Պատրաստի նյութեր

Աշխատանքը նվիրված է ինֆրակարմիր ճառագայթման մոդուլման և կլանման երևույթների տեսական ու փորձարարական ուսումնասիրությանը գլանային համաչափություն ունեցող միկրո և նանոմետրական կառուցվածքներում։ Հետազոտության հիմքում էլեկտրամագնիսական ճառագայթման և միկրո- ու նանոմաշտաբային կառուցվածքների փոխազդեցությունն է, որի պայմաններում նյութի երկրաչափական չափերը, ձևը, բաղադրությունը և մակերևութային հատկությունները կարող են էականորեն փոխել ճառագայթման տարածման, ցրման և կլանման բնույթը։ Գլանային համաչափությամբ կառուցվածքները հատկապես հետաքրքիր են այն պատճառով, որ դրանց երկրաչափական պարամետրերի փոփոխությունը հնարավորություն է տալիս կառավարելու էլեկտրամագնիսական դաշտի տեղային բաշխումը և որոշակի հաճախականությունների կամ ալիքների երկարությունների նկատմամբ կառուցվածքի արձագանքը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել գլանային միկրո և նանոկառուցվածքների օպտիկական հատկությունները՝ կախված դրանց շառավղից, երկարությունից, նյութի դիէլեկտրական բնութագրերից, շրջակա միջավայրի հատկություններից և ճառագայթման ալիքի երկարությունից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ինֆրակարմիր տիրույթում կլանման մեխանիզմներին, քանի որ այս տիրույթում նյութի էլեկտրամագնիսական արձագանքը կարող է կապված լինել ինչպես էլեկտրոնային, այնպես էլ թրթռումային և կառուցվածքային ռեզոնանսների հետ։ Նանոմետրական կառուցվածքների դեպքում հնարավոր է ստանալ ուժեղ տեղայնացված էլեկտրամագնիսական դաշտեր, որոնք փոխում են նյութի արդյունավետ կլանման և ճառագայթման հատկությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից մեկը ճառագայթման մոդուլման հնարավորությունների ուսումնասիրությունն է։ Մոդուլում ասելով կարող է ենթադրվել ինֆրակարմիր ազդանշանի ինտենսիվության, սպեկտրային կազմի, տարածական բաշխման կամ այլ բնութագրի վերահսկվող փոփոխություն։ Միկրո և նանոկառուցվածքների երկրաչափական կամ նյութական պարամետրերի նպատակային ընտրությունը կարող է հնարավորություն տալ ստեղծելու որոշակի սպեկտրային միջակայքում աշխատող ֆիլտրեր, կլանիչներ, մոդուլյատորներ կամ այլ օպտիկական տարրեր։ Աշխատանքում կարող են կիրառվել էլեկտրադինամիկական մոդելավորման մեթոդներ՝ կառուցվածքներում էլեկտրական և մագնիսական դաշտերի բաշխումը, անդրադարձումը, փոխանցումը և կլանումը հաշվարկելու համար։ Տեսական արդյունքները կարող են համադրվել փորձարարական տվյալների հետ՝ պարզելու համար հաշվարկային մոդելների համապատասխանությունը իրական կառուցվածքների օպտիկական վարքին։ Կարևոր է նաև ուսումնասիրել ռեզոնանսային երևույթները, քանի որ որոշակի երկրաչափական չափերի և նյութական պարամետրերի դեպքում կարող են առաջանալ կլանման ուժեղացված գոտիներ։ Այդպիսի ռեզոնանսների դիրքը և լայնությունը կարող են կախված լինել կառուցվածքի չափերից և ձևից, ինչը հնարավորություն է տալիս նախագծման միջոցով կառավարել դրա ինֆրակարմիր արձագանքը։ Նանոկառուցվածքների դեպքում առանձնահատուկ նշանակություն ունի մակերևույթի դերը, քանի որ կառուցվածքի չափերի փոքրացման հետ մակերևութային երևույթների ներդրումը կարող է զգալիորեն աճել։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև կառուցվածքների նյութական կազմի փոփոխության ազդեցությանը, քանի որ տարբեր մետաղական, կիսահաղորդչային կամ դիէլեկտրական նյութեր ունեն ինֆրակարմիր ճառագայթման նկատմամբ տարբեր օպտիկական հատկություններ։ Գլանային համաչափության պահպանումը միաժամանակ հնարավորություն է տալիս համակարգը նկարագրել համապատասխան մաթեմատիկական մոդելներով և ուսումնասիրել ճառագայթման տարբեր բևեռացումների ու տարածման ուղղությունների ազդեցությունը։ Աշխատանքի կիրառական նշանակությունը կապված է կառավարվող ինֆրակարմիր օպտիկական համակարգերի և միկրո- ու նանոէլեկտրոնային սարքերի ստեղծման հնարավորությունների հետ։ Ստացված արդյունքները կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել ինֆրակարմիր սենսորների, ջերմային ճառագայթման վերահսկման համակարգերի, սպեկտրոսկոպիկ սարքերի, օպտիկական ֆիլտրերի, ճառագայթման կլանիչների և նանոֆոտոնիկ այլ կիրառությունների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ուսումնասիրում է, թե ինչպես կարող են գլանային համաչափությամբ միկրո և նանոմետրական կառուցվածքների երկրաչափական և նյութական հատկությունները օգտագործվել ինֆրակարմիր ճառագայթման կլանումը և մոդուլումը վերահսկելու համար՝ համադրելով էլեկտրադինամիկայի, օպտիկայի և նանոֆոտոնիկայի մեթոդները և հիմք ստեղծելով կառավարվող սպեկտրային հատկություններով նոր միկրո- և նանոկառուցվածքային սարքերի նախագծման համար։

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տարածքում շահագործումից դուրս եկած հանքավայրերի ռեկուլտիվացիայի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և խախտված հողերի ու բնական միջավայրերի վերականգնման արդյունավետ մոտեցումների բացահայտմանը։ Հանքավայրերի շահագործման ավարտից հետո առաջանում են հողի, բուսական ծածկույթի և լանդշաֆտի խախտումներ, ինչպես նաև թափոնակույտերի, բացահանքերի, լցակույտերի և այլ տեխնածին ձևափոխությունների հետ կապված բնապահպանական խնդիրներ։ Հետևաբար ռեկուլտիվացիան դիտարկվում է ոչ միայն որպես տարածքի արտաքին տեսքի վերականգնում, այլև որպես էկոլոգիական համակարգերի հնարավորինս ամբողջական վերականգնման, աղտոտման ռիսկերի նվազեցման և հետագա անվտանգ օգտագործման պայմանների ստեղծման համալիր գործընթաց։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել Հայաստանի հանքարդյունաբերական տարբեր տարածաշրջաններում շահագործումից դուրս եկած հանքավայրերի ներկայիս վիճակը, դրանց առաջացրած տեխնածին խախտումների բնույթը և շրջակա միջավայրի վրա ազդեցության հիմնական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել հողի բերրի շերտի կորստին կամ աղտոտմանը, էրոզիոն գործընթացների ակտիվացմանը, մակերևութային և ստորերկրյա ջրերի հնարավոր աղտոտմանը, փոշու տարածմանը, լանդշաֆտի մասնատմանը և կենսաբազմազանության նվազմանը։ Հանքարդյունաբերական գործունեության բնապահպանական հետևանքները կարող են պահպանվել նաև շահագործման ավարտից հետո, ուստի անհրաժեշտ է գնահատել ոչ միայն նախկին արտադրական գործունեության ուղղակի վնասները, այլև տարածքի երկարաժամկետ կայունության հետ կապված ռիսկերը։ Ռեկուլտիվացիայի արդյունավետությունը մեծապես կախված է կոնկրետ հանքավայրի երկրաբանական, հիդրոլոգիական, կլիմայական և լանդշաֆտային առանձնահատկություններից։ Այդ պատճառով աշխատանքում կարող են հիմնավորվել ռեկուլտիվացիայի տարբեր տեխնոլոգիական փուլեր՝ տարածքի նախնական ուսումնասիրություն և գնահատում, ռելիեֆի ձևափոխված հատվածների հարթեցում կամ կայունացում, թափոնների և վտանգավոր նյութերի կառավարման միջոցառումներ, բերրի հողի շերտի վերականգնում, հողի կենսաբանական հատկությունների բարելավում և բուսականության վերականգնում։ Կարևոր է նաև հանքավայրերի հետագա օգտագործման նպատակային որոշումը․ որոշ տարածքներ կարող են վերադարձվել գյուղատնտեսական կամ անտառային օգտագործման, մյուսները՝ վերածվել բնական վերականգնվող տարածքների կամ օգտագործվել այլ անվտանգ նպատակներով։ Հայաստանի օրենսդրական համակարգում հանքարդյունաբերության հետ կապված ռեկուլտիվացիայի պահանջները ներառում են խախտված հողերի վերականգնման և ռեկուլտիվացիայի ծրագրային մոտեցումներ, իսկ բնապահպանական կարգավորումները նախատեսում են ընդերքօգտագործման հետևանքով խախտված հողերի վերականգնման անհրաժեշտություն։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև ռեկուլտիվացիայի ֆինանսական և կառավարչական մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Տարածքի վերականգնումը պահանջում է զգալի ֆինանսական, տեխնիկական և մասնագիտական ռեսուրսներ, ուստի անհրաժեշտ է նախապես գնահատել աշխատանքների ծավալը, արժեքը, առաջնահերթությունները և պատասխանատվության շրջանակը։ Հատկապես կարևոր է այն դեպքը, երբ շահագործումից դուրս եկած հանքավայրի նախկին օպերատորի գործունեությունը դադարել է կամ գոյություն չունի, քանի որ այդ պայմաններում կարող են առաջանալ վերականգնման ֆինանսավորման և պատասխանատվության բաշխման լրացուցիչ խնդիրներ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև բնապահպանական մոնիթորինգի անհրաժեշտությանը։ Ռեկուլտիվացիայի ավարտը ինքնին չի նշանակում, որ տարածքը լիովին վերականգնված է, քանի որ հողի, ջրի, բուսականության և լանդշաֆտի փոփոխությունները կարող են շարունակվել տարիներ շարունակ։ Հետևաբար անհրաժեշտ է պարբերաբար գնահատել վերականգնված տարածքների վիճակը, վերահսկել հնարավոր աղտոտիչների տարածումը և անհրաժեշտության դեպքում իրականացնել լրացուցիչ միջոցառումներ։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կայանում է Հայաստանի պայմաններին համապատասխան ռեկուլտիվացիայի առաջնահերթությունների և մեթոդների հիմնավորման մեջ։ Այդպիսի մոտեցումը կարող է նպաստել հանքարդյունաբերությունից հետո մնացած տարածքների բնապահպանական ռիսկերի նվազեցմանը, խախտված հողերի արդյունավետ վերականգնմանը, բնական լանդշաֆտների պահպանմանը և համայնքների համար անվտանգ միջավայրի ձևավորմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը շահագործումից դուրս եկած հանքավայրերի ռեկուլտիվացիան դիտարկում է որպես տեխնիկական, էկոլոգիական, տնտեսական և կառավարչական խնդիրների ամբողջություն՝ նպատակ ունենալով մշակել այնպիսի մոտեցումներ, որոնք Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում կապահովեն խախտված տարածքների կայուն վերականգնումը և դրանց հետագա անվտանգ ու նպատակային օգտագործման հնարավորությունը։

