Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում վճարումների և հաշվարկների համակարգի ձևավորման, ինստիտուցիոնալ կայացման ու հետագա զարգացման տնտեսական, ֆինանսական և կազմակերպական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում տնտեսության տարբեր մասնակիցների միջև դրամական միջոցների փոխանցումն ու պարտավորությունների մարումն ապահովող ենթակառուցվածքների, գործիքների և կազմակերպական մեխանիզմների զարգացումն է։ Վճարահաշվարկային համակարգը դիտարկվում է որպես ֆինանսական համակարգի կարևոր բաղադրիչ, որի արդյունավետ գործունեությունը նշանակություն ունի բանկային գործառնությունների իրականացման, ֆինանսական շուկաների բնականոն աշխատանքի և տնտեսությունում վճարային շրջանառության կազմակերպման համար։ Քննվում են համակարգի ձևավորման պատմական ու տնտեսական նախադրյալները, շուկայական հարաբերությունների զարգացման պայմաններում անկանխիկ հաշվարկների ընդլայնման անհրաժեշտությունը և ֆինանսական կազմակերպությունների միջև փոխգործակցության մեխանիզմների կատարելագործումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բանկային փոխանցումներին, վճարային քարտերին, էլեկտրոնային վճարումների տարբեր ձևերին և հաշվարկային ենթակառուցվածքների տեխնոլոգիական զարգացմանը։ Դիտարկվում է կենտրոնական բանկի և առևտրային բանկերի դերաբաշխումը, ինչպես նաև վճարահաշվարկային ծառայություններ մատուցող այլ մասնակիցների գործառույթները համակարգի ամբողջական աշխատանքի ապահովման տեսանկյունից։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում վճարումների արագության, հասանելիության, հուսալիության և անընդհատության խնդիրը, քանի որ դրանց խախտումները կարող են ազդեցություն ունենալ ֆինանսական հարաբերությունների լայն շրջանակի վրա։ Հետազոտվում են նաև հաշվարկային ռիսկերը, տեխնոլոգիական ենթակառուցվածքների կայունության հարցերը, տեղեկատվության պաշտպանության անհրաժեշտությունը և ֆինանսական ծառայությունների նկատմամբ վստահության պահպանման պայմանները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում անկանխիկ վճարումների տարածման տնտեսական նշանակությանը և նոր տեխնոլոգիաների ազդեցությանը վճարային ծառայությունների կազմակերպման վրա։ Վերլուծվում են համակարգի զարգացմանը խոչընդոտող կազմակերպական, տեխնիկական, իրավական և տնտեսական գործոնները, ինչպես նաև ֆինանսական շուկայի փոփոխություններին համապատասխան ենթակառուցվածքների արդիականացման անհրաժեշտությունը։ Կարևորվում է միջազգային փորձի և վճարային համակարգերի գործունեության ընդունված սկզբունքների ուսումնասիրությունը՝ ազգային համակարգի զարգացման ուղղությունները հասկանալու նպատակով։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է բանկային գործի, դրամավարկային հարաբերությունների, ֆինանսական ենթակառուցվածքների և վճարային տեխնոլոգիաների ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով տնտեսության համար անվտանգ, արդյունավետ և տեխնոլոգիապես զարգացող վճարահաշվարկային միջավայրի ձևավորման հիմնական խնդիրները։

Աշխատությունը նվիրված է գլուտամինի ընտանիքին պատկանող նյարդատրանսմիտերային ամինաթթուների դերի ուսումնասիրությանը նյարդային համակարգում զարգացող ախտաբանական գործընթացների պայմաններում՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով նյարդատոքսիկ ազդեցությունների և վարակային գործոնների հետ կապված կենսաքիմիական ու բջջային փոփոխություններին։ Հետազոտության առանցքում նյարդային հյուսվածքում ամինաթթվային փոխանակության, նյարդային ազդակների հաղորդման և բջիջների նյութափոխանակային հավասարակշռության միջև փոխկապակցվածությունն է։ Քննվում է գլուտամատի, գլուտամինի և դրանց նյութափոխանակության հետ կապված այլ միացությունների նշանակությունը կենտրոնական նյարդային համակարգի բնականոն գործունեության համար, ինչպես նաև դրանց հարաբերակցության փոփոխությունները տարբեր ախտաբանական պայմաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գլուտամատային նյարդահաղորդման խանգարումներին, քանի որ այս համակարգի չափազանց ակտիվացումը կարող է կապված լինել նեյրոնների ֆունկցիոնալ ծանրաբեռնվածության, բջջային հոմեոստազի խախտման և նյարդային հյուսվածքի վնասման գործընթացների հետ։ Դիտարկվում են նեյրոնների և գլիալ բջիջների փոխհարաբերությունները՝ հատկապես ամինաթթուների փոխանակման և նյարդային միջավայրում դրանց հավասարակշռության պահպանման տեսանկյունից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է վարակային գործընթացների ընթացքում առաջացող բորբոքային և նյութափոխանակային փոփոխությունների կապը նյարդատրանսմիտերային համակարգերի գործունեության հետ։ Քննվում է, թե իմունային պատասխանի ակտիվացումը և բորբոքային միջնորդանյութերի փոփոխությունները ինչպես կարող են անդրադառնալ նյարդային բջիջների կենսաքիմիական վիճակի և նյարդահաղորդման վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև օքսիդատիվ սթրեսի, էներգետիկ նյութափոխանակության խանգարումների և բջջային պաշտպանական մեխանիզմների փոխազդեցությանը։ Նյարդատոքսիկացիայի համատեքստում դիտարկվում են այն ընդհանուր կենսաբանական մեխանիզմները, որոնց միջոցով վնասակար գործոնները կարող են փոփոխել