Հովհաննես Սկիլիցես

Հովհաննես Սկիլիցես

menu_book Посмотреть материалы

Книги автора (1)

Онлайн

История

Հովհաննես Սկիլիցես․ Բյուզանդական պատմական աղբյուրներ Հայաստանի և հայերի մասին

Գիրքը ներկայացնում է միջնադարյան բյուզանդական պատմագրության կարևորագույն ներկայացուցիչներից մեկի՝ Հովհաննես Սկիլիցեսի պատմագիտական ժառանգությունը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Հայաստանի, հայ ժողովրդի և Բյուզանդական կայսրության միջև քաղաքական, ռազմական, դիվանագիտական ու մշակութային հարաբերություններին։ Ժողովածուում ընդգրկված է Սկիլիցեսի «Պատմության համառոտ շարադրանք» երկի 959–1057 թվականներն ընդգրկող երկրորդ ինքնուրույն մասը, ինչպես նաև դրա շարունակությունը՝ 1057–1081 թվականների իրադարձությունների վերաբերյալ։ Այսպիսով, աշխատությունն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու միջնադարյան պատմության մի կարևոր ժամանակաշրջանի, երբ Բյուզանդական կայսրությունը նշանակալի դերակատարություն ուներ Հարավային Կովկասի և Մերձավոր Արևելքի քաղաքական գործընթացներում, իսկ Հայաստանը գտնվում էր տարածաշրջանային ուժերի բարդ փոխհարաբերությունների կենտրոնում։ Հեղինակի պատմական շարադրանքում արտացոլվում են Բյուզանդական կայսրության ներքին քաղաքական զարգացումները, կայսերական իշխանության փոփոխությունները, արքունական պայքարները, ռազմական արշավանքները, արտաքին քաղաքականության առաջնահերթությունները և հարևան ժողովուրդների հետ հարաբերությունները։ Հայաստանի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից առանձնապես կարևոր են հայկական թագավորությունների, իշխանական տների, հայազգի պետական ու ռազմական գործիչների, ինչպես նաև հայերի՝ բյուզանդական քաղաքական և ռազմական համակարգում ունեցած դերի վերաբերյալ տեղեկությունները։ Աշխատությունը արժեքավոր սկզբնաղբյուր է Բագրատունյաց Հայաստանի պատմության, հայկական պետականությունների և Բյուզանդիայի փոխհարաբերությունների, հայ իշխանական տների քաղաքական դիրքավորման, ռազմական համագործակցության ու հակամարտությունների, տարածքային խնդիրների և կայսրության արևելյան քաղաքականության ուսումնասիրության համար։ Սկիլիցեսի հաղորդած տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս դիտարկելու Հայաստանի պատմական զարգացումները ոչ միայն հայկական մատենագրության, այլև հարևան հզոր պետության պատմագրական ավանդույթի շրջանակում՝ բացահայտելով իրադարձությունների արտաքին ընկալումը, քաղաքական գնահատականները և ժամանակի միջազգային հարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Հատուկ նշանակություն ունեն հայերի