Աշխատանքը նվիրված է կազմակերպություններում մարդկային ռեսուրսների կառավարման հիմնախնդիրների և ժամանակակից մոտեցումների ուսումնասիրությանը՝ գիտելիքահենք հասարակության ձևավորման և զարգացման պայմաններում։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ գիտելիքի, նորարարության և տեղեկատվության դերի աճը փոխում է կազմակերպությունների գործունեության տրամաբանությունը և, հետևաբար, պահանջում է մարդկային ռեսուրսների կառավարման ավանդական մեթոդների վերանայում։ Եթե նախկինում աշխատակիցը հիմնականում դիտարկվում էր որպես արտադրական գործընթացի կատարող, ապա գիտելիքահենք միջավայրում նրա մասնագիտական գիտելիքները, ստեղծագործական կարողությունները, փորձը, նախաձեռնողականությունը և կազմակերպության ներսում գիտելիք ստեղծելու ու փոխանցելու ունակությունը դառնում են կազմակերպության մրցակցային առավելության կարևոր աղբյուրներ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել մարդկային ռեսուրսների կառավարման հիմնական գործառույթները՝ աշխատուժի պլանավորում, աշխատակիցների հավաքագրում և ընտրություն, աշխատանքի հարմարվողականություն, վերապատրաստում և զարգացում, աշխատանքի արդյունքների գնահատում, վարձատրության և խրախուսման համակարգերի ձևավորում, կարիերայի կառավարում և աշխատակիցների պահպանում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են այս գործառույթները փոփոխվում գիտելիքահենք հասարակության պայմաններում, երբ կազմակերպություններին անհրաժեշտ են ոչ միայն նեղ մասնագիտական հմտություններ ունեցող, այլև շարունակաբար սովորելու, նոր գիտելիք յուրացնելու և փոփոխվող միջավայրին արագ հարմարվելու ունակ աշխատակիցներ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մարդկային կապիտալի զարգացման խնդիրը։ Տեխնոլոգիական առաջընթացի և աշխատանքի բովանդակության արագ փոփոխության պայմաններում աշխատակիցների գիտելիքներն ու հմտությունները կարող են արագ հնանալ, ուստի կազմակերպությունը պետք է ստեղծի շարունակական ուսուցման, վերապատրաստման և մասնագիտական զարգացման հնարավորություններ։ Այս տեսանկյունից կարևոր են կազմակերպության ներսում ուսուցման համակարգերը, մենթորությունը, փորձի փոխանակումը, մասնագիտական վերապատրաստումները և ինքնակրթության խթանումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև գիտելիքի կառավարմանը՝ որպես մարդկային ռեսուրսների կառավարման կարևոր բաղադրիչի։ Կազմակերպության համար նշանակություն ունի ոչ միայն աշխատակիցների գիտելիքների առկայությունը, այլև դրանց պահպանման, տարածման և արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունը։ Փորձառու աշխատակիցների հեռանալու դեպքում չկորցնելու համար կազմակերպությունը պետք է կարողանա փաստաթղթավորել և փոխանցել կուտակված գիտելիքը՝ ստեղծելով համագործակցության և գիտելիքի փոխանակման համապատասխան մշակույթ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև աշխատակիցների մոտիվացիայի ուսումնասիրությունը։ Գիտելիքահենք միջավայրում միայն նյութական վարձատրությունը հաճախ բավարար չէ բարձր որակավորում ունեցող մասնագետների ներգրավման և պահպանման համար։ Մասնագիտական աճի հնարավորությունները, աշխատանքի ինքնուրույնությունը, ստեղծագործական նախաձեռնությունների խրախուսումը, կազմակերպության նպատակներին մասնակցության զգացումը, ճանաչումն ու բարենպաստ աշխատանքային միջավայրը կարող են դառնալ մոտիվացիայի կարևոր գործոններ։ Հետազոտությունը կարող է դիտարկել նաև կազմակերպական մշակույթի դերը, քանի որ վստահության, համագործակցության, նորարարության և բաց հաղորդակցության վրա հիմնված միջավայրը նպաստում է գիտելիքի ազատ շրջանառությանը և աշխատակիցների ստեղծագործական ներուժի օգտագործմանը։ Գիտելիքահենք հասարակության անցման պայմաններում փոխվում է նաև ղեկավարի դերը․ կառավարչական մոտեցումը աստիճանաբար կարող է տեղափոխվել խիստ վերահսկողությունից դեպի առաջնորդություն, թիմերի զարգացում, աշխատակիցների ներուժի բացահայտում և մասնակցային որոշումների կայացում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև թվայնացման և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ազդեցությունը մարդկային ռեսուրսների կառավարման վրա։ Թվային գործիքները հնարավորություն են տալիս ավտոմատացնել հավաքագրման, աշխատակիցների գնահատման, ուսուցման, հաղորդակցության և տվյալների վերլուծության բազմաթիվ գործընթացներ, սակայն միաժամանակ առաջացնում են նոր խնդիրներ՝ կապված աշխատակիցների թվային հմտությունների, տվյալների պաշտպանության, աշխատանքի ճկուն ձևերի և տեխնոլոգիական փոփոխություններին հարմարվելու հետ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև կազմակերպության և աշխատակցի շահերի հավասարակշռության ապահովումը։ Արդյունավետ մարդկային ռեսուրսների կառավարումը պետք է միաժամանակ նպաստի կազմակերպության արտադրողականության և մրցունակության բարձրացմանը և ստեղծի աշխատակիցների մասնագիտական ու սոցիալական զարգացման համար նպաստավոր պայմաններ։ Այս մոտեցումը մարդկային ռեսուրսները ներկայացնում է ոչ թե պարզապես որպես կազմակերպության ծախսային բաղադրիչ, այլ որպես ռազմավարական ակտիվ, որի զարգացումը կարող է երկարաժամկետ արժեք ստեղծել։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը կայանում է գիտելիքահենք միջավայրում կազմակերպությունների համար մարդկային ռեսուրսների կառավարման առավել արդյունավետ մոտեցումների բացահայտման մեջ։ Դրանք կարող են ներառել աշխատակիցների շարունակական զարգացման համակարգերի ներդրում, գիտելիքի կառավարման մեխանիզմների կատարելագործում, մոտիվացիայի ճկուն համակարգերի կիրառում, կազմակերպական մշակույթի զարգացում, տաղանդների կառավարման և մասնագիտական ներուժի պահպանման ռազմավարությունների մշակում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը մարդկային ռեսուրսների կառավարումը դիտարկում է որպես կազմակերպության ռազմավարական կառավարման առանցքային ուղղություն և ցույց է տալիս, որ գիտելիքահենք հասարակության պայմաններում կազմակերպության հաջողությունը մեծապես կախված է մարդկանց գիտելիքի, ստեղծագործական ներուժի և մասնագիտական կարողությունների արդյունավետ բացահայտումից, զարգացումից և կազմակերպության նպատակներին ծառայեցնելու կարողությունից։

Աշխատանքը ներկայացնում է Խորհրդային Միությունում պետական իշխանության ներկայացուցչական մարմիններին վերաբերող գրականության հանձնարարական ցանկ՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին ուղղորդել տվյալ թեմայի ուսումնասիրման համար անհրաժեշտ և համապատասխան գրականության ընտրության հարցում։ Նման մատենագիտական նյութը կարող է ընդգրկել խորհրդային պետական կառուցվածքին, իշխանության մարմինների կազմակերպմանը, ընտրական համակարգին, պատգամավորների գործունեությանը, խորհուրդների՝ որպես ներկայացուցչական մարմինների գործառույթներին և պետական կառավարման մեխանիզմներին վերաբերող գրքեր, բրոշյուրներ, հոդվածներ ու այլ հրատարակություններ։ Ցանկի հիմնական նշանակությունն այն է, որ այն համակարգում է տարբեր աղբյուրներ և ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ավելի նպատակային ուսումնասիրել խորհրդային քաղաքական ու պետական ինստիտուտների կառուցվածքն ու գործունեությունը։ Հետազոտվող թեմայի կենտրոնում կարող են գտնվել տարբեր մակարդակների խորհուրդները՝ սկսած համամիութենական մակարդակից մինչև հանրապետական, մարզային, շրջանային և տեղական ներկայացուցչական մարմիններ։ Գրականության միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել դրանց ձևավորման սկզբունքները, իրավասությունները, ընտրության կարգը, նիստերի կազմակերպումը, պատգամավորների լիազորությունները և գործադիր մարմինների հետ փոխհարաբերությունները։ Առանձին աղբյուրներ կարող են վերաբերվել նաև ԽՍՀՄ պետական համակարգի սահմանադրական հիմքերին և այն իրավական դրույթներին, որոնց շրջանակում ներկայացուցչական