Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նախատեսված է երեխաների բարոյական դաստիարակության համար և նպատակ ունի նպաստելու նրանց բնավորության, վարքագծի ու արժեքային պատկերացումների ձևավորմանը։ Բարոյական խորհրդածությունների միջոցով նման գրականությունը երեխաներին ուղղորդում է մտածելու սեփական արարքների, խոսքի, պարտականությունների և շրջապատի մարդկանց հետ հարաբերությունների մասին։ Դաստիարակչական գրքերի կարևոր խնդիրներից է վաղ տարիքից ազնվության, ճշմարտախոսության, հարգանքի, համեստության, աշխատասիրության, կարեկցանքի և պատասխանատվության գաղափարների սերմանումը։ Դրանք երեխաներին օգնում են տարբերակելու ընդունելի և անընդունելի վարքագիծը, հասկանալու իրենց գործողությունների հետևանքները և ձևավորելու գիտակցված վերաբերմունք սեփական պարտականությունների նկատմամբ։ Գրքի խորագիրը շեշտադրում է նաև մտորումների նշանակությունը՝ որպես բարոյական սկզբունքները ոչ միայն սովորելու, այլև դրանք ըմբռնելու և առօրյա կյանքում կիրառելու միջոց։ Նման հրատարակությունները կարևոր տեղ են զբաղեցրել ընտանեկան ու դպրոցական դաստիարակության մշակույթում՝ լրացնելով ուսուցման գործընթացը բարոյական և հոգևոր բովանդակությամբ։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի մանկավարժական մտքի, երեխաների համար նախատեսված դաստիարակչական գրականության և բարոյական կրթության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել մանկավարժներին, հայ կրթության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և մանկական գրականության զարգացման ընթացքով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

«Հայոց դաստիարակություն» աշխատությունը վերաբերում է հայ հասարակության մեջ դաստիարակության նշանակությանը, կրթական արժեքների ձևավորմանը և նոր սերնդի բարոյական ու մտավոր զարգացման խնդիրներին։ Դաստիարակությունը կարևոր դեր ունի անհատի աշխարհայացքի, վարքագծի, պատասխանատվության զգացման և հասարակության մեջ իր տեղի գիտակցման ձևավորման գործում։ Հայ կրթական մտքի շրջանակում այս հարցերը սերտորեն կապված են եղել ազգային լեզվի, մշակույթի, պատմական հիշողության և հոգևոր արժեքների պահպանման հետ։ Դաստիարակության վերաբերյալ աշխատությունները նպատակ են ունեցել ընդգծելու ընտանիքի, դպրոցի, ուսուցչի և հասարակական միջավայրի դերը երեխայի ու երիտասարդի ձևավորման գործընթացում։ Դրանցում քննարկվող հարցերը կարող են առնչվել բարոյական սկզբունքների յուրացմանը, կարգապահությանը, գիտելիքի ձեռքբերմանը, ինքնուրույն մտածողության զարգացմանը և հասարակական պարտքի գիտակցմանը։ Այսպիսի գրականությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում մանկավարժական մտքի պատմության մեջ, քանի որ արտացոլում է կրթության նպատակների, դաստիարակչական մեթոդների և ազգային ինքնության պահպանման վերաբերյալ տվյալ ժամանակաշրջանի պատկերացումները։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ կրթական ու հասարակական մտքի, դաստիարակության ավանդույթների և ազգային կրթության զարգացման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել մանկավարժության պատմությամբ, հայ կրթական մշակույթով և ընտանիքի ու դպրոցի դաստիարակչական դերերի պատմական փոփոխություններով հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Հայոց դատաստանագիրքը հայ իրավական մտքի և իրավական մշակույթի պատմությանն առնչվող կարևոր աշխատություն է, որն արտացոլում է հայ հասարակության մեջ իրավական նորմերի ձևավորման, պահպանման և կիրառման ավանդույթները։ Դատաստանագրքերը պատմականորեն ծառայել են որպես իրավական կանոնների համակարգման միջոց՝ ներկայացնելով հասարակական հարաբերությունները