Պատրաստի նյութեր

Ժողովածուն ներկայացնում է հայ մանկական բանահյուսության կարևոր և ինքնատիպ մի հատված՝ ժողովրդական օրորոցայիններն ու մանկական երգերը, որոնք սերնդեսերունդ փոխանցվել են բանավոր ավանդույթի միջոցով և պահպանել հայ ժողովրդի ընտանեկան ու մանկական կյանքի պատկերները։ Օրորոցային երգերը կապված են երեխային քնեցնելու, հանգստացնելու և նրա հանդեպ ծնողական քնքշանքն արտահայտելու հետ։ Դրանցում արտացոլվում են մոր կամ ընտանիքի անդամների սերը, բարեմաղթանքները, երեխայի ապագայի վերաբերյալ հույսերն ու երազանքները, ինչպես նաև ժողովրդական աշխարհընկալմանն ու առօրյա կյանքին բնորոշ պատկերներն ու խորհրդանիշները։ Մանկական երգերն իրենց հերթին ուղեկցում են երեխայի խաղը, շարժումը, հաղորդակցությունը և շրջապատող աշխարհի ճանաչումը՝ նպաստելով լեզվական ու երաժշտական զգացողության ձևավորմանը։ Դրանց պարզ, կրկնվող կառուցվածքները, ռիթմը, մեղեդայնությունը և արտահայտիչ բառապաշարը կարևոր նշանակություն ունեն մանկական մշակույթի ուսումնասիրման համար։ Ժողովածուն արժեքավոր նյութ է տրամադրում հայ բանավոր ավանդույթի, ժողովրդական երգարվեստի, մանկական դաստիարակության և ընտանեկան սովորույթների հետազոտման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել բանագետներին, երաժշտագետներին, ազգագրագետներին, մանկավարժներին, երաժշտության ուսուցիչներին և հայ ժողովրդական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Գիրքը պատկանում է 19-րդ դարի հայերեն գեղարվեստական ընթերցանության այն շրջանակին, որտեղ պատմողական սյուժեի միջոցով ընթերցողին ներկայացվում են արտասովոր դեպքեր, ուշագրավ կերպարներ և բարոյական կամ դաստիարակչական նշանակություն ունեցող իրավիճակներ։ Վերնագրում հիշատակվող կայսեր և զարմանալի տղայի կերպարների համադրությունը հուշում է իշխանության ու անհատական կարողությունների, փորձառության և երիտասարդական հնարամտության հնարավոր հակադրության մասին։ Նման պատմությունները հաճախ նպատակ են ունեցել ոչ միայն հետաքրքրել ընթերցողին զարգացող դեպքերով, այլև խրախուսել խելամտությունը, քաջությունը, հնարամտությունը և դժվար իրավիճակներում ճիշտ կողմնորոշվելու կարողությունը։ Ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել նաև իր ժամանակաշրջանի ընթերցանության մշակույթի համատեքստում, երբ թարգմանական և այլալեզու գրականությունից հայերեն փոխադրված պատմությունները նպաստում էին գեղարվեստական ընթերցանության տարածմանը և երիտասարդ ընթերցողների հետաքրքրությունների ընդլայնմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ գրքի պատմությամբ, մանկապատանեկան ընթերցանության ձևավորմամբ և 19-րդ դարի հայերեն գեղարվեստական հրատարակություններով զբաղվող հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է գրավոր և բանավոր խոսքի մշակմանը՝ ընդգրկելով շարադրության կազմման և վայելչախոսության հիմնական սկզբունքները։ Այն վերաբերում է մտքերը հստակ, տրամաբանական, գրագետ և արտահայտիչ ձևով ներկայացնելու հմտությունների զարգացմանը՝ կարևորելով ինչպես բովանդակության ճիշտ կազմակերպումը, այնպես էլ լեզվական միջոցների նպատակահարմար ընտրությունը։ Շարադրության արվեստը ենթադրում է թեմայի ըմբռնում, նյութի ընտրություն և դասավորում, մտքերի հաջորդական զարգացում, պարբերությունների տրամաբանական կապակցում