Գրացուցակ Թիֆլիսի էժանագին գրադարանի

Այլ առարկաներ

Հայաստանի գրադարանային համակարգի գործունեությունը ներկայացնող այս վիճակագրական-վերլուծական աշխատությունը համապարփակ ուսումնասիրություն է, որը հիմնված է Հայաստանի Հանրապետության գրադարանների տարեկան հաշվետվությունների տվյալների վրա։ Գրքում վերլուծվում են հանրային, մարզային, համայնքային, կրթական և այլ գրադարանների գործունեության հիմնական ցուցանիշները՝ գրքային ֆոնդերի ծավալը, համալրման և դուրսգրման գործընթացները, ընթերցողների և այցելությունների քանակը, գրքերի շրջանառությունը, տեղեկատվական ծառայությունների մատուցումը, ինչպես նաև գրադարանների նյութատեխնիկական և կազմակերպական վիճակը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու գրադարանային ոլորտի զարգացման միտումները, բացահայտելու առկա խնդիրներն ու ձեռքբերումները, համեմատելու տարբեր մարզերի և հաստատությունների գործունեության արդյունքները և պատկերացում կազմելու գրադարանների դերի մասին Հայաստանի մշակութային ու կրթական կյանքում։ Հրատարակությունը նախատեսված է գրադարանագետների, մշակույթի ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և բոլոր այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի գրադարանային համակարգի վիճակով և զարգացման հեռանկարներով։ Հատորը կազմվել և հրատարակվել է Հայաստանի ազգային գրադարանի ու ՀՀ մշակույթի նախարարության նախաձեռնությամբ և ներկայացնում է 2014 թվականի գրադարանային գործունեության վիճակագրական տվյալների վերլուծությունը, հրատարակված 2015 թվականին։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Վիգեն Խեչումյանի գրական ժառանգության մեջ հայկական միջնադարի գեղարվեստական վերակերտման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով պատմական իրականության, հեղինակային երևակայության և ազգային մշակութային հիշողության փոխհարաբերությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննվում է, թե ինչպես է գրողը պատմական նյութը վերածում գեղարվեստական աշխարհի՝ ներկայացնելով միջնադարյան մարդու մտածողությունը, կենցաղը, բարոյական արժեքները, հասարակական հարաբերությունները և հոգևոր միջավայրը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պատմական փաստի և գեղարվեստական հորինվածքի հարաբերակցությանը, քանի որ ստեղծագործություններում անցյալի վերակազմությունը պայմանավորված է ոչ միայն պատմական տեղեկությունների օգտագործմամբ, այլև կերպարների հոգեբանական մշակմամբ, խորհրդանշական պատկերներով և հեղինակային մեկնաբանությամբ։ Քննվում են միջնադարյան քաղաքների, բնակավայրերի, վանքերի, արհեստանոցների և մշակութային կենտրոնների պատկերները, որոնց միջոցով ձևավորվում է ժամանակաշրջանի տարածական ու կենցաղային միջավայրը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում միջնադարյան հայ վարպետների, գրիչների, մանրանկարիչների, ճարտարապետների և ստեղծագործ աշխատանքի այլ ներկայացուցիչների կերպավորումը՝ արվեստն ու արարումը ներկայացնելով որպես պատմական հիշողության և ազգային ինքնության պահպանման միջոց։ Ուսումնասիրվում են նաև կերպարային համակարգը, պատմողական եղանակները, լեզվաոճական առանձնահատկությունները, հնաբանությունների և պատմական բառաշերտերի կիրառությունը, որոնց միջոցով հեղինակը ստեղծում է անցյալին համապատասխան գեղարվեստական մթնոլորտ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ժամանակի գաղափարական ընկալմանը, մարդու և պատմության հարաբերությանը, ստեղծագործ անհատի ճակատագրին, հոգևոր արժեքների պահպանմանը և պատմական փորձի փոխանցմանը հաջորդ սերունդներին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է միջնադարի պատկերի և XX դարի ազգային ու մշակութային խնդիրների հնարավոր փոխառնչության բացահայտումը, քանի որ պատմական թեմատիկան կարող է ծառայել նաև ժամանակակից իրականության, մշակութային ինքնության և ժառանգության պահպանման հարցերի գեղարվեստական իմաստավորմանը։ Ստեղծագործությունների համադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու կրկնվող մոտիվները, խորհրդանիշները, պատմական կերպարների կառուցման սկզբունքները և միջնադարյան աշխարհի ներկայացման հեղինակային առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը նպաստում է գրողի պատմական արձակի գեղարվեստական համակարգի առավել ամբողջական ընկալմանը և նրա ստեղծագործության տեղը հայ պատմավիպական ու պատմական թեմատիկայով արձակի զարգացման մեջ գնահատելուն։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հայ գրականության պատմության, գրականագիտության, պատմական արձակի, միջնադարագիտության և մշակութային հիշողության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Պատմություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայ Յեղափոխական Դաշնակցության ձևավորման նախադրյալների, կազմակերպության հիմնադրման գործընթացի, վաղ շրջանի գործունեության և գաղափարախոսական սկզբունքների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ մինչև 1895 թվականի ավարտը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են 19-րդ դարի վերջի քաղաքական և հասարակական պայմանները, ազգային-ազատագրական շարժման զարգացումը, կուսակցության կազմակերպական կառուցվածքի ձևավորումը, ծրագրային նպատակները և գործունեության հիմնական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գաղափարական հիմքերի, ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման, հասարակական ազդեցության և կուսակցության դերի գնահատմանը հայկական քաղաքական մտքի ու ազգային շարժման պատմության համատեքստում։ Աշխատությունը հիմնված է պատմական սկզբնաղբյուրների, արխիվային նյութերի և գիտական ուսումնասիրությունների վրա և նախատեսված է պատմաբանների, քաղաքագետների, ուսանողների և հայ նորագույն պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Քիմիա