կարգավորող դրույթներ, իրավախախտումների գնահատման սկզբունքներ, պատասխանատվության ձևեր և վեճերի լուծման մոտեցումներ։ Հայ իրավական ժառանգությունը ձևավորվել է տարբեր ժամանակաշրջանների հասարակական, քաղաքական և կրոնական պայմանների ազդեցությամբ, ինչի հետևանքով իրավական պատկերացումներում հաճախ միահյուսվել են աշխարհիկ և եկեղեցական իրավունքի տարրերը։ Նման աշխատությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են կարգավորվել անհատների, ընտանիքների, համայնքների և հասարակական հաստատությունների միջև հարաբերությունները, ինչպես են սահմանվել իրավունքներն ու պարտականությունները, և ինչ սկզբունքներով են լուծվել իրավական հակասությունները։ Հայոց դատաստանագրքային ավանդույթը կարևոր տեղ ունի նաև իրավական ինքնագիտակցության և ազգային մշակութային ժառանգության պատմության մեջ։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ իրավունքի պատմությամբ, պատմական իրավական համակարգերով և իրավական մտքի զարգացման ընթացքով զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտագործվել որպես նյութ՝ ուսումնասիրելու հայ հասարակության իրավական ավանդույթները, դատական ու իրավական կարգավորումների պատմությունը և իրավունքի փոխհարաբերությունը հասարակական ու եկեղեցական կյանքի հետ։

Հովհաննես Չամուրճյանի այս աշխատությունը հրապարակախոսական և քննադատական բնույթի երկ է, որի խորագիրը վկայում է ճշմարտության, դավանաբանական համոզմունքների և ազգային-եկեղեցական կյանքի շուրջ ծավալվող բանավեճերին անդրադառնալու մասին։ Հեղինակը խոսքն ուղղում է ինչպես ճշմարտությունից շեղված համարվող անձին, այնպես էլ Կոստանդնուպոլսի Ազգային կենտրոնական վարչությանը՝ ընդգծելով անհատական համոզմունքների, հասարակական պատասխանատվության և ազգային կառույցների գործունեության փոխհարաբերությունները։ «Դատաքննություն դատաքննությունների» ձևակերպումը մատնանշում է հարցերի քննության, փաստարկների գնահատման և հակասական դիրքորոշումների վերլուծության ձգտումը։ Այսպիսի աշխատություններում կարևոր տեղ են զբաղեցնում ճշմարտության մեկնաբանությունը, համոզմունքների պաշտպանությունը, բարոյական պատասխանատվության հարցադրումները և հասարակական կառույցների որոշումների նկատմամբ քննադատական վերաբերմունքը։ Հրատարակությունը կարելի է դիտարկել 19-րդ դարի հայ հասարակական ու կրոնական մտքի պատմական համատեքստում, երբ Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքում ազգային վարչության, եկեղեցական կյանքի և դավանաբանական հարցերի շուրջ քննարկումները կարևոր դեր ունեին հանրային կյանքում։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Հովհաննես Չամուրճյանի հրապարակախոսական ժառանգության, հայ ազգային-եկեղեցական կառույցների պատմության և ժամանակաշրջանի մտավոր բանավեճերի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայագիտությամբ, կրոնական մտքի պատմությամբ և 19-րդ դարի հայ հասարակական կյանքի զարգացմամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

«Դարի մի զավակի խոստովանությունը» խորագիրը մատնանշում է անհատական խոստովանության ձևով շարադրված ստեղծագործություն, որտեղ անձնական ապրումները, մտորումներն ու ինքնագնահատումը կարող են կապվել ժամանակաշրջանի հասարակական և բարոյական խնդիրների հետ։ Խոստովանության գրական ձևը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու պատմողի ներաշխարհը, նրա ապրած փորձը, ներքին հակասություններն ու շրջապատող միջավայրի հետ հարաբերությունները։ «Դարի զավակ» արտահայտությունը գրական համատեքստում հաճախ առնչվում է այն անհատին, որի աշխարհայացքն ու ճակատագիրը ձևավորվում են իր ժամանակի հասարակական