նյարդային հյուսվածքի նյութափոխանակությունը և ազդել ամինաթթվային նյարդահաղորդման հավասարակշռության վրա։ Այս գործընթացների համադրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել այն մասին, թե ինչպես կարող են տարբեր ծագման ախտաբանական ազդեցությունները հանգեցնել ընդհանուր կենսաքիմիական և նեյրոֆիզիոլոգիական փոփոխությունների։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է նեյրոքիմիայի, կենսաքիմիայի, նյարդաֆիզիոլոգիայի և ախտաֆիզիոլոգիայի մոտեցումները՝ նպաստելով նյարդային համակարգի ախտաբանական վիճակներում ամինաթթվային նյարդահաղորդման դերի և դրա կարգավորման մեխանիզմների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է շենքերի և ինժեներական կառույցների հիմքերի գրունտների ամրացման տեխնոլոգիական մոտեցումների ուսումնասիրությանը՝ ցեմենտացման տարբեր մեթոդների կիրառմամբ։ Հետազոտության առանցքում թույլ, անհամասեռ կամ անբավարար կրողունակությամբ գրունտների ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների բարելավումն է, ինչը կարևոր նշանակություն ունի հիմքերի կայունության, կառուցվածքների հուսալիության և երկարաժամկետ շահագործման ապահովման համար։ Քննվում են գրունտային միջավայրի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ծակոտկենությունը, խոնավությունը, ջրաթափանցելիությունը, խտությունը և ամրությունը՝ որպես ամրացման եղանակի ընտրության վրա ազդող հիմնական գործոններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ցեմենտային նյութերի և գրունտային զանգվածի փոխազդեցությանը, որի արդյունքում կարող են նվազել դատարկությունները, ձևավորվել լրացուցիչ կապեր մասնիկների միջև և բարելավվել գրունտի դեֆորմացիոն ու ամրության բնութագրերը։ Համեմատական տեսանկյունից դիտարկվում են ցեմենտացման տարբեր տեխնոլոգիական մոտեցումների կիրառելիության սահմանները՝ կախված գրունտի տեսակից, շերտերի կառուցվածքից, ստորերկրյա ջրերի պայմաններից և կառույցից փոխանցվող բեռնվածքներից։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ամրացման արդյունավետության գնահատմանը՝ մինչև միջամտությունը և դրանից հետո գրունտի ինժեներաերկրաբանական ու մեխանիկական ցուցանիշների համադրման միջոցով։ Ուսումնասիրվում է ամրացված զանգվածի միասեռության խնդիրը, քանի որ նյութի անհավասար տարածումը կարող է հանգեցնել տարբեր հատվածներում մեխանիկական հատկությունների զգալի տարբերությունների։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գոյություն ունեցող կառույցների հիմքերի ուժեղացման խնդիրներին, երբ անհրաժեշտ է բարելավել հիմքի աշխատանքային պայմանները՝ հնարավորինս սահմանափակելով շենքի բնականոն շահագործման վրա ազդեցությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր է նաև տեխնոլոգիական լուծումների ընտրության ինժեներատնտեսական հիմնավորումը՝ հաշվի առնելով աշխատանքի բարդությունը, նյութատարությունը, իրականացման տևողությունը և ակնկալվող տեխնիկական արդյունքը։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել ամրացված գրունտների երկարաժամկետ վարքին, արտաքին բեռնվածքների և ջրային պայմանների փոփոխության նկատմամբ դրանց կայունությանը։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է հիմքերի և հիմնատակերի նախագծման, ինժեներական երկրաբանության, գրունտների մեխանիկայի և շինարարական տեխնոլոգիաների մոտեցումները՝ նպաստելով տարբեր ինժեներաերկրաբանական պայմաններում հիմքերի հուսալիության բարձրացման և գրունտների ամրացման արդյունավետ լուծումների գիտական հիմնավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է կարտոֆիլի մշակության պայմաններում հողային հերբիցիդների կիրառման և սևահողերի կենսաբանական ակտիվության միջև փոխկապակցվածության ագրոէկոլոգիական ուսումնասիրությանը՝ Գեղարքունիքի մարզին բնորոշ բնակլիմայական և հողային պայմանների հաշվառմամբ։ Հետազոտության առանցքում հողի կենսաբանական վիճակի փոփոխություններն են, որոնք կարող են առաջանալ մոլախոտերի դեմ կիրառվող քիմիական միջոցների ազդեցությամբ։ Հողը դիտարկվում է որպես բարդ կենդանի համակարգ, որտեղ միկրոօրգանիզմների գործունեությունը, օրգանական նյութերի քայքայումը, սննդատարրերի շրջանառությունը և ֆերմենտային գործընթացները կարևոր նշանակություն ունեն հողի բերրիության պահպանման ու մշակաբույսերի բնականոն զարգացման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հերբիցիդների ազդեցության պայմաններում հողային միկրոֆլորայի ընդհանուր ակտիվության, տարբեր ֆիզիոլոգիական խմբերի հարաբերակցության և կենսաքիմիական գործընթացների հնարավոր փոփոխություններին։ Քննվում է, թե բույսերի պաշտպանության միջոցների կիրառումը որքանով կարող է ժամանակավորապես փոփոխել հողի կենսաբանական հավասարակշռությունը և ինչպիսի դեր ունեն այդ փոփոխությունների բնույթի մեջ հողի հատկությունները, եղանակային պայմանները, խոնավությունը և ջերմաստիճանը։ Կարևոր ուղղություն է հողի ֆերմենտային ակտիվության ուսումնասիրությունը, քանի որ համապատասխան ցուցանիշները կարող են օգտագործվել որպես հողային միջավայրում տեղի ունեցող կենսաբանական փոփոխությունների զգայուն ցուցիչներ։ Դիտարկվում են նաև հումուսի և սննդատարրերի փոխակերպման հետ կապված