Աշխատությունը նվիրված է մոլիբդենի, մոլիբդենի դիսիլիցիդի և վոլֆրամի կարբիդների ստացման ընթացքում առաջացող այրման (combustion) արտադրանքների ֆազային կազմի և միկրոկառուցվածքի կարգավորման խնդիրներին՝ ընդգծելով բարձր ջերմաստիճանային սինթեզի գործընթացների վերահսկման գիտատեխնիկական հիմքերը։ Հեղինակը վերլուծում է ինքնապաշտպանական և այրման սինթեզի մեթոդներով նյութերի ստացման ֆիզիկաքիմիական մեխանիզմները՝ ներառյալ ռեակցիայի ջերմային ռեժիմները, դիֆուզիոն գործընթացները և միջանկյալ ֆազերի ձևավորումը։ Գրքում դիտարկվում են ֆազային փոխակերպումների կառավարումը՝ նպատակ ունենալով ստանալ ցանկալի կառուցվածք ունեցող բարձրամուր և ջերմակայուն նյութեր։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այրման գործընթացի կինետիկայի վրա ազդող գործոններին՝ նախահումքի մասնիկային կազմ, ռեակցիոն խառնուրդի ստոյխիոմետրիա և արտաքին ջերմային պայմաններ։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև ստացված նյութերի միկրոկառուցվածքային վերլուծության արդյունքները՝ էլեկտրոնային մանրադիտակային և ռենտգենյան դիֆրակցիոն մեթոդներով։ Աշխատությունը ընդգծում է վերահսկվող սինթեզի կարևորությունը նոր սերնդի հրակայուն և բարձրամեխանիկական հատկություններով նյութերի ստացման համար։ Այն օգտակար է նյութագետների, քիմիկների և բարձր ջերմաստիճանային տեխնոլոգիաների մասնագետների համար։

Աշխարհագրություն

Աշխատությունը նվիրված է վինիլացետատի և պոլիվինիլացետատային պլաստմասսաների արտադրության ընթացքում առաջացող թափոնների վերամշակման և օգտահանման նոր տեխնոլոգիական մոտեցումների մշակմանը։ Քննության են առնվում համապատասխան արտադրական թափոնների կազմը, ֆիզիկաքիմիական հատկությունները, առաջացման աղբյուրները և շրջակա միջավայրի վրա դրանց հնարավոր ազդեցությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում թափոններում պարունակվող արժեքավոր օրգանական բաղադրիչների առանձնացման, վերականգնման և կրկնակի օգտագործման հնարավորություններին՝ նյութական ռեսուրսների կորուստները նվազեցնելու նպատակով։ Վերլուծվում են թափոնների ֆիզիկական, քիմիական և ֆիզիկաքիմիական մշակման տարբեր եղանակներ, դրանց տեխնոլոգիական արդյունավետությունը և արտադրական պայմաններում կիրառման հնարավորությունները։ Քննարկվում են վերամշակման գործընթացների հիմնական պարամետրերի ընտրությունը, նյութական հոսքերի կազմակերպումը, երկրորդային հումքի ստացման և այն հետագա արտադրական գործընթացներում օգտագործելու հնարավորությունները։ Կարևորվում է այնպիսի տեխնոլոգիական լուծումների մշակումը, որոնք հնարավորություն կտան միաժամանակ նվազեցնել թափոնների քանակը, բարձրացնել հումքի օգտագործման արդյունավետությունը և սահմանափակել արտադրության բնապահպանական ազդեցությունը։ Դիտարկվում են նաև չվերամշակվող մնացորդների անվտանգ օգտահանման մոտեցումները և արտադրական գործընթացներում փակ կամ շրջանառու նյութական հոսքերի ձևավորման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում առաջարկվող մեթոդների տեխնիկական, տնտեսական և բնապահպանական արդյունավետության գնահատմանը, ինչպես նաև դրանց արդյունաբերական ներդրման նպատակահարմարությանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել քիմիական արտադրությունների ռեսուրսախնայողության բարձրացմանը, երկրորդային հումքի օգտագործման ընդլայնմանը և արդյունաբերական թափոնների կառավարման տեխնոլոգիաների կատարելագործմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քիմիական տեխնոլոգիայի, պոլիմերային նյութերի արտադրության, արդյունաբերական էկոլոգիայի և թափոնների կառավարման ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Գրականություն