ու ամբողջական խոսքի կառուցում։ Վայելչախոսությունը, իր հերթին, կապված է խոսքի պարզության, ճշգրտության, արտահայտչականության և լսարանի վրա ներգործելու կարողության հետ։ Այս երկու ոլորտների համատեղ ուսումնասիրությունը նպաստում է լեզվական ճաշակի ձևավորմանը, բառապաշարի հարստացմանը և խոսքի տարբեր իրավիճակներում պատշաճ արտահայտվելու կարողությանը։ Գիրքը ներկայացնում է 19-րդ դարի հայ կրթական մշակույթում կարևոր տեղ զբաղեցնող հռետորական և շարադրական ուսուցման ավանդույթը, երբ գրագետ խոսքը դիտվում էր որպես կրթվածության և մտավոր զարգացման կարևոր բաղադրիչ։ Այն արժեքավոր է հայ մանկավարժության, լեզվի ուսուցման և խոսքի մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվողների, ինչպես նաև հայոց լեզվի ու գրականության ուսուցիչների և հետազոտողների համար։

Գիրքը գերմաներեն լեզվի քերականության ուսուցմանն ուղղված ձեռնարկ է, որը նախատեսված է լեզվի կառուցվածքը համակարգված ուսումնասիրելու և քերականական կանոնները գործնականում կիրառելու համար։ Այն պատկանում է օտար լեզուների ուսուցման այն ավանդույթին, որի շրջանակում լեզվական գիտելիքները ներկայացվում էին կանոնների և քերականական ձևերի հաջորդական ուսումնասիրության միջոցով՝ նպաստելով ընթերցանության, գրավոր խոսքի և լեզվի ճիշտ գործածության հմտությունների զարգացմանը։ Ձեռնարկի թեմատիկ շրջանակը վերաբերում է գերմաներենի քերականական համակարգին, որի կարևոր բաղադրիչներն են գոյականների հոլովումը, բայերի խոնարհումը, սեռի և թվի արտահայտումը, բառերի ու նախադասության անդամների փոխհարաբերությունները և նախադասությունների կառուցման սկզբունքները։ Գործնական քերականության ուսումնասիրությունը սովորողին հնարավորություն է տալիս ավելի լավ ըմբռնել գերմաներենի առանձնահատկությունները, համեմատել դրանք իրեն ծանոթ լեզուների կառուցվածքի հետ և ամրապնդել լեզվական գիտելիքները։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայ կրթական և լեզվաբանական մտքի պատմության տեսանկյունից՝ որպես հայ ընթերցողին օտար լեզու սովորեցնելու նպատակով ստեղծված ուսումնական գրականության օրինակ։ Այն կարող է օգտակար լինել գերմաներենի ուսուցիչներին, լեզվաբաններին, բանասերներին և 19-րդ դարի հայկական կրթական հրատարակությունների ուսումնասիրողներին։

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի քերականական համակարգի ուսումնասիրությանը և նախատեսված է լեզվի կանոնները համակարգված կերպով յուրացնելու ու գործնականում կիրառելու համար։ Այն ներկայացնում է հայերենի կառուցվածքի ուսումնասիրման կարևոր սկզբունքները՝ նպաստելով լեզվական ձևերի, բառերի քերականական հատկանիշների և նախադասության կազմության վերաբերյալ գիտելիքների ձևավորմանը։ Գործնական քերականության այս հատորը պատկանում է հայոց լեզվի ուսուցման և լեզվաբանական գիտելիքների տարածման պատմական ավանդույթին, երբ քերականական ձեռնարկները կարևոր նշանակություն ունեին դպրոցական կրթության, ինքնուսուցման և գրագետ հայերեն խոսքի զարգացման համար։ Նման աշխատությունները նպաստել են լեզվի կանոնների դասակարգմանը, քերականական հասկացությունների բացատրությանը և հայերենի ուսուցման մեթոդների կատարելագործմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն որպես լեզվի ուսումնասիրման ուսումնական նյութ, այլև որպես հայերեն քերականական մտքի և 19-րդ դարի կրթական մշակույթի պատմության աղբյուր։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի ուսուցիչներին, բանասերներին, լեզվաբաններին, մանկավարժության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հին հայկական դասագրքերի ուսումնասիրողներին։

Այս ուսումնական ձեռնարկը նվիրված է ֆրանսերենի քերականության գործնական ուսուցմանը և նախատեսված է լեզուն սովորողների համար՝ որպես քերականական գիտելիքների ձեռքբերման ու ամրապնդման օժանդակ միջոց։ Այն նպատակ ունի ներկայացնել ֆրանսերեն լեզվի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, օգնել հասկանալու բառերի ձևափոխության, խոսքի մասերի գործածության և նախադասությունների կազմության հիմնական սկզբունքները։ Գործնական ուղղվածությունը ենթադրում է քերականական կանոնների կիրառական յուրացում՝ լեզուն ավելի ճիշտ հասկանալու, կարդալու և գրավոր արտահայտվելու հմտությունները զարգացնելու նպատակով։ Նման ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել օտար լեզուների դասավանդման ավանդույթների ձևավորման գործում՝ սովորողներին հնարավորություն տալով համակարգված կերպով ուսումնասիրել լեզվի կանոնները և կիրառել դրանք ուսումնական գործընթացում։ Գիրքը նշանակալի է նաև հայալեզու ֆրանսերենի ուսուցման պատմության ուսումնասիրության համար՝ ներկայացնելով 19-րդ դարի կրթական միջավայրում գործածվող լեզվական ձեռնարկների տեսակը։ Այն կարող է օգտակար լինել ֆրանսերենի ուսուցիչներին, լեզվաբաններին, կրթության պատմությամբ հետաքրքրվողներին և հին հայկական ուսումնական գրականության հետազոտողներին։

Գիրքը ֆրանսերեն լեզվի քերականության ուսուցմանն ուղղված գործնական ձեռնարկ է, որի նպատակն է սովորողին ծանոթացնել ֆրանսերենի հիմնական քերականական կանոններին և նպաստել լեզվի ճիշտ ու գիտակցված կիրառման հմտությունների ձևավորմանը։ Այն նախատեսված է ֆրանսերեն սովորողների համար և կարող է ծառայել որպես օժանդակ նյութ՝ լեզվի կառուցվածքը հասկանալու, բառերի ձևափոխության, նախադասության կազմության և խոսքի տարբեր տարրերի փոխհարաբերությունների վերաբերյալ գիտելիքներ ձեռք բերելու համար։ Գործնական քերականության ձևաչափը կարևորում է ոչ միայն կանոնների իմացությունը, այլև դրանց կիրառումը լեզվական առաջադրանքներում՝ նպաստելով գրավոր և բանավոր խոսքի զարգացմանը։ Ձեռնարկը արժեքավոր է նաև հայերենով ֆրանսերեն ուսուցանելու պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է այն ժամանակաշրջանի կրթական մոտեցումները, երբ օտար լեզուների իմացությունը կարևոր դեր ուներ մտավոր, մշակութային և կրթական կյանքում։ Այն կարող է հետաքրքրել ֆրանսերենի ուսուցիչներին, լեզվաբաններին, հայ կրթության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հին հայերեն ուսումնական գրականության ուսումնասիրողներին։

