Պատրաստի նյութեր

Հրատարակությունը ներկայացնում է Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունում 1983–1984 թվականներին իրականացված դաշտային հնագիտական աշխատանքների արդյունքներին նվիրված գիտական նստաշրջանի զեկուցումների թեզիսները։ Այն արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանում Հայաստանի տարածքում հնագիտական ուսումնասիրությունների ընթացքը, հետազոտական հիմնական ուղղությունները և պեղումների ու դաշտային դիտարկումների արդյունքում ստացված գիտական տվյալների քննարկման շրջանակը։ Դաշտային հնագիտական աշխատանքները կարևոր նշանակություն ունեն տարբեր ժամանակաշրջանների բնակավայրերի, ամրոցների, դամբարանադաշտերի և այլ հուշարձանների բացահայտման ու ուսումնասիրության, ինչպես նաև հնագույն և միջնադարյան հասարակությունների կյանքի, նյութական մշակույթի ու պատմական զարգացման վերակազմության համար։ Զեկուցումների թեզիսները գիտական քննարկումների համառոտ ձևաչափով ներկայացնում են հետազոտությունների հիմնական խնդիրները, դիտարկումները և եզրակացությունները՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմելու հնագիտական գիտության տվյալ շրջանի ձեռքբերումների ու ուսումնասիրության ենթակա հարցերի մասին։ Նյութերը կարևոր են Հայաստանի տարբեր տարածաշրջաններում կատարված հնագիտական աշխատանքների պատմությունը, հետազոտական մեթոդների զարգացումը և հնագիտական գիտելիքների կուտակման ընթացքը հասկանալու համար։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես օժանդակ աղբյուր Հայաստանի հնագիտության պատմության, հնագիտական հուշարձանների ուսումնասիրության և գիտական հետազոտությունների կազմակերպման վերաբերյալ աշխատանքների համար։ Այն օգտակար է հնագետներին, պատմաբաններին, հնագիտական նյութեր ուսումնասիրող մասնագետներին, գիտական աշխատողներին և Հայաստանի հնագույն անցյալով ու հնագիտական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։

Ժողովածուն նվիրված է Հայոց ցեղասպանության պատմության փաստագրմանը՝ արևմտահայերի բանավոր վկայությունների միջոցով։ Անհատական հիշողություններն ու ականատեսների պատմությունները կարևոր սկզբնաղբյուրներ են պատմական իրադարձությունների մարդկային կողմը բացահայտելու, վերապրածների փորձառությունները ներկայացնելու և համայնքների կրած կորուստների ու տեղահանությունների հետևանքները հասկանալու համար։ Բանավոր վկայությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն բռնությունների ու հարկադրական տեղաշարժերի պատմական ընթացքը, այլև դրանց ազդեցությունը մարդկանց անձնական կյանքի, ընտանիքների, համայնքային կապերի, մշակութային միջավայրի և հետագա սերունդներին փոխանցվող հիշողության վրա։ Դրանք արժեքավոր նյութ են նաև արևմտահայության նախացեղասպանական կյանքի, բնակավայրերի, ընտանեկան ավանդույթների և հասարակական հարաբերությունների մասին պահպանված հիշողությունների ուսումնասիրման համար։ Վկայությունների հավաքագրումն ու գիտական շրջանառությունը կարևոր նշանակություն ունեն պատմական փաստերի պահպանման, անհատական պատմությունների միջոցով հավաքական փորձառության վերակազմության և ցեղասպանության հիշողության փոխանցման տեսանկյունից։ Այսպիսի աղբյուրները հնարավորություն են տալիս համադրելու անձնական պատմությունները պատմագիտական ուսումնասիրությունների ու այլ փաստաթղթային նյութերի հետ՝ առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու Հայոց ցեղասպանության հետևանքների և արևմտահայության պատմական ճակատագրի մասին։ Ժողովածուն կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, ցեղասպանագետներին, բանավոր պատմության