Ready-made Materials

Ժողովածուն ընդգրկում է միջազգային գիտաժողովի շրջանակում ներկայացված գիտական զեկուցումները և հետազոտական նյութերը՝ նվիրված Հայկական լեռնաշխարհի պատմամշակութային ժառանգության ուսումնասիրությանը։ Նյութերը համախմբում են պատմության, հնագիտության, ազգագրության, մշակութաբանության, արվեստագիտության, ճարտարապետության և հարակից գիտակարգերի ուսումնասիրություններ, որոնց միջոցով ներկայացվում են տարածաշրջանի բազմադարյա պատմական զարգացումները, մշակութային գործընթացները և նյութական ու հոգևոր ժառանգության տարբեր դրսևորումները։ Ժողովածուում քննարկվում են Հայկական լեռնաշխարհի պատմական բնակավայրերը, հնագիտական հուշարձանները, ճարտարապետական կառույցները, մշակութային արժեքները, ձեռագիր և գրավոր ժառանգությունը, եկեղեցական ու աշխարհիկ մշակույթի նմուշները, ինչպես նաև դրանց պահպանության, ուսումնասիրման և գիտական շրջանառության հիմնախնդիրները։ Առանձին ուսումնասիրություններ կարող են անդրադառնալ պատմական տարբեր ժամանակաշրջանների քաղաքական, սոցիալական և մշակութային իրադարձություններին՝ դրանք կապելով տարածաշրջանի քաղաքակրթական զարգացման ընդհանուր գործընթացների հետ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պատմամշակութային հուշարձանների գիտական ուսումնասիրության մեթոդաբանությանը, դրանց պատմական արժեքի գնահատմանը և պահպանության խնդիրներին։ Ժողովածուի առանձնահատկությունն այն է, որ տարբեր մասնագետների հետազոտությունները հնարավորություն են տալիս թեմային մոտենալ բազմակողմանի՝ համադրելով պատմական աղբյուրների, հնագիտական տվյալների, մշակութային ժառանգության և արվեստի ուսումնասիրության արդյունքները։ Ներկայացված նյութերը նպաստում են Հայկական լեռնաշխարհի մշակութային ժառանգության վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնմանը և պատմական ու մշակութային գործընթացների ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Գիտաժողովի աշխարհագրական ընդգրկումը՝ Երևան-Ստեփանակերտ, ընդգծում է նաև թեմայի գիտական և հասարակական նշանակությունը և տարբեր հետազոտական կենտրոնների ու մասնագետների միջև համագործակցության կարևորությունը։ Ժողովածուն կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել պատմաբանների, հնագետների, մշակութաբանների, արվեստաբանների, ճարտարապետության պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, հայագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև Հայկական լեռնաշխարհի պատմության և մշակութային ժառանգության նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է 1960-1980-ական թվականներին Հայաստանում հասարակության սոցիալական կառուցվածքի ձևավորման, փոփոխության և զարգացման հիմնական միտումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են խորհրդային ժամանակաշրջանի տվյալ փուլում հանրապետության սոցիալական կազմի, հասարակական խմբերի հարաբերակցության և սոցիալական շերտավորման փոփոխությունները՝ դրանք դիտարկելով տնտեսական, ժողովրդագրական, քաղաքական և մշակութային գործընթացների համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արդյունաբերացման և քաղաքաշինության ազդեցությանը հասարակության սոցիալական կառուցվածքի վրա, քաղաքային և գյուղական բնակչության հարաբերակցության փոփոխություններին, ինչպես նաև բնակչության զբաղվածության և մասնագիտական կազմի վերափոխումներին։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է բանվոր դասակարգի, մտավորականության, կոլտնտեսային գյուղացիության և հասարակության այլ սոցիալական խմբերի դիրքի ու դերի փոփոխություններին, նրանց միջև ձևավորվող փոխհարաբերություններին և սոցիալական շարժունակության դրսևորումներին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կրթության տարածմանը, մասնագիտական պատրաստվածության աճին և բարձրագույն կրթություն ունեցող բնակչության թվի ավելացմանը, որոնք էական ազդեցություն են ունեցել հասարակության մասնագիտական և սոցիալական կազմի վրա։ Քննարկվում են նաև ժողովրդագրական փոփոխությունները, ներքին միգրացիան, քաղաքների ընդլայնումը, բնակչության կենսամակարդակի փոփոխությունները և դրանց ազդեցությունը հասարակական հարաբերությունների վրա։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն հիմնական գործոնները, որոնք պայմանավորել են Հայաստանի հասարակության սոցիալական կառուցվածքի վերափոխումները 1960-1980-ական թվականներին, ինչպես նաև հասկանալու խորհրդային տնտեսական և սոցիալական քաղաքականության ազդեցությունը տարբեր հասարակական խմբերի ձևավորման ու դիրքավորման վրա։ Ուսումնասիրության մեջ սոցիալական փոփոխությունները դիտարկվում են որպես փոխկապակցված գործընթացների ամբողջություն՝ հաշվի առնելով արտադրական հարաբերությունների, կրթական համակարգի, ժողովրդագրական զարգացումների, քաղաքայնացման և սոցիալական քաղաքականության փոխազդեցությունը։ Նյութը կարևոր է Հայաստանի խորհրդային շրջանի սոցիալական պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից և կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, սոցիոլոգներին, ժողովրդագետներին, հասարակագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին, ինչպես նաև 20-րդ դարի երկրորդ կեսի Հայաստանի հասարակական կյանքի զարգացումներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Խաչիկ Դաշտենցի վիպասանության համակողմանի քննությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով նրա արձակ ստեղծագործությունների գաղափարական, գեղարվեստական, թեմատիկ և ոճական առանձնահատկություններին։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է գրողի վիպական աշխարհը, որի ձևավորման վրա էական ազդեցություն են ունեցել հայ ժողովրդի պատմական ճակատագիրը, ազգային հիշողությունը, հայրենիքի և ինքնության գաղափարները, սփյուռքահայության փորձառությունը, մարդկային արժանապատվության և գոյապայքարի խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Դաշտենցի կերպարակերտման արվեստին, հերոսների հոգեբանական նկարագրությանը, նրանց անհատական ու հավաքական ճակատագրերի փոխկապակցվածությանը և պատմական իրադարձությունների նկատմամբ կերպարների վերաբերմունքին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է հեղինակի պատմական իրականության գեղարվեստական վերակերտման սկզբունքների բացահայտումը, ինչպես նաև փաստական նյութի և գրական երևակայության փոխհարաբերության քննությունը։ Աշխատանքը անդրադառնում է վիպական երկերի լեզվաոճական առանձնահատկություններին, ժողովրդական խոսքի, բարբառային տարրերի, դարձվածքների, պատկերավոր արտահայտությունների և ազգային մշակութային իրողությունների կիրառությանը, որոնք նպաստում են ստեղծագործությունների ինքնատիպությանը և կենդանի գեղարվեստական միջավայրի