«Գործք առաքելոցը» Նոր Կտակարանի գրքերից է, որը ներկայացնում է Հիսուս Քրիստոսի համբարձումից հետո առաքյալների գործունեությունը, քրիստոնեական եկեղեցու սկզբնավորումն ու առաջին քրիստոնեական համայնքների ձևավորումը։ Գրքի հիմնական պատմական առանցքը կապված է Սուրբ Հոգու գալստյան, Պետրոս և Պողոս առաքյալների քարոզչության, Ավետարանի տարածման և քրիստոնեական հավատքի՝ Երուսաղեմից դեպի այլ երկրներ տարածվելու հետ։ Այն նկարագրում է վաղ քրիստոնյաների կյանքը, նրանց համատեղ աղոթքն ու համայնքային գործունեությունը, առաքյալների քարոզները, մկրտությունները, հալածանքներն ու դժվարությունները, ինչպես նաև այն իրադարձությունները, որոնց միջոցով քրիստոնեությունը աստիճանաբար տարածվեց հրեական միջավայրից դեպի հեթանոսական աշխարհ։ Առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում Պողոս առաքյալի դարձը, նրա միսիոներական ճանապարհորդությունները և տարբեր քաղաքներում քրիստոնեական համայնքների հիմնադրումը։ Գրքում արտացոլվում են նաև վաղ եկեղեցու ներքին կազմակերպման, հավատքի տարածման, առաքելական հեղինակության և տարբեր ժողովուրդների շրջանում քրիստոնեական ուսմունքի ընդունման հետ կապված հարցերը։ Այն կարևոր սկզբնաղբյուր է քրիստոնեության վաղ պատմության, առաքելական քարոզչության և առաջին եկեղեցական համայնքների կյանքի ուսումնասիրության համար։ Հայ եկեղեցական ավանդության մեջ այս գիրքը կարևոր տեղ ունի Սուրբ Գրքի ընթերցանության, աստվածաբանական ուսուցման և քրիստոնեական հավատքի պատմական հիմքերի ներկայացման գործում։ Երուսաղեմում տպագրված այս հրատարակությունը նաև հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն աստվածաշնչյան գրականության, Սուրբ Գրքի հրատարակման ավանդույթի և Երուսաղեմի հայ տպագրական ու հոգևոր մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։

Աշխատության վերնագրում հիշատակված Գրանադայի ջրբերը և Նյուրնբերգյան ձուն տարբեր մշակութային ու պատմական միջավայրերի հետ կապված պատկերներ են, որոնք ընթերցողի ուշադրությունը հրավիրում են մարդկային հնարամտության, կենցաղային կյանքի և հասարակական երևույթների վրա։ Գրանադան՝ իր պատմական ժառանգությամբ, իսկ Նյուրնբերգը՝ իր արհեստագործական ու տեխնիկական ավանդույթներով, եվրոպական մշակույթի տարբեր կողմերն արտահայտող աշխարհագրական հղումներ են։ Վերնագրի համադրությունը կարող է մատնանշել երկու առանձին պատմությունների, դեպքերի կամ հետաքրքրաշարժ թեմաների ներկայացում, որոնց միջոցով բացահայտվում են տարբեր ժողովուրդների կենսակերպի, ստեղծագործական մտածողության և մշակութային առանձնահատկությունների դրսևորումներ։ 19-րդ դարի հայերեն հրատարակությունների շարքում նման փոքրածավալ գործերը հաճախ ընթերցողին ծանոթացնում էին օտար մշակույթների, պատմական հետաքրքրությունների և եվրոպական գրականության մեջ շրջանառվող թեմաների հետ։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայերեն տպագիր գրականության, թարգմանական հրատարակությունների և հայ ընթերցողի մշակութային հետաքրքրությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Աշխատությունը Թիֆլիսի էժանագին գրադարանի գրացուցակն է, որը նախատեսված է ընթերցողներին գրադարանի հավաքածուի և հասանելի գրականության մասին տեղեկություններ տրամադրելու համար։ Գրացուցակի հիմնական նշանակությունն ընթերցողների համար գրքերի որոնումն ու ընտրությունը դյուրացնելն է՝ ներկայացնելով գրադարանում ընդգրկված հրատարակությունների ցանկը և հնարավորություն տալով կողմնորոշվելու գրականության առկա տեսականու մեջ։ Նման գրացուցակները կարևոր դեր են ունեցել գրադարանային ծառայությունների կազմակերպման, ընթերցանության տարածման և գրքի հասանելիության ընդլայնման գործում, հատկապես այն միջավայրում, որտեղ մատչելի գրականության տրամադրումը նպաստում էր տարբեր