գործընթացները, որոնք անմիջականորեն առնչվում են հողի բերրիության և գյուղատնտեսական արտադրության կայունության հետ։ Հետազոտության շրջանակում համադրվում են մշակաբույսի աճեցման, մոլախոտային բուսականության վերահսկման և հողային էկոհամակարգի պահպանման խնդիրները՝ գնահատելով գյուղատնտեսական միջոցառումների հնարավոր ազդեցությունը ոչ նպատակային հողային կենսաբանական գործընթացների վրա։ Գեղարքունիքի մարզի պայմանների առանձնացումը հնարավորություն է տալիս խնդիրը դիտարկել բարձրադիր գյուղատնտեսական տարածքներին բնորոշ կլիմայական գործոնների և սևահողերի առանձնահատկությունների համատեքստում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև հողի կենսաբանական ակտիվության ցուցանիշների միջոցով ագրոէկոհամակարգերի վիճակի գնահատման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է հողագիտության, ագրոքիմիայի, գյուղատնտեսական մանրէաբանության և ագրոէկոլոգիայի մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գիտականորեն գնահատել բույսերի պաշտպանության քիմիական միջոցների և հողի կենսաբանական գործընթացների փոխազդեցությունը ու նպաստել հողային ռեսուրսների կայուն օգտագործման սկզբունքների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ճշմարտության գոյաբանական կարգավիճակի և դրա ճանաչման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը Հանս-Գեորգ Գադամերի փիլիսոփայական հերմենևտիկայի շրջանակում։ Հետազոտության առանցքում այն հարցն է, թե ինչպես է ճշմարտությունը բացահայտվում հասկացման, մեկնաբանության և լեզվական հաղորդակցության գործընթացներում, և ինչ հարաբերություն ունի այն գիտական մեթոդով ստացվող գիտելիքի հետ։ Քննվում է այն հիմնադրույթը, ըստ որի մարդկային ճանաչողությունը չի սահմանափակվում միայն մեթոդաբանական կանոններով ստուգվող գիտելիքով, քանի որ արվեստի, պատմության, լեզվի և մշակութային փորձի ոլորտներում մարդը կարող է հանդիպել այնպիսի իմաստների, որոնք չեն ենթարկվում բնական գիտություններին բնորոշ ապացուցման եղանակներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հասկացման պատմական պայմանավորվածությանը․ մեկնաբանող սուբյեկտը երբեք ամբողջությամբ դուրս չէ իր ժամանակաշրջանից, մշակույթից և լեզվական միջավայրից, ուստի ցանկացած ըմբռնում ձևավորվում է նախնական պատկերացումների և պատմական փորձի ազդեցությամբ։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է «նախապաշարման» գաղափարի վերաիմաստավորումը, երբ այն դիտարկվում է ոչ միայն որպես ճանաչողությունը խանգարող գործոն, այլև որպես հասկացման հնարավոր նախապայման։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում «հորիզոնների միաձուլման» գաղափարը, որով նկարագրվում է մեկնաբանողի և մեկնաբանվող տեքստի, ավանդույթի կամ պատմական երևույթի միջև երկխոսական փոխհարաբերությունը։ Ճշմարտությունն այս մոտեցմամբ ներկայանում է ոչ թե որպես պատրաստի բովանդակության մեխանիկական վերարտադրում, այլ որպես հասկացման ընթացքում բացահայտվող իմաստային իրադարձություն։ Քննվում է նաև հերմենևտիկական շրջանի նշանակությունը, որի համաձայն ամբողջի ըմբռնումը կապված է նրա մասերի մեկնաբանության հետ, իսկ առանձին մասերի իմաստը բացահայտվում է ամբողջի համատեքստում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լեզվին՝ որպես հասկացման հիմնարար միջավայրի, որտեղ ձևավորվում և արտահայտվում է մարդու հարաբերությունը աշխարհի, պատմության և մյուս մարդկանց հետ։ Վերլուծվում են նաև արվեստի փորձը և ավանդույթի դերը՝ ցույց տալու համար, որ ճշմարտության փորձառությունը կարող է ունենալ ոչ միայն գիտական, այլև պատմական, գեղագիտական և լեզվական ձևեր։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ ներկայացնում է ճշմարտության խնդիրը որպես գոյաբանական և հերմենևտիկական հարց՝ բացահայտելով հասկացման պատմականությունը, լեզվականությունը և երկխոսական բնույթը, ինչպես նաև մեկնաբանության նշանակությունը մարդու աշխարհընկալման և ինքնաճանաչման գործընթացներում։

Աշխատությունը նվիրված է Լենինականում՝ ներկայիս Գյումրիում, հայկական թատերական կյանքի ձևավորման, զարգացման և մշակութային նշանակության ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են քաղաքի թատերական ավանդույթների պատմական նախադրյալները, մասնագիտական բեմարվեստի կայացման գործընթացը, ստեղծագործական խմբերի գործունեությունը և թատրոնի դերակատարությունը Հայաստանի մշակութային կյանքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն ժամանակաշրջանին, երբ քաղաքում ձևավորվեց պետական դրամատիկական թատրոնը և ստեղծվեց դերասանական ու ռեժիսորական կայուն միջավայր։ Քննվում է թատերախմբի կազմավորման գործընթացը, այդ թվում՝ տեղական բեմական ուժերի և մասնագիտական կրթություն ստացած դերասանների մասնակցությունը, ինչպես նաև ռեժիսորական դպրոցի ազդեցությունը ներկայացումների գեղարվեստական ուղղության վրա։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է խաղացանկի ուսումնասիրությունը, որի միջոցով բացահայտվում են ազգային դասական դրամատուրգիայի, ժամանակակից հայ հեղինակների, ռուսական և արևմտաեվրոպական թատերգության փոխհարաբերությունները։ Դիտարկվում է, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջանների հասարակական և մշակութային փոփոխություններն արտահայտվել բեմադրությունների թեմատիկայի, կերպարային համակարգի, դերասանական խաղի և ռեժիսորական մեկնաբանությունների մեջ։ Ուշադրություն է դարձվում նաև թատրոնի ստեղծագործական նշանավոր գործիչներին, որոնց գործունեությունը նպաստել է ոչ միայն քաղաքի, այլև ամբողջ հայկական բեմարվեստի զարգացմանը։ Թատերական կյանքը ներկայացվում է որպես քաղաքային մշակույթի կարևոր բաղադրիչ, որը ձևավորել է հանդիսատեսի գեղագիտական ճաշակը, ընդլայնել մշակութային հաղորդակցության հնարավորությունները և նպաստել ազգային դրամատուրգիական ժառանգության պահպանմանն ու տարածմանը։ Քննվում են բեմադրությունների գեղարվեստական առանձնահատկությունները, դերասանական արվեստի ավանդույթների փոխանցումը տարբեր սերունդների միջև, թատերախմբի ստեղծագործական որոնումները և նոր բեմական ձևերի յուրացումը։ Միաժամանակ ուշադրություն է հատկացվում թատրոնի և հանդիսատեսի փոխհարաբերություններին, հյուրախաղերին, մշակութային փոխանակումներին և քաղաքի հասարակական կյանքում թատերական հաստատության ունեցած նշանակությանը։ Նյութը հնարավորություն է տալիս հայկական թատրոնի պատմությունը դիտարկել ոչ միայն մայրաքաղաքային կենտրոնների, այլև տարածաշրջանային մշակութային զարգացման տեսանկյունից՝ ընդգծելով Լենինականի առանձնահատուկ տեղը ազգային բեմարվեստի պատմության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը արժեքավոր է հայկական թատրոնի պատմական զարգացման, ստեղծագործական ավանդույթների, դերասանական ու ռեժիսորական դպրոցների և քաղաքային մշակութային միջավայրի փոխազդեցության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում միգրացիոն քաղաքականության սահմանադրաիրավական հիմքերի, դրա ձևավորման և իրականացման մեխանիզմների, ինչպես նաև ոլորտում առկա տեսական ու կիրառական խնդիրների համալիր իրավագիտական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում միգրացիոն քաղաքականության տեղն ու նշանակությունն է պետական քաղաքականության և սահմանադրաիրավական կարգավորման համակարգում՝ այն դիտարկելով մարդու հիմնական իրավունքների, պետական կառավարման, ազգային անվտանգության և միջազգային իրավական պարտավորությունների փոխկապակցվածության համատեքստում։ Քննվում են միգրացիոն գործընթացների իրավական կարգավորման սկզբունքները, պետական մարմինների իրավասությունների բաշխումը և ոլորտի ինստիտուցիոնալ կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անձի ազատ տեղաշարժի, բնակության վայրի ընտրության, Հայաստանի Հանրապետությունից դուրս գալու և վերադառնալու, օտարերկրացիների իրավական կարգավիճակի, ապաստանի և փախստականների պաշտպանության հետ առնչվող սահմանադրաիրավական հարցերին։ Հետազոտվում է նաև պետության իրավունքն ու պարտականությունը՝ սահմանելու միգրացիոն գործընթացների կառավարման այնպիսի մեխանիզմներ, որոնք համատեղելի են մարդու իրավունքների պաշտպանության և հանրային շահերի ապահովման սկզբունքների հետ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում միգրացիոն քաղաքականության պատմական զարգացմանը և օրենսդրական կարգավորումների փոփոխություններին՝ հնարավորություն տալով բացահայտել իրավական համակարգի ձևավորման հիմնական միտումները։ Քննվում են աշխատանքային միգրացիայի, արտագաղթի և ներգաղթի, վերադարձի ու վերաինտեգրման, անկանոն միգրացիայի և հարկադիր տեղահանության հետ կապված իրավական հարաբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում միգրացիոն քաղաքականության իրականացման համար պատասխանատու պետական կառույցների գործունեության համակարգմանը, նրանց գործառույթների արդյունավետությանը և իրավական կարգավորումների գործնական կիրառության ընթացքում առաջացող խնդիրներին։ Հետազոտության շրջանակում միգրացիան դիտարկվում է ոչ միայն որպես բնակչության տարածական տեղաշարժ, այլև որպես սահմանադրական իրավունքի բազմաթիվ ինստիտուտների հետ առնչվող բազմաշերտ հասարակական երևույթ։ Վերլուծվում է ազգային օրենսդրության և միջազգային իրավական չափանիշների փոխհարաբերությունը՝ մարդու արժանապատվության, իրավահավասարության և իրավական պաշտպանության սկզբունքների տեսանկյունից։ Կարևորվում է նաև միգրացիոն քաղաքականության արդյունավետության գնահատման և իրավական կարգավորման շարունակական կատարելագործման անհրաժեշտությունը՝ հասարակական ու ժողովրդագրական փոփոխություններին համապատասխան։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է սահմանադրական իրավունքի, միգրացիոն իրավունքի, մարդու իրավունքների և հանրային կառավարման մոտեցումները՝ ներկայացնելով միգրացիոն գործընթացների պետական կարգավորման ամբողջական իրավական համակարգի ձևավորման ու զարգացման հիմնախնդիրները։