ձևավորմանը։ Քննվում են նաև բնության, հայրենի հողի, հիշողության և պատմական ժամանակի գեղարվեստական պատկերումները, դրանց խորհրդանշական նշանակությունն ու կապը հեղինակի գաղափարական աշխարհայացքի հետ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Դաշտենցի վիպասանության առանձնահատուկ տեղը հայ գրականության մեջ՝ միաժամանակ դիտարկելով այն պատմական, ազգային և համամարդկային արժեքների արտահայտման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության միջոցով վերլուծվում են նաև գրողի ստեղծագործական մտածողության առանձնահատկությունները, պատմության և ներկայի երկխոսությունը, ազգային ինքնության պահպանման խնդիրը և անհատի ու հասարակության փոխհարաբերությունները։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայ գրականության պատմությամբ, 20-րդ դարի հայ արձակով և գրականագիտությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ընթերցողների համար՝ առաջարկելով Խաչիկ Դաշտենցի վիպական ժառանգության գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ամբողջական դիտարկում։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի և Վրաստանի միջև հարաբերությունների ձևավորմանն ու զարգացմանը Խորհրդային Միության փլուզումից հետո՝ 1991-1999 թվականների ընթացքում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում երկու նորանկախ պետությունների միջև քաղաքական, տնտեսական, դիվանագիտական և տարածաշրջանային փոխգործակցության հիմնական ուղղություններն են, ինչպես նաև այն ներքին և արտաքին գործոնները, որոնք ազդեցություն են ունեցել երկկողմ հարաբերությունների բնույթի և զարգացման ընթացքի վրա։ Աշխատանքը ներկայացնում է հետխորհրդային առաջին տասնամյակի քաղաքական իրողությունները, երբ Հայաստանը և Վրաստանը միաժամանակ կանգնած էին պետական կառավարման նոր համակարգերի ձևավորման, տնտեսական վերափոխումների, ազգային անվտանգության ապահովման և արտաքին քաղաքականության ինքնուրույն առաջնահերթությունների մշակման անհրաժեշտության առաջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատմանը, բարձր մակարդակի քաղաքական շփումներին, փոխադարձ պետական և հասարակական շահերի համադրմանը, ինչպես նաև տարածաշրջանային կայունության պահպանման խնդիրներին։ Ուսումնասիրվում է նաև տնտեսական համագործակցությունը, մասնավորապես՝ առևտրատնտեսական կապերը, տրանսպորտային հաղորդակցությունները և հաղորդակցության ուղիների նշանակությունը երկու երկրների համար։ Կարևոր տեղ է հատկացվում տարածաշրջանային հակամարտություններին և դրանց ազդեցությանը երկկողմ հարաբերությունների վրա, այդ թվում՝ Աբխազիայի և Հարավային Օսիայի հակամարտությունների հետևանքներին, տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրներին և հարևան պետությունների հետ Հայաստանի ու Վրաստանի հարաբերությունների փոխազդեցությանը։ Աշխատությունը դիտարկում է նաև Հայաստանի և Վրաստանի աշխարհաքաղաքական դիրքի առանձնահատկությունները, Ռուսաստանի ազդեցությունը տարածաշրջանում, Թուրքիայի և Ադրբեջանի գործոնը, ինչպես նաև միջազգային և տարածաշրջանային կազմակերպությունների շրջանակներում ձևավորվող նոր հարաբերությունները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է երկու երկրների արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների համեմատական դիտարկումը և այն հարցի վերլուծությունը, թե ինչպես են տարբեր ազգային ու ռազմավարական շահերը համադրվել ընդհանուր տարածաշրջանային և երկկողմ հետաքրքրությունների հետ։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հետխորհրդային Հարավային Կովկասում պետությունների միջև հարաբերությունների ձևավորման բարդ գործընթացի մասին և հասկանալու Հայաստանի ու Վրաստանի փոխհարաբերությունների զարգացման պատմական հիմքերը։ Նյութը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, տարածաշրջանագիտությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին, ինչպես նաև Հարավային Կովկասի քաղաքական պատմությամբ և հայ-վրացական կապերի զարգացմամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է տերմինաստեղծման գործընթացում փոխաբերական տեղաշարժի դերի և առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ անգլերեն իրավաբանական տերմինների նյութի հիման վրա։ Հետազոտության առանցքում այն երևույթն է, երբ ընդհանուր գործածության բառերի և արտահայտությունների իմաստային ներուժը մասնագիտական ոլորտում վերաիմաստավորվում է և ձեռք է բերում իրավական հասկացություններ արտահայտող մասնագիտացված նշանակություն։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է փոխաբերությունը ոչ միայն որպես պատկերավոր խոսքի միջոց, այլև որպես մասնագիտական հասկացությունների անվանման, համակարգման և նոր տերմինների ձևավորման արդյունավետ մեխանիզմ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գործընթացներին, որոնց ընթացքում բառի սկզբնական, ընդհանուր լեզվական իմաստից ձևավորվում է նոր՝ մասնագիտական և իրավաբանական նշանակություն, ինչպես նաև այն իմաստային կապերին, որոնք ապահովում են այդ անցումը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են անգլերեն իրավաբանական տերմինների կառուցվածքային և իմաստային առանձնահատկությունները, փոխաբերական հիմքով կազմավորված տերմինների տեսակները, դրանց առաջացման դրդապատճառները և գործառական նշանակությունը։ Քննարկվում են նաև իրավական հասկացությունների բարդությունն ու վերացականությունը, որոնց արտահայտման համար լեզուն հաճախ դիմում է արդեն գոյություն ունեցող բառապաշարի իմաստային ընդլայնման և վերաիմաստավորման հնարավորություններին։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տերմինաստեղծման այն ճանաչողական և լեզվական մեխանիզմները, որոնց միջոցով նոր կամ բարդ մասնագիտական հասկացությունները կապվում են խոսողին արդեն ծանոթ առարկաների, գործողությունների, հատկանիշների և երևույթների հետ։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև տերմինաբանական համակարգերի զարգացման տեսանկյունից, քանի որ փոխաբերական տեղաշարժի ուսումնասիրությունը նպաստում է իրավաբանական տերմինների ձևավորման օրինաչափությունների, դրանց իմաստային կառուցվածքի և մասնագիտական լեզվում ունեցած դերի ավելի ամբողջական ըմբռնմանը։ Աշխատության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ իրավաբանական տեքստերի թարգմանության, մասնագիտական բառարանների կազմման, տերմինաբանական համակարգերի կարգավորման և օտարալեզու իրավաբանական լեզվի ուսուցման գործընթացներում։ Այն կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, տերմինաբաններին, իրավաբանական լեզվի և մասնագիտական հաղորդակցության հետազոտողներին, թարգմանիչներին, ինչպես նաև անգլերեն իրավաբանական տերմինաբանությամբ զբաղվող ուսանողներին և մասնագետներին։