պայմանների, գաղափարական փոփոխությունների և բարոյական հակասությունների ազդեցությամբ։ Այսպիսի երկերում անձնական պատմությունը կարող է դառնալ նաև ժամանակաշրջանի մտայնությունների, մարդկային հարաբերությունների և հասարակական կյանքի քննության միջոց։ Հատորի առանձին հրատարակումը հնարավորություն է տալիս ստեղծագործության բովանդակությունը դիտարկել որպես ավելի ընդարձակ պատմողական ամբողջության մաս։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայալեզու արձակի, խոստովանական գրականության և անհատի ու հասարակության փոխհարաբերությունների գեղարվեստական արտացոլման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ և ժամանակաշրջանի մտավոր ու հասարակական միջավայրի գրական ներկայացմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Ա. Եզեկյանի «Դյուցազունները՝ ըստ Մովսես Խորենացու» աշխատությունը վերաբերում է հայոց հին պատմության և ավանդական պատումների մեջ պահպանված հերոսական կերպարներին։ Մովսես Խորենացու պատմագրական երկը կարևոր աղբյուր է հայ ժողովրդի ծագման, անցյալի նշանավոր անձանց, ավանդությունների և պատմական հիշողության ուսումնասիրման համար։ Նրա հաղորդած նյութերում միահյուսվում են պատմական տեղեկությունները, ժողովրդական ավանդազրույցներն ու դյուցազնական պատումները, որոնց միջոցով արտահայտվում են հայ ժողովրդի ինքնության, հայրենիքի պաշտպանության, քաջության, պատվի և սերունդների միջև պատմական կապի գաղափարները։ Դյուցազունների կերպարները հայ մշակութային հիշողության մեջ մարմնավորում են հերոսական վարքագծի և հասարակական իդեալների տարբեր կողմեր՝ ներկայացնելով անհատի և ժողովրդի ճակատագրի փոխկապակցվածությունը։ Խորենացու երկի հիման վրա նման թեմայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու հին հայկական ավանդությունների գրավոր մշակման առանձնահատկությունները և դրանց նշանակությունը ազգային պատմական գիտակցության ձևավորման գործում։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ դյուցազնապատումների, հին հայ պատմագրության և հերոսական կերպարների գրական մեկնաբանության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմությամբ ու գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին, ինչպես նաև ուսումնասիրողներին, որոնք անդրադառնում են պատմական ավանդությունների պահպանմանն ու դրանց դերին հայ մշակույթի զարգացման մեջ։

Այս ժողովածուն ընդգրկում է Դոն-Էմմանուել (Ա. Բ.) անունով հանդես եկող հեղինակի մի քանի բանաստեղծական ստեղծագործություններ՝ ընթերցողին ներկայացնելով նրա գրական խոսքի առանձին նմուշները։ Բանաստեղծական ձևը հնարավորություն է տալիս հեղինակին արտահայտելու անձնական ապրումները, մտորումները, հույզերն ու կյանքի տարբեր երևույթների նկատմամբ վերաբերմունքը՝ պատկերավոր լեզվի, ռիթմի և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների միջոցով։ Ոտանավորների ժողովածուները կարևոր տեղ են զբաղեցնում գրական մշակույթի տարածման գործում, քանի որ ներկայացնում են հեղինակի ստեղծագործական հետաքրքրությունները և հնարավորություն տալիս ծանոթանալու նրա բանաստեղծական մտածողությանը։ Այս հրատարակությունը կարող է դիտարկվել նաև 19-րդ դարի հայալեզու գրական կյանքի համատեքստում՝ որպես փոքրածավալ բանաստեղծական ժողովածուի օրինակ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում ժամանակաշրջանի պոեզիայի, գրական ինքնարտահայտման ձևերի և տպագիր գրականության շրջանառության ուսումնասիրության համար։ Հեղինակի բանաստեղծությունների պահպանությունն ու ուսումնասիրությունը նպաստում են նաև գրական պատմության մեջ քիչ ուսումնասիրված անունների և ստեղծագործական ժառանգության բացահայտմանը։ Ժողովածուն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, պոեզիայի զարգացմամբ և 19-րդ դարի գրական հրատարակությունների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Հրատարակությունը վերաբերում է Նոր Կտակարանին՝ քրիստոնեական Սուրբ Գրքի այն հատվածին, որն ընդգրկում է Հիսուս Քրիստոսի կյանքի, քարոզչության, մահվան և հարության մասին վկայությունները, ինչպես նաև առաքյալների գործունեությունն ու վաղ քրիստոնեական համայնքների ձևավորման պատմությունը։ Նոր Կտակարանը քրիստոնեական հավատքի հիմնարար աղբյուրներից է և առանցքային նշանակություն ունի եկեղեցական ուսմունքի, ծիսական կյանքի, բարոյական սկզբունքների և հոգևոր դաստիարակության համար։ Դրա բովանդակության կենտրոնում Հիսուս Քրիստոսի պատգամներն են՝ սիրո, ներողամտության, ողորմածության, հավատքի և մարդկային պատասխանատվության մասին։ Ավետարանները ներկայացնում են Քրիստոսի կյանքն ու ուսմունքը, իսկ մյուս գրքերը լրացնում են այդ պատկերը՝ անդրադառնալով առաքելական քարոզչությանը, քրիստոնեական համայնքների կյանքին և հավատքի մեկնաբանությանը։ Նոր Կտակարանի ուսումնասիրությունը կարևոր է ինչպես աստվածաբանական և կրոնագիտական, այնպես էլ պատմական ու գրական տեսանկյունից, քանի որ այն մեծ ազդեցություն է ունեցել քրիստոնեական քաղաքակրթության, բարոյական մտածողության և մշակութային ավանդույթների զարգացման վրա։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև Օսմանյան կայսրության հայալեզու տպագրության և քրիստոնեական սուրբգրային գրականության տարածման պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է ծառայել հոգևորականներին, աստվածաբաններին, կրոնագիտությամբ զբաղվողներին և քրիստոնեական գրավոր ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ որպես Նոր Կտակարանի ավանդույթի պահպանման ու տարածման կարևոր նյութ։

«Ենիչերիները» խորագիրը վերաբերում է Օսմանյան կայսրության պատմության մեջ կարևոր դեր ունեցած ենիչերիական զորամիավորմանը, որի գործունեությունը սերտորեն կապված էր կայսրության ռազմական կազմակերպման, պետական կառավարման և հասարակական կյանքի հետ։ Ենիչերիները երկար ժամանակ կազմել են օսմանյան բանակի նշանակալի մասը՝ մասնակցելով ռազմական արշավանքների և քաղաքական իրադարձությունների, իսկ նրանց ինստիտուտի զարգացումն ու վերափոխումները կարևոր տեղ են զբաղեցնում Օսմանյան կայսրության պատմության մեջ։ Այս թեմային նվիրված պատմական կամ գեղարվեստական աշխատությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու զինվորական ծառայության կազմակերպմանը, զորքի ներքին կարգապահությանը, զինվորականների և իշխանության հարաբերություններին, ինչպես նաև ռազմական կառույցների ազդեցությանը հասարակական կյանքի վրա։ Հատորի շարունակական բնույթը ենթադրում է թեմայի հետագա զարգացում՝ ընթերցողին ներկայացնելով նախորդ մասում սկսված պատմողական կամ ուսումնասիրական նյութի հաջորդ փուլը։ Նման աշխատությունները կարևոր են ոչ միայն ռազմական անցյալի, այլև Օսմանյան կայսրության քաղաքական և սոցիալական կառուցվածքի վերաբերյալ պատկերացումների ուսումնասիրության համար։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում օսմանյան պատմությամբ, ռազմական հաստատությունների զարգացմամբ և հայալեզու պատմական գրականության պատմությամբ զբաղվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։ Այն կարող է ծառայել որպես նյութ՝ ուսումնասիրելու, թե ինչպես է ենիչերիների պատմական կերպարը ներկայացվել 19-րդ դարի հայալեզու գրականության մեջ։

