Հովհաննես Սկիլիցես

Հովհաննես Սկիլիցես

menu_book Посмотреть материалы

Книги автора (1)

Онлайн

История

Հովհաննես Սկիլիցես․ Բյուզանդական պատմական աղբյուրներ Հայաստանի և հայերի մասին

Գիրքը ներկայացնում է միջնադարյան բյուզանդական պատմագրության կարևորագույն ներկայացուցիչներից մեկի՝ Հովհաննես Սկիլիցեսի պատմագիտական ժառանգությունը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Հայաստանի, հայ ժողովրդի և Բյուզանդական կայսրության միջև քաղաքական, ռազմական, դիվանագիտական ու մշակութային հարաբերություններին։ Ժողովածուում ընդգրկված է Սկիլիցեսի «Պատմության համառոտ շարադրանք» երկի 959–1057 թվականներն ընդգրկող երկրորդ ինքնուրույն մասը, ինչպես նաև դրա շարունակությունը՝ 1057–1081 թվականների իրադարձությունների վերաբերյալ։ Այսպիսով, աշխատությունն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու միջնադարյան պատմության մի կարևոր ժամանակաշրջանի, երբ Բյուզանդական կայսրությունը նշանակալի դերակատարություն ուներ Հարավային Կովկասի և Մերձավոր Արևելքի քաղաքական գործընթացներում, իսկ Հայաստանը գտնվում էր տարածաշրջանային ուժերի բարդ փոխհարաբերությունների կենտրոնում։ Հեղինակի պատմական շարադրանքում արտացոլվում են Բյուզանդական կայսրության ներքին քաղաքական զարգացումները, կայսերական իշխանության փոփոխությունները, արքունական պայքարները, ռազմական արշավանքները, արտաքին քաղաքականության առաջնահերթությունները և հարևան ժողովուրդների հետ հարաբերությունները։ Հայաստանի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից առանձնապես կարևոր են հայկական թագավորությունների, իշխանական տների, հայազգի պետական ու ռազմական գործիչների, ինչպես նաև հայերի՝ բյուզանդական քաղաքական և ռազմական համակարգում ունեցած դերի վերաբերյալ տեղեկությունները։ Աշխատությունը արժեքավոր սկզբնաղբյուր է Բագրատունյաց Հայաստանի պատմության, հայկական պետականությունների և Բյուզանդիայի փոխհարաբերությունների, հայ իշխանական տների քաղաքական դիրքավորման, ռազմական համագործակցության ու հակամարտությունների, տարածքային խնդիրների և կայսրության արևելյան քաղաքականության ուսումնասիրության համար։ Սկիլիցեսի հաղորդած տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս դիտարկելու Հայաստանի պատմական զարգացումները ոչ միայն հայկական մատենագրության, այլև հարևան հզոր պետության պատմագրական ավանդույթի շրջանակում՝ բացահայտելով իրադարձությունների արտաքին ընկալումը, քաղաքական գնահատականները և ժամանակի միջազգային հարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Հատուկ նշանակություն ունեն հայերի էթնիկական, աշխարհագրական, քաղաքական և սոցիալական կյանքի վերաբերյալ հիշատակությունները, որոնք կարևոր նյութ են միջնադարյան Հայաստանի բնակչության, պատմական տարածքների, իշխանական հարաբերությունների և տարածաշրջանի ժողովուրդների փոխազդեցությունների ուսումնասիրության համար։ Հեղինակի պատմագրական մոտեցումը բնորոշվում է ժամանակագրական հաջորդականությամբ, քաղաքական իրադարձությունների նկարագրությամբ, ռազմական գործողությունների ներկայացմամբ և պատմական դերակատարների գործունեության գնահատմամբ։ Նրա երկը կարևոր է նաև բյուզանդական պատմական մտածողության, կայսերական գաղափարախոսության և միջնադարյան ժամանակագրության առանձնահատկությունների բացահայտման տեսանկյունից, քանի որ ներկայացնում է իրադարձությունները բյուզանդական պետական ու քաղաքական աշխարհընկալման դիրքերից։ Միաժամանակ այն հնարավորություն է տալիս համեմատելու բյուզանդական և հայկական պատմագրական ավանդույթները, համադրելու տարբեր պատմիչների հաղորդած տեղեկությունները և առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու տվյալ ժամանակաշրջանի պատմական իրողությունների մասին։ Հայերեն թարգմանությունը, առաջաբանը և ծանոթագրությունները կարևոր նշանակություն ունեն բնագրի գիտական ընկալման համար․ դրանք ընթերցողին տրամադրում են անհրաժեշտ պատմական ու աղբյուրագիտական կողմնորոշումներ, պարզաբանում են անձնանունները, տեղանունները, պատմական իրադարձություններն ու ժամանակագրական հանգամանքները՝ հեշտացնելով միջնադարյան բարդ իրադարձությունների ուսումնասիրությունը։ Աշխատությունն առանձնահատուկ արժեք ունի այն պատճառով, որ օտարալեզու պատմական սկզբնաղբյուրների միջոցով լրացնում և ընդլայնում է Հայաստանի միջնադարյան պատմության վերաբերյալ գիտելիքները՝ հնարավորություն տալով վերականգնելու այնպիսի իրադարձություններ և պատմական կապեր, որոնք հայկական աղբյուրներում կարող են ներկայացված լինել այլ տեսանկյունից կամ պահպանված լինել սահմանափակ տեղեկություններով։ Այն կարևոր նշանակություն ունի հայագիտության, բյուզանդագիտության, միջնադարյան պատմության, պատմական աշխարհագրության և աղբյուրագիտության զարգացման համար։ Գիրքը նախատեսված է պատմաբանների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և միջնադարյան Հայաստանի ու Բյուզանդական կայսրության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ միաժամանակ հանդիսանալով արժեքավոր գիտական սկզբնաղբյուր բոլոր նրանց համար, ովքեր ուսումնասիրում են հայ ժողովրդի քաղաքական պատմությունը, պետականության զարգացումը և միջնադարյան միջազգային հարաբերությունների համակարգում Հայաստանի ունեցած տեղն ու նշանակությունը։