էթնիկական, աշխարհագրական, քաղաքական և սոցիալական կյանքի վերաբերյալ հիշատակությունները, որոնք կարևոր նյութ են միջնադարյան Հայաստանի բնակչության, պատմական տարածքների, իշխանական հարաբերությունների և տարածաշրջանի ժողովուրդների փոխազդեցությունների ուսումնասիրության համար։ Հեղինակի պատմագրական մոտեցումը բնորոշվում է ժամանակագրական հաջորդականությամբ, քաղաքական իրադարձությունների նկարագրությամբ, ռազմական գործողությունների ներկայացմամբ և պատմական դերակատարների գործունեության գնահատմամբ։ Նրա երկը կարևոր է նաև բյուզանդական պատմական մտածողության, կայսերական գաղափարախոսության և միջնադարյան ժամանակագրության առանձնահատկությունների բացահայտման տեսանկյունից, քանի որ ներկայացնում է իրադարձությունները բյուզանդական պետական ու քաղաքական աշխարհընկալման դիրքերից։ Միաժամանակ այն հնարավորություն է տալիս համեմատելու բյուզանդական և հայկական պատմագրական ավանդույթները, համադրելու տարբեր պատմիչների հաղորդած տեղեկությունները և առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու տվյալ ժամանակաշրջանի պատմական իրողությունների մասին։ Հայերեն թարգմանությունը, առաջաբանը և ծանոթագրությունները կարևոր նշանակություն ունեն բնագրի գիտական ընկալման համար․ դրանք ընթերցողին տրամադրում են անհրաժեշտ պատմական ու աղբյուրագիտական կողմնորոշումներ, պարզաբանում են անձնանունները, տեղանունները, պատմական իրադարձություններն ու ժամանակագրական հանգամանքները՝ հեշտացնելով միջնադարյան բարդ իրադարձությունների ուսումնասիրությունը։ Աշխատությունն առանձնահատուկ արժեք ունի այն պատճառով, որ օտարալեզու պատմական սկզբնաղբյուրների միջոցով լրացնում և ընդլայնում է Հայաստանի միջնադարյան պատմության վերաբերյալ գիտելիքները՝ հնարավորություն տալով վերականգնելու այնպիսի իրադարձություններ և պատմական կապեր, որոնք հայկական աղբյուրներում կարող են ներկայացված լինել այլ տեսանկյունից կամ պահպանված լինել սահմանափակ տեղեկություններով։ Այն կարևոր նշանակություն ունի հայագիտության, բյուզանդագիտության, միջնադարյան պատմության, պատմական աշխարհագրության և աղբյուրագիտության զարգացման համար։ Գիրքը նախատեսված է պատմաբանների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և միջնադարյան Հայաստանի ու Բյուզանդական կայսրության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ միաժամանակ հանդիսանալով արժեքավոր գիտական սկզբնաղբյուր բոլոր նրանց համար, ովքեր ուսումնասիրում են հայ ժողովրդի քաղաքական պատմությունը, պետականության զարգացումը և միջնադարյան միջազգային հարաբերությունների համակարգում Հայաստանի ունեցած տեղն ու նշանակությունը։

