Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է պոլիմերային ծածկույթով սորբենտների հատկությունների ուսումնասիրությանը և դրանց կիրառման հնարավորությունների գնահատմանը որոշ դեղանյութերի անալիտիկ հետազոտության համար իրականացվող նմուշապատրաստման գործընթացներում։ Հետազոտության կենտրոնում սորբենտի մակերևույթի և ուսումնասիրվող նյութերի մոլեկուլների միջև փոխազդեցություններն են, որոնք պայմանավորում են թիրախային բաղադրիչների ընտրողական կլանումը, առանձնացումը և հետագա անալիտիկ որոշման համար համապատասխան նմուշի ստացումը։ Քննվում է պոլիմերային շերտի կառուցվածքի և ֆիզիկաքիմիական հատկությունների ազդեցությունը սորբցիոն վարքի վրա՝ ուշադրություն դարձնելով նյութի մակերևութային բնութագրերին, ընտրողականությանը և տարբեր միացությունների նկատմամբ փոխազդեցության առանձնահատկություններին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նմուշապատրաստման փուլը, քանի որ բարդ կենսաբանական, դեղագործական կամ այլ մատրիցներում թիրախային նյութերի որոշմանը կարող են խանգարել բազմաթիվ ուղեկից բաղադրիչներ։ Սորբցիոն մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել թիրախային միացությունների առանձնացման և խտացման արդյունավետությունը՝ միաժամանակ գնահատելով անցանկալի մատրիցային ազդեցությունների նվազեցման հնարավորությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել տարբեր կառուցվածք ունեցող սորբենտների անալիտիկ հատկությունները և դրանց համապատասխանությունը տարբեր բնույթի դեղանյութերի հետ աշխատանքին։ Կարևորվում են սորբցիայի ընտրողականությունը, նյութի կայունությունը, վերարտադրելիությունը և հետագա գործիքային վերլուծության հետ համատեղելիությունը։ Ստացված նմուշները կարող են ուսումնասիրվել համապատասխան անալիտիկ մեթոդներով՝ սորբենտի կիրառման արդյունավետությունը գնահատելու և չափման արդյունքների ճշգրտության վրա դրա ազդեցությունը պարզելու նպատակով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սորբենտի կառուցվածք–հատկություն փոխկապակցվածությանը, քանի որ պոլիմերային ծածկույթի բնույթը կարող է էապես փոփոխել նյութի ընտրողականությունն ու սորբցիոն կարողությունը։ Նման հետազոտությունները կարևոր են դեղագործական վերլուծության համար ավելի արդյունավետ և հուսալի նմուշապատրաստման նյութերի մշակման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է անալիտիկ քիմիայի, պոլիմերային նյութագիտության և սորբցիոն գործընթացների ուսումնասիրության մոտեցումները՝ դեղանյութերի որակական ու քանակական հետազոտության նախապատրաստական փուլի կատարելագործման գիտական հիմքերի զարգացման նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է արմատապտղային մշակաբույսերի մեքենայացված բերքահավաքի համար նախատեսված աշխատանքային օրգանի կառուցվածքային կատարելագործմանը և դրա հիմնական պարամետրերի գիտական հիմնավորմանը։ Հետազոտության կենտրոնում հողից արմատապտուղների արդյունավետ առանձնացման, բարձրացման և բերքահավաք մեքենայի հաջորդ տեխնոլոգիական հանգույցներին փոխանցման գործընթացներն են՝ հաշվի առնելով մշակաբույսերի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունները և հողային պայմանների փոփոխականությունը։ Քննվում են աշխատանքային օրգանի և հողային միջավայրի փոխազդեցության օրինաչափությունները, շարժման ընթացքում առաջացող ուժային ազդեցությունները, հողի դիմադրությունը և բերքի հնարավոր մեխանիկական վնասման հետ կապված գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում աշխատանքային օրգանի երկրաչափական ու կինեմատիկական պարամետրերի ընտրությանը, քանի որ դրանց համապատասխանությունը բերքահավաքի պայմաններին կարող է ազդել արմատապտուղների կորստի, վնասվածության, հողի հետ տեղափոխվող զանգվածի և մեքենայի ընդհանուր էներգատարության վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն է մշակաբույսերի տեղադրման խորության, չափերի, ձևի և հողի ֆիզիկական վիճակի ազդեցության գնահատումը մեքենայի աշխատանքային գործընթացի վրա։ Տեսական վերլուծությունը կարող է համադրվել փորձարարական հետազոտությունների հետ՝ կառուցվածքային տարբերակների համեմատության և ընտրված պարամետրերի արդյունավետության գնահատման նպատակով։ Կարևորվում են նաև աշխատանքային արագության, մեքենայի շարժման ռեժիմի և բանվորական օրգանի փոխազդեցության ընդհանուր օրինաչափությունները՝ որպես տեխնոլոգիական գործընթացի որակը բնութագրող գործոններ։ Արդյունավետ կառուցվածքի ընտրության ժամանակ հաշվի են առնվում ոչ միայն բերքի ամբողջական հավաքման, այլև հուսալիության, նյութատարության, արտադրողականության և