Աշխատությունը նվիրված է տնտեսական իրադարձության լեզվաճանաչողական մոդելավորմանը և դրա լեզվական ու ճանաչողական դրսևորումների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում տնտեսական իրականության այնպիսի երևույթների քննությունն է, որոնք լեզվի միջոցով ոչ միայն անվանվում և նկարագրվում են, այլև կառուցակարգվում, մեկնաբանվում և ներկայացվում մարդու գիտակցության մեջ։ Ուսումնասիրության շրջանակում տնտեսական իրադարձությունը դիտարկվում է որպես բազմաշերտ ճանաչողական և լեզվական միավոր, որի ձևավորման ու ներկայացման գործընթացում փոխազդում են տնտեսական գիտելիքը, անհատի ընկալումը, փորձը, մշակութային պատկերացումները և լեզվական միջոցները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են տնտեսական գործընթացները և իրադարձությունները հասկացականացվում լեզվական համակարգում, ինչպիսի կառուցվածքային բաղադրիչներ են առանձնացվում դրանց նկարագրության ժամանակ և ինչպիսի լեզվական միջոցներով են արտահայտվում մասնակիցները, գործողությունները, պատճառահետևանքային կապերը, ժամանակային ու տարածական հարաբերությունները, արդյունքները և գնահատականները։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տնտեսական հասկացությունների ձևավորման, կազմակերպման և լեզվական արտահայտության օրինաչափությունները՝ դրանք դիտարկելով ճանաչողական գործընթացների հետ անմիջական կապի մեջ։ Լեզվաճանաչողական մոտեցման կիրառումը թույլ է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն բառերի և քերականական կառույցների արտաքին ձևը, այլև դրանց հիմքում ընկած իմաստային կառուցվածքները, հասկացութային կապերը և այն մտավոր մոդելները, որոնց միջոցով մարդը ընկալում ու մեկնաբանում է տնտեսական իրականությունը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են առանձնացվել տնտեսական իրադարձության հիմնական բաղադրիչներն ու փոխհարաբերությունները, կառուցվել դրա լեզվաճանաչողական մոդելը և բացահայտվել տարբեր լեզվական միավորների դերը տվյալ մոդելի ձևավորման ու փոխանցման գործընթացում։ Այսպիսի մոտեցումը կարևոր է ինչպես տնտեսական դիսկուրսի լեզվական առանձնահատկությունների ուսումնասիրման, այնպես էլ ճանաչողական լեզվաբանության տեսական դրույթների կիրառական զարգացման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, ճանաչողական լեզվաբանությամբ զբաղվող հետազոտողների, տնտեսական դիսկուրսի մասնագետների, թարգմանիչների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև նրանց, ովքեր հետաքրքրված են լեզվի, մտածողության և մասնագիտական գիտելիքի փոխկապակցվածության ուսումնասիրությամբ։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության զարգացման վրա ազդող ինստիտուցիոնալ գործոնների, մեխանիզմների և պայմանների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն դիտարկում է տնտեսական զարգացման գործընթացը ոչ միայն որպես արտադրության, եկամուտների և տնտեսական ակտիվության աճ, այլև որպես արդյունավետ ինստիտուտների ձևավորման, կառավարման համակարգերի կատարելագործման, տնտեսական հարաբերությունների կարգավորման և կայուն զարգացման համար անհրաժեշտ միջավայրի ստեղծման փոխկապակցված գործընթաց։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում պետության և տնտեսության փոխհարաբերություններին, սեփականության իրավունքի պաշտպանության, օրենսդրական և կարգավորող միջավայրի, պետական կառավարման արդյունավետության, տնտեսական քաղաքականության, մրցակցային դաշտի և շուկայի բնականոն գործունեության ապահովման հիմնահարցերին։ Ներկայացվում են այն հիմնական ինստիտուցիոնալ պայմանները, որոնք կարող են նպաստել ներդրումների ակտիվացմանը, ձեռնարկատիրության զարգացմանը, արտադրողականության բարձրացմանը, նորարարությունների տարածմանը և տնտեսության մրցունակության ամրապնդմանը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նաև այն ինստիտուցիոնալ սահմանափակումներն ու խնդիրները, որոնք կարող են խոչընդոտել Հայաստանի տնտեսական ներուժի լիարժեք իրացմանը։ Դրանց շարքում կարևոր տեղ են զբաղեցնում կառավարման արդյունավետության, ինստիտուտների նկատմամբ վստահության, իրավական կանխատեսելիության, կոռուպցիոն ռիսկերի նվազեցման, տնտեսական մրցակցության պաշտպանության, մարդկային կապիտալի զարգացման և երկարաժամկետ տնտեսական քաղաքականության հետևողականության հարցերը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի տնտեսական զարգացման և ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների փոխադարձ կապի ուսումնասիրությունը, քանի որ արդյունավետ ինստիտուտները ոչ միայն ձևավորում են բարենպաստ տնտեսական միջավայր, այլև կարող են նպաստել հասարակության տնտեսական և սոցիալական կայունության ամրապնդմանը։ Նյութում ներկայացվող մոտեցումները կարող են հիմք ծառայել Հայաստանի տնտեսական զարգացման հեռանկարների գնահատման, առկա ինստիտուցիոնալ խնդիրների բացահայտման և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղղությունների մշակման համար։ Աշխատությունը օգտակար է տնտեսագիտության, պետական կառավարման և հարակից մասնագիտությունների ուսանողների, դասախոսների, հետազոտողների, տնտեսական քաղաքականություն մշակողների, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների և Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական զարգացման հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ապահովագրական համակարգի ձևավորման, զարգացման և արդիականացման գործընթացների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն անդրադառնում է ապահովագրական շուկայի տնտեսական նշանակությանը, դրա դերին ֆինանսական համակարգի կայունության, բնակչության և կազմակերպությունների գույքային ու ֆինանսական ռիսկերի կառավարման, ինչպես նաև երկրի տնտեսական զարգացման ապահովման գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են ապահովագրական շուկայի կառուցվածքը, դրա հիմնական մասնակիցները, ապահովագրական ընկերությունների գործունեության առանձնահատկությունները, ապահովագրական ծառայությունների պահանջարկի և առաջարկի փոխազդեցությունը, շուկայի զարգացման վրա ազդող տնտեսական, իրավական, սոցիալական և ինստիտուցիոնալ գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի պայմաններում ապահովագրության նկատմամբ հասարակության և տնտեսավարող սուբյեկտների վերաբերմունքին, ապահովագրական մշակույթի մակարդակին, վստահության խնդրին և այն հանգամանքներին, որոնք կարող են սահմանափակել ապահովագրական ծառայությունների տարածումն ու շուկայի ընդլայնումը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու նաև ապահովագրական ոլորտի կարգավորման և վերահսկողության նշանակությունը, շուկայի մասնակիցների գործունեության արդյունավետության