մարմիններին վերապահվում էին պետական իշխանության իրականացման որոշակի լիազորություններ։ Ցանկի կառուցվածքը կարող է ունենալ ժամանակագրական, թեմատիկ կամ հեղինակային դասակարգում՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով արագ կողմնորոշվել անհրաժեշտ նյութերի մեջ։ Կարևոր է նաև տարբերակել ընդհանուր տեսական գրականությունը կոնկրետ պետական մարմինների գործունեությանը վերաբերող մասնագիտացված ուսումնասիրություններից։ Այդպիսի կառուցվածքը կարող է օգտակար լինել ինչպես ուսանողների, այնպես էլ պետական կառավարման, իրավագիտության, պատմության և քաղաքագիտության հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Գրականության ընտրության միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել ոչ միայն խորհրդային պետական մարմինների պաշտոնական կառուցվածքը, այլև դրանց գործունեության գաղափարական և քաղաքական հիմքերը, ներկայացուցչության սկզբունքները և խորհրդային կառավարման համակարգում քաղաքացիների մասնակցության ձևերը։ Միաժամանակ նման հանձնարարական ցանկը կարող է ծառայել որպես սկզբնական մատենագիտական ուղեցույց՝ հետագա ավելի խորքային ուսումնասիրությունների համար, քանի որ այն մեկ վայրում համախմբում է թեմային առնչվող տարբեր տեսակի հրատարակություններ։ Աշխատանքը արժեքավոր է նաև գրադարանագիտական տեսանկյունից, քանի որ հանձնարարական մատենագիտությունը ոչ միայն տեղեկություն է տրամադրում առկա գրականության մասին, այլև օգնում է ընթերցողի ընթերցանության և հետազոտական աշխատանքի ուղղորդմանը։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը կարելի է դիտարկել որպես խորհրդային պետական իշխանության ներկայացուցչական մարմինների վերաբերյալ գրականության կողմնորոշիչ աղբյուր, որի հիմնական նպատակն է համակարգված կերպով ներկայացնել թեմային առնչվող հրատարակությունները և ապահովել դրանց օգտագործման հարմարավետությունը՝ պետական համակարգի կառուցվածքը, իրավական հիմքերը և գործնական գործունեությունը ուսումնասիրող ընթերցողների համար։

Աշխատանքը նվիրված է Կիմերների և սկյութների՝ Հայկական լեռնաշխարհի արևելյան հատվածում հայտնվելու, տարածվելու և տեղական բնակչության ու մշակութային միջավայրի հետ փոխազդեցության ուսումնասիրությանը՝ հիմնականում հնագիտական տվյալների հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում վաղ երկաթի դարի և դրան հաջորդող ժամանակաշրջանի այն պատմամշակութային գործընթացներն են, որոնք կապված են հյուսիսային տափաստանային շրջաններից դեպի Առաջավոր Ասիա և Հայկական լեռնաշխարհ շարժված քոչվորական կամ կիսաքոչվորական խմբերի հետ։ Աշխատանքը կարևորում է հնագիտական նյութը որպես պատմական իրադարձությունների վերականգնման հիմնական աղբյուր, քանի որ նյութական մշակույթի առանձին տարրերը՝ զենքերը, ձիասարքավորումները, զարդերը, կենցաղային առարկաները, թաղման կառույցներն ու ծիսական համալիրները, հնարավորություն են տալիս բացահայտելու տարբեր մշակութային ավանդույթների տարածման ուղղություններն ու փոխազդեցությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել Կիմերներին և սկյութներին վերագրվող հնագիտական գտածոների տարածքային բաշխումը, դրանց թվագրությունը, տեխնոլոգիական և գեղարվեստական առանձնահատկությունները և տեղական մշակույթների հետ ունեցած նմանություններն ու տարբերությունները։ Հատուկ նշանակություն կարող է ունենալ զենքի և ձիասարքավորումների ուսումնասիրությունը, քանի որ նման առարկաները հաճախ կարևոր ցուցիչներ են հնագույն ռազմական մշակույթի, շարժունակության և միջմշակութային կապերի բացահայտման համար։ Սկյութական մշակութային շրջանակին բնորոշ որոշ իրեր, մասնավորապես կենդանական ոճով զարդարված առարկաները, նետասլաքների տարբեր ձևերը, երկաթե զենքերը և ձիու հանդերձանքի տարրերը, կարող են օգտագործվել տարածաշրջանում այդ մշակութային ազդեցությունների տարածման ժամանակագրությունն ու աշխարհագրությունը պարզելու համար։ Միաժամանակ աշխատանքը կարևորում է հնագիտական նյութի մեկնաբանման զգուշավոր մոտեցումը, քանի որ որոշ առարկաների տարածումը պարտադիր չի նշանակում տվյալ էթնիկ խմբի անմիջական ներկայություն․ դրանք կարող էին տարածվել առևտրի, փոխանակման, մշակութային ընդօրինակման կամ տարբեր խմբերի փոխազդեցության արդյունքում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Կիմերների և սկյութների հնարավոր տեղաշարժերի համադրումը գրավոր աղբյուրների տեղեկությունների հետ։ Հին հեղինակների հաղորդումները կարող են լրացուցիչ տվյալներ տրամադրել այդ ժողովուրդների շարժերի և տարածաշրջանի քաղաքական իրադարձությունների վերաբերյալ, սակայն հնագիտական նյութի հետ դրանց համապատասխանեցումը պահանջում է ժամանակագրական և տարածական մանրակրկիտ վերլուծություն։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել նաև տեղական բնակչության և եկվոր խմբերի փոխհարաբերությունը՝ պարզելու համար, թե արդյոք առկա են նյութական մշակույթի փոփոխություններ, նոր թաղման սովորույթների ներթափանցում, ռազմական տեխնոլոգիաների տարածում կամ տնտեսական ու սոցիալական կապերի խորացում։ Այս տեսանկյունից Կիմերների և սկյութների ներկայությունը կարելի է դիտարկել ոչ միայն որպես ռազմական ներխուժումների կամ տեղաշարժերի պատմություն, այլև որպես տարածաշրջանային մշակութային փոխազդեցությունների բարդ գործընթաց։ Հայկական լեռնաշխարհի արևելյան հատվածի ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է, քանի որ այն գտնվում էր տարբեր աշխարհագրական և մշակութային գոտիների շփման տարածքում և կարող էր հանդես գալ որպես հյուսիսային տափաստանների, Կովկասի, Իրանական բարձրավանդակի և Առաջավոր Ասիայի միջև հաղորդակցության կարևոր միջավայր։ Հետազոտության ընթացքում կարող են օգտագործվել հնագիտական պեղումների նյութերը, թաղման համալիրները, բնակավայրերի գտածոները, առանձին իրերի տիպաբանական և համեմատական վերլուծությունը, ինչպես նաև քարտեզագրական ու ժամանակագրական մեթոդներ։ Այդպիսի համակցված մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացնելու հնագույն բնակչության շարժերը և մշակութային ազդեցությունների տարածման մեխանիզմները։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունը կայանում է նրանում, որ այն նպաստում է Հայկական լեռնաշխարհի արևելյան շրջանների հնագույն պատմության վերականգնմանը և այդ տարածքում տեղի ունեցած լայնածավալ էթնոմշակութային գործընթացների ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Միաժամանակ այն հնարավորություն է տալիս գնահատելու Կիմերների և սկյութների դերը տարածաշրջանի ռազմական, նյութական և մշակութային պատմության մեջ՝ խուսափելով միայն գրավոր աղբյուրների վրա հիմնված եզրակացություններից։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը Կիմերների և սկյութների ներկայությունն ու ազդեցությունը Հայկական լեռնաշխարհի արևելքում ուսումնասիրում է հնագիտական փաստերի, տարածական բաշխման, ժամանակագրության և տեղական մշակույթների հետ փոխազդեցության համադրմամբ՝ նպատակ ունենալով առավել ամբողջական կերպով վերականգնել այդ բարդ պատմամշակութային ժամանակաշրջանի պատկերը։

Աշխատանքը նվիրված է բնակչության կյանքի որակի վերարտադրության կառավարման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Լոռու մարզի սոցիալ-տնտեսական իրավիճակի և զարգացման առանձնահատկությունների հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես կարելի է պետական, տարածաշրջանային և տեղական կառավարման գործիքների միջոցով ապահովել բնակչության կյանքի որակի կայուն պահպանումն ու բարելավումը։ Կյանքի որակը դիտարկվում է որպես բազմաչափ հասկացություն, որը ներառում է ոչ միայն բնակչության եկամուտներն ու նյութական ապահովվածությունը, այլև զբաղվածության հնարավորությունները, առողջապահության և կրթության հասանելիությունը, բնակարանային պայմանները, սոցիալական պաշտպանությունը, շրջակա միջավայրի վիճակը, ենթակառուցվածքների զարգացվածությունը, համայնքային միջավայրը և մարդկանց ընդհանուր սոցիալական բարեկեցությունը։ «Վերարտադրության» գաղափարն այս համատեքստում ենթադրում է կյանքի որակի այնպիսի պայմանների շարունակական ապահովում, որոնց շնորհիվ բնակչությունը կարող է պահպանել և զարգացնել իր տնտեսական, սոցիալական և մարդկային ներուժը։ Լոռու մարզի օրինակով նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարածաշրջանային անհավասարությունների, զբաղվածության սահմանափակ հնարավորությունների, բնակչության արտագաղթի և ժողովրդագրական փոփոխությունների, գյուղական ու քաղաքային բնակավայրերի զարգացման տարբերությունների և սոցիալական ծառայությունների հասանելիության հետ կապված խնդիրները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կյանքի որակի հիմնական ցուցանիշների համակարգի ձևավորումն ու դրանց