հետազոտողներին, ազգագրագետներին, հիշողության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև Հայոց ցեղասպանության պատմությամբ և արևմտահայության մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է միգրացիայի և առօրեական կյանքի փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով մարդկանց տեղաշարժի, մշակութային միջավայրերի փոփոխության և առօրյա գործելակերպերի փոխազդեցությանը։ Միգրացիան դիտարկվում է ոչ միայն որպես բնակության վայրի փոփոխություն, այլև որպես սոցիալական և մշակութային գործընթաց, որն ազդում է մարդկանց կենսակերպի, սովորույթների, հարաբերությունների, ինքնության ընկալման և նոր միջավայրին հարմարվելու ձևերի վրա։ Առօրեականության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են միգրանտները կազմակերպում իրենց առօրյան, պահպանում նախկին մշակութային փորձը, յուրացնում նոր հասարակության վարքականոններն ու գործելակերպերը և ձևավորում կապեր տարբեր համայնքների միջև։ Մշակույթների և պրակտիկաների սահմանագծին կատարվող այսպիսի «ճանապարհորդությունը» ենթադրում է արժեքների, սովորույթների, լեզվական ու հաղորդակցական ձևերի և սոցիալական սպասումների հանդիպում, փոխազդեցություն ու հնարավոր վերափոխում։ Թեման կարևոր է նաև մշակութային տարբերությունների, պատկանելության զգացման, սոցիալական ներառման և միջմշակութային փոխհարաբերությունների ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը կարող է հետաքրքրել այն հետազոտողներին, որոնք ուսումնասիրում են միգրացիայի մարդկային և հասարակական կողմերը, առօրյա կյանքի կազմակերպումը, մշակութային սահմանները և շարժունության ազդեցությունը սոցիալական հարաբերությունների վրա։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել սոցիոլոգներին, մարդաբաններին, մշակութաբաններին, միգրացիայի հարցերով զբաղվող մասնագետներին, ուսանողներին և ժամանակակից հասարակություններում մշակութային փոխազդեցությունների ու միգրացիոն փորձառությունների նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողներին։

Երկերի ժողովածուն նվիրված է Հայաստանի պատմական զարգացման տարբեր փուլերին՝ քարե դարից մինչև միջնադար՝ ընդգրկելով հայոց պատմության և հնագույն մշակույթի ուսումնասիրության լայն ժամանակագրական շրջանակ։ Ժողովածուի թեմատիկ ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու Հայաստանի տարածքում մարդկային հասարակությունների ձևավորման ու զարգացման երկարատև ընթացքը, նախապատմական բնակչության կենսակերպը, նյութական մշակույթի փոփոխությունները և հետագա պատմական ժամանակաշրջանների հասարակական ու մշակութային առանձնահատկությունները։ Քարե դարի ուսումնասիրությունը կարևոր է վաղ մարդկային համայնքների կյանքի, գործիքների պատրաստման, բնակեցման և շրջակա միջավայրին հարմարվելու եղանակների բացահայտման համար, մինչդեռ հաջորդող դարաշրջանների հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու արտադրական գործունեության, արհեստների, բնակավայրերի, հասարակական կազմակերպման և մշակութային կապերի զարգացմանը։ Հայաստանի հնագույն և միջնադարյան պատմության ուսումնասիրությունը ներառում է նաև հնագիտական հուշարձանների, նյութական գտածոների, պատմական միջավայրի և տարբեր ժամանակաշրջանների մշակութային ժառանգության քննությունը։ Այսպիսի բազմաժամանակաշրջանային ժողովածուն կարևոր է պատմական գործընթացների շարունակականությունը հասկանալու, տարբեր դարաշրջանների միջև ընդհանրություններն ու տարբերությունները բացահայտելու և Հայաստանի պատմամշակութային զարգացման ամբողջական պատկեր կազմելու համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հնագետներին, պատմաբաններին, հայագետներին, նախապատմական և միջնադարյան