Обновлено. 2026-11-17
Հովհաննես Սկիլիցես․ Բյուզանդական պատմական աղբյուրներ Հայաստանի և հայերի մասին

Бесплатно

Другие авторы

Все авторы
Համո Սահյան Համո Սահյան 1914 թ․ – 1993 թ․ Համո Սահյանը բնության և հայրենիքի մեծ երգիչն է։ Նրա պոեզիան առանձնանում է պարզությամբ, խորությամբ և ազգային ոգով։Համո Սահյանը հայ բնապատկերային և քնարական պոեզիայի ամենասիրված հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունեն բնությունը, գյուղը և մարդը։ Սահյանի լեզուն պարզ է, բայց խորապես զգացմունքային։ Նրա բանաստեղծությունները հաճախ արտահայտում են կյանքի գեղեցկությունն ու ցավը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել ժողովրդական մտածողության վրա։ Նրա գործերը լայնորեն տարածված են Հայաստանում։ Սահյանի պոեզիան համադրվում է պարզության և փիլիսոփայության հետ։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ ուսումնասիրվում են դպրոցներում։ Նա համարվում է 20-րդ դարի մեծ քնարերգուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։ menu_book2 Подробнее Պարույր Սևակ Պարույր Սևակ 1924 թ․ – 1971 թ․ Պարույր Սևակը հայ գրականության ամենախոր և վերլուծական մտածող բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն մարդու ներաշխարհը, հասարակությունը և պատմական հիշողությունը։ Սևակը հայտնի է իր «Անլռելի զանգակատուն» պոեմով, որը նվիրված է Կոմիտասին։ Նրա լեզուն համարձակ է, նորարարական և մտավոր։ Սևակը հաճախ քննադատել է հասարակական խնդիրները և կեղծ արժեքները։ Նրա պոեզիան համադրում է զգացմունքներն ու ինտելեկտը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից պոեզիայի վրա։ Նրա ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Սևակը համարվում է 20-րդ դարի ամենաազդեցիկ բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book9 Подробнее Ավետիք Իսահակյան Ավետիք Իսահակյան 1875 թ․ – 1957 թ․ Ավետիք Իսահակյանը հայ քնարերգության մեծագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա պոեզիան լի է սիրո, հայրենիքի, կարոտի և մարդկային զգացմունքների թեմաներով։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում են ստացել նաև արտերկրում։Ավետիք Իսահակյանը հայ քնարերգության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում սերը, հայրենիքը, կարոտը և մարդու ներաշխարհը։ Իսահակյանի լեզուն առանձնանում է մեղմությամբ, երաժշտականությամբ և խոր զգացմունքայնությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Աբու Լալա Մահարին» և բազմաթիվ քնարական բանաստեղծություններ։ Նա երկար տարիներ ապրել է արտասահմանում, սակայն մշտապես կապված է եղել հայրենիքի հետ։ Իսահակյանի պոեզիան մեծ ճանաչում է ստացել նաև միջազգային մակարդակով։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Նա եղել է նաև հասարակական և մշակութային