բարձրացման անհրաժեշտությունը և մրցակցային միջավայրի կատարելագործման ուղղությունները։ Քննարկվում են ոլորտի առկա խնդիրները՝ կապված ապահովագրական ծառայությունների հասանելիության, բազմազանության և որակի, ռիսկերի գնահատման ու կառավարման, ֆինանսական կայունության, տեղեկատվության թափանցիկության, մասնագիտական կարողությունների և սպառողների շահերի պաշտպանության հետ։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է նաև միջազգային փորձի և ժամանակակից ապահովագրական մոտեցումների դիտարկումը, որի միջոցով ներկայացվում են այն հնարավոր մեխանիզմներն ու գործիքները, որոնք կարող են կիրառվել Հայաստանի ապահովագրական շուկայի արդյունավետության և մրցունակության բարձրացման նպատակով։ Աշխատության բովանդակությունը հատկապես արժեքավոր է նրանով, որ ոչ միայն ներկայացնում է ոլորտի առկա վիճակն ու հիմնախնդիրները, այլև շեշտադրում է դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղիները՝ ներառելով կարգավորող դաշտի կատարելագործումը, ապահովագրական նոր պրոդուկտների և ծառայությունների զարգացումը, թվայնացման և նորարարական տեխնոլոգիաների կիրառումը, բնակչության ֆինանսական գրագիտության բարձրացումը, ապահովագրական մշակույթի ձևավորումը և շուկայի նկատմամբ վստահության ամրապնդումը։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը ներկայացնում է Հայաստանի ապահովագրական համակարգի զարգացմանը խոչընդոտող հիմնական գործոնների վերլուծություն և կարող է օգտակար լինել տնտեսագիտության, ֆինանսների և ապահովագրության ոլորտներով հետաքրքրվող ուսանողների, հետազոտողների, մասնագետների, ապահովագրական ընկերությունների աշխատակիցների և ոլորտի զարգացման ու կարգավորման հարցերով զբաղվող անձանց համար։

Հրատարակությունը գրադարանային գործի կազմակերպմանն ուղղված մեթոդական-կազմակերպչական բնույթի փաստաթուղթ է, որը նախատեսված է կենտրոնական գրադարանի սպասարկման բաժնի աշխատանքի կառուցվածքը, նպատակները, գործառույթները և կազմակերպման հիմնական սկզբունքները սահմանելու համար։ Այն ներկայացնում է սպասարկման բաժնի գործունեության օրինակելի կարգավորման մոտեցում՝ նպատակ ունենալով հստակեցնել բաժնի տեղը գրադարանի ընդհանուր կառուցվածքում, նրա խնդիրները, աշխատակիցների պարտականությունները և ընթերցողների սպասարկման կազմակերպման ձևերը։ Նյութում կենտրոնական տեղ է զբաղեցնում գրադարանի և ընթերցողի փոխհարաբերությունների արդյունավետ կազմակերպումը։ Սպասարկման բաժինը դիտարկվում է որպես այն հիմնական ստորաբաժանումներից մեկը, որի միջոցով գրադարանը անմիջականորեն իրականացնում է իր տեղեկատվական և մշակութային գործառույթները՝ ընթերցողներին տրամադրելով անհրաժեշտ գրականություն, կազմակերպելով գրքային ֆոնդի օգտագործումը և ապահովելով գրադարանային ծառայությունների մատչելիությունը։ Կանոնադրական բնույթի փաստաթուղթը կարևորում է բաժնի գործունեության հստակ կանոնակարգումը։ Դրա շրջանակում կարող են սահմանվել բաժնի հիմնական խնդիրները, աշխատակարգը, աշխատակիցների իրավունքներն ու պարտականությունները, ղեկավարության և մյուս կառուցվածքային ստորաբաժանումների հետ փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև սպասարկման գործընթացի կազմակերպման ընդհանուր պահանջները։ Այսպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գրադարանի ներսում աշխատանքային պարտականությունները բաշխել ավելի հստակ և ապահովել ծառայությունների հետևողական իրականացումը։ Հատուկ նշանակություն ունի ընթերցողների սպասարկման կազմակերպումը։ Բաժնի աշխատանքը կարող է ներառել ընթերցողների գրանցում և հաշվառում, նրանց հարցումների սպասարկում, անհրաժեշտ գրականության որոնում և տրամադրում, գրքերի վերադարձի վերահսկում, տեղեկատու-մատենագիտական օգնություն և ընթերցողների պահանջների ուսումնասիրություն։ Սպասարկման որակը մեծապես կախված է ոչ միայն ֆոնդի ծավալից, այլև գրադարանավարի աշխատանքի կազմակերպվածությունից, մասնագիտական պատրաստվածությունից և ընթերցողի տեղեկատվական պահանջները ճիշտ հասկանալու կարողությունից։ Փաստաթուղթը կարևոր է նաև գրադարանային ֆոնդի և դրա օգտագործման կազմակերպման տեսանկյունից։ Սպասարկման բաժնի գործունեությունը անմիջականորեն կապված է ֆոնդի պահպանության և արդյունավետ օգտագործման հետ, ուստի անհրաժեշտ է ապահովել գրականության ճիշտ հաշվառում, ժամանակին տրամադրում և վերադարձ, ինչպես նաև ընթերցողների կողմից գրքային նյութերի օգտագործման սահմանված կարգի պահպանում։ Բաժնի աշխատակիցների գործունեության կանոնակարգումը կարող է նպաստել այդ գործընթացների միասնական և հետևողական իրականացմանը։ Կազմակերպչական տեսանկյունից կարևոր է բաժնի ղեկավարի և աշխատակիցների լիազորությունների տարանջատումը։ Բաժնի ղեկավարը պատասխանատու է աշխատանքի պլանավորման, աշխատակիցների գործունեության համակարգման, առաջադրանքների կատարման վերահսկման և վերադաս ղեկավարությանը հաշվետվությունների ներկայացման համար, իսկ աշխատակիցներն իրականացնում են իրենց պաշտոնական պարտականություններից բխող սպասարկման և տեղեկատվական աշխատանքները։ Նման կառուցվածքը նպաստում է պատասխանատվության հստակ բաշխմանը և բաժնի աշխատանքի արդյունավետ վերահսկմանը։ Հրատարակության մեջ ներկայացվող սկզբունքները կարող են ներառել նաև սպասարկման բաժնի համագործակցությունը գրադարանի համալրման, մշակման, մատենագիտական և այլ ստորաբաժանումների հետ։ Ընթերցողի պահանջի արագ և որակյալ բավարարումը հաճախ կախված է այն բանից, թե որքան արդյունավետ են համագործակցում գրադարանի տարբեր օղակները։ Այդ պատճառով բաժնի գործունեությունը դիտարկվում է ոչ թե մեկուսացված, այլ գրադարանի ընդհանուր աշխատանքային համակարգի շրջանակում։ Նյութը կարևոր նշանակություն ունի նաև գրադարանային աշխատանքի պլանավորման և հաշվետվողականության համար։ Բաժնի աշխատանքը կարող է կազմակերպվել տարեկան, կիսամյակային կամ ընթացիկ պլանների հիման վրա, իսկ կատարված աշխատանքի արդյունքները կարող են արտացոլվել համապատասխան հաշվետվություններում և վիճակագրական ցուցանիշներում։ Ընթերցողների թվաքանակը, սպասարկումների ծավալը, գրականության շրջանառությունը և այլ ցուցանիշներ կարող են օգտագործվել բաժնի աշխատանքի արդյունավետությունը գնահատելու և հետագա գործունեությունը պլանավորելու համար։ Հրատարակության պատմական արժեքը ևս ուշագրավ է, քանի որ այն արտացոլում է խորհրդային ժամանակաշրջանի գրադարանային գործի կազմակերպման և սպասարկման մեթոդական պատկերացումները։ Հայաստանի ազգային գրադարանի կատալոգում այն գրանցված է որպես 1978 թվականին Երևանում հրատարակված 8 էջանոց նյութ, ինչը ցույց է տալիս, որ այն ավելի շուտ գործնական մեթոդական հրահանգի և կազմակերպչական փաստաթղթի բնույթ ունի, քան ծավալուն տեսական ուսումնասիրության։