Աշխատությունը նվիրված է Սևանա լճի հարավ-արևմտյան հատվածի գետային համակարգերի ջրերի էկոլոգիական և հիդրոքիմիական վիճակի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով գնահատել ջրային միջավայրի որակը, բացահայտել դրա վրա ազդող բնական ու մարդածին գործոնները և բնութագրել գետային ջրերի հնարավոր ազդեցությունը լճային էկոհամակարգի վրա։ Հետազոտության առանցքում գետերի ջրի ֆիզիկական և քիմիական ցուցանիշների համալիր գնահատումն է, որը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել ջրային միջավայրում ընթացող գործընթացների և աղտոտման հնարավոր աղբյուրների մասին։ Ուսումնասիրվում են ջրի ջերմաստիճանի, թթվահիմնային վիճակի, հանքայնացման, լուծված թթվածնի, կենսածին տարրերի և այլ հիդրոքիմիական բաղադրիչների փոփոխությունները՝ հաշվի առնելով դրանց տարածական ու սեզոնային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ազոտի և ֆոսֆորի միացություններին, քանի որ դրանց ավելցուկային ներհոսքը կարող է նպաստել ջրային համակարգերում սննդանյութերի կուտակմանը և էկոլոգիական հավասարակշռության փոփոխությանը։ Քննվում են բնակավայրերից առաջացող կեղտաջրերի, գյուղատնտեսական տարածքներից մակերևութային հոսքերի, անասնապահության և հողօգտագործման այլ ձևերի հնարավոր ազդեցությունները գետերի ջրային միջավայրի վրա։ Միաժամանակ հաշվի են առնվում բնական գործոնները՝ գետավազանի երկրաբանական կառուցվածքը, տեղումների քանակը, ձնհալքը, հոսքի սեզոնային փոփոխությունները և ջրահավաք տարածքի առանձնահատկությունները։ Ջրի որակի տարբեր ցուցանիշների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գետերի առանձին հատվածների միջև տարբերությունները և գնահատելու հնարավոր աղտոտման տարածական օրինաչափությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է գետային հոսքի միջոցով տարբեր նյութերի դեպի լիճ տեղափոխման գնահատումը, քանի որ վտակները կարևոր դեր ունեն լճի ջրային և նյութական հաշվեկշռի ձևավորման մեջ։ Երկարաժամկետ դիտարկումների դեպքում ստացված տվյալները կարող են օգտագործվել նաև ջրի որակի փոփոխությունների միտումները բացահայտելու և ջրային էկոհամակարգերի վիճակի գնահատման համար։ Կարևորվում է ջրային ռեսուրսների մշտադիտարկման և միասնական ցուցանիշներով գնահատման անհրաժեշտությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս ժամանակին հայտնաբերել էկոլոգիական անբարենպաստ փոփոխությունները։ Աշխատությունը միավորում է հիդրոքիմիայի, ջրաբանության և ջրային էկոլոգիայի մոտեցումները՝ նպաստելով գետային էկոհամակարգերի վիճակի առավել ամբողջական գնահատմանը և Սևանա լճի ջրահավաք ավազանի ջրային ռեսուրսների պահպանության գիտական հիմքերի զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ակրիլամիդի պոլիմերացման կինետիկական օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը հակադարձ միցելային համակարգերում, որոնց կայունացումն ապահովվում է ստեարինաթթվի մոնոգլիցերիդներով։ Հետազոտության առանցքում սահմանափակ միկրոմիջավայրում ընթացող պոլիմերացման գործընթացի առանձնահատկություններն են և այն գործոնները, որոնք պայմանավորում են ռեակցիայի արագությունը, պոլիմերային նյութի ձևավորումը և համակարգի ֆիզիկաքիմիական վարքը։ Հակադարձ միցելները դիտարկվում են որպես կազմակերպված դիսպերս համակարգեր, որոնց ներքին բևեռային տիրույթները հնարավորություն են տալիս ոչ բևեռային միջավայրում տեղայնացնել ջրալույծ բաղադրիչներ և ստեղծել յուրահատուկ պայմաններ քիմիական փոխակերպումների համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մակերևութային ակտիվ բաղադրիչների կառուցվածքային և կայունացնող դերին, քանի որ միցելների չափերը, կառուցվածքը և փոխազդեցությունները կարող են ազդել մոնոմերի տեղաբաշխման ու պոլիմերացման կինետիկայի վրա։ Ուսումնասիրվում են ռեակցիայի արագության փոփոխությունները տարբեր ֆիզիկաքիմիական պայմաններում, ինչպես նաև մոնոմերի կոնցենտրացիայի, միցելային համակարգի կազմի և ջրային ու օրգանական փուլերի հարաբերակցության հնարավոր ազդեցությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պոլիմերացման կինետիկական պարամետրերի և միցելների կառուցվածքային բնութագրերի միջև կապերի բացահայտմանը։ Քննվում է, թե սահմանափակ տարածությունը և միջֆազային սահմանները ինչպես կարող են փոփոխել ակտիվ մասնիկների շարժունակությունը, փոխազդեցությունների հավանականությունը և աճող պոլիմերային շղթաների վարքը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև ռեակցիայի տարբեր փուլերի առանձնահատկությունները և ստացվող պոլիմերային համակարգերի մոլեկուլային ու կառուցվածքային բնութագրերը։ Առանձին նշանակություն ունի ստեարինաթթվի մոնոգլիցերիդների՝ որպես կայունացնող նյութերի ազդեցության գնահատումը, քանի որ դրանց հատկությունները պայմանավորում են դիսպերս համակարգի կայունությունը և կարող են փոխել միկրոմիջավայրում ընթացող գործընթացների բնույթը։ Կինետիկական տվյալների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ սովորական համասեռ միջավայրում և կազմակերպված միցելային համակարգերում ընթացող պոլիմերացման տարբերությունները։ Աշխատությունը կարևոր է նաև վերահսկվող կառուցվածքով պոլիմերային և նանոկառուցվածքային նյութերի ձևավորման տեսական հիմքերի զարգացման համար։ Հետազոտությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է պոլիմերների քիմիայի, քիմիական կինետիկայի, կոլոիդային քիմիայի և մակերևութային երևույթների ուսումնասիրության մոտեցումները՝ նպաստելով կազմակերպված միկրոմիջավայրերում պոլիմերացման մեխանիզմների ու դրանց կառավարման հնարավորությունների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է թվային և միկրոէլեկտրոնային