«Եղծ աղանդոց» խորագիրը կրող աշխատությունը պատկանում է քրիստոնեական աստվածաբանական այն գրականությանը, որի հիմնական նպատակն է քննության առնել տարբեր կրոնական ուսմունքներ և տեսակետներ՝ դրանք համեմատելով եկեղեցու ընդունած դավանաբանական սկզբունքների հետ։ Աղանդների հերքմանն ուղղված երկերը պատմականորեն կարևոր դեր են ունեցել քրիստոնեական վարդապետության մեկնաբանման, հավատքի սահմանների ձևակերպման և դավանաբանական տարաձայնություններին պատասխանելու գործում։ Այսպիսի աշխատություններում սովորաբար քննարկվում են հավատքի, եկեղեցական ավանդության, Սուրբ Գրքի մեկնության և կրոնական ճշմարտության վերաբերյալ հարցեր՝ նպատակ ունենալով հիմնավորել հեղինակի կամ ներկայացվող եկեղեցական դիրքորոշումը։ Դավանաբանական բանավեճը հաճախ ներառում է տարբեր ուսմունքների դրույթների քննադատություն, դրանց փաստարկների վերլուծություն և ուղղափառ համարվող հավատքի սկզբունքների բացատրություն։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ քրիստոնեական աստվածաբանական մտքի, դավանաբանական գրականության և կրոնական բանավեճերի պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև եկեղեցու պատմությամբ, քրիստոնեական ուսմունքների զարգացմամբ և հայալեզու աստվածաբանական ժառանգությամբ զբաղվող հետազոտողների համար՝ որպես նյութ՝ կրոնական գաղափարների ներկայացման ու պաշտպանության պատմական եղանակներն ուսումնասիրելու նպատակով։

Աշխատությունը համադրում է զրպարտությունների հերքմանն ուղղված հրապարակախոսական խոսքը և բազմարդյուն վարժապետ Ռուբեն Անդրեաս Յ. Փափազյանի կենսագրությանը նվիրված նյութը։ Գրքի խորագիրը վկայում է, որ այն անդրադառնում է Կոստանդնուպոլսում տպագրված մի տետրակի շուրջ առաջացած հակասություններին՝ նպատակ ունենալով պատասխանել ներկայացված մեղադրանքներին և պաշտպանել հիշատակված անձի անունն ու հեղինակությունը։ Այսպիսի երկերը 19-րդ դարի հայ հասարակական և մտավոր կյանքի կարևոր վավերագրերից են, քանի որ արտացոլում են հրապարակային բանավեճերի, անձնական հեղինակության պաշտպանության և հասարակական կարծիքի ձևավորման առանձնահատկությունները։ Կենսագրական հատվածը ուշադրություն է հրավիրում Ռուբեն Անդրեաս Յ. Փափազյանի գործունեության վրա՝ նրան ներկայացնելով որպես բազմարդյուն վարժապետ, որի կյանքն ու աշխատանքը դիտարկվում են կրթական և հասարակական գործունեության համատեքստում։ Կենսագրական տեղեկությունների և poleմիկական շարադրանքի համադրությունը հրատարակությանը հաղորդում է ինչպես անհատական, այնպես էլ պատմամշակութային նշանակություն։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու անձի հեղինակության շուրջ ձևավորված հրապարակային խոսքը, կրթական գործիչների հասարակական դիրքը և 19-րդ դարի հայալեզու տպագիր բանավեճերի բնույթը։ Գիրքը կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել հայ մանկավարժության պատմությամբ, կենսագրական գրականությամբ, հասարակական մտքի զարգացմամբ և հայ տպագրական մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։

«Էնեականը» հռոմեական դասական գրականության նշանավոր էպիկական ստեղծագործության անվանումն է, որն ավանդաբար կապվում է հռոմեացի բանաստեղծ Վերգիլիոսի հետ։ Այն պատմում է տրոյացի հերոս Էնեասի ուղևորության և փորձությունների մասին՝ ներկայացնելով Տրոյայի կործանումից հետո նոր հայրենիք գտնելու նրա ձգտումը։ Ստեղծագործության հիմքում ընկած են հերոսական պարտքի, ճակատագրի, աստվածային կամքի, հայրենիքի հիմնադրման և անձնական զգացմունքների ու հանրային պատասխանատվության հակադրության թեմաները։ Էնեասի ճանապարհորդությունը ոչ միայն արկածների ու դժվարությունների հաջորդականություն է, այլև մի ուղի, որի ընթացքում բացահայտվում են հերոսի բնավորությունը, նրա պարտքի գիտակցումը և ապագա սերունդների համար պատասխանատվություն ստանձնելու