էներգետիկ արդյունավետության պահանջները։ Մշակված տեսական ու փորձարարական մոտեցումները կարող են հիմք ծառայել գյուղատնտեսական մեքենաների նախագծման և դրանց աշխատանքային հանգույցների հետագա կատարելագործման համար։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է գյուղատնտեսական մեքենաշինության, մեքենաների մեխանիկայի, ագրոտեխնոլոգիայի և ինժեներական նախագծման մոտեցումները՝ արմատապտուղների մեքենայացված բերքահավաքի որակի բարձրացման, բերքի կորուստների նվազեցման և տեխնիկական միջոցների արդյունավետ օգտագործման նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է պատմագիտական մասնագիտացման շրջանակում գերմաներենի ուսուցման համար անհրաժեշտ նվազագույն քերականական նյութի ընտրության սկզբունքների և դրա արդյունավետ յուրացումն ապահովող ուսուցման ռազմավարության մշակմանը։ Հետազոտության կենտրոնում մասնագիտական օտար լեզվի ուսուցման այն մոտեցումն է, ըստ որի քերականական համակարգը ներկայացվում է ոչ թե ամբողջական տեսական նկարագրությամբ, այլ մասնագիտական տեքստերի ընթերցման, ըմբռնման և մշակման համար առավել անհրաժեշտ կառուցվածքների նպատակային ընտրությամբ։ Պատմագիտական նյութը դիտարկվում է որպես ուսուցման բովանդակային հիմք, որը հնարավորություն է տալիս քերականական երևույթները ներկայացնել մասնագիտական բառապաշարի և իրական գիտական հաղորդակցության համատեքստում։ Քննվում են քերականական նյութի ընտրության չափանիշները՝ գործածության հաճախականությունը, մասնագիտական տեքստերում տվյալ կառուցվածքի նշանակությունը, ընկալման դժվարության աստիճանը և հաղորդակցական արժեքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գերմաներեն գիտական և պատմագիտական խոսքին բնորոշ բայական ձևերին, ժամանակային հարաբերությունների արտահայտմանը, կրավորական կառույցներին, բարդ նախադասություններին, որոշիչ կառուցվածքներին և տրամաբանական կապերն արտահայտող քերականական միջոցներին։ Ուսուցման ռազմավարության շրջանակում կարևորվում է քերականական գիտելիքի և մասնագիտական ընթերցանության հմտությունների փոխկապակցված զարգացումը, որպեսզի սովորողը կարողանա ճանաչել լեզվական կառուցվածքը, հասկանալ դրա գործառույթը տեքստում և ճիշտ մեկնաբանել գիտական տեղեկատվությունը։ Ուսումնասիրվում է նաև վարժությունների համակարգի կառուցման խնդիրը՝ պարզ ճանաչողական առաջադրանքներից դեպի պատմագիտական տեքստերի ինքնուրույն լեզվական և բովանդակային վերլուծություն անցնելու սկզբունքով։ Կարևորվում են մայրենի լեզվի հետ հնարավոր համադրությունները, որոնք կարող են նպաստել բարդ քերականական երևույթների գիտակցված յուրացմանը և կանխել բնորոշ լեզվական սխալները։ Հետազոտությունը մասնագիտական ուղղվածությունը դիտարկում է որպես ուսուցման արդյունավետությունը բարձրացնող գործոն, քանի որ լեզվական նյութը անմիջականորեն կապվում է սովորողի մասնագիտական հետաքրքրությունների և հետագա գիտական աշխատանքի հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գերմաներենի դասավանդման մեթոդիկայի, մասնագիտական օտար լեզվի ուսուցման, քերականության և պատմագիտական տեքստի վերլուծության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել մասնագիտական գրականության հետ ինքնուրույն աշխատելու համար անհրաժեշտ լեզվական կարողություններ։

Աշխատությունը նվիրված է Արարատի շրջանի գյուղական ինքնուրույն գրադարանների 1973–1974 թվականների գործունեության հիմնական ցուցանիշների ուսումնասիրմանն ու համեմատական վերլուծությանը՝ տվյալ ժամանակաշրջանի գրադարանային սպասարկման վիճակը, արդյունավետությունը և զարգացման առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Հետազոտության հիմքում գրադարանային վիճակագրական տվյալներն են, որոնց միջոցով գնահատվում են գրքային ֆոնդերի ծավալն ու կազմը, դրանց համալրման ընթացքը, ընթերցողների թիվը, հաճախումները, գրքատացքը և գրականության օգտագործման ինտենսիվությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում առանձին գյուղական գրադարանների ցուցանիշների համադրմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դրանց գործունեության ընդհանրություններն ու տարբերությունները և գնահատելու սպասարկման կազմակերպման արդյունքները։ Քննվում է գրքային ֆոնդերի համապատասխանությունը գյուղական բնակչության ընթերցողական պահանջներին, նոր գրականության համալրման նշանակությունը և տարբեր թեմատիկ բաժինների օգտագործման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև ընթերցողների սոցիալական և տարիքային կազմի ուսումնասիրությունը՝ պարզելու համար, թե բնակչության որ խմբերն են առավել ակտիվ օգտվել գրադարանային