելու եկեղեցական գործիչների հիշատակը, արժևորելու նրանց ծառայությունը և սերունդներին փոխանցելու նրանց գործունեության մասին տեղեկությունները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել Հայ Երուսաղեմի պատրիարքության պատմությամբ, հայ հոգևորականության կենսագրություններով և 19-րդ դարի եկեղեցական կյանքի ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։ Այն նաև սկզբնաղբյուրային նշանակություն ունի ժամանակաշրջանի հոգևոր-հասարակական հարաբերությունների, եկեղեցական պաշտոնների և հայ համայնքի հիշատակագրական մշակույթի հետազոտության համար։

Աշխատությունը նվիրված է մարդու առողջության պահպանման, կյանքի տևողության երկարացման և բարեկեցիկ ու լիարժեք կյանքի պայմանների ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է երկարակեցության գաղափարը ոչ միայն որպես կյանքի տարիների ավելացում, այլև որպես առողջության, ֆիզիկական և մտավոր ակտիվության ու ընդհանուր կենսական հավասարակշռության պահպանում։ Գրքի թեմատիկ շրջանակը կապված է առողջ ապրելակերպի հիմնական սկզբունքների, անձնական հիգիենայի, սննդակարգի, ֆիզիկական գործունեության, հանգստի և առօրյա սովորությունների ազդեցության հետ մարդու ինքնազգացողության վրա։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն առողջությանը նպաստող վարքագծի ձևավորումը, չափավորությունը, օրգանիզմի կարիքների նկատմամբ ուշադրությունը և հիվանդությունների կանխարգելման կարևորությունը։ Աշխատության վերնագրում ընդգծված «առողջ, երկար ու երջանիկ ապրելու ուսումը» ցույց է տալիս, որ երկարակեցությունը դիտարկվում է որպես գիտելիքի և գիտակցված կենսակերպի արդյունք։ Նման գրականությունը նպաստում է առողջապահական գիտելիքների տարածմանը և ընթերցողին ներկայացնում է առօրյա կյանքում կիրառելի ընդհանուր սկզբունքներ։ Գիրքը կարևոր է 19-րդ դարի հայերեն առողջապահական և հիգիենիկ գրականության պատմության ուսումնասիրության համար՝ արտացոլելով առողջության պահպանման ու կյանքի որակի բարելավման վերաբերյալ ժամանակաշրջանի պատկերացումները։

Աշխատությունը նվիրված է արվեստի բնույթի, նշանակության, արտահայտչամիջոցների և ստեղծագործական գործունեության տեսական ու գեղագիտական ուսումնասիրությանը։ Արվեստաբանությունը որպես գիտակարգ անդրադառնում է արվեստի տարբեր տեսակների առանձնահատկություններին, դրանց ձևավորման ու զարգացման օրինաչափություններին, ինչպես նաև հասարակության մշակութային կյանքում ունեցած դերին։ Նման ուսումնասիրության շրջանակում կարևորվում են գեղարվեստական ստեղծագործության սկզբունքները, գեղեցիկի ընկալումը, ձևի և բովանդակության փոխհարաբերությունը, ստեղծագործական երևակայությունը և արվեստի ազդեցությունը մարդու մտածողության ու զգացմունքների վրա։ Աշխատությունը կարող է դիտարկվել որպես տեսական գիտելիքների ամբողջություն, որն ընթերցողին ուղղորդում է արվեստի տարբեր դրսևորումների ըմբռնման և գնահատման հարցերում։ Արվեստի ուսումնասիրությունը ներառում է նաև պատմական ու մշակութային համատեքստի դիտարկումը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են ժամանակաշրջանները, հասարակական պայմանները և գեղագիտական պատկերացումները ներգործել ստեղծագործական գործընթացների վրա։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում արվեստով, գեղագիտությամբ և մշակույթի պատմությամբ զբաղվող ընթերցողների համար, ինչպես նաև կարևոր նյութ է 19-րդ դարի հայերեն արվեստագիտական գրականության և մասնագիտական հասկացությունների ձևավորման պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Աշխատությունն անդրադառնում է Արևմտյան Հայաստանի մի շարք բնակավայրերի՝ Բալուի, Խարբերդի, Չարսանջակի, Ճապաղջրի և Երզնկայի պատմական, աշխարհագրական ու հասարակական իրողություններին։ Տեղեկագրական բնույթ ունեցող նյութը կարևոր է այդ շրջանների հայ բնակչության կյանքի, բնակավայրերի առանձնահատկությունների, համայնքային կազմակերպման և տեղական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Նման աշխատություններում ներկայացվող տեղեկությունները կարող են ընդգրկել բնակչության զբաղմունքները, կենցաղը, կրթական ու կրոնական հաստատությունները, եկեղեցական կյանքը, տնտեսական պայմանները, տեղական սովորույթներն ու հասարակական հարաբերությունները։ Վերնագրի «Հայաստանի արտասուքը» ձևակերպումը հաղորդում է գրքին մտահոգ և ցավագին երանգ՝ մատնանշելով հայրենի բնակավայրերի ու դրանց բնակչության վիճակի նկատմամբ հեղինակի ուշադրությունը։ Նշված շրջանները պատմականորեն կապված են Օսմանյան կայսրության հայաբնակ տարածքների հետ և կարևոր տեղ են զբաղեցնում արևմտահայության պատմության ու մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության մեջ։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ 19-րդ դարի երկրորդ կեսի արևմտահայ համայնքների աշխարհագրական տեղաբաշխման, սոցիալական կյանքի և տարածաշրջանային պատմության վերաբերյալ պատկերացում կազմելու համար։ Այն արժեքավոր է նաև հայ բնակավայրերի պատմական հիշողության, տեղական ինքնության և հայ հասարակական մտքի ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Աշխատությունը նվիրված է Ավագ երեքշաբթի օրվան, որը Հայ Առաքելական Եկեղեցու Սուրբ Զատկին նախորդող Ավագ շաբաթվա կարևոր օրերից է։ Ավագ երեքշաբթին ընդգրկված է Քրիստոսի չարչարանքներին և փրկագործական առաքելությանը նվիրված եկեղեցական հիշատակի օրերի շարքում։ Քրիստոնեական ավանդության մեջ այս օրը կապված է Հիսուս Քրիստոսի՝ Երուսաղեմում ունեցած քարոզչության, աշակերտներին տված խրատների և վերջին օրերի իրադարձություններին նախապատրաստող ավետարանական դրվագների խորհրդածության հետ։ Օրվա հոգևոր խորհուրդը բացահայտվում է եկեղեցական ընթերցումների, շարականների, աղոթքների և ծիսական արարողությունների միջոցով, որոնք հավատացյալներին հրավիրում են խորհելու հավատարմության, զգոնության, ապաշխարության և հոգևոր պատրաստության մասին։ Ավագ շաբաթվա օրերի խորհուրդների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական ընկալելու Սուրբ Զատկի տոնին նախորդող իրադարձությունների աստվածաբանական և ծիսական նշանակությունը։ Նման հրատարակությունները կարևոր դեր են ունեցել եկեղեցական ավանդույթների, տոնացույցի և հոգևոր արարողությունների վերաբերյալ գիտելիքների տարածման գործում։ Գիրքը արժեքավոր է Հայ Առաքելական Եկեղեցու ծիսական ժառանգության, Ավագ շաբաթվա արարողակարգի և 19-րդ դարի հայ հոգևոր գրականության ուսումնասիրության համար։