ակտիվ գործիչ։ Իսահակյանի ստեղծագործությունները շարունակում են սիրել տարբեր սերունդներ։ Նա համարվում է հայ պոեզիայի մեծագույն վարպետներից մեկը։ menu_book4 Подробнее Րաֆֆի (Հակոբ Մելիք-Հակոբյան) Րաֆֆի (Հակոբ Մելիք-Հակոբյան) 1835 թ․ – 1888 թ․ Րաֆֆին հայ պատմավեպի ամենահայտնի ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում ազգային ազատագրության և հայրենասիրության թեմաները։ «Սամվել», «Խենթը» և «Դավիթ Բեկ» վեպերը համարվում են հայ գրականության դասականներ։ Նա ստեղծել է ուժեղ և հիշվող հերոսներ։ Րաֆֆու կերպարները պայքարում են հանուն ազատության և արդարության։ Նրա գրքերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ երիտասարդության վրա։ Նա կարողացել է պատմությունը ներկայացնել հետաքրքիր և կենդանի ձևով։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս լայնորեն ընթերցվում են։ Րաֆֆին համարվում է ազգային մտածողության ձևավորման կարևոր գործիչ։ Նրա անունը մշտապես կապված է հայրենասիրական գրականության հետ։ menu_book18 Подробнее Ներսես Շնորհալի Ներսես Շնորհալի 1102 թ․ – 1173 թ․ Ներսես Շնորհալին եղել է հայ եկեղեցու կաթողիկոս, բանաստեղծ և աստվածաբան։ Նա հայտնի է իր հոգևոր երգերով, աղոթքներով և բանաստեղծություններով։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում բարությունը, սերը և մարդասիրությունը։ Շնորհալին ձգտել է միավորել մարդկանց և ամրապնդել քրիստոնեական արժեքները։ Նրա գրական լեզուն պարզ է, բայց միևնույն ժամանակ խորիմաստ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ եկեղեցական շարականներ։ Ներսես Շնորհալու ստեղծագործությունները մինչ օրս օգտագործվում են հայկական եկեղեցական կյանքում։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հայ մշակույթի և կրթության զարգացման մեջ։ Նա համարվում է հայ միջնադարյան գրականության ամենակարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա անունը շարունակում է մնալ ազգային հպարտության աղբյուր։ menu_book13 Подробнее Հակոբ Պարոնյան Հակոբ Պարոնյան 1843 թ․ – 1891 թ․ Հակոբ Պարոնյանը հայ երգիծական գրականության ամենամեծ ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում քննադատել է հասարակական արատները, կեղծավորությունը և անարդարությունը։ Նրա հումորը սուր է և հաճախ շատ արդիական նույնիսկ այսօր։ Պարոնյանը ստեղծել է բազմաթիվ հիշարժան կերպարներ։ Նրա գործերը համատեղում են ծիծաղն ու հասարակական քննադատությունը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ երգիծանքի զարգացման վրա։ Նրա լեզուն կենդանի է և արտահայտիչ։ Պարոնյանի ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են դպրոցներում և համալսարաններում։ Նա համարվում է հայ սատիրայի դասականը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է հետաքրքրել ընթերցողներին։ menu_book2 Подробнее