ծառայություններից և ինչպիսի ընթերցողական հետաքրքրություններ են բնորոշ եղել նրանց։ Վերլուծության շրջանակում կարող են դիտարկվել զանգվածային և մշակութային աշխատանքի տարբեր ձևերը՝ գրքի քննարկումներ, ցուցադրություններ, ընթերցողական միջոցառումներ և գրականության տարածմանը նպաստող այլ նախաձեռնություններ։ Երկու հաջորդական տարիների ցուցանիշների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու գրադարանների գործունեության փոփոխություններին, արձանագրելու դրական կամ նվազող միտումները և առանձնացնելու կազմակերպական այն խնդիրները, որոնք ազդել են աշխատանքի արդյունքների վրա։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է վիճակագրական հաշվառման ճշգրտությունը՝ որպես գրադարանային աշխատանքի պլանավորման և գնահատման անհրաժեշտ հիմք։ Միաժամանակ վերլուծական տվյալները կարող են օգտագործվել ֆոնդերի համալրման, ընթերցողների ներգրավման և գյուղական բնակչության գրադարանային սպասարկման կատարելագործման վերաբերյալ մեթոդական առաջարկությունների ձևավորման համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է Արարատի շրջանի գյուղական գրադարանների գործունեության փաստագրական պատկերը և արժեքավոր աղբյուր է տվյալ ժամանակաշրջանում Հայաստանի գյուղական գրադարանային գործի կազմակերպման ու զարգացման ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում տեղական ինքնակառավարման մարմինների սահմանադրաիրավական կարգավիճակի ուսումնասիրությանը՝ տեղական ժողովրդավարության, հանրային իշխանության կազմակերպման և համայնքային կառավարման իրավական հիմքերի համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում տեղական ինքնակառավարման սահմանադրական սկզբունքներն են, համայնքային իշխանության մարմինների ձևավորման և գործունեության իրավական հիմքերը, նրանց իրավասությունների բնույթը և պետական կառավարման համակարգի հետ փոխհարաբերությունները։ Քննվում է տեղական ինքնակառավարումը որպես հանրային իշխանության իրականացման առանձնահատուկ մակարդակ, որի միջոցով համայնքի բնակչությունը մասնակցում է տեղական նշանակության հարցերի լուծմանը՝ օրենքով նախատեսված ինստիտուցիոնալ մեխանիզմների շրջանակում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում համայնքի ներկայացուցչական և գործադիր մարմինների իրավական կարգավիճակին, դրանց ձևավորման սկզբունքներին, լիազորությունների շրջանակին, փոխադարձ հարաբերություններին և պատասխանատվության մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրվում են համայնքների ինքնուրույնության իրավական երաշխիքները, սեփական լիազորությունների իրականացման պայմանները, համայնքային գույքի ու ֆինանսական միջոցների կառավարման իրավական հիմքերը և տեղական բյուջեի նշանակությունը ինքնակառավարման գործառույթների իրականացման համար։ Կարևորվում է նաև պետական մարմինների և տեղական ինքնակառավարման մարմինների իրավասությունների սահմանազատման խնդիրը՝ դիտարկելով պետական վերահսկողության և համայնքային ինքնուրույնության միջև իրավական հավասարակշռության ապահովման սկզբունքները։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել տեղական ինքնակառավարման վերաբերյալ սահմանադրական դրույթների, օրենսդրական կարգավորումների և իրավական ինստիտուտների զարգացման փուլերի վերլուծություն՝ բացահայտելով համակարգի ձևավորման հիմնական օրինաչափությունները։ Առանձին ուղղություն է համայնքի բնակիչների մասնակցության իրավական ձևերի ուսումնասիրությունը՝ տեղական կառավարման հաշվետվողականության, հրապարակայնության և ժողովրդավարական մասնակցության տեսանկյունից։ Անդրադարձ կարող է կատարվել նաև միջազգային և եվրոպական տեղական ինքնակառավարման սկզբունքների ու ազգային իրավակարգավորման փոխհարաբերությանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է սահմանադրական և մունիցիպալ իրավունքի մոտեցումները՝ ներկայացնելով տեղական ինքնակառավարման մարմինների տեղը հանրային իշխանության համակարգում, նրանց իրավական ինքնուրույնության սահմանները և համայնքային կառավարման սահմանադրական երաշխիքների նշանակությունը։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից թուրքերենում բայի սեռի քերականական համակարգի ձևաբանական, շարահյուսական և իմաստային առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը՝ հայերենի համապատասխան կառուցվածքների հետ զուգադրական վերլուծության միջոցով։ Հետազոտության կենտրոնում գործողության և դրա մասնակիցների միջև քերականական հարաբերությունների արտահայտման միջոցներն են, ինչպես նաև այն լեզվական մեխանիզմները, որոնց օգնությամբ տարբերակվում են ներգործական, կրավորական, անդրադարձ և փոխադարձ հարաբերություններ արտահայտող բայական կառույցները։ Ձևաբանական մակարդակում քննվում են բայահիմքին միացող համապատասխան քերականական ցուցիչների գործառույթները, դրանց համակցելիությունը և բայի կառուցվածքի վրա ունեցած ազդեցությունը։ Շարահյուսական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են ենթակայի, խնդրի և գործողության այլ մասնակիցների դերերի փոփոխությունները՝ պարզելու համար, թե բայի սեռային ձևափոխություններն ինչպես են վերակազմավորում նախադասության անդամների միջև հարաբերությունները։ Իմաստաբանական վերլուծության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում գործողության կատարողի, կրողի, շահառուի և այլ իմաստային դերերի արտահայտմանը, ինչպես նաև այն դեպքերին, երբ նույն ձևաբանական կառուցվածքը համատեքստից կախված կարող է ձեռք բերել տարբեր գործառական նշանակություններ։ Հայերենի հետ զուգադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու լեզուների միջև ինչպես կառուցվածքային ընդհանրությունները, այնպես էլ էական տարբերությունները՝ հատկապես բայական սեռի քերականականացման եղանակների և շարահյուսական դրսևորումների առումով։ Կարևորվում են այն դեպքերը, երբ մի լեզվում ձևաբանական միջոցներով արտահայտվող հարաբերությունը մյուսում կարող է փոխանցվել շարահյուսական, բառային կամ համակցված միջոցներով։ Նման համեմատությունը նպաստում է նաև թուրքերենից հայերեն և հակառակ ուղղությամբ թարգմանության ընթացքում առաջացող քերականական համապատասխանությունների ավելի հստակ ընկալմանը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել ժամանակակից գրավոր և խոսակցական լեզվից ընտրված օրինակների դասակարգում՝ ըստ կառուցվածքի, իմաստի և հաղորդակցական գործառույթի։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ձևաբանության, շարահյուսության, իմաստաբանության և զուգադրական լեզվաբանության մոտեցումները՝ երկու լեզուների բայական համակարգերի կառուցվածքային և գործառական առանձնահատկությունները համակարգված կերպով բացահայտելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է Կոստանդնուպոլսում 1567–1850 թվականներին ձևավորված և զարգացած հայկական տպագրության պատմությանը՝ այն դիտարկելով հայ գրքի, մշակույթի, կրթության և մտավոր կյանքի ընդհանուր զարգացման համատեքստում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայկական տպարանների հիմնադրումը, դրանց գործունեության հիմնական փուլերը, հրատարակված գրքերի թեմատիկ ու ժանրային կազմը, տպագրական մշակույթի առանձնահատկությունները և տպագիր արտադրանքի տարածման ուղիներն են։ Քննվում է Կոստանդնուպոլսի նշանակությունը որպես հայկական տպագրության կարևոր կենտրոն, որտեղ տարբեր ժամանակաշրջաններում գործունեություն են ծավալել տպագրիչներ, հրատարակիչներ, հոգևորականներ և մշակութային գործիչներ՝ նպաստելով հայերեն գրքի արտադրության ընդլայնմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում վաղ շրջանի հրատարակություններին, դրանց տպագրական տեխնիկային, տառատեսակներին, ձևավորմանը, նկարազարդումներին, հիշատակարաններին և գրքային մշակույթի այլ բաղադրիչներին։ Ուսումնասիրվում են կրոնական, կրթական, լեզվաբանական, պատմական, գրական և այլ բնույթի հրատարակությունները՝ բացահայտելով ընթերցողական պահանջների և հասարակական-մշակութային փոփոխությունների ազդեցությունը տպագիր գրքի բովանդակության վրա։ Կարևորվում է նաև տպագրության և հայկական կրթական հաստատությունների փոխկապակցվածությունը, քանի որ դասագրքերի, քերականությունների, բառարանների և ուսումնական այլ նյութերի հրատարակումը նպաստել է կրթության տարածմանը և գրավոր մշակույթի զարգացմանը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ տպագրիչների ու մեկենասների գործունեությանը, տպարանների նյութական հնարավորություններին, հրատարակությունների տպաքանակներին և գրքերի տարածման աշխարհագրությանը։ Առանձին ուղղություն է տպագիր գրքի լեզվական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը՝ գրաբարի, աշխարհաբարի ձևավորման գործընթացների և տարբեր լեզվական ավանդույթների համատեքստում։ Ժամանակագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հետևելու շուրջ երեք դար տևած ժամանակահատվածում տպագրական գործի կազմակերպական, տեխնիկական և բովանդակային փոփոխություններին։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը կարևոր աղբյուր է հայ տպագրության պատմության, գրքագիտության և մշակութային պատմության համար՝ ներկայացնելով Կոստանդնուպոլսի հայկական տպագիր ժառանգության ձևավորումն ու դրա նշանակությունը հայկական մտավոր և կրթական