մշակույթների մասնագետներին, բուհերի դասախոսներին ու ուսանողներին, ինչպես նաև Հայաստանի հնագույն անցյալով և մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Լոռու մարզում գտնվող Լոռի Բերդ հնագիտական հուշարձանին և դրա միջին բրոնզի դարին վերաբերող նյութերի ուսումնասիրությանը։ Լոռի Բերդը կարևոր նշանակություն ունեցող հնագիտական հուշարձան է, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Հայաստանի տարածքում հնագույն բնակչության կյանքի, նյութական մշակույթի և հասարակական զարգացման պատմական առանձնահատկությունների մասին։ Միջին բրոնզի դարաշրջանի հնագիտական նյութերը կարևոր սկզբնաղբյուր են բնակավայրերի բնույթի, կենցաղի, արտադրական գործունեության, արհեստների, նյութերի մշակման եղանակների և առօրյա կյանքի տարբեր կողմերի ուսումնասիրման համար։ Հուշարձանի հնագիտական հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս վերլուծելու պեղումների ընթացքում հայտնաբերված նյութական մնացորդները, դրանց բնորոշ հատկանիշները, ժամանակագրական դիրքը և կապերը Հայաստանի ու հարակից տարածքների համաժամանակյա մշակութային երևույթների հետ։ Այսպիսի ուսումնասիրություններում կարևոր տեղ ունեն խեցեղենի, գործիքների, զարդերի և այլ գտածոների գիտական նկարագրությունն ու համեմատական քննությունը, որոնք նպաստում են հնագույն հասարակությունների կենսակերպի և մշակութային կապերի բացահայտմանը։ Լոռի Բերդի նյութերի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև Լոռու տարածաշրջանի հնագույն պատմության, բնակեցման գործընթացների և Հայաստանի բրոնզեդարյան մշակույթների զարգացման առանձնահատկությունների լուսաբանման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հնագետներին, պատմաբաններին, բրոնզի դարի մշակույթներով զբաղվող մասնագետներին, հնագիտական նյութերի ուսումնասիրողներին, ինչպես նաև Հայաստանի հնագույն պատմությամբ և պատմամշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայոց ցեղասպանության պատմական հիշողության և Ղարաբաղյան շարժման միջև առկա կապերի ու փոխազդեցությունների ուսումնասիրությանը։ Այն անդրադառնում է պատմական ողբերգության հիշողության պահպանմանն ու փոխանցմանը, դրա նշանակությանը հայ հասարակական գիտակցության ձևավորման մեջ և այն հանգամանքներին, որոնց պայմաններում անցյալի իրադարձությունների ընկալումը կարող է ազդեցություն ունենալ հետագա հասարակական ու քաղաքական գործընթացների վրա։ Պատմական հիշողությունը դիտարկվում է որպես ազգային ինքնության, հավաքական փորձի և հասարակական համախմբման կարևոր բաղադրիչ, որի միջոցով տարբեր սերունդներ իմաստավորում են անցյալը և դրա կապը ներկայի հետ։ Ղարաբաղյան շարժման ուսումնասիրության համատեքստում կարևոր են շարժման առաջացման ու զարգացման հասարակական միջավայրը, ազգային ինքնագիտակցության դրսևորումները, պատմական արդարության պատկերացումները, հանրային խոսույթի ձևավորումը և անցյալի հիշողության տեղը քաղաքական պահանջների ու հավաքական գործողությունների մեջ։ Աշխատության թեման հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես կարող են պատմական հիշողությունը, ազգային ինքնության ընկալումները և հասարակական շարժումները փոխկապակցվել՝ միաժամանակ ուշադրություն դարձնելով դրանց պատմական առանձնահատկություններին և ժամանակաշրջանի հասարակական պայմաններին։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի նորագույն պատմության, հիշողության ուսումնասիրությունների, հասարակական շարժումների և ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացների քննության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, սոցիոլոգներին, մշակութաբաններին, պատմական