համակարգերի մուտք/ելք հանգույցների արագագործության բարձրացման միջոցների մշակմանը՝ կենտրոնանալով տվյալների փոխանցման ժամանակային բնութագրերի, սխեմատեխնիկական կառուցվածքների և ինտեգրալ սխեմաների աշխատանքային արդյունավետության կատարելագործման վրա։ Հետազոտության առանցքում մուտքային և ելքային ազդանշանների մշակման ընթացքում առաջացող ուշացումների նվազեցումն է, քանի որ ժամանակակից էլեկտրոնային համակարգերում ընդհանուր արագագործությունը հաճախ կախված է ոչ միայն հիմնական հաշվարկային բլոկներից, այլև արտաքին սարքերի ու ներքին ֆունկցիոնալ հանգույցների միջև տվյալների փոխանակումն ապահովող ինտերֆեյսներից։ Քննվում են ազդանշանների տարածման ուշացումները, բեռնվածության ազդեցությունը, անցումային գործընթացները և մուտք/ելք շղթաների տարբեր տարրերի փոխազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն սխեմատեխնիկական լուծումներին, որոնք հնարավորություն են տալիս կրճատել ազդանշանի փոխանցման ժամանակը՝ միաժամանակ պահպանելով տրամաբանական մակարդակների հուսալի տարբերակումը և համակարգի աշխատանքի կայունությունը։ Ուսումնասիրվում են ելքային բուֆերների, մուտքային ընդունիչների, կառավարման շղթաների և դրանց հետ կապված օժանդակ տարրերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում արագագործության և էներգասպառման միջև փոխզիջման խնդրին, քանի որ աշխատանքի հաճախականության և ազդանշանների փոփոխման արագության մեծացումը կարող է ուղեկցվել էներգետիկ կորուստների աճով և ջերմային ռեժիմի բարդացմամբ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել սխեմաների մաթեմատիկական և համակարգչային մոդելավորման մեթոդներ՝ տարբեր կառուցվածքային տարբերակների ժամանակային պարամետրերը գնահատելու և առավել արդյունավետ լուծումներ ընտրելու նպատակով։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պարազիտային դիմադրությունների և ունակությունների ազդեցությանը, որոնք ինտեգրալ կառուցվածքներում կարող են զգալի դեր ունենալ ազդանշանների տարածման արագության սահմանափակման գործում։ Քննվում են նաև տեխնոլոգիական պարամետրերի փոփոխությունների ազդեցությունը հանգույցների աշխատանքի վրա՝ նպատակ ունենալով ապահովել նախագծված համակարգի կայուն բնութագրերը տարբեր աշխատանքային պայմաններում։ Արագագործության բարձրացումը դիտարկվում է որպես բազմագործոն խնդիր, որը պահանջում է սխեմատեխնիկական, կառուցվածքային և տեխնոլոգիական պարամետրերի համատեղ օպտիմալացում։ Մշակվող մոտեցումները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ ինտեգրալ սխեմաների, թվային կառավարման համակարգերի և բարձր արագությամբ տվյալների փոխանակման էլեկտրոնային սարքերի նախագծման համար։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ նպաստում է միկրոէլեկտրոնային համակարգերի մուտք/ելք ինտերֆեյսների նախագծման մեթոդների զարգացմանը՝ ուղղված տվյալների փոխանցման ուշացումների նվազեցմանը, համակարգի թողունակության բարձրացմանը և աշխատանքի հուսալիության պահպանմանը։

Աշխատությունը նվիրված է մասնակցային ժողովրդավարության և ազգային անվտանգության փոխհարաբերությունների քաղաքականագիտական ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության պետական ու հասարակական զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում քաղաքացիների, քաղաքացիական հասարակության կառույցների և այլ շահակիցների մասնակցությունն է հանրային որոշումների մշակման, ընդունման, իրականացման և վերահսկման գործընթացներին, ինչպես նաև այդ մասնակցության հնարավոր կապերը պետական կառավարման կայունության և անվտանգության համակարգի հետ։ Մասնակցային ժողովրդավարությունը դիտարկվում է ներկայացուցչական ժողովրդավարությունը լրացնող մեխանիզմների ամբողջության տեսանկյունից՝ ընդգրկելով հանրային քննարկումները, խորհրդակցությունները, քաղաքացիական նախաձեռնությունները, հասարակական վերահսկողությունը և պետական մարմինների ու հասարակության միջև հաղորդակցության տարբեր ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մարդու, հասարակության և պետության անվտանգության փոխկապակցվածությանը՝ ուսումնասիրելով, թե քաղաքացիների ներգրավվածությունը և պետական կառույցների նկատմամբ վստահությունը ինչպիսի նշանակություն կարող են ունենալ հասարակական կայունության ու պետական ինստիտուտների կենսունակության համար։ Քննվում են քաղաքացիական հասարակության ինստիտուտների զարգացման, հանրային պատասխանատվության, քաղաքական մասնակցության մշակույթի և որոշումների կայացման թափանցիկության հիմնախնդիրները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պետական կառավարման համակարգի և հասարակության միջև արդյունավետ հետադարձ կապի ձևավորմանը, քանի որ մասնակցային մեխանիզմների գործնական նշանակությունը կախված է ոչ միայն դրանց իրավական ամրագրումից, այլև իրական կիրառման հնարավորություններից։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են մասնակցային կառավարման ինստիտուցիոնալ և իրավական մեխանիզմները, դրանց զարգացման խոչընդոտները և հասարակության տարբեր խմբերի ներգրավվածության առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում քաղաքական անորոշությունների և հասարակական