դինամիկայի գնահատումը։ Այդպիսի ցուցանիշները կարող են ներառել բնակչության եկամուտների մակարդակը, աղքատության տարածվածությունը, զբաղվածության և գործազրկության ցուցանիշները, կրթական մակարդակը, առողջապահական ծառայությունների հասանելիությունը, կյանքի սպասվող տևողությունը, բնակարանային պայմանները, կոմունալ ծառայությունների հասանելիությունը և շրջակա միջավայրի որակը։ Ցուցանիշների համակցված վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս կյանքի որակը գնահատել ոչ թե մեկ առանձին տնտեսական ցուցանիշով, այլ բնակչության կենսագործունեության տարբեր ոլորտների ամբողջությամբ։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև բնակչության կյանքի որակի վրա տարածաշրջանային տնտեսության կառուցվածքի ազդեցությունը։ Արդյունաբերության, գյուղատնտեսության, ծառայությունների և փոքր ու միջին ձեռնարկատիրության զարգացման մակարդակը ուղղակիորեն անդրադառնում է աշխատատեղերի ստեղծման, եկամուտների ձևավորման և բնակչության սոցիալական կայունության վրա։ Լոռու մարզի համար առանձնահատուկ նշանակություն կարող է ունենալ տեղական տնտեսական ներուժի արդյունավետ օգտագործումը, նոր ներդրումների ներգրավումը, ձեռնարկատիրության խթանումը և համայնքների տնտեսական ակտիվության բարձրացումը։ Միաժամանակ կյանքի որակի բարելավումը չի կարող սահմանափակվել միայն եկամուտների աճով, քանի որ անհրաժեշտ է ապահովել սոցիալական ենթակառուցվածքների և հանրային ծառայությունների համապատասխան մակարդակ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է տարածքային կառավարման դերի ուսումնասիրությունը։ Կյանքի որակի վերարտադրության արդյունավետ կառավարումը պահանջում է կենտրոնական և տեղական իշխանությունների գործողությունների համակարգում, ռեսուրսների նպատակային բաշխում և մարզի տարբեր համայնքների առանձնահատկություններին համապատասխան քաղաքականությունների մշակում։ Այս տեսանկյունից կարևոր են սոցիալական ծրագրերի հասցեականությունը, համայնքային ենթակառուցվածքների զարգացումը, կրթության և առողջապահության ծառայությունների տարածքային հասանելիության ընդլայնումը և խոցելի խմբերի սոցիալական պաշտպանության կատարելագործումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև մարդկային կապիտալի զարգացմանը՝ որպես երկարաժամկետ կյանքի որակի ապահովման առանցքային պայման։ Բնակչության կրթական մակարդակի բարձրացումը, մասնագիտական վերապատրաստումը, երիտասարդների զբաղվածության խթանումը և առողջ ապրելակերպի պայմանների ստեղծումը նպաստում են ոչ միայն ներկա սոցիալական վիճակի բարելավմանը, այլև տարածաշրջանի ապագա տնտեսական ներուժի ձևավորմանը։ Հատուկ նշանակություն ունի նաև ժողովրդագրական գործոնը, քանի որ բնակչության թվաքանակի փոփոխությունները, միգրացիան, տարիքային կառուցվածքը և ծնելիության մակարդակը կարող են էապես ազդել տարածաշրջանի աշխատուժի, սոցիալական ծառայությունների պահանջարկի և տնտեսական զարգացման հնարավորությունների վրա։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կապված է Լոռու մարզի համար կյանքի որակի բարելավման կառավարչական առաջնահերթությունների բացահայտման և տարածաշրջանային քաղաքականության կատարելագործման հետ։ Առաջարկվող մեխանիզմները կարող են ուղղված լինել զբաղվածության ընդլայնմանը, եկամուտների բարձրացմանը, սոցիալական ծառայությունների մատչելիության բարելավմանը, ենթակառուցվածքների զարգացմանը, մարդկային կապիտալի ամրապնդմանը և բնակչության արտահոսքի նվազեցմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը բնակչության կյանքի որակը դիտարկում է որպես փոխկապակցված տնտեսական, սոցիալական, ժողովրդագրական և տարածքային գործոնների արդյունք և ուսումնասիրում է այնպիսի կառավարման համակարգի ձևավորման հնարավորությունները, որը կարող է ապահովել Լոռու մարզի բնակչության կենսամակարդակի ոչ միայն ընթացիկ բարելավումը, այլև դրա երկարաժամկետ, կայուն և շարունակական վերարտադրությունը։

Աշխատանքը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության հարավ-արևմտյան շրջաններում համաճարակաբանական իրավիճակի տարածական առանձնահատկությունների ուսումնասիրմանը և բնակչության հիգիենիկ ու հակահամաճարակային անվտանգության ապահովման արդյունավետ համակարգերի հիմնավորմանը։ Հետազոտության հիմքում բժշկական աշխարհագրության և համաճարակաբանության փոխկապակցված մոտեցումն է, որի միջոցով հիվանդությունների տարածվածությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բժշկական խնդիր, այլև որպես տարածքի բնական, սոցիալ-տնտեսական, ժողովրդագրական, կենցաղային և սանիտարահիգիենիկ պայմանների հետ կապված երևույթ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել տարածաշրջանի բնակավայրերի աշխարհագրական դիրքը, բնակչության խտությունը և տեղաբաշխումը, կլիմայական ու բնական պայմանները, ջրային ռեսուրսները, բնակարանային և կոմունալ ենթակառուցվածքների վիճակը, խմելու ջրի ապահովվածությունը, սննդի պահպանման և օգտագործման պայմանները, ինչպես նաև առողջապահական ծառայությունների հասանելիությունը։ Այս գործոնների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն տարածքային գոտիները, որտեղ բնակչությունը կարող է առավել խոցելի լինել վարակիչ հիվանդությունների առաջացման կամ տարածման նկատմամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում վարակիչ հիվանդությունների տարածման օրինաչափություններին և դրանց հնարավոր կապին շրջակա միջավայրի ու բնակչության կենսապայմանների հետ։ Համաճարակաբանական աշխարհագրության տեսանկյունից կարևոր է ոչ միայն հիվանդությունների ընդհանուր տարածվածության գնահատումը, այլև դրանց տարածական և ժամանակային փոփոխությունների բացահայտումը, հնարավոր օջախների առանձնացումը և ռիսկային տարածքների քարտեզագրումը։ Նման մոտեցումը կարող է նպաստել կանխարգելիչ միջոցառումների ավելի նպատակային կազմակերպմանը։ Աշխատանքի մյուս կարևոր ուղղությունը բնակչության հիգիենիկ և հակահամաճարակային անվտանգության համակարգի ուսումնասիրությունն է։ Այդ համակարգը ենթադրում է վարակիչ հիվանդությունների վաղ հայտնաբերում, համաճարակաբանական հսկողություն, հիվանդությունների կանխարգելում, սանիտարական կանոնների պահպանում, շրջակա միջավայրի գործոնների վերահսկողություն, անհրաժեշտ ախտահանիչ միջոցառումների իրականացում և բնակչության հիգիենիկ իրազեկվածության բարձրացում։ Հայաստանի սանիտարահամաճարակային անվտանգության իրավական համակարգում ևս ընդգծվում են հիվանդությունների կանխարգելումը, շրջակա միջավայրի առողջացումը, սանիտարական նորմերի պահպանումը, պետական հիգիենիկ և հակահամաճարակային հսկողությունը և բնակչության առողջության վրա միջավայրի գործոնների ազդեցության գնահատումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև ջրամատակարարման և ջրահեռացման համակարգերի, բնակավայրերի սանիտարական վիճակի, կենցաղային թափոնների հեռացման, սննդի անվտանգության և բժշկական սպասարկման հետ կապված գործոնները, քանի որ դրանց թերությունները կարող են նպաստել վարակիչ հիվանդությունների տարածմանը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև բնակչության հիգիենիկ կրթությունը․ տեղեկատվության տարածումը, անձնական և հասարակական հիգիենայի կանոնների ուսուցումը և հիվանդությունների կանխարգելման վերաբերյալ իրազեկումը կարող են էապես նպաստել համաճարակաբանական ռիսկերի նվազեցմանը։ Պաշտոնական սանիտարահամաճարակային մոտեցումներում հիգիենիկ գիտելիքների տարածումը նույնպես դիտարկվում է որպես բնակչության անվտանգության ապահովման բաղադրիչ։ Աշխատանքը կարող է ներառել համաճարակաբանական ցուցանիշների վիճակագրական վերլուծություն, հիվանդությունների տարածական բաշխման համեմատություն, ռիսկի գործոնների գնահատում և տարբեր շրջանների միջև համաճարակաբանական իրավիճակի համադրում։ Այդ տվյալների հիման վրա հնարավոր է մշակել տարածքային ռիսկի գնահատման չափանիշներ և առաջարկություններ՝ կանխարգելիչ միջոցառումների առաջնահերթությունները որոշելու համար։ Հատկապես կարևոր է տարբերակել բնակչության ընդհանուր հիգիենիկ անվտանգության և արտակարգ իրավիճակներում հակահամաճարակային պատրաստվածության խնդիրները, քանի որ բնական աղետները, բնակչության տեղաշարժերը, ենթակառուցվածքների վնասումը կամ առողջապահական համակարգի ծանրաբեռնվածությունը կարող են փոխել վարակիչ հիվանդությունների տարածման ռիսկը։ Ժամանակակից հանրային առողջապահական փորձը ցույց է տալիս, որ ճգնաժամային և հակամարտությունից տուժած միջավայրերում անհրաժեշտ է պահպանել համաճարակաբանական զգոնությունը և ապահովել առողջապահական, հումանիտար ու այլ կառույցների համակարգված համագործակցությունը։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը կայանում է այնպիսի գիտականորեն հիմնավորված մոտեցումների մշակման մեջ, որոնք կարող են օգտագործվել բնակչության առողջության տարածքային գնահատման, վարակիչ հիվանդությունների կանխարգելման, հիգիենիկ պայմանների բարելավման և հակահամաճարակային միջոցառումների պլանավորման համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը համադրում է համաճարակաբանության, բժշկական աշխարհագրության, հիգիենայի և հանրային առողջապահության մեթոդները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ուսումնասիրվող տարածքի համաճարակաբանական առանձնահատկությունները, գնահատել բնակչության առողջության վրա ազդող հիմնական ռիսկային գործոնները և հիմնավորել դրանց նվազեցման ու բնակչության հիգիենիկ-հակահամաճարակային անվտանգության բարձրացման առավել արդյունավետ ուղղությունները։