պատրաստակամությունը։ Էպոսում միահյուսվում են դիցաբանական պատկերացումները, հերոսական պատումները, պատերազմական իրադարձություններն ու մարդկային ապրումների նկարագրությունները։ Վերգիլիոսի ստեղծագործությունը նշանակալի ազդեցություն է ունեցել եվրոպական գրականության հետագա զարգացման վրա՝ դառնալով դասական կրթության և գեղարվեստական ավանդույթի կարևոր բաղադրիչ։ Հայերեն այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում դասական գրականության հայերեն թարգմանությունների, հին հռոմեական էպոսի տարածման և հայ ընթերցողական միջավայրում համաշխարհային գրական ժառանգության յուրացման պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, դասական մշակույթի ուսումնասիրողներին և էպիկական պոեզիայի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

«Էպիկուրի պարտեզը» խորագիրը հղում է հին հունական փիլիսոփա Էպիկուրի ուսմունքին և նրա հիմնադրած փիլիսոփայական դպրոցին, որը հայտնի էր որպես «Պարտեզ»։ Էպիկուրի փիլիսոփայության կենտրոնում մարդու երջանկության, հոգեկան անդորրի և բարեկեցիկ կյանքի հարցերն էին։ Նրա ուսմունքի համաձայն՝ երջանկության հասնելու համար կարևոր են չափավոր ցանկությունները, մարմնական տառապանքներից և հոգեկան անհանգստությունից հնարավորինս ազատ լինելը, բարեկամությունը և բանական դատողությունը։ Էպիկուրական մտածողությունը հաճույքը դիտարկում էր ոչ թե որպես անսահման վայելքների հետապնդում, այլ որպես հավասարակշռված կյանքի, ներքին խաղաղության և ավելորդ վախերից ազատագրվելու պայման։ «Պարտեզը» խորհրդանշում էր նաև փիլիսոփայական համայնք, որտեղ գիտելիքի, զրույցի և համատեղ մտորումների միջոցով մարդիկ ձգտում էին հասկանալ կյանքի իմաստն ու մարդկային երջանկության հիմքերը։ Այս խորագրով աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում անտիկ փիլիսոփայության, էթիկայի և երջանկության մասին փիլիսոփայական պատկերացումների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է դիտարկվել նաև որպես 19-րդ դարի հայալեզու ընթերցողական միջավայրում դասական փիլիսոփայական գաղափարների նկատմամբ հետաքրքրության արտահայտություն՝ նպաստելով հին հունական մտքի և բարոյագիտական հարցադրումների ուսումնասիրությանը։

«Երգ ի զանգակն» խորագիրը կրող այս փոքրածավալ հրատարակությունը նվիրված է զանգակի թեմային, որն ունի ինչպես առօրյա, այնպես էլ հոգևոր և խորհրդանշական նշանակություն։ Հայկական եկեղեցական մշակույթում զանգը կարևոր դեր է կատարում՝ ազդարարելով ժամերգությունների և պաշտամունքային արարողությունների սկիզբը, մարդկանց հրավիրելով եկեղեցի և միավորելով համայնքին ընդհանուր աղոթքի շուրջ։ Զանգակի ձայնը մշակութային ու գրական ընկալումներում կարող է խորհրդանշել հոգևոր կանչը, հավատքի շարունակականությունը, հիշատակը և մարդկանց միջև կապը։ Երգի ձևը թեման ներկայացնելու հնարավորություն է տալիս երաժշտական ու բանաստեղծական արտահայտչամիջոցների միջոցով՝ համադրելով բառը, հնչողությունը և զգացմունքային ներգործությունը։ Այսպիսի ստեղծագործությունները կարող են արտացոլել զանգի նկատմամբ ձևավորված ավանդական պատկերացումները և դրա տեղը հայկական հոգևոր ու հասարակական կյանքում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության, երգարվեստի և հոգևոր մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար՝ որպես զանգի խորհրդանշական նշանակությանն ու թեմատիկ արտահայտությանը նվիրված գրական նյութ։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև 19-րդ դարի հայալեզու փոքրածավալ հրատարակությունների, բանաստեղծական ու երգային ստեղծագործությունների և կրոնական խորհրդանիշների մշակութային ընկալման հետազոտության տեսանկյունից։