փոփոխությունների պայմաններում մասնակցային գործընթացների նշանակությանը՝ միաժամանակ դիտարկելով անվտանգության պահանջների և ժողովրդավարական մասնակցության սկզբունքների միջև հնարավոր լարվածությունները։ Քննվում է նաև քաղաքական ու քաղաքացիական կրթության դերը՝ որպես գիտակցված մասնակցության և պատասխանատու քաղաքացիական վարքագծի ձևավորման գործոն։ Աշխատությունը ազգային անվտանգությունը դիտարկում է բազմաբաղադրիչ երևույթի շրջանակում՝ այն կապելով ոչ միայն պետական ինստիտուտների գործունեության, այլև մարդու անվտանգության, հասարակական հարաբերությունների, քաղաքական կայունության և քաղաքացիական մասնակցության հետ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչ պայմաններում կարող են մասնակցային կառավարման մեխանիզմները նպաստել պետություն-հասարակություն փոխհարաբերությունների զարգացմանը և հանրային կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը։ Հետազոտությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է քաղաքական ինստիտուտների, ժողովրդավարական գործընթացների, քաղաքացիական հասարակության և անվտանգության ուսումնասիրությունների մոտեցումները՝ ներկայացնելով դրանց փոխազդեցության տեսական ու կիրառական հիմնախնդիրները Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։

Աշխատությունը մատենագիտական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը նպատակ ունի համակարգված ներկայացնելու հայ պատմագիտական գրականության ձևավորումը, հիմնական ուղղությունները և տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծված պատմական աշխատությունների շրջանակը։ Նյութը համադրում է մատենագիտական տեղեկատվությունն ու պատմագիտական դիտարկումները՝ հնարավորություն տալով հետևելու հայ ժողովրդի անցյալին վերաբերող գրականության զարգացման ընթացքին, թեմատիկ ընդգրկմանը և գիտական ուսումնասիրության առաջնահերթությունների փոփոխություններին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պատմական սկզբնաղբյուրներին, տարեգրություններին, պատմագրական երկերին, գիտական ուսումնասիրություններին, ժողովածուներին և այլ հրատարակություններին, որոնք կարևոր դեր են ունեցել Հայաստանի ու հայ ժողովրդի պատմության ուսումնասիրման գործում։ Մատենագիտական նկարագրությունները հնարավորություն են տալիս կողմնորոշվելու տարբեր հեղինակների և աշխատությունների միջև, իսկ նյութի համակարգումը նպաստում է պատմագիտական գրականության ընդհանուր պատկերի ձևավորմանը։ Քննվում է հայ պատմագրական ավանդույթի շարունակականությունը՝ հին և միջնադարյան պատմիչներից մինչև հետագա շրջանի պատմագիտական ուսումնասիրություններ՝ ուշադրություն դարձնելով պատմական գիտելիքի փոխանցման և վերաիմաստավորման գործընթացներին։ Կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել Հայաստանի քաղաքական պատմությանը, սոցիալ-տնտեսական հարաբերություններին, մշակույթին, եկեղեցուն, միջազգային կապերին և տարբեր տարածաշրջաններում հայկական համայնքների պատմությանը վերաբերող աշխատությունները։ Մատենագիտական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նաև պատմական թեմաների ուսումնասիրվածության աստիճանը և տարբեր ժամանակաշրջաններում գիտական հետաքրքրությունների փոփոխությունները։ Առանձին նշանակություն ունի հայերենից բացի այլ լեզուներով հրատարակված հայագիտական և պատմագիտական գրականության ընդգրկումը, քանի որ հայոց պատմության ուսումնասիրությունը զարգացել է տարբեր գիտական և մշակութային կենտրոններում։ Նյութը կարող է կարևոր տեղեկություններ տրամադրել հրատարակությունների բովանդակային ուղղվածության, ժամանակագրական ընդգրկման և պատմագիտական նշանակության վերաբերյալ՝ ծառայելով որպես ուղեցույց հետագա ուսումնասիրությունների համար։ Միաժամանակ այն հնարավորություն է տալիս դիտարկելու մատենագիտությունը որպես պատմագիտության օժանդակ գիտակարգ, որի միջոցով հնարավոր է համակարգել մեծածավալ գիտական ժառանգությունը և հեշտացնել անհրաժեշտ աղբյուրների հայտնաբերումը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, մատենագետների, գրադարանային մասնագետների և պատմական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն արժեքավոր է նաև պատմագրության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ մատենագիտական նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս հետևելու ոչ միայն առանձին աշխատությունների գոյությանը, այլև հայոց պատմության վերաբերյալ գիտական մտքի զարգացման ընդհանուր ընթացքին։