Աշխատանքը նվիրված է հայկական մատենական նկարչության ուսումնասիրությանը՝ որպես սովորողների ստեղծագործական կարողությունների զարգացման արդյունավետ մանկավարժական միջոցի։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել հայկական ձեռագիր գրքերի պատկերազարդման ավանդույթների կրթական ներուժը, ուսումնասիրել դրանց ազդեցությունը սովորողների գեղագիտական ընկալման, երևակայության, ինքնուրույն մտածողության և ստեղծագործական արտահայտման կարողությունների վրա, ինչպես նաև հիմնավորել ազգային արվեստի նյութի նպատակային կիրառման անհրաժեշտությունը կրթական գործընթացում։ Հայկական մատենական նկարչությունը, որպես դարերի ընթացքում ձևավորված գեղարվեստական մշակույթ, ներառում է մանրանկարչության, զարդագրության, լուսանցազարդերի, կերպարային պատկերների և ձեռագրերի ձևավորման բազմաթիվ ինքնատիպ արտահայտություններ։ Դրանց ուսումնասիրությունը սովորողներին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու ոչ միայն ազգային արվեստի պատմությանը, այլև գույնի, ձևի, հորինվածքի, խորհրդանիշների և դեկորատիվ մտածողության առանձնահատկություններին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ստեղծագործական կարողության էության և դրա զարգացման մանկավարժական պայմանների ուսումնասիրությունը։ Ստեղծագործականությունը ենթադրում է նոր գաղափարներ առաջադրելու, տարբեր լուծումներ որոնելու, երևակայությունը կիրառելու, սովորական պատկերացումները վերաիմաստավորելու և սեփական մտքերը ինքնատիպ ձևով արտահայտելու կարողություն։ Արվեստի ուսուցումը հատկապես նպաստավոր միջավայր է այդ հմտությունների ձևավորման համար, քանի որ սովորողը միաժամանակ աշխատում է տեսողական ընկալման, հուզական արձագանքի, երևակայության և գործնական ստեղծագործական գործունեության մակարդակներում։ Հայկական մատենական արվեստի օրինակների ուսումնասիրությունը կարող է սովորողների մեջ զարգացնել մանրամասների նկատմամբ ուշադրությունը։ Ձեռագրերի պատկերազարդումները հարուստ են զարդային տարրերով, բարդ հորինվածքներով, գունային համադրություններով և խորհրդանշական պատկերներով։ Դրանց վերլուծության ընթացքում սովորողը սովորում է դիտարկել արվեստի ստեղծագործությունը ոչ միայն ամբողջական կերպով, այլև բացահայտել դրա առանձին տարրերի փոխհարաբերությունները, հասկանալ դրանց դերը և վերարտադրել կամ ստեղծագործաբար վերափոխել դրանք։ Կարևոր նշանակություն ունի գունային մտածողության զարգացումը։ Մանրանկարչության գունային համակարգի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս սովորողներին հասկանալու գույների փոխազդեցությունը, հակադրությունը, ներդաշնակությունը և հուզական ազդեցությունը։ Գործնական առաջադրանքների միջոցով նրանք կարող են փորձարկել տարբեր գունային լուծումներ և ստեղծել սեփական աշխատանքներ՝ հիմնվելով ավանդական պատկերային սկզբունքների վրա, սակայն դրանք հարմարեցնելով սեփական ստեղծագործական մտահղացմանը։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող է կարևորվել նաև հայկական մատենական արվեստի խորհրդանշական լեզուն։ Կերպարները, բույսերը, կենդանիները, զարդանախշերը և երկրաչափական ձևերը հաճախ ունեն որոշակի իմաստային և մշակութային նշանակություն։ Դրանց մեկնաբանությունը զարգացնում է սովորողների վերլուծական մտածողությունը և օգնում է հասկանալ, որ արվեստի պատկերները կարող են փոխանցել գաղափարներ ոչ միայն ուղղակի պատկերման, այլև խորհրդանիշների միջոցով։ Այդ գիտելիքը կարող է հիմք դառնալ սեփական խորհրդանշական պատկերների ստեղծման համար։

Աշխատանքը նվիրված է միջազգային կազմակերպությունների միջավայրում մարդկային ռեսուրսների կառավարման համակարգի տեղայնացման հոգեբանական նախադրյալների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն հիմնախնդիրն է, թե ինչպես կարող են կազմակերպությունները մարդկային ռեսուրսների կառավարման ընդհանուր սկզբունքներն ու գործիքները հարմարեցնել կոնկրետ երկրի, հասարակության, մշակույթի և աշխատաշուկայի առանձնահատկություններին՝ պահպանելով կազմակերպության ընդհանուր արժեքներն ու կառավարման չափանիշները։ Ուսումնասիրությունը ելնում է այն մոտեցումից, որ մարդկային ռեսուրսների արդյունավետ կառավարումը միայն վարչական կամ տնտեսական գործընթաց չէ, այլ ներառում է աշխատակիցների վարքագծի, մոտիվացիայի, արժեքների, վերաբերմունքների, հաղորդակցության և կազմակերպական մշակույթի բազմաթիվ հոգեբանական բաղադրիչներ։ Միջազգային կազմակերպություններում այս հարցն առավել բարդ է, քանի որ տարբեր մշակութային միջավայրերից եկած աշխատակիցները կարող են ունենալ աշխատանքի, ղեկավարության, հեղինակության, համագործակցության, պատասխանատվության և մասնագիտական զարգացման վերաբերյալ տարբեր պատկերացումներ։ Այդ տարբերությունները կարող են ազդել ինչպես անհատական աշխատանքի արդյունավետության, այնպես էլ թիմային փոխգործակցության և կազմակերպության ընդհանուր գործունեության վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տեղայնացման և ստանդարտացման հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Միջազգային կազմակերպությունը կարող է ունենալ մարդկային ռեսուրսների կառավարման միասնական քաղաքականություն, սակայն դրա գործնական կիրառումը տարբեր երկրներում կարող է պահանջել որոշակի հարմարեցումներ։ Այդ հարմարեցումների արդյունավետությունը մեծապես կախված է տվյալ հասարակության մշակութային նորմերից, աշխատակիցների սպասումներից, հաղորդակցական առանձնահատկություններից և կազմակերպական միջավայրի ընկալումից։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել այն հոգեբանական գործոնները, որոնք պայմանավորում են աշխատակիցների կողմից նոր կառավարման մեթոդների ընդունումը կամ մերժումը։ Փոփոխությունների նկատմամբ վերաբերմունքը կարող է կախված լինել վստահության մակարդակից, ղեկավարության նկատմամբ վերաբերմունքից, կազմակերպության արժեքների հետ նույնականացումից, մասնագիտական ինքնավստահությունից և փոփոխությունների անհրաժեշտության ընկալումից։ Այդ պատճառով տեղայնացման գործընթացը պահանջում է ոչ միայն կառավարչական որոշումներ, այլև աշխատակիցների հոգեբանական պատրաստվածության և կազմակերպական միջավայրի գնահատում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել կազմակերպական մշակույթին։ Այն ձևավորում է աշխատակիցների վարքագծի չգրված կանոնները, հաղորդակցության ընդունված ձևերը, ղեկավարության և ենթակաների փոխհարաբերությունները, համագործակցության եղանակները և աշխատանքային միջավայրի ընդհանուր մթնոլորտը։ Միջազգային կազմակերպության ընդհանուր մշակույթի և տեղական մշակութային առանձնահատկությունների միջև անհամապատասխանությունը կարող է առաջացնել թյուրըմբռնումներ, դիմադրություն կամ աշխատակիցների ներգրավվածության նվազում։ Հետևաբար տեղայնացման