կյանքի զարգացման մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է Օսմանյան կայսրության Սեբաստիայի նահանգի վարչատարածքային կառուցվածքի և ժողովրդագրական պատկերի ուսումնասիրությանը 19-րդ դարի վերջի ու 20-րդ դարի սկզբի պատմական ժամանակահատվածում։ Հետազոտության կենտրոնում նահանգի վարչական բաժանումները, բնակավայրերի համակարգը, բնակչության թվաքանակը, տարածքային բաշխումը և տարբեր կրոնական ու համայնքային խմբերի ժողովրդագրական հարաբերակցություններն են։ Ուսումնասիրվում է նահանգի վարչական կազմակերպումը՝ սանջակների, գավառների և ավելի փոքր վարչական միավորների փոխհարաբերությունների շրջանակում, ինչպես նաև ժամանակի ընթացքում վարչական սահմանների և կառավարման համակարգի փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Սեբաստիայի, Ամասիայի, Թոքատի և Շապին-Գարահիսարի վարչական շրջաններին ու դրանց բնակավայրային կառուցվածքին։ Ժողովրդագրական պատկերը դիտարկվում է քաղաքային և գյուղական բնակչության հարաբերակցության, բնակչության տեղաբաշխման, բնական աճի և տեղաշարժերի համատեքստում։ Կարևորվում է նահանգի բազմաբնակչական և բազմադավան բնույթը՝ ուսումնասիրելով հայ, թուրք, հույն և այլ բնակչական խմբերի տարածական տեղաբաշխումն ու սոցիալ-տնտեսական կյանքի առանձնահատկությունները։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքը կարող են կազմել օսմանյան մարդահամարները, նահանգային տարեգրքերը, վարչական փաստաթղթերը, եկեղեցական տվյալները, ճանապարհորդական նկարագրությունները և ժամանակաշրջանի այլ վիճակագրական նյութերը։ Հատուկ ուշադրության է արժանի տարբեր աղբյուրներում ներկայացված ժողովրդագրական տվյալների համեմատական քննությունը, քանի որ բնակչության հաշվառման սկզբունքները և խմբերի դասակարգման եղանակները տարբեր աղբյուրներում կարող էին տարբերվել։ Վարչաժողովրդագրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս նաև ուսումնասիրելու բնակչության տեղաշարժերի, տնտեսական պայմանների, վարչական բարեփոխումների և հասարակական փոփոխությունների ազդեցությունը նահանգի բնակավայրային ու ժողովրդագրական կառուցվածքի վրա։ Քաղաքների, ավանների և գյուղերի բնակչության վերաբերյալ տվյալների համադրումը նպաստում է տարածաշրջանի պատմական աշխարհագրության և բնակեցման առանձնահատկությունների առավել ամբողջական վերականգնմանը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է պատմական ժողովրդագրության, վարչական պատմության, պատմական աշխարհագրության և աղբյուրագիտության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Սեբաստիայի նահանգի վարչատարածքային կազմակերպման ու բնակչության կառուցվածքի բազմակողմ պատկերը Օսմանյան կայսրության վերջին տասնամյակների համատեքստում։

Աշխատությունը նվիրված է պողպատե մեքենամասերում կրկնվող և փոփոխական մեխանիկական բեռնավորումների ազդեցությամբ առաջացող հոգնածային վնասման ու քայքայման գոտիների ուսումնասիրությանը՝ միկրոկարծրության չափման մեթոդի կիրառմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում նյութի տեղային մեխանիկական հատկությունների փոփոխություններն են, որոնք ձևավորվում են երկարատև ցիկլային բեռնավորման ընթացքում և կարող են արտահայտել մետաղի կառուցվածքային վիճակի աստիճանական փոփոխությունը։ Քննվում է հոգնածային գործընթացի զարգացումը՝ սկզբնական կառուցվածքային փոփոխություններից և տեղային վնասումների կուտակումից մինչև ճաքերի առաջացման ու տարածման հետ կապված փուլերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում քայքայման մակերևույթի հարակից տարբեր հատվածներում միկրոկարծրության փոփոխությունների համեմատությանը, ինչը հնարավորություն է տալիս գնահատելու նյութի տեղային ամրացման կամ հատկությունների վատթարացման բնույթը և դրանց տարածական բաշխումը։ Միկրոկարծրության տվյալները դիտարկվում են որպես նյութի կառուցվածքային ու մեխանիկական վիճակի մասին տեղեկատվություն տրամադրող ցուցանիշներ և կարող են համադրվել մետաղագրական դիտարկումների, կոտրվածքի մակերևույթի ուսումնասիրության ու նյութի սկզբնական բնութագրերի հետ։ Կարևորվում է ջերմային մշակման, պողպատի կառուցվածքի, աշխատանքային լարումների և մեքենամասի շահագործման պայմանների ազդեցությունը հոգնածային վնասման առանձնահատկությունների վրա։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու քայքայման տարբեր գոտիների միջև եղած տարբերությունները և գնահատելու, թե ինչպես է ցիկլային բեռնավորումը փոխում նյութի տեղային դիմադրությունը մեխանիկական ներգործությանը։ Առանձին նշանակություն ունի ստացված օրինաչափությունների կիրառումը մեքենամասերի վնասվածքների