հիշողության հետազոտողներին, ինչպես նաև Հայոց ցեղասպանության հիշողության և Ղարաբաղյան շարժման պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց տոնածիսական մշակույթին՝ հայ ժողովրդի պատմական հիշողության, ինքնության և ազգային ավանդույթների կարևոր բաղադրիչներից մեկին։ Տոները և ծեսերը հայկական մշակութային կյանքի բազմաշերտ երևույթներ են, որոնցում արտացոլվում են ժողովրդի աշխարհընկալումը, կրոնական պատկերացումները, բնության ու ժամանակի ընկալման առանձնահատկությունները, ընտանեկան և համայնքային հարաբերությունները, ինչպես նաև սերնդեսերունդ փոխանցվող սովորույթներն ու վարքականոնները։ Տոնածիսական մշակույթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայկական տոնական օրացույցի առանձնահատկությունները, տարվա տարբեր ժամանակահատվածների հետ կապված ավանդույթները, ծիսական գործողությունների նշանակությունը և դրանց հասարակական գործառույթները։ Այս մշակութային համակարգում միահյուսվում են քրիստոնեական եկեղեցական տոները, ժողովրդական հավատալիքները, ընտանեկան ծեսերը, համայնքային հավաքույթները, ավանդական երգերը, պարերը, ուտեստները և տոնական խորհրդանիշները։ Հետազոտության թեման կարևոր է նաև հին սովորույթների պահպանման, պատմական փոփոխությունների ընթացքում դրանց վերափոխման և ժամանակակից հասարակության մեջ դրանց շարունակականության ուսումնասիրման համար։ Հայոց տոնածիսական մշակույթի քննությունը նպաստում է ազգային մշակութային ժառանգության ճանաչմանը, ժողովրդական գիտելիքների ու ավանդույթների արժևորմանը և հայ ժողովրդի հոգևոր ու հասարակական կյանքի առանձնահատկությունների ընկալմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել ազգագրագետներին, բանահյուսագետներին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին, ծիսագիտության մասնագետներին, ուսանողներին և հայկական ավանդական տոներով ու սովորույթներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Արևելյան Հայաստանի բնակչության էթնաժողովրդագրական ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով XIX դարը և XX դարի սկիզբը։ Այս ժամանակաշրջանը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի պատմության մեջ՝ քաղաքական, վարչական, տնտեսական և հասարակական փոփոխությունների, բնակչության տեղաշարժերի ու բնակեցման կառուցվածքի վերափոխումների տեսանկյունից։ Էթնաժողովրդագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու բնակչության թվաքանակը, կազմը, տարածքային բաշխումը և ժողովրդագրական փոփոխությունների ընթացքը՝ դիտարկելով տարբեր էթնիկ խմբերի բնակեցման առանձնահատկությունները և նրանց հարաբերակցությունը տարածաշրջանի ընդհանուր բնակչության մեջ։ Աշխատանքի թեմատիկ շրջանակը վերաբերում է նաև բնակչության աճի ու տեղաշարժերի, բնակավայրերի զարգացման, սոցիալական և տնտեսական պայմանների, ինչպես նաև պատմական իրադարձությունների՝ ժողովրդագրական գործընթացների վրա ունեցած ազդեցության քննությանը։ Արևելյան Հայաստանի բնակչության պատմության ուսումնասիրությունը կարևոր է տարածաշրջանի էթնիկ պատկերի ձևավորման, բնակեցման պատմական առանձնահատկությունների և հասարակական կառուցվածքի փոփոխությունների վերաբերյալ գիտական պատկերացում կազմելու համար։ Էթնաժողովրդագրական տվյալների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել պատմական աղբյուրների համադրմանը, ժողովրդագրական միտումների բացահայտմանը և Հայաստանի անցյալի ավելի ամբողջական վերակազմությանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայ պատմաբաններին, ժողովրդագրագետներին, ազգագրագետներին, սոցիալական պատմության և պատմական աշխարհագրության