արդյունավետ ռազմավարությունը պետք է հաշվի առնի ինչպես կազմակերպության համընդհանուր արժեքները, այնպես էլ տեղական հոգեբանական և սոցիալական առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության մեկ այլ կարևոր բաղադրիչ է աշխատանքային մոտիվացիայի հարցը։ Տարբեր մշակութային միջավայրերում աշխատակիցների համար նյութական վարձատրության, մասնագիտական ճանաչման, կարիերայի առաջխաղացման, ինքնուրույնության, աշխատանքի կայունության և սոցիալական կապերի նշանակությունը կարող է տարբեր լինել։ Մարդկային ռեսուրսների կառավարման համակարգի տեղայնացումը ենթադրում է մոտիվացիոն գործիքների այնպիսի ընտրություն, որը համապատասխանում է աշխատակիցների իրական պահանջմունքներին և միաժամանակ համահունչ է կազմակերպության ռազմավարական նպատակներին։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև առաջնորդության հոգեբանական առանձնահատկություններին։ Ղեկավարի կառավարման ոճի ընկալումը կարող է էապես տարբերվել տարբեր մշակութային միջավայրերում։ Որոշ պայմաններում բարձր գնահատվում է ղեկավարի մասնակցային և գործընկերային մոտեցումը, իսկ այլ միջավայրերում կարող է առավել ընդունելի լինել հստակ հիերարխիան և որոշումների կենտրոնացված ընդունումը։ Այս տարբերությունները հաշվի չառնելու դեպքում նույնիսկ արդյունավետ համարվող կառավարչական մեթոդները կարող են չտալ ակնկալվող արդյունքը։ Միջազգային կազմակերպությունների համար կարևոր խնդիր է նաև բազմամշակութային թիմերի ձևավորումը և կառավարումը։ Տարբեր մշակույթներ ներկայացնող աշխատակիցների համագործակցությունը կարող է առաջացնել հաղորդակցական դժվարություններ, սակայն ճիշտ կազմակերպման դեպքում այն կարող է դառնալ ստեղծագործականության, նորարարության և խնդիրների բազմակողմանի լուծման կարևոր աղբյուր։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել միջմշակութային հաղորդակցության, փոխադարձ վստահության, հանդուրժողականության և խմբային նույնականացման հոգեբանական գործոնները։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև աշխատակիցների ընտրության, գնահատման, վերապատրաստման և մասնագիտական զարգացման համակարգերի տեղայնացման հարցերը։ Տեղական աշխատաշուկայի առանձնահատկությունները, կրթական համակարգը, մասնագիտական որակավորումների կառուցվածքը և աշխատանքային արժեքները կարող են պահանջել անձնակազմի հավաքագրման ու զարգացման գործիքների հարմարեցում։ Վերապատրաստման ծրագրերի դեպքում նույնպես կարևոր է հաշվի առնել սովորելու նախընտրելի ձևերը, հաղորդակցության մշակույթը և մասնակիցների նախնական փորձը։ Հետազոտության մեթոդաբանական շրջանակում կարող են կիրառվել հարցումներ, հարցազրույցներ, հոգեբանական թեստեր, կազմակերպական միջավայրի գնահատման մեթոդներ և համեմատական վերլուծություն։ Այդպիսի գործիքները հնարավորություն են տալիս բացահայտելու աշխատակիցների վերաբերմունքը կառավարման տարբեր մեխանիզմների նկատմամբ, գնահատելու կազմակերպական մշակույթի առանձնահատկությունները և պարզելու տեղայնացմանը նպաստող կամ խոչընդոտող գործոնները։ Կարևոր է նաև գնահատել տեղայնացման ազդեցությունը աշխատակիցների բավարարվածության, ներգրավվածության, աշխատանքի արդյունավետության և կազմակերպության նկատմամբ նվիրվածության վրա։ Աշխատանքը կարող է հանգել այն եզրակացության, որ մարդկային ռեսուրսների կառավարման համակարգի հաջող տեղայնացումը պահանջում է հավասարակշռություն միջազգային միասնական չափանիշների և տեղական առանձնահատկությունների միջև։ Ամբողջականորեն տեղական պայմանները անտեսող համակարգը կարող է առաջացնել հոգեբանական դիմադրություն, իսկ չափազանց մեծ տեղայնացումը կարող է թուլացնել կազմակերպության ընդհանուր կառավարման միասնականությունը։ Հետևաբար արդյունավետ մոտեցումը ենթադրում է հիմնական արժեքների և սկզբունքների պահպանում՝ դրանց իրականացման ձևերի ճկուն հարմարեցմամբ։

Աշխատանքը նվիրված է երկրատեղեկատվական համակարգերի կիրառմամբ ջրատնտեսական համալիրների շահագործման արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունների և մեթոդների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ցույց տալ, թե ինչպես կարող են տարածական տվյալների հավաքագրումը, թվային քարտեզագրումը, տվյալների բազաների կառավարումը և աշխարհագրական տեղեկատվության վերլուծությունը նպաստել ջրային ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործմանը, ջրատնտեսական ենթակառուցվածքների կառավարման կատարելագործմանը և շահագործման ծախսերի նվազեցմանը։ Ուսումնասիրության հիմքում այն մոտեցումն է, որ ջրատնտեսական համալիրների արդյունավետ կառավարումը պահանջում է մեծածավալ և տարաբնույթ տեղեկատվության համադրում։ Ջրամբարների, ջրանցքների, ջրատարների, պոմպակայանների, ոռոգման ցանցերի և այլ հիդրոտեխնիկական կառույցների տարածական դիրքը, տեխնիկական վիճակը, ջրային ռեսուրսների ծավալները, հոսքերի բնութագրերը և շահագործման ռեժիմները փոխկապակցված տվյալներ են, որոնց միասնական վերլուծությունը կարող է բարձրացնել կառավարման որոշումների հիմնավորվածությունը։ Երկրատեղեկատվական համակարգերի կիրառումը հնարավորություն է տալիս այդ տվյալները կապել կոնկրետ տարածքային օբյեկտների հետ և ստեղծել ջրատնտեսական համալիրների թվային տեղեկատվական մոդելներ։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել տարածական տվյալների բազաների ձևավորման գործընթացը, որտեղ ներառվում են ջրային օբյեկտների, հիդրոտեխնիկական կառույցների, բնակավայրերի, գյուղատնտեսական հողերի, ճանապարհների և այլ ենթակառուցվածքների վերաբերյալ տվյալներ։ Դրանց համադրումը հնարավորություն է տալիս ստանալ ջրատնտեսական համակարգի ամբողջական տարածական պատկերը և արագ հայտնաբերել փոխկապակցված խնդիրները։ Կարևոր ուղղություն է ջրային ռեսուրսների բաշխման և օգտագործման օպտիմալացումը։ Համակարգերի միջոցով հնարավոր է վերլուծել տարբեր տարածքների ջրի պահանջարկը, ջրային ռեսուրսների հասանելիությունը և ջրամատակարարման ցանցերի հնարավորությունները։ Այս տվյալների հիման վրա կարելի է գնահատել ջրի կորուստները, բացահայտել առավել խնդրահարույց հատվածները և մշակել ջրաբաշխման արդյունավետ տարբերակներ։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ոռոգման համակարգերին։ Գյուղատնտեսական հողերի տարածական տվյալների, մշակաբույսերի կառուցվածքի, հողի հատկությունների և ջրի պահանջարկի վերաբերյալ տեղեկատվության համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի ճշգրիտ որոշել ոռոգման անհրաժեշտ ծավալները և ժամկետները։ Այդպիսի մոտեցումը կարող է նպաստել ջրի խնայողությանը, բերքատվության բարձրացմանը և ոռոգման ցանցերի շահագործման արդյունավետության բարելավմանը։ Երկրատեղեկատվական համակարգերը կարող են կիրառվել նաև ջրատնտեսական ենթակառուցվածքների տեխնիկական