սոցիալական խմբերի ընթերցողական պահանջների բավարարմանը։ 19-րդ դարի վերջին Թիֆլիսը հայ մշակութային, կրթական և հրատարակչական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ գործում էին գրադարաններ, տպարաններ և ընթերցանությունը խթանող հաստատություններ։ Այս համատեքստում գրացուցակը կարող է տեղեկություններ պահպանել ժամանակաշրջանի ընթերցողական հետաքրքրությունների, գրադարանային հավաքածուների կազմի և հայալեզու գրականության շրջանառության մասին։ Այն կարևոր սկզբնաղբյուր է գրադարանային գործի պատմության, հայ գրքի տարածման, ընթերցանության մշակույթի և 19-րդ դարի վերջի Թիֆլիսի մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ հասարակական մտքի, հրապարակախոսության և մամուլի պատմության նշանավոր ներկայացուցիչ Գրիգոր Արծրունու կյանքին ու գրական-հրապարակախոսական գործունեությանը՝ անդրադառնալով նրա ստեղծագործական ուղու քսանհինգամյա ժամանակաշրջանին։ Գրիգոր Արծրունին 19-րդ դարի հայ մտավորական կյանքի ազդեցիկ դեմքերից էր, որի գործունեությունը սերտորեն կապված էր հայ մամուլի զարգացման, հասարակական խնդիրների քննարկման և ազգային մտքի ձևավորման հետ։ Նրա հրապարակախոսական ժառանգությունը կարևոր դեր է ունեցել ժամանակի հասարակական հարցերի բարձրաձայնման, կրթության ու մշակույթի զարգացման, ազգային կյանքի արդիականացման և հայ ընթերցողի աշխարհայացքի ընդլայնման գործում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու Արծրունու գրական ու հասարակական գործունեությունը ժամանակաշրջանի պատմական պայմանների համատեքստում՝ ուշադրություն դարձնելով նրա գաղափարական դիրքորոշումներին, հրապարակախոսական ոճին և հայ մտավորականության կյանքում ունեցած ազդեցությանը։ Գրական գործունեության հոբելյանական գնահատումը նաև առիթ է ներկայացնելու նրա աշխատանքի նշանակությունը հայ մամուլի և հասարակական բանավեճի զարգացման համար։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հայ լրագրության պատմության, 19-րդ դարի հասարակական մտքի, գրաքննադատության և հայ մտավորականության գործունեության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ որպես նյութ, որն արտացոլում է Գրիգոր Արծրունու ժառանգության նկատմամբ ժամանակակիցների հետաքրքրությունն ու նրա դերի գնահատումը։

Հ. Ղուկասյանցի աշխատությունը նախատեսված է սովորողների ընթերցանության հմտությունների զարգացման և գրավոր խոսքի ըմբռնման կարողությունների ձևավորման համար։ Այն պատկանում է դպրոցական ընթերցանության դասագրքերի այն ավանդույթին, որի նպատակն է երեխաներին և պատանի ընթերցողներին աստիճանաբար ծանոթացնել գրական ու ուսուցողական նյութերին, զարգացնել նրանց լեզվական գիտելիքները և խթանել ինքնուրույն ընթերցելու կարողությունը։ Նման ձեռնարկներում ընտրված տեքստերը սովորաբար ծառայում են ոչ միայն սահուն ու արտահայտիչ ընթերցանության վարժանքներին, այլև բառապաշարի հարստացմանը, խոսքի զարգացմանը, ընթերցած նյութի բովանդակությունը հասկանալու և վերարտադրելու կարողությունների ամրապնդմանը։ Ընթերցանությունը դիտարկվում է որպես կրթության հիմնարար բաղադրիչ, որը նպաստում է սովորողների մտավոր զարգացմանը, աշխարհաճանաչողությանը, բարոյական պատկերացումների ձևավորմանը և գրականության նկատմամբ հետաքրքրության առաջացմանը։ Դասագրքի կրթական նշանակությունը կապված է նաև