մասնագետներին, ինչպես նաև XIX դարի և XX դարի սկզբի Հայաստանի բնակչության պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Սյունիքի վանական կալվածատիրության ձևավորմանն ու զարգացմանը IX–XIII դարերում՝ միջնադարյան Հայաստանի տնտեսական, հասարակական և եկեղեցական պատմության կարևոր ժամանակաշրջանում։ Վանական կալվածատիրությունը միջնադարյան հասարակության հողատիրական հարաբերությունների նշանակալի բաղադրիչներից էր, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզաբանելու եկեղեցական հաստատությունների տնտեսական հիմքերը, հողային սեփականության ձևերը և վանքերի տեղն ու դերը հասարակական կյանքում։ Հետազոտության թեման առնչվում է Սյունիքի վանքերի նյութական ապահովվածությանը, նրանց տնօրինության տակ գտնվող հողային և այլ ունեցվածքին, կալվածքների կառավարման առանձնահատկություններին, ինչպես նաև վանական հաստատությունների ու տեղական իշխանական կառույցների միջև ձևավորված հարաբերություններին։ IX–XIII դարերի ժամանակահատվածի ուսումնասիրությունը կարևոր է տարածաշրջանում հողատիրական համակարգի զարգացման, տնտեսական ռեսուրսների բաշխման և միջնադարյան հասարակական հարաբերությունների փոփոխությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Սյունիքի վանքերը կարևոր դեր են ունեցել ոչ միայն հոգևոր և կրոնական կյանքում, այլև կրթության, ձեռագրական մշակույթի, շինարարության և մշակութային արժեքների պահպանման գործում, իսկ նրանց տնտեսական հնարավորությունները նպաստել են այդ գործունեության իրականացմանը։ Վանական կալվածատիրության պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու միջնադարյան Սյունիքի սոցիալ-տնտեսական կառուցվածքի, եկեղեցական հաստատությունների ազդեցության և հայկական պատմական ժառանգության ձևավորման պայմանների մասին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայ պատմաբաններին, միջնադարյան Հայաստանի և Սյունիքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, եկեղեցու պատմության մասնագետներին, տնտեսական պատմությամբ հետաքրքրվողներին, ինչպես նաև պատմության և հայագիտության ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Սյունիքի պատմությանը IX–XV դարերում՝ միջնադարյան Հայաստանի պատմության կարևոր ժամանակաշրջանում, երբ տարածաշրջանը նշանակալի դեր ուներ երկրի քաղաքական, տնտեսական, հասարակական և մշակութային կյանքում։ Հետազոտության հիմնական թեման Սյունիքի պատմական զարգացումն է՝ իշխանական կառույցների ձևավորման, տեղական իշխանությունների գործունեության, քաղաքական հարաբերությունների և տարածաշրջանի պատմական փոփոխությունների համատեքստում։ Սյունիքը միջնադարում աչքի է ընկել իր աշխարհագրական դիրքով, պաշտպանական նշանակությամբ և հայկական պետական ու իշխանական ավանդույթների պահպանման գործում ունեցած դերակատարությամբ։ Տարածաշրջանի պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Հայաստանի տարբեր գավառների միջև կապերը, իշխանական տների հարաբերությունները, արտաքին քաղաքական ազդեցությունները և տեղական հասարակության զարգացման առանձնահատկությունները։ IX–XV դարերն ընդգրկող ժամանակահատվածը ներառում է միջնադարյան քաղաքական կյանքի բազմաթիվ փոփոխություններ, որոնք անդրադարձել են նաև Սյունիքի կառավարման համակարգի, բնակավայրերի, հոգևոր կենտրոնների և մշակութային միջավայրի վրա։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի Սյունիքի պատմական անցյալի, միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական ու հասարակական կառուցվածքի և տարածաշրջանային պատմական գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ պատմաբաններին, հայագետներին, միջնադարյան