Աշխատանքը նվիրված է առևտրային բանկերում ֆինանսական ռեսուրսների կառավարման արդյունավետության ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգի նյութերի հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում բանկի ֆինանսական ռեսուրսների ձևավորման, ներգրավման, բաշխման և օգտագործման գործընթացներն են, ինչպես նաև դրանց կառավարման արդյունավետության գնահատումը։ Առևտրային բանկի կայուն և շահութաբեր գործունեությունը մեծապես կախված է այն բանից, թե որքան արդյունավետ է այն կառավարում իր միջոցների աղբյուրները, ակտիվների կառուցվածքը, իրացվելիությունը, վարկային ներդրումները և դրանց հետ կապված ռիսկերը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել բանկի սեփական կապիտալի, ավանդների, ներգրավված այլ միջոցների և պարտավորությունների ձևավորման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց արժեքն ու բանկի ընդհանուր ֆինանսավորման վրա ունեցած ազդեցությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆինանսական ռեսուրսների և ակտիվների միջև հավասարակշռության ապահովմանը, քանի որ չափազանց բարձր իրացվելիությունը կարող է նվազեցնել միջոցների եկամտաբեր օգտագործման հնարավորությունները, մինչդեռ չափազանց ագրեսիվ վարկավորումը կարող է մեծացնել իրացվելիության և վարկային ռիսկերը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բանկի ակտիվների ու պարտավորությունների կառավարման փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը։ Այդ գործընթացում անհրաժեշտ է հաշվի առնել միջոցների ներգրավման ժամկետները, արժեքը և կայունությունը, ինչպես նաև ակտիվների եկամտաբերությունը և մարման ժամկետները։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել ժամկետային անհամապատասխանություններից առաջացող ռիսկերը և ապահովել բանկի վճարունակության ու իրացվելիության պատշաճ մակարդակ։ Ֆինանսական ռեսուրսների արդյունավետության գնահատման համար կարող են օգտագործվել մի շարք ցուցանիշներ՝ ակտիվների և սեփական կապիտալի եկամտաբերություն, զուտ տոկոսային մարժա, կապիտալի բավարարության մակարդակ, իրացվելիության ցուցանիշներ, ներգրավված միջոցների արժեք, վարկային պորտֆելի որակ և չաշխատող վարկերի տեսակարար կշիռ։ Այս ցուցանիշների դինամիկայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բանկի ֆինանսական կառավարման ուժեղ և թույլ կողմերը և գնահատելու կառավարչական որոշումների արդյունավետությունը։ Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգի համատեքստում կարևոր է նաև հաշվի առնել Կենտրոնական բանկի կողմից սահմանվող կարգավորող պահանջները, քանի որ կապիտալի, իրացվելիության, ռիսկերի կառավարման և այլ նորմատիվների պահպանումը բանկերի ֆինանսական կայունության կարևոր նախապայման է։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև առանձին առևտրային բանկերի ֆինանսական հաշվետվությունների համեմատական վերլուծություն՝ բացահայտելու համար տարբեր բանկերի ռեսուրսների ձևավորման և օգտագործման արդյունավետության տարբերությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի բանկային ավանդների և վարկային պորտֆելի հարաբերակցության ուսումնասիրությունը, քանի որ ներգրավված միջոցների արդյունավետ վերափոխումը վարկային և այլ եկամտաբեր ակտիվների կարևորագույն գործառույթներից է։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է գնահատել ռիսկերի կառավարման դերը, քանի որ ֆինանսական ռեսուրսների բարձր եկամտաբեր օգտագործումը պետք է իրականացվի ընդունելի ռիսկի սահմաններում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ֆինանսական շուկաների փոփոխություններին, տոկոսադրույքների տատանումներին, գնաճային միջավայրին, արժութային ռիսկերին և տնտեսական ակտիվության փոփոխություններին, որոնք կարող են էական ազդեցություն ունենալ բանկերի ռեսուրսների արժեքի և օգտագործման արդյունավետության վրա։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կայանում է ֆինանսական ռեսուրսների կառավարման բարելավման այնպիսի ուղղությունների բացահայտման մեջ, որոնք կարող են նպաստել բանկերի շահութաբերության, իրացվելիության և ֆինանսական կայունության բարձրացմանը։ Դրանց շարքում կարող են ընդգրկվել ֆինանսավորման աղբյուրների դիվերսիֆիկացումը, ակտիվների և պարտավորությունների կառավարման կատարելագործումը, ռիսկերի գնահատման մեթոդների զարգացումը, կապիտալի արդյունավետ օգտագործումը և ֆինանսական պլանավորման ու կանխատեսման գործիքների կատարելագործումը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ֆինանսական ռեսուրսների կառավարումը դիտարկում է որպես առևտրային բանկի արդյունավետ գործունեության առանցքային գործոն՝ ուսումնասիրելով ռեսուրսների ձևավորման և օգտագործման փոխկապակցվածությունը, դրանց կառավարման արդյունքները և Հայաստանի բանկային համակարգում արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղիները։

Աշխատանքը նվիրված է անձի անհատական բնութագրերի և ինքնակառավարման փոխներգործության օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը՝ մանկավարժական բարձրագույն ուսումնական հաստատության ուսանողների օրինակով, համեմատելով հարաբերական հանգստի և քննական լարվածության պայմաններում դրանց դրսևորումները։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ անձի վարքն ու գործունեության արդյունավետությունը պայմանավորված են ոչ միայն նրա կայուն անհատական առանձնահատկություններով, այլև տարբեր իրավիճակներում սեփական հույզերը, ուշադրությունը, վարքը և գործունեությունը գիտակցաբար կարգավորելու կարողությամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են ուսանողի անձնային հատկությունները կապված ինքնակառավարման գործընթացների հետ և ինչպես կարող է այդ փոխկապակցվածությունը փոփոխվել բարձր հոգեբանական լարվածության պայմաններում։ Հարաբերական հանգստի իրավիճակը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ինքնակառավարման սովորական դրսևորումները, մինչդեռ քննության շրջանը դիտարկվում է որպես բարձր պատասխանատվությամբ, ժամանակային սահմանափակումներով և գնահատման սպասումով պայմանավորված իրավիճակ, որը կարող է առաջացնել սթրեսային լարվածություն և պահանջել ինքնակարգավորման ավելի մեծ ռեսուրսներ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել անձի այնպիսի բնութագրեր, ինչպիսիք են անհանգստության մակարդակը, հուզական կայունությունը, ակտիվությունը, ինքնագնահատականը, պատասխանատվությունը, նպատակասլացությունը, նախաձեռնողականությունը և հաղորդակցական առանձնահատկությունները։ Դրանց համադրումը ինքնակառավարման ցուցանիշների հետ հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե որ անձնային հատկանիշներն են նպաստում բարդ իրավիճակներում սեփական գործունեությունը արդյունավետ կազմակերպելուն, իսկ որոնք կարող են կապված լինել լարվածության նկատմամբ ավելի բարձր զգայունության հետ։ Ինքնակառավարումը կարող է դիտարկվել որպես նպատակների սահմանման, գործողությունների պլանավորման, սեփական վարքի վերահսկման, արդյունքների գնահատման և անհրաժեշտության դեպքում գործողությունների շտկման փոխկապակցված գործընթաց։ Քննական իրավիճակում այս համակարգը ստանում է առանձնահատուկ նշանակություն, քանի որ ուսանողից պահանջվում է միաժամանակ կառավարել ժամանակը, պահպանել ուշադրությունը, հաղթահարել հուզական լարվածությունը և արդյունավետ օգտագործել ձեռք բերած գիտելիքները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է երկու տարբեր իրավիճակների համեմատական ուսումնասիրությունը՝ պարզելու համար, թե արդյոք քննական լարվածությունը փոխում է անձնային հատկանիշների և ինքնակառավարման միջև եղած կապերի ուժգնությունն ու բնույթը։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել այն անձանց բնութագրերը, որոնք հատկապես նշանակալի են սթրեսային պայմաններում ինքնակարգավորման արդյունավետության պահպանման համար։ Մանկավարժական ԲՈՒՀ-ի ուսանողների ուսումնասիրությունն ունի նաև գործնական նշանակություն, քանի որ ապագա մանկավարժի մասնագիտական գործունեությունը պահանջում է բարձր մակարդակի հուզական և վարքային ինքնակառավարում, պատասխանատվություն, արագ հարմարվելու ունակություն և տարբեր իրավիճակներում սեփական վարքը նպատակային կազմակերպելու կարողություն։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կիրառվել ուսանողների հոգեբանական աջակցության, քննությունների նախապատրաստման արդյունավետ մեթոդների մշակման, սթրեսի կառավարման ծրագրերի և մասնագիտական պատրաստվածության կատարելագործման գործընթացներում։ Կարևոր է նաև այն հանգամանքը, որ ինքնակառավարման զարգացումը կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես անհատական հոգեբանական խնդիր, այլև որպես ապագա մասնագիտական գործունեության կարևոր բաղադրիչ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը փորձում է բացահայտել անձի կայուն բնութագրերի և ինքնակառավարման համակարգի փոխադարձ կապերը տարբեր հոգեբանական պայմաններում՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող է իրավիճակային լարվածությունը փոփոխել այդ փոխհարաբերությունները և ինչ նշանակություն ունի ինքնակարգավորման կարողությունը ուսանողի արդյունավետ գործունեության, հոգեբանական կայունության և մասնագիտական զարգացման համար։