վիճակի մոնիթորինգի համար։ Յուրաքանչյուր կառույցի վերաբերյալ տվյալների պարբերական թարմացումը հնարավորություն է տալիս ստեղծել դրա շահագործման պատմությունը, արձանագրել վնասվածքները, վթարային իրավիճակները, վերանորոգումները և տեխնիկական ցուցանիշների փոփոխությունները։ Տարածական վերլուծության միջոցով հնարավոր է առանձնացնել այն հատվածները, որտեղ անհրաժեշտ է առաջնահերթ վերականգնում կամ տեխնիկական սպասարկում։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է նաև ջրային կորուստների գնահատումը։ Ջրանցքների և խողովակաշարերի տեխնիկական վիճակի, դրանց երկարության, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և սպասարկման տվյալների համադրումը կարող է օգնել բացահայտելու այն հատվածները, որտեղ ջրի կորուստներն առավել մեծ են։ Այդ տեղեկատվությունը կարող է օգտագործվել ներդրումային ծրագրերի առաջնահերթությունները որոշելու և վերականգնման աշխատանքների տնտեսական արդյունավետությունը գնահատելու համար։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև հեռահար զոնդավորման և այլ տարածական տվյալների օգտագործմանը։ Արբանյակային պատկերների միջոցով հնարավոր է հետևել հողերի օգտագործմանը, բուսականության վիճակին, ջրային մակերեսների փոփոխություններին և որոշակի բնապահպանական գործընթացների տարածական դրսևորումներին։ Այդ տվյալների ինտեգրումը երկրատեղեկատվական համակարգերին ընդլայնում է ջրային ռեսուրսների կառավարման համար հասանելի տեղեկատվական բազան։ Կարևոր ուղղություն է բնական և տեխնածին ռիսկերի տարածական գնահատումը։ Ջրհեղեղները, սողանքները, երաշտները և այլ վտանգավոր գործընթացներ կարող են վնասել ջրատնտեսական կառույցները կամ խաթարել ջրամատակարարումը։ Տարածական մոդելավորման միջոցով հնարավոր է առանձնացնել ռիսկային գոտիները, գնահատել դրանց ազդեցությունը ենթակառուցվածքների վրա և մշակել կանխարգելիչ միջոցառումների առաջնահերթություններ։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են կիրառվել թվային բարձրության մոդելներ, թեմատիկ քարտեզներ, տարածական վիճակագրություն և մոդելավորման տարբեր գործիքներ։ Դրանց օգնությամբ հնարավոր է ուսումնասիրել ջրահավաք ավազանների կառուցվածքը, ջրային հոսքերի տարածական բաշխումը, ջրատնտեսական օբյեկտների փոխկապակցվածությունը և տարբեր շահագործման սցենարների հնարավոր արդյունքները։ Հետազոտության կարևոր արդյունք կարող է լինել որոշումների աջակցման համակարգի ձևավորումը, որը պատասխանատու մասնագետներին հնարավորություն կտա արագ ստանալ անհրաժեշտ տեղեկատվություն և համեմատել կառավարման տարբեր տարբերակներ։ Նման համակարգը կարող է միավորել քարտեզային, տեխնիկական, հիդրոլոգիական և տնտեսական տվյալները և ապահովել դրանց համատեղ վերլուծությունը։ Տեղեկատվության թվայնացումը կարող է նաև նվազեցնել տվյալների մասնատվածությունը և հեշտացնել տարբեր կառույցների միջև տեղեկատվության փոխանակումը։ Աշխատանքում կարող է գնահատվել նաև առաջարկվող տեխնոլոգիական մոտեցումների տնտեսական արդյունավետությունը։ Ջրի կորուստների նվազեցումը, վթարների կանխարգելումը, սպասարկման աշխատանքների ճիշտ պլանավորումը և ռեսուրսների օպտիմալ բաշխումը կարող են հանգեցնել շահագործման ծախսերի կրճատման և ջրատնտեսական համակարգերի արտադրողականության բարձրացման։ Միաժամանակ նման համակարգերի արդյունավետ կիրառումը պահանջում է տվյալների մշտական թարմացում, մասնագետների համապատասխան պատրաստվածություն և տեխնիկական ենթակառուցվածքների ապահովում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է երկրատեղեկատվական տեխնոլոգիաները, հիդրոլոգիան, ջրային ռեսուրսների կառավարումը և հիդրոտեխնիկական համակարգերի շահագործման խնդիրները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել տարածական տվյալների վրա հիմնված կառավարման ավելի արդյունավետ մեխանիզմներ։ Թեման ունի կարևոր գիտագործնական նշանակություն, քանի որ թվային և տարածական տեխնոլոգիաների կիրառումը կարող է նպաստել ջրային ռեսուրսների խնայող օգտագործմանը, ենթակառուցվածքների տեխնիկական վիճակի վերահսկմանը, ջրային կորուստների նվազեցմանը և ջրատնտեսական համալիրների երկարաժամկետ ու կայուն շահագործմանը։

Աշխատանքը նվիրված է հայ միջնադարյան պատմագրական կարևոր երկերից մեկի ուսումնասիրությանը և դրա պատմագիտական արժեքի բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ներկայացնել երկի բովանդակային ու կառուցվածքային առանձնահատկությունները, պարզել դրա ստեղծման պատմամշակութային միջավայրը, ուսումնասիրել հեղինակի մոտեցումները պատմական իրադարձությունների ներկայացման նկատմամբ և գնահատել ստեղծագործության նշանակությունը հայ ժողովրդի անցյալի վերաբերյալ տեղեկությունների պահպանման ու մեկնաբանման գործում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում սկզբնաղբյուրի պատմագիտական ներուժն է, այսինքն՝ այն փաստական, գաղափարական և աշխարհայացքային տեղեկությունների ամբողջությունը, որը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական, հասարակական, կրոնական և մշակութային իրողությունները։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ երկի ստեղծման ժամանակաշրջանին և այն պատմական պայմաններին, որոնց ազդեցությամբ ձևավորվել են հեղինակի աշխարհայացքը և պատմական նյութի մատուցման սկզբունքները։ Միջնադարյան հայկական գրականության և պատմագրության ուսումնասիրության համար նման համատեքստը կարևոր է, քանի որ պատմական երկերը հաճախ միավորում են փաստական հաղորդումները, հեղինակային մեկնաբանությունները, կրոնական պատկերացումները և ժամանակաշրջանի հասարակական արժեքները։ Այդ պատճառով աղբյուրի տեղեկությունները պահանջում են ոչ միայն բովանդակային ընթերցում, այլև քննադատական վերլուծություն։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է երկում պահպանված պատմական տեղեկությունների համակարգումը։ Կարող են ուսումնասիրվել պետական և քաղաքական հարաբերություններին, իշխանական կառույցներին, ռազմական իրադարձություններին, բնակավայրերին, հասարակական խմբերին և հոգևոր կյանքին վերաբերող հաղորդումները։ Դրանց համադրումը այլ պատմական աղբյուրների հետ հնարավորություն է տալիս պարզելու ներկայացվող տեղեկությունների հավաստիության աստիճանը, առանձնացնելու հեղինակի անմիջական դիտարկումները հետագա ավանդություններից և գնահատելու ստեղծագործության ինքնուրույն աղբյուրագիտական արժեքը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի հեղինակի պատմական մտածողության ուսումնասիրությունը։ Պատմական իրադարձությունները կարող են ներկայացվել ոչ միայն որպես ժամանակագրական փաստերի հաջորդականություն, այլև որոշակի բարոյական, կրոնական կամ քաղաքական մեկնաբանությամբ։ Հեղինակի կողմից իրադարձությունների պատճառների, հերոսների