Հայաստանի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ուսանողներին և Սյունիքի պատմամշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Ժողովածուն նվիրված է հայագիտության տարբեր ուղղություններին և ընդգրկում է հայ ժողովրդի պատմության, լեզվի, գրականության, մշակույթի ու հոգևոր ժառանգության ուսումնասիրությանն առնչվող գիտական հարցեր։ Հայագիտությունը որպես գիտական բնագավառ միավորում է հայ ժողովրդի անցյալի և ներկայի, ազգային ինքնության, լեզվական ու գրական ավանդույթների, պատմական աղբյուրների և մշակութային արժեքների համակողմանի հետազոտությունը։ Այսպիսի աշխատություններում կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել պատմական իրադարձությունների ու հասարակական գործընթացների քննությունը, հայերեն գրավոր հուշարձանների և մատենագրական աղբյուրների ուսումնասիրությունը, լեզվի զարգացման առանձնահատկությունների բացահայտումը, գրական երկերի վերլուծությունը և հայկական մշակութային ժառանգության տարբեր դրսևորումների գնահատումը։ Ժողովածուի գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայագիտական խնդիրների բազմակողմանի ներկայացմամբ և տարբեր մասնագիտական մոտեցումների համադրման հնարավորությամբ։ Այն կարող է ծառայել որպես ուսումնասիրության նյութ հայ ժողովրդի պատմությամբ, հայերենագիտությամբ, գրականագիտությամբ, պատմագրությամբ և մշակութաբանությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել նաև բուհերի դասախոսներին, ուսանողներին, ասպիրանտներին և հայագիտության տարբեր ոլորտներով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ նպաստելով հայկական գիտական մտքի, ազգային մշակույթի և պատմական ժառանգության վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց տոնացույցի պատմական զարգացմանը՝ ընդգրկելով IV–XVIII դարերն ու ներկայացնելով հայ ժողովրդի կրոնական, եկեղեցական և մշակութային կյանքի կարևոր բաղադրիչներից մեկի ձևավորման ու փոփոխությունների ուսումնասիրությունը։ Հայոց տոնացույցը սերտորեն կապված է քրիստոնեական եկեղեցական ավանդույթի, պատարագային կյանքի, սրբերի հիշատակության, պահքի օրերի, տերունական տոների և ծիսական արարողությունների ժամանակային կազմակերպման հետ։ Դրա ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են ձևավորվել և պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում գործածվել եկեղեցական տոները, ինչպես են սահմանվել դրանց նշման օրերը և ինչ դեր են ունեցել օրացուցային հաշվարկներն ու ժամանակագրական գիտելիքները հայոց հոգևոր կյանքում։ Հետազոտության ընդգրկած երկար ժամանակահատվածը կարևոր է տոնացույցի պատմական շերտերի, ավանդույթների շարունակականության և փոփոխությունների քննության համար՝ հաշվի առնելով եկեղեցական կարգերի, տոմարական պատկերացումների և մշակութային կապերի զարգացումը։ Հայոց տոնացույցի ուսումնասիրությունը կարևոր սկզբնաղբյուրային և գիտական նշանակություն ունի հայ եկեղեցու պատմության, տոմարագիտության, միջնադարյան հայ մատենագրության, պատմական ժամանակագրության և հոգևոր մշակույթի հետազոտության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայագետներին, պատմաբաններին, եկեղեցու պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, կրոնագետներին, միջնադարյան ձեռագրերի ու մատենագիտական աղբյուրների ուսումնասիրողներին, ինչպես նաև հայ ժողովրդի տոնական ավանդույթների և պատմական օրացուցային համակարգերի նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Նախիջևանի որմնանկարչական արվեստին՝ հայկական և տարածաշրջանային կերպարվեստի պատմության կարևոր ուղղություններից մեկին։ Այն առնչվում է ճարտարապետական կառույցների