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ուսանողների վրա ապատեղեկատվության սոցիալ-հոգեբանական բացասական ազդեցության ուսումնասիրությանը և դրա կանխարգելման արդյունավետ մեխանիզմների բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմքում այն խնդիրն է, որ թվային հաղորդակցության և սոցիալական ցանցերի լայն տարածման պայմաններում երիտասարդները մեծ ծավալի տեղեկատվություն են ստանում տարբեր և հաճախ ոչ վերահսկվող աղբյուրներից, ինչի հետևանքով կեղծ, մոլորեցնող կամ դիտավորյալ խեղաթյուրված տեղեկատվությունը կարող է ներգործել նրանց ընկալումների, համոզմունքների, հուզական վիճակի, վարքագծային դիրքորոշումների և սոցիալական հարաբերությունների վրա։ Ապատեղեկատվության ազդեցությունը հատկապես կարևոր է ուսումնասիրել ուսանողների շրջանում, քանի որ նրանք ակտիվորեն օգտվում են թվային հարթակներից, միաժամանակ գտնվում են աշխարհայացքի, մասնագիտական ինքնության և սոցիալական դիրքորոշումների ձևավորման փուլում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել ապատեղեկատվության նկատմամբ ուսանողների ընկալունակության վրա ազդող սոցիալ-հոգեբանական գործոնները, այդ թվում՝ տեղեկատվության աղբյուրի նկատմամբ վստահությունը, նախնական համոզմունքները, քննադատական մտածողության մակարդակը, խմբային պատկանելությունը, սոցիալական ազդեցությունը և հուզական արձագանքները։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով կեղծ կամ խեղաթյուրված տեղեկատվությունը տարածվում է և ձեռք բերում հավաստիության տեսք՝ կրկնվող հաղորդագրությունների, հեղինակավոր անձանց անունների օգտագործման, վախի կամ զայրույթի առաջացման, սենսացիոն վերնագրերի և խմբային կարծիքի ազդեցության միջոցով։ Ապատեղեկատվության սոցիալ-հոգեբանական դեստրուկտիվ ազդեցությունը կարող է դրսևորվել իրականության սխալ ընկալմամբ, անհիմն վախերի և տագնապի առաջացմամբ, հասարակական բևեռացման խորացմամբ, անվստահության տարածմամբ, ագրեսիվ կամ հակասոցիալական վարքագծի խթանմամբ և սոցիալական կապերի թուլացմամբ։ Հայաստանի պայմաններում խնդիրը կարող է ունենալ նաև առանձնահատուկ նշանակություն՝ կապված հասարակական և քաղաքական զգայուն թեմաների շուրջ տեղեկատվական հոսքերի ինտենսիվության, ճգնաժամային իրավիճակների և սոցիալական ցանցերում արագ տարածվող բովանդակության հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ուսանողների տեղեկատվական վարքագծի ուսումնասիրությունը՝ պարզելու, թե ինչ աղբյուրներից են նրանք ստանում տեղեկությունները, որքան հաճախ են ստուգում դրանց հավաստիությունը, ինչ չափանիշներով են տարբերակում վստահելի և անվստահելի հաղորդագրությունները և ինչ դեր են տալիս իրենց սոցիալական շրջապատի կարծիքին։ Կարող են կիրառվել հարցաթերթային, սոցիալ-հոգեբանական, համեմատական և վիճակագրական մեթոդներ՝ տարբեր խմբերի տեղեկատվական վարքագիծը և ապատեղեկատվության նկատմամբ դիմադրողականությունը գնահատելու համար։ Կանխարգելման տեսանկյունից աշխատանքը կարևորում է մեդիագրագիտության և տեղեկատվական գրագիտության զարգացումը, քանի որ ուսանողների՝ աղբյուրները քննադատաբար գնահատելու, փաստերը ստուգելու և մանիպուլյատիվ բովանդակությունը ճանաչելու կարողությունները կարող են նվազեցնել ապատեղեկատվության ազդեցությունը։ Կրթական միջավայրում արդյունավետ կանխարգելումը կարող է ներառել փաստերի ստուգման հմտությունների ուսուցում, աղբյուրների համեմատական վերլուծություն, թվային անվտանգության վերաբերյալ իրազեկում, տրամաբանական սխալների և մանիպուլյացիոն տեխնիկաների ճանաչում, ինչպես նաև պատասխանատու տեղեկատվական վարքագծի ձևավորում։ Կարևոր է նաև հոգեբանական բաղադրիչը․ անհրաժեշտ է զարգացնել ոչ միայն տեղեկատվությունը ստուգելու տեխնիկական կարողությունները, այլև սեփական հուզական արձագանքները վերահսկելու և ուժեղ հույզեր առաջացնող տեղեկատվությանը քննադատաբար մոտենալու հմտությունները։ Աշխատանքի կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ դրա արդյունքները կարող են օգտագործվել բուհերում մեդիագրագիտության և կանխարգելիչ կրթական ծրագրերի մշակման, ուսանողների տեղեկատվական դիմակայունության բարձրացման և ապատեղեկատվության տարածման սոցիալական հետևանքների նվազեցման համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը խնդիրը դիտարկում է ոչ միայն որպես տեղեկատվական կամ տեխնոլոգիական, այլև որպես սոցիալ-հոգեբանական և կրթական հիմնախնդիր՝ կարևորելով ուսանողների քննադատական մտածողության, մեդիագրագիտության, տեղեկատվական ինքնապաշտպանության և հոգեբանական դիմակայունության զարգացումը՝ ապատեղեկատվության վնասակար ազդեցությունը կանխելու նպատակով։

Աշխատանքը նվիրված է զանգվածային լրատվամիջոցների ազդեցության ուսումնասիրությանը հասարակական-քաղաքական կարծիքի ձևավորման, փոփոխության և տարածման գործընթացներում։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ ԶԼՄ-ները հասարակության տարբեր խմբերի միջև տեղեկատվության փոխանցման կարևորագույն միջավայր են և կարող են էական ազդեցություն ունենալ քաղաքացիների կողմից քաղաքական իրադարձությունների, պետական քաղաքականության, հասարակական խնդիրների և քաղաքական դերակատարների ընկալման վրա։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել, թե ինչպես է տեղեկատվության ընտրությունը, թեմաների առաջնահերթության սահմանումը, իրադարձությունների մեկնաբանությունը և դրանց ներկայացման ձևը ազդում լսարանի ուշադրության և կարծիքների ձևավորման վրա։ Հատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ լրատվամիջոցները ոչ միայն տեղեկություն են հաղորդում արդեն տեղի ունեցած իրադարձությունների վերաբերյալ, այլև մասնակցում են հանրային օրակարգի ձևավորմանը՝ որոշ խնդիրներ դարձնելով հասարակական քննարկման կենտրոնական թեմա, իսկ մյուսներին տալով համեմատաբար նվազ տեսանելիություն։ Այս գործընթացի ուսումնասիրության ժամանակ կարևոր է նաև մեդիայի կողմից կիրառվող լեզվական, տեսողական և հռետորական միջոցների վերլուծությունը, քանի որ նույն իրադարձությունը տարբեր ձևերով ներկայացնելու դեպքում կարող են ձևավորվել դրա տարբեր ընկալումներ։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են դիտարկվել քաղաքական նորությունների, վերլուծական հաղորդումների, հարցազրույցների, մեկնաբանությունների և այլ մեդիա ձևաչափերի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը հասարակության տարբեր խմբերի վրա։ Հասարակական-քաղաքական կարծիքի ձևավորման մեջ կարևոր դեր կարող են ունենալ նաև մեդիայի և քաղաքական իշխանության, կուսակցությունների, հասարակական կազմակերպությունների ու այլ ազդեցիկ դերակատարների փոխհարաբերությունները։ Այս տեսանկյունից հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ տեղեկատվության քաղաքականացման, քարոզչության, կողմնակալ լուսաբանման, կարծիքի մանիպուլացման և տեղեկատվական օրակարգի վերահսկման խնդիրներին։ Միաժամանակ աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել լրատվամիջոցների հակադիր գործառույթը՝ որպես հանրային վերահսկողության, բազմակարծության և քաղաքական հաշվետվողականության ապահովման միջոց։ Ազատ և բազմազան մեդիա միջավայրը կարող է քաղաքացիներին հնարավորություն տալ ստանալ տարբեր տեսակետներ, համադրել տեղեկությունները և ձևավորել սեփական դիրքորոշումը, մինչդեռ տեղեկատվական սահմանափակումները կամ միակողմանի լուսաբանումը կարող են նեղացնել հանրային քննարկման շրջանակը։ Հետազոտության արդիականությունը մեծանում է թվային մեդիայի և սոցիալական