պատճառների վերլուծության և տեխնիկական վիճակի գնահատման խնդիրներում։ Հոգնածային քայքայման մեխանիզմների առավել ամբողջական ըմբռնումը կարող է նպաստել նյութերի ընտրության, կառուցվածքային լուծումների և մեքենամասերի հուսալիության գնահատման մեթոդների կատարելագործմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է նյութագիտության, մետաղագիտության, քայքայման մեխանիկայի և մեխանիկական փորձարկումների մոտեցումները՝ պողպատե դետալների հոգնածային վնասման ընթացքում տեղի ունեցող տեղային կառուցվածքային ու մեխանիկական փոփոխությունների բնույթը բացահայտելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է մետաղական և օքսիդային բաղադրիչներ պարունակող համակարգերում միկրո- և նանոկառուցվածքային կոմպոզիտային նյութերի ձևավորման մեխանաքիմիական օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում մեխանիկական ազդեցության պայմաններում պինդ ֆազերում ընթացող կառուցվածքային և ֆազային փոփոխություններն են, որոնց արդյունքում հնարավոր է ստանալ սկզբնական բաղադրիչներից էապես տարբերվող հատկություններով կոմպոզիտային համակարգեր։ Քննվում է ինտենսիվ մեխանիկական մշակման ազդեցությունը մասնիկների չափերի, բյուրեղային կառուցվածքի, միջֆազային սահմանների, կառուցվածքային անկատարությունների և բաղադրիչների փոխազդեցության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մետաղ–օքսիդ և օքսիդ–օքսիդ տիպի համակարգերում ընթացող գործընթացների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելու դրանց կառուցվածքագոյացման առանձնահատկությունները և վերջնական նյութի հատկությունների ձևավորման հիմնական գործոնները։ Մեխանաքիմիական ազդեցության ընթացքում նյութերի մանրացումը և ինտենսիվ խառնուրդը կարող են մեծացնել բաղադրիչների շփման մակերեսը և նպաստել նոր ֆազերի կամ մետաստաբիլ կառուցվածքային վիճակների առաջացմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է ստացված նյութերի ֆազային կազմի, միկրոկառուցվածքի, մասնիկների չափային բաշխման և ֆիզիկամեխանիկական բնութագրերի ուսումնասիրությունը։ Տարբեր կառուցվածքային մակարդակների համադրումը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե միկրո- և նանոմասշտաբային փոփոխություններն ինչպես են արտահայտվում կոմպոզիտների մակրոսկոպիկ հատկություններում։ Ուսումնասիրվում են նաև սկզբնական բաղադրիչների բնույթի և դրանց փոխադարձ ֆիզիկաքիմիական համապատասխանության ազդեցությունները ձևավորվող կոմպոզիտային համակարգի կառուցվածքի վրա։ Առանձին նշանակություն ունի կառուցվածք–հատկություն փոխկապակցվածության բացահայտումը, քանի որ ստացված նյութերի մեխանիկական, ջերմային, էլեկտրական կամ այլ գործառական բնութագրերը մեծապես պայմանավորված են դրանց ֆազային կազմով և ներքին կառուցվածքով։ Նման հետազոտությունները կարևոր են նոր սերնդի կոմպոզիտների նախագծման համար, որտեղ պահանջվող հատկությունները հնարավոր է ձևավորել նյութի բաղադրության և կառուցվածքային վիճակի նպատակային ընտրությամբ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է նյութագիտության, պինդ մարմնի քիմիայի, մեխանաքիմիայի և նանոտեխնոլոգիայի մոտեցումները՝ բազմաբաղադրիչ կոմպոզիտային նյութերի կառուցվածքագոյացման մեխանիզմների և հատկությունների վերաբերյալ գիտական պատկերացումների զարգացման նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է հայ մտավորական, գրականագետ և հասարակական գործիչ Նիկոլ Աղբալյանի մանկավարժական գործունեության, կրթական հայացքների և հայ կրթական մտքի զարգացման մեջ նրա ունեցած ներդրման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում նրա ուսուցչական և կրթական գործունեությունն է՝ դիտարկված այն պատմամշակութային միջավայրի համատեքստում, որտեղ ձևավորվել են կրթության, ազգային դաստիարակության և մտավոր զարգացման վերաբերյալ նրա պատկերացումները։ Քննվում են ուսուցման նպատակների, ուսուցչի դերի, սովորողի անհատականության զարգացման, ազգային մշակույթի յուրացման և կրթության հասարակական նշանակության վերաբերյալ նրա մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մայրենի լեզվի, հայ գրականության, պատմության և մշակութային ժառանգության դերին կրթական գործընթացում՝ որպես ազգային ինքնագիտակցության և արժեքային համակարգի ձևավորման կարևոր միջոցների։ Մանկավարժական գործունեությունը ներկայացվում է ոչ միայն դասավանդման գործնական փորձի, այլև կրթության վերաբերյալ տեսական գաղափարների համատեքստում՝ բացահայտելով նրա գրականագիտական, մշակութաբանական և հասարակական հայացքների ազդեցությունը մանկավարժական մտածողության վրա։ Կարևորվում է սովորողի