Обновлено. 2026-11-17
Հովհաննես Սկիլիցես․ Բյուզանդական պատմական աղբյուրներ Հայաստանի և հայերի մասին

Бесплатно

Другие авторы

Все авторы
Պարույր Սևակ Պարույր Սևակ 1924 թ․ – 1971 թ․ Պարույր Սևակը հայ գրականության ամենախոր և վերլուծական մտածող բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն մարդու ներաշխարհը, հասարակությունը և պատմական հիշողությունը։ Սևակը հայտնի է իր «Անլռելի զանգակատուն» պոեմով, որը նվիրված է Կոմիտասին։ Նրա լեզուն համարձակ է, նորարարական և մտավոր։ Սևակը հաճախ քննադատել է հասարակական խնդիրները և կեղծ արժեքները։ Նրա պոեզիան համադրում է զգացմունքներն ու ինտելեկտը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից պոեզիայի վրա։ Նրա ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Սևակը համարվում է 20-րդ դարի ամենաազդեցիկ բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book9 Подробнее Հակոբ Պարոնյան Հակոբ Պարոնյան 1843 թ․ – 1891 թ․ Հակոբ Պարոնյանը հայ երգիծական գրականության ամենամեծ ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում քննադատել է հասարակական արատները, կեղծավորությունը և անարդարությունը։ Նրա հումորը սուր է և հաճախ շատ արդիական նույնիսկ այսօր։ Պարոնյանը ստեղծել է բազմաթիվ հիշարժան կերպարներ։ Նրա գործերը համատեղում են ծիծաղն ու հասարակական քննադատությունը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ երգիծանքի զարգացման վրա։ Նրա լեզուն կենդանի է և արտահայտիչ։ Պարոնյանի ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են դպրոցներում և համալսարաններում։ Նա համարվում է հայ սատիրայի դասականը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է հետաքրքրել ընթերցողներին։ menu_book2 Подробнее Ղազարոս Աղայան Ղազարոս Աղայան 1840 թ․ – 1911 թ․ Ղազարոս Աղայանը մանկական գրականության հիմնադիրներից է։ Նա գրել է բազմաթիվ հեքիաթներ, պատմվածքներ և կրթական նյութեր երեխաների համար։ Նրա ստեղծագործություններն ունեն դաստիարակչական և բարոյական նշանակություն։ Աղայանը նաև ակտիվ մանկավարժ էր։ Նա մեծ դեր է ունեցել ազգային կրթության զարգացման գործում։ Նրա հերոսները սովորեցնում են ազնվություն, աշխատասիրություն և բարություն։ Աղայանի լեզուն պարզ և հասկանալի է երեխաների համար։ Նրա հեքիաթները մինչ օրս ընդգրկված են դպրոցական ծրագրերում։ Մի քանի սերունդ մեծացել է նրա գրքերով։ Նա համարվում է հայ մանկական գրականության դասականներից մեկը։ menu_book5 Подробнее Հովհաննես Թումանյան Հովհաննես Թումանյան 1869 թ․ – 1923 թ․ Հովհաննես Թումանյանը հայ ժողովրդի ամենասիրված գրողներից և բանաստեղծներից է։ Նա ծնվել է Լոռու Դսեղ գյուղում և իր ստեղծագործություններում հաճախ պատկերել է ժողովրդական կյանքն ու ավանդույթները։ Թումանյանը գրել է հեքիաթներ, պոեմներ, պատմվածքներ և բանաստեղծություններ։ Նրա ամենահայտնի գործերից են «Գիքոր», «Անուշ», «Քաջ Նազար» և «Թմկաբերդի առումը»։ Նրա լեզուն պարզ է, բնական և հասկանալի բոլոր սերունդների համար։ Թումանյանի ստեղծագործությունները լի են հումորով, իմաստությամբ և մարդասիրությամբ։ Նա նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր և զբաղվել է բարեգործությամբ։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Թումանյանը հաճախ անվանվում է «Ամենայն հայոց բանաստեղծ»։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայկական մշակույթի հիմնասյուներից մեկը։ menu_book11 Подробнее Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) 1854 թ․ – 1908 թ․ Մուրացանը հայ պատմական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Գևորգ Մարզպետունի» վեպն է։ Վեպում ներկայացվում են Հայաստանի պատմության կարևոր էջերը։ Մուրացանը մեծ հետաքրքրություն ուներ ազգային անցյալի նկատմամբ։ Նրա ստեղծագործությունները ներշնչված են հայրենասիրական գաղափարներով։ Նա ձգտել է ընթերցողին ծանոթացնել հայկական պատմությանը։ Նրա կերպարները հաճախ մարմնավորում են քաջություն և նվիրվածություն։ Մուրացանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա գրքերը մինչ օրս մեծ հետաքրքրությամբ ընթերցվում են։ Նա կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ պատմավեպի զարգացման մեջ։ menu_book18 Подробнее Նար-Դոս (Միքայել Հովհաննիսյան) Նար-Դոս (Միքայել Հովհաննիսյան) 1867 թ․ – 1933 թ․ Նար-Դոսը հայ հոգեբանական արձակի հիմնադիրներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունի մարդու ներաշխարհի վերլուծությունը և հոգեբանական հակասությունները։ Նա նկարագրել է քաղաքային կյանքը և հասարակության տարբեր խավերը։ Նրա վեպերն ու պատմվածքները աչքի են ընկնում իրատեսականությամբ։ Նար-Դոսի լեզուն պարզ է, բայց խորքային և դիտողական։ Նրա հերոսները հաճախ կանգնած են բարոյական ընտրությունների առաջ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս դասական են համարվում։ Նար-Դոսը համարվում է հայ հոգեբանական արձակի հիմնադիրներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել։ menu_book14 Подробнее