ցանցերի տարածման պայմաններում, քանի որ տեղեկատվության ստեղծման և տարածման գործընթացն այլևս չի սահմանափակվում ավանդական լրատվական կառույցներով։ Թվային հարթակները արագացնում են տեղեկատվության շրջանառությունը, հնարավորություն են տալիս օգտատերերին անմիջականորեն մասնակցել հանրային քննարկումներին, սակայն միաժամանակ ստեղծում են ապատեղեկատվության, կեղծ տեղեկությունների, տեղեկատվական բևեռացման և ալգորիթմական «տեղեկատվական փուչիկների» առաջացման ռիսկեր։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև լսարանի դերը՝ որպես ոչ թե պարզապես տեղեկատվություն սպառող, այլ տեղեկատվություն մեկնաբանող, վերարտադրող և տարածող ակտիվ մասնակից։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հասարակական կարծիքի ձևավորումը դիտարկել որպես փոխազդեցության գործընթաց, որտեղ մեդիայի հաղորդագրությունները, քաղաքական դերակատարների գործունեությունը և քաղաքացիների արձագանքները մշտապես ազդում են միմյանց վրա։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ մեդիայի ազդեցության մեխանիզմների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել մեդիագրագիտության զարգացմանը, տեղեկատվության քննադատական ընկալմանը և հասարակության՝ մանիպուլյատիվ կամ ապատեղեկատվական բովանդակությունը տարբերակելու կարողության բարձրացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ԶԼՄ-ները դիտարկում է որպես հասարակական-քաղաքական կյանքի կարևոր ինստիտուտ, որը միաժամանակ կատարում է տեղեկատվական, հաղորդակցական, վերահսկողական և օրակարգ ձևավորող գործառույթներ և կարող է նշանակալիորեն ազդել հասարակության քաղաքական գիտակցության, դիրքորոշումների ու հանրային քննարկումների ուղղությունների վրա։

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պարենային անվտանգության կառավարման համակարգի կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով երկրի տնտեսական, գյուղատնտեսական, սոցիալական և աշխարհաքաղաքական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմքում այն մոտեցումն է, որ պարենային անվտանգությունը միայն անհրաժեշտ քանակությամբ սննդամթերքի արտադրության կամ ներմուծման ապահովման խնդիր չէ, այլ բազմաբաղադրիչ համակարգ, որը ներառում է պարենի առկայությունը, բնակչության համար դրա տնտեսական և ֆիզիկական մատչելիությունը, սննդի պատշաճ օգտագործումը և մատակարարման կայունությունը։ ՀՀ կառավարության կողմից հաստատված պարենային անվտանգության համակարգի զարգացման ռազմավարությունը նույնպես հիմնվում է այս չորս հիմնական ուղղությունների վրա և նախատեսում է համապատասխան միջոցառումներ՝ բնակչության տարբեր խմբերի համար պարենային ապահովվածության բարելավման նպատակով։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել Հայաստանի պարենային անվտանգության վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, այդ թվում՝ գյուղատնտեսական արտադրության ծավալները, բնական և կլիմայական ռիսկերը, ներմուծումից կախվածությունը, գյուղատնտեսական հումքի և պարենային ապրանքների գների փոփոխությունները, բնակչության եկամուտների մակարդակը, ենթակառուցվածքների վիճակը և միջազգային շուկաներում տեղի ունեցող փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կենսապես կարևոր պարենային ապրանքների ինքնաբավության մակարդակին, քանի որ որոշ ապրանքների արտադրության սահմանափակ հնարավորությունները կարող են մեծացնել արտաքին շուկաների նկատմամբ կախվածությունը և բարձրացնել մատակարարման խափանումների ռիսկը։ Պարենային անվտանգության ռազմավարական մոտեցումներում որպես կարևոր խնդիրներ առանձնացվում են նաև բնական աղետների հետևանքները, պահուստների և պաշարների ձևավորման արդյունավետությունը, պահեստավորման ենթակառուցվածքների զարգացումը և ցածր ինքնաբավություն ունեցող ապրանքների ներմուծման արտաքին ռիսկերի կառավարումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է պետական կառավարման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը, քանի որ պարենային անվտանգության ապահովումը պահանջում է գյուղատնտեսության, տնտեսության, սոցիալական պաշտպանության, առողջապահության, արտակարգ իրավիճակների և այլ ոլորտների քաղաքականությունների համակարգված իրականացում։ Այդ շրջանակում կարևոր են պետական պարենային պահուստների ձևավորումն ու կառավարումը, ռազմավարական պաշարների բավարար մակարդակի պահպանումը, ճգնաժամային իրավիճակներում արագ արձագանքման մեխանիզմների զարգացումը և պարենային մատակարարման շղթաների շարունակականության ապահովումը։ ՀՀ ռազմավարական փաստաթղթերում որպես առաջնահերթություն նշվում են նաև բավարար պարենային պաշարների և կենսապես կարևորագույն պարենամթերքի նյութական պահուստի առկայությունը, անհրաժեշտ ենթակառուցվածքների զարգացումը և պարենային արժեշղթաներում կորուստների նվազեցումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև գյուղատնտեսության արտադրողականության բարձրացման, ժամանակակից տեխնոլոգիաների ներդրման, ոռոգման և պահեստավորման համակարգերի բարելավման, գյուղատնտեսական ապահովագրության, արտադրողների ֆինանսավորման և շուկաների հասանելիության ընդլայնման խնդիրներին։ Այս միջոցառումները կարևոր են ոչ միայն ներքին պահանջարկի բավարարումն ապահովելու, այլև տեղական արտադրողների մրցունակությունը բարձրացնելու և գյուղատնտեսական արտադրության նկատմամբ արտաքին ցնցումների ազդեցությունը նվազեցնելու համար։ Պարենային անվտանգության մեկ այլ կարևոր բաղադրիչ է բնակչության տնտեսական հասանելիությունը․ նույնիսկ սննդամթերքի բավարար ֆիզիկական առկայության պայմաններում դրա բարձր գները կամ բնակչության եկամուտների ցածր մակարդակը կարող են սահմանափակել տարբեր սոցիալական խմբերի լիարժեք սննդով ապահովվածությունը։ Այդ պատճառով կառավարման համակարգի կատարելագործումը ենթադրում է նաև սոցիալական քաղաքականության, գնային միջավայրի, զբաղվածության և եկամուտների հետ կապված գործոնների համատեղ դիտարկում։ Աշխատանքի կարևոր բաղադրիչ է նաև պարենի որակի և անվտանգության ապահովումը, քանի որ պարենային ապահովվածությունը չի կարող սահմանափակվել սննդամթերքի քանակական հասանելիությամբ։ ՀՀ սննդամթերքի անվտանգության համակարգի զարգացման ռազմավարությունը նախատեսում է օրենսդրության կատարելագործում, սննդի ամբողջ շղթայի վերահսկելիության ապահովում, լաբորատոր կարողությունների զարգացում, հետագծելիության համակարգերի ներդրում և վտանգների վերլուծության ու հսկման կրիտիկական կետերի սկզբունքների կիրառում։ Հետազոտության շրջանակում կարող է կարևորվել նաև տեղեկատվական և վերլուծական համակարգերի զարգացումը, քանի որ արդյունավետ կառավարումը պահանջում է պարենային շուկաների, արտադրության, ներմուծման, պահուստների, գների և սպառման վերաբերյալ հավաստի ու ժամանակին տվյալներ։ Նման համակարգերի կատարելագործումը հնարավորություն է տալիս ավելի վաղ հայտնաբերել հնարավոր ճգնաժամերը, գնահատել ռիսկերը և պետական միջոցները նպատակաուղղել առավել խոցելի ուղղություններին։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ դրա շրջանակում առաջարկվող մոտեցումները կարող են օգտագործվել պարենային անվտանգության պետական քաղաքականության կատարելագործման, գյուղատնտեսական արտադրության խթանման, ռազմավարական պաշարների կառավարման, ներմուծման ռիսկերի նվազեցման և բնակչության համար սննդամթերքի մատչելիության բարձրացման նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը պարենային անվտանգությունը դիտարկում է որպես տնտեսական, սոցիալական, գյուղատնտեսական և կառավարչական գործոնների փոխկապակցված համակարգ և նպատակ ունի բացահայտելու Հայաստանի Հանրապետությունում դրա կառավարման հիմնական խոչընդոտները՝ առաջարկելով համակարգի կայունության, ճկունության և դիմակայունության բարձրացման հնարավոր ուղղություններ։