ներքին հարդարանքի, պատերին կատարված գեղանկարչական պատկերների և դրանց գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Որմնանկարչությունը պատմական միջավայրի գեղարվեստական ձևավորման կարևոր բաղադրիչ է, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարբեր ժամանակաշրջանների պատկերային մտածողությունը, գունային լուծումները, հորինվածքային մոտեցումները և գեղարվեստական ավանդույթները։ Նախիջևանի որմնանկարչական ժառանգության ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի տարածաշրջանի պատմամշակութային կյանքի, հայկական արվեստի զարգացման և ճարտարապետության ու գեղանկարչության փոխհարաբերությունների լուսաբանման համար։ Այս թեմայի քննությունը նպաստում է նաև հուշարձանների գեղարվեստական արժեքի գնահատմանը, պատմական արվեստի նմուշների պահպանության կարևորության գիտակցմանը և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության ընդլայնմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, պատմաբաններին, ճարտարապետության և կերպարվեստի մասնագետներին, հայկական մշակույթի հետազոտողներին, ինչպես նաև այն ընթերցողներին, որոնք հետաքրքրվում են Նախիջևանի պատմական հուշարձաններով, որմնանկարչության ավանդույթներով և հայ գեղարվեստական ժառանգությամբ։

Ժողովածուն ընդգրկում է միջազգային գիտաժողովի զեկուցումներ՝ նվիրված հայկական «Սասնա ծռեր» էպոսին և համաշխարհային էպիկական ժառանգության մեջ դրա ունեցած տեղին։ Հայկական ժողովրդական էպոսը ազգային բանավոր մշակույթի կարևորագույն ստեղծագործություններից է, որն արտացոլում է ժողովրդի պատմական հիշողությունը, աշխարհընկալումը, բարոյական պատկերացումները և հերոսական իդեալները։ Էպոսի կենտրոնում Սասնա հերոսների սերունդների պատմություններն են, որոնց միջոցով ներկայացվում են հայրենիքի պաշտպանության, ազատության, արդարության, քաջության, ընտանիքի և համայնքի հանդեպ պատասխանատվության գաղափարները։ Ստեղծագործության բանավոր փոխանցման ավանդույթը, տարբեր պատումների առկայությունը, լեզվական ու պատկերային առանձնահատկությունները այն դարձնում են բանագիտության և գրականագիտության կարևոր ուսումնասիրության առարկա։ Ժողովածուի թեմատիկ ուղղվածությունը հնարավորություն է տալիս «Սասնա ծռերը» դիտարկելու համաշխարհային էպիկական ժառանգության համեմատական համատեքստում՝ ուշադրություն դարձնելով հերոսական պատումների ընդհանուր հատկանիշներին, ազգային առանձնահատկություններին, սյուժետային մոտիվներին և կերպարային համակարգերին։ Համեմատական ուսումնասիրությունը կարևոր է տարբեր ժողովուրդների էպիկական ավանդույթների միջև նմանություններն ու տարբերությունները բացահայտելու, բանավոր ստեղծագործության տարածման և պահպանման ուղիները հասկանալու համար։ Գիտաժողովի զեկուցումների ձևաչափը միավորում է տարբեր հետազոտական մոտեցումներ և գիտական դիտարկումներ՝ նպաստելով էպոսի բազմակողմանի մեկնաբանությանը։ Աշխատությունը կարևոր է նաև բանավոր ժառանգության պահպանման և հանրահռչակման տեսանկյունից, քանի որ էպոսի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս խորությամբ ճանաչելու հայկական մշակութային հիշողությունը և դրա կապերը համաշխարհային մշակութային գործընթացների հետ։ Ժողովածուն կարող է օգտակար լինել բանագետներին, գրականագետներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, համեմատական էպոսագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին և հայ ժողովրդական ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Այն արժեքավոր գիտական նյութ է հայկական էպոսի ուսումնասիրության պատմության և համաշխարհային էպիկական ավանդույթների հետ դրա առնչությունների հետազոտման համար։