ինքնուրույն մտածողության, ստեղծագործական կարողությունների, ընթերցանության մշակույթի և գիտելիքի նկատմամբ գիտակցված վերաբերմունքի ձևավորման խնդիրը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև նրա գործունեությանը տարբեր կրթական հաստատություններում, դասավանդման կազմակերպման սկզբունքներին և երիտասարդ սերնդի կրթության ու դաստիարակության վերաբերյալ արտահայտած գաղափարներին։ Առանձին ուշադրության է արժանանում ուսուցչի մասնագիտական ու բարոյական կերպարի վերաբերյալ նրա ընկալումը, որտեղ մանկավարժը հանդես է գալիս ոչ միայն գիտելիք փոխանցողի, այլև սովորողի մտավոր և մշակութային զարգացմանն աջակցող անձի դերում։ Նրա կրթական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նաև ժամանակաշրջանի հայկական դպրոցի առջև ծառացած խնդիրները և կրթական գաղափարների կապը ազգային ու մշակութային կյանքի հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է Նիկոլ Աղբալյանի մանկավարժական ժառանգության պատմական և տեսական նշանակությունը՝ այն դիտարկելով հայ մանկավարժական մտքի, կրթության պատմության և ազգային մշակույթի զարգացման փոխկապակցվածության շրջանակում։

Աշխատությունը նվիրված է Ֆրանկլինի ընդհանուր համակարգով ներկայացվող շարքերի զուգամիտության և միակության խնդիրների տեսական ուսումնասիրությանը՝ իրական և հարմոնիկ անալիզի մեթոդների կիրառմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում օրթոնորմավորված ֆունկցիոնալ համակարգերի նկատմամբ ֆունկցիաների վերլուծության առանձնահատկություններն են, շարքերի մասնակի գումարների վարքը և այն պայմանները, որոնց դեպքում համապատասխան վերլուծությունները զուգամիտում են տրված ֆունկցիային։ Քննվում են կետային, գրեթե ամենուր և համապատասխան ֆունկցիոնալ տարածությունների նորմով զուգամիտության հետ կապված հարցեր՝ ուշադրություն դարձնելով տարբեր տեսակի զուգամիտությունների միջև գոյություն ունեցող հարաբերություններին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ներկայացման միակության խնդիրը, որի շրջանակում ուսումնասիրվում է, թե ինչ պայմաններում է ֆունկցիան իր համապատասխան շարքով որոշվում միարժեքորեն և երբ գործակիցների համակարգը կարող է վերականգնվել ներկայացվող ֆունկցիայի հատկություններից։ Ֆրանկլինի համակարգի կառուցվածքային առանձնահատկությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել դասական օրթոգոնալ համակարգերի տեսության մի շարք խնդիրներ այլ տեսանկյունից և բացահայտել մասնակի գումարների ու հիմքային ֆունկցիաների տեղայնացման հատկությունների նշանակությունը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են կիրառվել չափի տեսության, ֆունկցիոնալ անալիզի, օրթոգոնալ շարքերի և մոտարկումների տեսության գործիքներ։ Կարևորվում են նաև շարքերի գործակիցների վարքի, մասնակի գումարների օպերատորների և առավելագույն ֆունկցիաների գնահատականները, որոնք հնարավորություն են տալիս ձևակերպելու զուգամիտության համար բավարար կամ անհրաժեշտ պայմաններ։ Միակության թեորեմների ուսումնասիրությունը սերտորեն կապված է զրոյական ֆունկցիայի ներկայացումների և բացառիկ բազմությունների հատկությունների հետ՝ նպաստելով ֆունկցիոնալ ներկայացումների կառուցվածքի ավելի խոր ըմբռնմանը։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև Ֆրանկլինի համակարգի և այլ դասական համակարգերի միջև տեսական համեմատություններ՝ ընդհանուր օրինաչափություններն ու առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը զարգացնում է օրթոգոնալ շարքերի տեսության այն ուղղությունը, որը վերաբերում է ֆունկցիաների ներկայացման գոյությանը, զուգամիտությանը և միակությանը՝ խորացնելով Ֆրանկլինի ընդհանուր համակարգի անալիտիկ հատկությունների վերաբերյալ պատկերացումները։

Աշխատությունը նվիրված է 1991 թվականին Հայաստանի գրադարանային համակարգում գործող կենտրոնացված գրադարանային համակարգերի գործունեության ուսումնասիրմանը, կատարված աշխատանքների արդյունքների վերլուծությանը և դրանց հետագա կազմակերպման համար մեթոդական ուղղությունների ներկայացմանը։ Հրատարակության հիմքում տարբեր գրադարանային համակարգերի աշխատանքի վերաբերյալ տվյալների համադրումն ու գնահատումն է, որի միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանում գրադարանային սպասարկման վիճակի, ֆոնդերի կազմակերպման, ընթերցողական պահանջների բավարարման և մասնագիտական աշխատանքի հիմնական առանձնահատկությունների մասին։ Քննվում են գրադարանների ֆոնդերի համալրման, մշակման, պահպանման և օգտագործման խնդիրները, ինչպես նաև ընթերցողների ներգրավման, գրականության տրամադրման, տեղեկատվական ու մատենագիտական