Այս գրականագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Գուրգեն Մահարու պոեզիայի թեմատիկ և գեղարվեստական առանձնահատկությունների քննությանը, նրա բանաստեղծական աշխարհի, քնարական մտածողության, լեզվական ինքնատիպության և ստեղծագործական զարգացման հիմնական ուղղությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու ներաշխարհն է, անձնական հիշողությունը, հայրենիքի ու բնաշխարհի զգացողությունը, սերը, կորուստը, ժամանակի ընթացքը և պատմական իրադարձությունների ազդեցությունը անհատի հոգևոր աշխարհի վրա։ Մահարու պոեզիայում անձնական ապրումն ու պատմական իրականությունը հաճախ միահյուսվում են՝ ստեղծելով քնարական խոսք, որտեղ անհատական հիշողությունը վերածվում է ավելի լայն սերնդային և ազգային փորձառության արտահայտության։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ բանաստեղծի վաղ շրջանի ստեղծագործական որոնումներին և հետագա տարիներին ձևավորված ավելի հասուն ու խոհական քնարերգությանը՝ բացահայտելով նրա բանաստեղծական մտածողության փոփոխություններն ու շարունակականությունը։ Առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում բնության թեման, քանի որ բնապատկերը նրա ստեղծագործություններում հաճախ ոչ միայն արտաքին աշխարհի նկարագրություն է, այլև հոգեբանական վիճակի, հիշողության և զգացմունքի արտահայտման միջոց։ Բնության պատկերները, հայրենի վայրերի հիշողությունները և անցյալի հետ կապված տեսարանները կարող են ստեղծել կարոտի, մտերմության, երբեմն էլ կորստի ու ժամանակի անդառնալիության զգացողություն։ Կարևոր թեմա է նաև սերը, որը ներկայացվում է ոչ միայն որպես անձնական զգացմունք, այլև որպես մարդու հոգևոր գոյության, հիշողության և կյանքի իմաստավորման կարևոր բաղադրիչ։ Մահարու պոեզիայի ուսումնասիրության ժամանակ նշանակալի է նրա լեզվի և ոճի քննությունը․ բանաստեղծական խոսքին բնորոշ են պատկերավորությունը, հուզական անմիջականությունը, պարզ ու բնական արտահայտությունը, ինչպես նաև երբեմն հեգնական կամ ինքնախոհական երանգները։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև պատմական և կենսագրական փորձառությունների ազդեցությունը նրա ստեղծագործության վրա՝ հատկապես այն հանգամանքը, թե ինչպես են ժամանակի ծանր իրադարձությունները, բաժանումները, կորուստներն ու հիշողությունները վերափոխվում գեղարվեստական պատկերների և խոհերի։ Այս համատեքստում նրա պոեզիան ձեռք է բերում ոչ միայն անհատական, այլև սերնդային հիշողության նշանակություն։ Կարևոր է նաև բանաստեղծի ստեղծագործության մեջ անցյալի և ներկայի փոխհարաբերությունը․ հիշողությունը հաճախ դառնում է ժամանակի անցողիկությանը դիմակայելու և կորցրած աշխարհի հետ հոգևոր կապը պահպանելու միջոց։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Գուրգեն Մահարու պոեզիան որպես անձնական և պատմական հիշողության, սիրո, բնության, հայրենիքի և մարդկային ճակատագրի թեմաների շուրջ ձևավորված ինքնատիպ քնարական աշխարհ՝ ընդգծելով նրա բանաստեղծական խոսքի հուզական խորությունը, պարզությունն ու գեղարվեստական արտահայտչականությունը։