հայերեն գրավոր խոսքի մշակույթի տարածման և դպրոցական ուսուցման արդյունավետության բարձրացման հետ։ Հրատարակությունը կարևոր նյութ է 19-րդ դարի հայկական դպրոցական կրթության, հայերեն ընթերցանության դասագրքերի կազմման սկզբունքների, մանկավարժական մեթոդների և հայալեզու ուսումնական գրականության զարգացման պատմության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը հայերենի քերականության ուսումնասիրման համար նախատեսված ուսումնական ձեռնարկ է, որի նպատակն է սովորողներին ծանոթացնել հայոց լեզվի կառուցվածքին, քերականական կանոններին և լեզվական ճիշտ արտահայտման սկզբունքներին։ Այն ընդգրկում է քերականության հիմնական բաժիններին առնչվող գիտելիքներ՝ ուղղված լեզվի օրինաչափությունների ըմբռնմանը, բառերի ձևերի և նախադասության կառուցվածքի ճանաչմանը, ինչպես նաև գրավոր ու բանավոր խոսքի հմտությունների զարգացմանը։ Քերականական նյութի համակարգված ուսումնասիրությունը նպաստում է լեզվական գիտելիքների ամրապնդմանը, գրագիտության բարձրացմանը և հայերենով հստակ ու ճիշտ հաղորդակցվելու կարողության ձևավորմանը։ Նման դասագրքերը կարևոր նշանակություն են ունեցել 19-րդ դարի հայ կրթական միջավայրում, երբ հայոց լեզվի ուսուցումը, քերականական գիտելիքների տարածումը և ազգային լեզվական ավանդույթների պահպանումը կրթական ծրագրերի կարևոր բաղադրիչներից էին։ Հայերենի քերականության ուսուցումը նպաստել է լեզվի կանոնների միասնական ընկալմանը, գրավոր խոսքի մշակույթի զարգացմանը և հայերենով կրթության տարածմանը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ լեզվաբանական մտքի պատմության, հայերենի քերականության դասավանդման ավանդույթների, 19-րդ դարի հայկական դպրոցական կրթության և հայերեն ուսումնական գրականության զարգացման ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը եկեղեցական պատմության ուսումնասիրման համար նախատեսված ուսումնական ձեռնարկ է, որի նպատակն է համակարգված ձևով ներկայացնել քրիստոնեական եկեղեցու ձևավորման, զարգացման և պատմական ընթացքի վերաբերյալ գիտելիքները։ Նյութը վերաբերում է եկեղեցու պատմության կարևոր փուլերին, քրիստոնեական հավատքի տարածմանը, եկեղեցական կառույցների ձևավորմանն ու զարգացմանը, կրոնական կյանքի փոփոխություններին և եկեղեցու՝ հասարակական ու մշակութային կյանքում ունեցած նշանակությանը։ Ուսումնական բնույթը ենթադրում է պատմական իրադարձությունների հաջորդական ներկայացում, կարևոր փաստերի ամփոփում և սովորողների՝ եկեղեցու անցյալի վերաբերյալ գիտելիքների աստիճանական ընդլայնում։ Հայկական կրթական միջավայրում եկեղեցական պատմության դասավանդումը կարևոր դեր է ունեցել ոչ միայն կրոնական գիտելիքների փոխանցման, այլև Հայոց եկեղեցու պատմական ժառանգության, հոգևոր ավանդույթների և ազգային ինքնության վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորման գործում։ Ձեռնարկը կարող էր ծառայել որպես դպրոցական ուսուցման և ինքնուրույն ուսումնասիրման նյութ՝ նպաստելով պատմական հիշողության պահպանմանը և եկեղեցու դերի ընկալմանը տարբեր ժամանակաշրջաններում։ 19-րդ դարի վերջի այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցական կրթության, պատմության դասավանդման մեթոդների, կրոնական ուսումնական գրականության և հայկական դպրոցներում կիրառվող դասագրքերի ուսումնասիրության համար։