Աշխատանքը ներկայացնում է Կարլ Մարքսի, Ֆրիդրիխ Էնգելսի, Վլադիմիր Լենինի և Իոսիֆ Ստալինի աշխատությունների հայերեն հրատարակությունների համակարգված մատենագիտական նկարագրությունը՝ ընդգրկելով 1920 թվականից մինչև 1950 թվականի հունվարի 1-ն ընկած ժամանակահատվածը։ Այն արժեքավոր աղբյուրագիտական և գրադարանագիտական նշանակություն ունեցող աշխատություն է, որի հիմնական նպատակը նշված հեղինակների երկերի հայերեն թարգմանությունների, առանձին հրատարակությունների և դրանց հրատարակչական տվյալների ամբողջական կամ հնարավորինս ընդգրկուն գրանցումն ու դասակարգումն է։ Նման մատենագիտությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու խորհրդային վաղ շրջանի Հայաստանում քաղաքական, հասարակագիտական և գաղափարախոսական գրականության տարածման գործընթացը, հայերեն թարգմանական գրականության ձևավորումը և հրատարակչական գործունեության զարգացումը։ Աշխատության մեջ մատենագիտական գրառումները կարող են տեղեկություններ ներառել հրատարակության վերնագրի, հեղինակի, թարգմանչի, հրատարակչության, հրատարակության վայրի, տարեթվի, ծավալի և այլ գրքային հատկանիշների վերաբերյալ, ինչի շնորհիվ յուրաքանչյուր հրատարակություն հնարավոր է նույնականացնել և տարբերակել հետագա վերահրատարակություններից։ Ժամանակագրական ընդգրկումը հատկապես կարևոր է, քանի որ 1920–1950 թվականներն ընդգրկում են Հայաստանի քաղաքական, հասարակական և մշակութային կյանքի արմատական վերափոխումների ժամանակաշրջան, երբ տպագիր արտադրանքի բովանդակությունը, հրատարակչական քաղաքականությունը և գրականության տարածման ուղղությունները ենթարկվում էին էական փոփոխությունների։ Այդ պայմաններում քաղաքական գաղափարախոսությանը վերաբերող գրականության հայերեն թարգմանությունների մատենագիտական ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր տվյալներ տրամադրել ինչպես գրքի պատմության, այնպես էլ տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային և հասարակական գործընթացների վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարևոր է նաև հայերեն թարգմանական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս հետևելու օտարալեզու քաղաքական և փիլիսոփայական աշխատությունների հայերեն փոխանցման ծավալներին, հրատարակման հաճախականությանը և ժամանակի ընթացքում դրանց մատուցման ձևերի փոփոխությանը։ Մատենագիտական համակարգվածությունը հետազոտողին հնարավորություն է տալիս արագ հայտնաբերելու անհրաժեշտ հրատարակությունները, համեմատելու տարբեր տարիների և հրատարակչությունների արտադրանքը և ուսումնասիրելու դրանց տարածման աշխարհագրությունը։ Նման աղբյուրը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, գրականագետների, գրադարանագետների, մատենագետների և խորհրդային շրջանի մշակութային պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն միաժամանակ կարող է ծառայել որպես սկզբնական հիմք հետագա ուսումնասիրությունների համար՝ կապված հայերեն գրքի պատմության, հրատարակչական քաղաքականության, թարգմանական գործունեության և խորհրդային գաղափարախոսական գրականության տարածման հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ոչ միայն մատենագիտական տեղեկությունների հավաքածու է, այլև կարևոր փաստագրական նյութ, որի միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել XX դարի առաջին կեսին Հայաստանում քաղաքական գրականության հայերենացման, հրատարակման և շրջանառության գործընթացների մասին՝ պահպանելով տվյալ ժամանակաշրջանի գրքային ժառանգության վերաբերյալ համակարգված տեղեկությունը։

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության համակարգում տնտեսական անվտանգության դերին, տնտեսական սպառնալիքների բացահայտմանը, դրանց հնարավոր հետևանքների գնահատմանը և հաղթահարման արդյունավետ ուղիների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում այն մոտեցումն է, որ ազգային անվտանգությունը չի սահմանափակվում միայն ռազմական կամ քաղաքական պաշտպանվածությամբ․ պետության կայունությունն ու ինքնիշխանությունը մեծապես կախված են նաև տնտեսության դիմակայունությունից, ֆինանսական համակարգի կայունությունից, արտադրական ներուժից, էներգետիկ և պարենային ապահովվածությունից, արտաքին տնտեսական հարաբերությունների հավասարակշռվածությունից և բնակչության սոցիալ-տնտեսական բարեկեցությունից։ ՀՀ ազգային անվտանգության ռազմավարական մոտեցումներում ևս կայուն զարգացումը և տնտեսական աճը դիտարկվում են ազգային անվտանգության ապահովման կարևոր բաղադրիչներ։ Աշխատանքի շրջանակում տնտեսական սպառնալիքները կարող են դիտարկվել ինչպես ներքին, այնպես էլ արտաքին ծագման տեսանկյունից։ Դրանց շարքում կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել տնտեսության արտաքին շուկաներից և ներմուծումից չափազանց մեծ կախվածությունը, արտահանման սահմանափակ դիվերսիֆիկացիան, արտաքին առևտրային անհավասարակշռությունները, ֆինանսական և մակրոտնտեսական անկայունության ռիսկերը, պետական պարտքի և բյուջետային սահմանափակումների հետ կապված խնդիրները, գործազրկությունը, տարածքային տնտեսական անհամաչափությունները, ցածր արտադրողականությունը և տեխնոլոգիական հետընթացը։ ՀՀ տնտեսության վերաբերյալ նախկին ռազմավարական ծրագրերում որպես անվտանգության տեսանկյունից կարևոր ռիսկեր առանձնացվել են արտաքին աղբյուրներից կախվածության աճը, ներմուծման գերազանցումը արտահանման նկատմամբ, արտահանման ցածր դիվերսիֆիկացիան, տեխնոլոգիական և ինովացիոն զարգացման բացը, տարածքային անհամաչափ զարգացումը և ենթակառուցվածքների ու ներքին խնայողությունների անբավարար մակարդակը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի տնտեսության կառուցվածքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը և դրանց կապը ազգային անվտանգության հետ։ Փոքր և բաց տնտեսության պայմաններում արտաքին տնտեսական միջավայրի փոփոխությունները կարող են արագ փոխանցվել ներքին շուկա՝ ազդելով առևտրի, ներդրումների, փոխարժեքի, գների, զբաղվածության և պետական եկամուտների վրա։ Այդ պատճառով տնտեսական անվտանգության ամրապնդումը պահանջում է ոչ միայն ընթացիկ տնտեսական ցուցանիշների բարելավում, այլև երկարաժամկետ դիմակայունության ձևավորում։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունի տնտեսության դիվերսիֆիկացումը՝ արտադրության և արտահանման կառուցվածքում ավելի մեծ թվով մրցունակ ոլորտների ձևավորման միջոցով։ Կարևոր է նաև տեղական արտադրական կարողությունների զարգացումը, տեխնոլոգիական արդիականացումը, նորարարությունների խթանումը և բարձր ավելացված արժեք ստեղծող ոլորտների ընդլայնումը։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել նաև ֆինանսական անվտանգության բաղադրիչը, որը ներառում է բանկային և ֆինանսական համակարգի կայունությունը, պետական ֆինանսների արդյունավետ կառավարումը, գնաճային և արժութային ռիսկերի վերահսկումը, ինչպես նաև տնտեսության նկատմամբ ներդրողների և քաղաքացիների վստահության պահպանումը։ ՀՀ ֆինանսական քաղաքականության ռազմավարական մոտեցումներում տնտեսական անվտանգության կարևոր նախապայման է դիտարկվում կայուն մակրոտնտեսական միջավայրը, իսկ տնտեսական աճի կայունության համար կարևորվում են տնտեսության բազմազանեցումը, արդյունավետ հարկաբյուջետային քաղաքականությունը և ֆինանսական միջնորդության զարգացումը։ Առանձին ուշադրության են արժանի էներգետիկ և պարենային անվտանգության խնդիրները, քանի որ կենսական նշանակության ապրանքների և էներգակիրների մատակարարման արտաքին կախվածությունը կարող է տնտեսական վտանգները վերածել ավելի լայն ազգային անվտանգության սպառնալիքների։ Այս տեսանկյունից կարևոր են էներգետիկ աղբյուրների և մատակարարման ուղիների բազմազանեցումը, վերականգնվող էներգետիկայի զարգացումը, ռազմավարական պաշարների ձևավորումը, գյուղատնտեսության արտադրողականության բարձրացումը և պարենային շղթաների կայունության ապահովումը։ Տնտեսական անվտանգության ժամանակակից ընկալման մեջ կարևոր է նաև տեխնոլոգիական և թվային բաղադրիչը, քանի որ տնտեսության թվայնացման խորացումը միաժամանակ ստեղծում է նոր հնարավորություններ և նոր խոցելիություններ։ Տեղեկատվական համակարգերի խափանումները, կիբեռսպառնալիքները կամ կարևոր ենթակառուցվածքների նկատմամբ տեխնոլոգիական կախվածությունը կարող են ունենալ ուղղակի տնտեսական հետևանքներ, ուստի տնտեսական դիմակայունությունը պահանջում է նաև ենթակառուցվածքների և տվյալների պաշտպանության բարձր մակարդակ։ Հայաստանի ազգային անվտանգության փաստաթղթերում տեղեկատվական անվտանգությունը դիտարկվում է ազգային անվտանգության բաղկացուցիչ մաս։ Աշխատանքի կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ տնտեսական սպառնալիքների հաղթահարումը պահանջում է համակարգված պետական քաղաքականություն՝ ներառելով հարկաբյուջետային և դրամավարկային կայունություն, ներդրումային միջավայրի բարելավում, արտահանման խթանում, տնտեսական մրցակցության զարգացում, մարդկային կապիտալի և կրթության ներդրումների ավելացում, ենթակառուցվածքների կատարելագործում և տարածաշրջանային տնտեսական անհամաչափությունների նվազեցում։ Միաժամանակ կարևոր է ոչ միայն արդեն գոյություն ունեցող սպառնալիքների չեզոքացումը, այլև դրանց վաղ հայտնաբերման և կանխատեսման մեխանիզմների ձևավորումը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը տնտեսական անվտանգությունը ներկայացնում է որպես ազգային անվտանգության բազմաշերտ համակարգի առանցքային բաղադրիչ և փորձում է բացահայտել այն ներքին ու արտաքին տնտեսական գործոնները, որոնք կարող են սահմանափակել Հայաստանի կայուն զարգացումը, ինչպես նաև առաջարկել դրանց ազդեցությունը նվազեցնելու և երկրի տնտեսական դիմակայունությունը բարձրացնելու հիմնական ուղղությունները։