սպասարկման կազմակերպման արդյունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կենտրոնական գրադարանների և մասնաճյուղերի միջև աշխատանքի համակարգմանը, մեթոդական ղեկավարությանը և միասնական գրադարանային ցանցի շրջանակում գործառույթների բաշխմանը։ Վերլուծական նյութը հնարավորություն է տալիս համեմատելու առանձին համակարգերի գործունեության ցուցանիշները, բացահայտելու աշխատանքի կազմակերպման ընդհանուր միտումները և առանձնացնելու այն խնդիրները, որոնք պահանջում էին մասնագիտական կամ կազմակերպական լուծումներ։ Կարևորվում են նաև գրադարանային վիճակագրության տվյալները՝ որպես ֆոնդերի շարժը, ընթերցողների թիվը, հաճախումները, գրքատացքը և ծառայությունների օգտագործումը բնութագրող տեղեկատվական հիմք։ Մեթոդական հանձնարարականները կարող են ուղղված լինել աշխատանքի պլանավորման բարելավմանը, ընթերցողների սպասարկման ձևերի կատարելագործմանը, մատենագիտական և տեղեկատվական գործունեության զարգացմանը, ֆոնդերի նպատակային համալրմանը և գրադարանավարների մասնագիտական աշխատանքի արդյունավետության բարձրացմանը։ Հատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ ներկայացվող նյութը վերաբերում է Հայաստանի հասարակական և ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների կարևոր ժամանակաշրջանին, ինչի շնորհիվ այն կարող է ծառայել նաև որպես գրադարանային գործի պատմության ուսումնասիրության փաստագրական աղբյուր։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը համադրում է վիճակագրական, վերլուծական և մեթոդական նյութերը՝ ներկայացնելով Հայաստանի կենտրոնացված գրադարանային համակարգերի տվյալ տարվա գործունեության ընդհանուր պատկերը և գրադարանային աշխատանքի հետագա կազմակերպման մասնագիտական ուղենիշները։

Աշխատությունը նվիրված է անկախ պետականության հաստատման պայմաններում Հայաստանի և հայկական սփյուռքի միջև հարաբերությունների ձևավորման ու զարգացման գործընթացի պատմաքաղաքական և հասարակական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն փոփոխություններն են, որոնք պետական անկախության պայմաններում նոր բնույթ հաղորդեցին հայրենիք–սփյուռք փոխհարաբերություններին՝ դրանք տեղափոխելով ոչ միայն մշակութային և ազգային ինքնության պահպանման, այլև պետական, տնտեսական, կրթական և կազմակերպական համագործակցության հարթություն։ Քննվում են փոխհարաբերությունների ձևավորման պատմական նախադրյալները, սփյուռքահայ համայնքների և կազմակերպությունների մասնակցությունը Հայաստանի հետ կապերի ընդլայնմանը, ինչպես նաև պետական հաստատությունների կողմից սփյուռքի հետ հարաբերությունների կազմակերպման մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անկախ պետականության պայմաններում համահայկական համագործակցության նոր մեխանիզմների ձևավորմանը, փոխադարձ ակնկալիքների և առաջնահերթությունների փոփոխությանը և տարբեր համայնքների առանձնահատկությունների ազդեցությանը համագործակցության ձևերի վրա։ Ուսումնասիրվում են տնտեսական աջակցության, ներդրումների, բարեգործական նախաձեռնությունների, կրթության, գիտության, մշակույթի և հասարակական կապերի ոլորտներում իրականացված համագործակցության հիմնական ուղղությունները։ Կարևորվում է նաև սփյուռքի բազմազանությունը, քանի որ տարբեր երկրներում ձևավորված հայկական համայնքները տարբերվում են իրենց պատմական փորձով, կազմակերպական կառուցվածքով, սոցիալական պայմաններով և Հայաստանի հետ հարաբերությունների ձևերով։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ազգային ինքնության, մշակութային ժառանգության պահպանման, հայոց լեզվի և կրթության խնդիրներին՝ դրանք դիտարկելով հայրենիք–սփյուռք հարաբերությունների երկարաժամկետ զարգացման տեսանկյունից։ Առանձին ուղղություն է պետական քաղաքականության և հասարակական նախաձեռնությունների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը՝ պարզելու համար, թե ինչ դեր են ունեցել պետական մարմինները, ավանդական սփյուռքյան կառույցները, բարեգործական կազմակերպությունները և անհատական նախաձեռնությունները համագործակցության զարգացման տարբեր փուլերում։ Միաժամանակ կարող են ներկայացվել հարաբերություններում ի հայտ եկած կազմակերպական, սոցիալական և գաղափարական տարբերությունները՝ առանց դրանք միակողմանի գնահատելու։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հայրենիք–սփյուռք հարաբերությունները ներկայացնում է որպես բազմաշերտ և փոփոխվող համակարգ, որի զարգացումը սերտորեն կապված է Հայաստանի պետականության կայացման, սփյուռքյան համայնքների ներքին փոփոխությունների և համահայկական համագործակցության նոր ձևերի առաջացման հետ։