վարքագծի և պատմական փոփոխությունների գնահատումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու ժամանակաշրջանի մտավոր միջավայրը և այն արժեքային համակարգը, որի շրջանակում ստեղծվել է երկը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև երկի աղբյուրներին և հնարավոր նախորդ գրավոր ավանդույթների օգտագործմանը։ Այլ հեղինակների, տարեգրությունների, եկեղեցական գրականության կամ բանավոր ավանդությունների հետ առնչությունների ուսումնասիրությունը կարող է օգնել պարզելու, թե ինչպիսի տեղեկատվական հիմքի վրա է ձևավորվել ստեղծագործությունը։ Միաժամանակ կարևորվում է այն նյութի առանձնացումը, որը կարող է համարվել հեղինակի սեփական հաղորդում և որի շնորհիվ երկը ձեռք է բերում ինքնուրույն պատմագիտական նշանակություն։ Աղբյուրագիտական քննության ընթացքում կարևոր է հաշվի առնել նաև պատմական երկի սահմանափակումները։ Միջնադարյան հեղինակի հաղորդումները կարող են պայմանավորված լինել նրա կրոնական համոզմունքներով, քաղաքական դիրքորոշմամբ, տեղեկությունների հասանելիությամբ և ժամանակաշրջանի պատմագրական ավանդույթներով։ Հետևաբար ստեղծագործության պատմագիտական արժեքը առավել արդյունավետ է գնահատել համադրական մեթոդով՝ այն զուգադրելով ժամանակակից կամ մոտ ժամանակաշրջանի այլ աղբյուրների հետ։ Ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել նաև երկի լեզվական և տերմինաբանական առանձնահատկությունների դիտարկում։ Տեղանունները, անձնանունները, վարչական և սոցիալական հասկացությունները կարող են լրացուցիչ տեղեկություններ հաղորդել տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական ու քաղաքական կառուցվածքի մասին։ Դրանց քննությունը կարող է օգտակար լինել պատմական աշխարհագրության, հասարակական հարաբերությունների և միջնադարյան կառավարման համակարգերի ուսումնասիրության համար։ Հատուկ նշանակություն ունի երկի տեղեկությունների օգտագործման հնարավորությունը հետագա պատմագիտական հետազոտություններում։ Եթե ստեղծագործության մեջ պահպանվել են այլ աղբյուրներում չհանդիպող կամ մասնակիորեն ներկայացված տեղեկություններ, այն կարող է կարևոր դեր ունենալ առանձին իրադարձությունների, անձանց կամ պատմական գործընթացների վերականգնման գործում։ Այդպիսի տվյալների արժեքը հատկապես բարձր է այն դեպքերում, երբ դրանք վերաբերում են աղբյուրների սակավությամբ բնութագրվող ժամանակաշրջաններին կամ թեմաներին։ Աշխատանքը կարող է նաև ուսումնասիրել ստեղծագործության ազդեցությունը հետագա հայկական պատմագրական ավանդույթի վրա և դրա օգտագործումը ավելի ուշ շրջանի հեղինակների կողմից։ Այս տեսանկյունից երկը դիտարկվում է ոչ միայն որպես իր ժամանակի վկայություն, այլև որպես պատմական հիշողության ձևավորման և փոխանցման միջոց։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը նպատակ ունի ցույց տալ, որ տվյալ ստեղծագործության նշանակությունը պայմանավորված է ոչ միայն նրա հաղորդած առանձին փաստերով, այլև այն պատմական մտածողությամբ, աշխարհայացքով և մշակութային միջավայրով, որն արտացոլված է ամբողջ երկում։ Աղբյուրագիտական, պատմաքննադատական և համեմատական մոտեցումների կիրառմամբ հնարավոր է առավել ամբողջական գնահատել դրա արժեքը հայ ժողովրդի քաղաքական, հասարակական, կրոնական և մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար։ Թեման կարևոր է հայագիտության և միջնադարյան պատմագրության տեսանկյունից, քանի որ նման սկզբնաղբյուրների մանրակրկիտ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ընդլայնել պատմական գիտելիքների հիմքը, ճշգրտել առանձին իրադարձությունների վերաբերյալ պատկերացումները և ավելի խորությամբ հասկանալ հայ միջնադարյան պատմական մտածողության առանձնահատկությունները։

Հրատարակությունը ներկայացնում է 1967 թվականի հոկտեմբեր, նոյեմբեր և դեկտեմբեր ամիսներին վերաբերող նշանավոր և հիշարժան տարեթվերի համակարգված տեղեկատու։ Այն նախատեսված է ընթերցողների, գրադարանների, մշակութային և կրթական հաստատությունների, ինչպես նաև տարբեր միջոցառումներ կազմակերպող մասնագետների համար՝ տարվա վերջին եռամսյակի ընթացքում կարևոր պատմական, հասարակական, մշակութային, գիտական և քաղաքական իրադարձություններն ու նշանավոր անձանց հոբելյանական տարեթվերը արագ և հարմար ձևով գտնելու նպատակով։ Նյութը կառուցված է օրացուցային սկզբունքով, որի շնորհիվ յուրաքանչյուր ամսվա ընթացքում հնարավոր է հետևել համապատասխան օրերին, դրանց առնչվող հիշարժան իրադարձություններին և անհատների կյանքի ու գործունեության նշանակալի ամսաթվերին։ Նման տեղեկատուների կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ դրանք միավորում են տարաբնույթ բնույթի փաստական նյութ՝ ընդգրկելով պատմական իրադարձություններ, պետական և հասարակական կյանքի կարևոր դրվագներ, գիտության ու տեխնիկայի զարգացման հետ կապված տարեթվեր, գրականության, արվեստի և մշակույթի ներկայացուցիչների ծննդյան կամ մահվան տարելիցներ, ինչպես նաև հոբելյանական և հիշատակի օրեր։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես թեմատիկ միջոցառումների, գրական երեկոների, ցուցահանդեսների, դասախոսությունների, գրադարանային ցուցադրությունների և ընթերցողների սպասարկման այլ ձևերի նախապատրաստման օժանդակ աղբյուր։ Հոկտեմբեր, նոյեմբեր և դեկտեմբեր ամիսների նյութերի համատեղ ներկայացումը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել տարվա վերջին հատվածում նշվող կարևոր տարեթվերի վերաբերյալ և նախապես պլանավորել դրանց նվիրված աշխատանքները։ Ժամանակագրական դասավորությունը հեշտացնում է անհրաժեշտ ամսաթվի որոնումը, իսկ տվյալների թեմատիկ բազմազանությունը տեղեկատուն դարձնում է կիրառելի տարբեր մասնագիտական և կրթական նպատակներով։ Նյութը հատկապես արժեքավոր է այն ժամանակաշրջանի համար, երբ գրադարանային և մշակութային աշխատանքում նման օրացույցները կարևոր գործնական նշանակություն ունեին՝ օգնելով գրադարանավարներին կազմել ցուցադրությունների և միջոցառումների թեմատիկ պլաններ, ընտրել համապատասխան գրականություն և կազմակերպել տեղեկատվական սպասարկում։ Հրատարակությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես իր ժամանակաշրջանի մշակութային-տեղեկատվական միջավայրի արտացոլում, քանի որ հիշատակվող տարեթվերի ընտրությունն ու դասակարգումը կապված են տվյալ ժամանակի հասարակական և մշակութային առաջնահերթությունների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը հանդիսանում է 1967 թվականի վերջին երեք ամիսների համար նախատեսված ժամանակագրական և մատենագիտական բնույթի գործնական տեղեկատու, որը մեկտեղում է նշանավոր անձանց և կարևոր իրադարձությունների վերաբերյալ հիշարժան ամսաթվերը և կարող է օգտագործվել կրթական, մշակութային, գրադարանային ու տեղեկատվական աշխատանքի կազմակերպման համար։