Աշխատությունը նվիրված է հայալեզու մատենագիտական տվյալների շտեմարաններին հեռավար հասանելիության կազմակերպման տեսական, տեխնոլոգիական և տեղեկատվական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ գրադարանային ու մատենագիտական ռեսուրսները ցանցային միջավայրում հասանելի դարձնելու նպատակով։ Հետազոտության առանցքում էլեկտրոնային մատենագիտական տեղեկատվության ստեղծման, պահպանման, համակարգման, որոնման և հեռավոր օգտվողներին տրամադրման միասնական մեխանիզմների ձևավորումն է։ Քննվում են ավանդական մատենագիտական գրառումների թվային միջավայր տեղափոխման առանձնահատկությունները, տվյալների կառուցվածքի կազմակերպումը և տարբեր տեղեկատվական համակարգերի միջև դրանց փոխանակման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հայերեն տեքստային տվյալների մշակմանը, քանի որ հայկական գրատեսակների, կոդավորման համակարգերի և թվային ներկայացման տարբեր ձևերի համատեղելիությունը կարող է էական նշանակություն ունենալ տվյալների ճիշտ ցուցադրման, պահպանման ու որոնման համար։ Ուսումնասիրվում են հեղինակների անունների, գրքերի և պարբերականների տվյալների, թեմատիկ բնութագրերի, հրատարակչական տեղեկությունների ու այլ մատենագիտական տարրերի միասնական ներկայացման սկզբունքները։ Կարևորվում է որոնման համակարգի կազմակերպումը, որը պետք է հնարավորություն տա տեղեկատվություն գտնել տարբեր հատկանիշներով՝ հեղինակով, թեմայով, հրատարակության տվյալներով, բանալի բառերով և այլ մատենագիտական ցուցիչներով։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հեռավար օգտվողների համար պարզ և հասկանալի տեղեկատվական միջավայրի ձևավորումը, որի միջոցով հնարավոր է օգտվել շտեմարաններից՝ առանց գրադարան կամ տեղեկատվական կենտրոն ֆիզիկապես այցելելու։ Քննվում են համակարգի կառուցվածքի, տվյալների կենտրոնացված կամ բաշխված պահպանման, ցանցային հաղորդակցության և տեղեկատվական ծառայությունների կազմակերպման խնդիրները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում տարբեր գրադարանների ու մատենագիտական հաստատությունների էլեկտրոնային ռեսուրսների փոխգործունակությանը, քանի որ միասնական կամ փոխկապակցված որոնման հնարավորությունը կարող է զգալիորեն ընդլայնել օգտվողներին հասանելի տեղեկատվության շրջանակը։ Դիտարկվում են նաև տվյալների ամբողջականության, պահպանման կայունության, կրկնօրինակման և հասանելիության կառավարման ընդհանուր հարցերը։ Հեռավար ծառայությունների զարգացումը ներկայացվում է որպես գրադարանային գործունեության թվայնացման կարևոր ուղղություն, որը փոխում է մատենագիտական տեղեկատվության տարածման ավանդական եղանակները և ընդլայնում գիտական, կրթական ու մշակութային ռեսուրսների օգտագործման հնարավորությունները։ Աշխատությունը միավորում է գրադարանագիտության, մատենագիտության, տվյալների շտեմարանների և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների մոտեցումները՝ նպաստելով հայալեզու թվային մատենագիտական ժառանգության պահպանման, համակարգման և լայն հասանելիության ապահովման մեթոդների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի տարածքում առկա հանքային ծագման գունանյութերի հիման վրա նոր բաղադրությամբ մածուկային նյութերի մշակմանը և բնական կաշիների վերջնամշակման տեխնոլոգիաներում դրանց կիրառման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում տեղական հանքային հումքի ֆիզիկաքիմիական, գունային և տեխնոլոգիական հատկությունների գնահատումն է՝ նպատակ ունենալով պարզել դրա համապատասխանությունը կաշվի մակերևույթի մշակման համար նախատեսված նյութերի ստեղծմանը։ Քննվում են հանքային գունանյութերի մասնիկային կազմը, գունավորման ունակությունը, ծածկողականությունը, կայունությունը և տարբեր կապակցող ու օժանդակ բաղադրիչների հետ փոխազդեցության առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մածուկների կառուցվածքառեոլոգիական հատկություններին, քանի որ դրանց մածուցիկությունը, համասեռությունը, տարածելիությունը և պահպանման ընթացքում կայունությունը կարող են անմիջականորեն ազդել կաշվի մակերևույթին նյութի հավասարաչափ բաշխման և ձևավորվող ծածկույթի որակի վրա։ Ուսումնասիրվում է նաև գունանյութերի մասնիկների ցրման աստիճանի ազդեցությունը վերջնական նյութի գունային և շահագործական բնութագրերի վրա։ Բնական կաշվի վերջնամշակման տեսանկյունից գնահատվում են ստացվող ծածկույթի արտաքին տեսքը, գունային համասեռությունը, մակերևույթի որակը, կպչունությունը, ճկունությունը և տարբեր արտաքին ազդեցությունների նկատմամբ կայունությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ վերջնամշակող շերտը պետք է ոչ միայն ապահովի անհրաժեշտ դեկորատիվ արդյունքը, այլև հնարավորինս պահպանի բնական կաշվին բնորոշ ֆիզիկամեխանիկական ու սպառողական հատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել տարբեր հանքային գունանյութերով կազմված նյութերի տեխնոլոգիական ցուցանիշները՝ առավել նպատակահարմար բաղադրությունների ընտրության համար։ Կարևորվում է տեղական հանքային հումքի օգտագործման տնտեսական և ռեսուրսային նշանակությունը, քանի որ դրա արդյունավետ կիրառումը կարող է ընդլայնել կաշվի արդյունաբերության համար հասանելի հումքային բազան և նպաստել ներմուծվող որոշ նյութերի նկատմամբ կախվածության նվազեցման հնարավորությունների գնահատմանը։ Աշխատությունում համադրվում են նյութագիտության, կոլոիդային և մակերևութային երևույթների, հանքային հումքի վերամշակման ու կաշվի տեխնոլոգիայի մոտեցումները։ Նոր նյութերի մշակումը դիտարկվում է ոչ միայն բաղադրության ստեղծման, այլև դրանց տեխնոլոգիական կիրառելիության և պատրաստի կաշվի որակի վրա ազդեցության համալիր գնահատման տեսանկյունից։ Հետազոտությունն ընդհանուր առմամբ նպաստում է տեղական հանքային ռեսուրսների կիրառման նոր ուղղությունների ձևավորմանը և բնական կաշվի վերջնամշակման նյութերի տեսականու ու տեխնոլոգիական հնարավորությունների ընդլայնմանը։