Հովհաննես Սկիլիցես

Հովհաննես Սկիլիցես

menu_book View materials

Books by this author (1)

Online

History

Հովհաննես Սկիլիցես․ Բյուզանդական պատմական աղբյուրներ Հայաստանի և հայերի մասին

Գիրքը ներկայացնում է միջնադարյան բյուզանդական պատմագրության կարևորագույն ներկայացուցիչներից մեկի՝ Հովհաննես Սկիլիցեսի պատմագիտական ժառանգությունը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Հայաստանի, հայ ժողովրդի և Բյուզանդական կայսրության միջև քաղաքական, ռազմական, դիվանագիտական ու մշակութային հարաբերություններին։ Ժողովածուում ընդգրկված է Սկիլիցեսի «Պատմության համառոտ շարադրանք» երկի 959–1057 թվականներն ընդգրկող երկրորդ ինքնուրույն մասը, ինչպես նաև դրա շարունակությունը՝ 1057–1081 թվականների իրադարձությունների վերաբերյալ։ Այսպիսով, աշխատությունն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու միջնադարյան պատմության մի կարևոր ժամանակաշրջանի, երբ Բյուզանդական կայսրությունը նշանակալի դերակատարություն ուներ Հարավային Կովկասի և Մերձավոր Արևելքի քաղաքական գործընթացներում, իսկ Հայաստանը գտնվում էր տարածաշրջանային ուժերի բարդ փոխհարաբերությունների կենտրոնում։ Հեղինակի պատմական շարադրանքում արտացոլվում են Բյուզանդական կայսրության ներքին քաղաքական զարգացումները, կայսերական իշխանության փոփոխությունները, արքունական պայքարները, ռազմական արշավանքները, արտաքին քաղաքականության առաջնահերթությունները և հարևան ժողովուրդների հետ հարաբերությունները։ Հայաստանի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից առանձնապես կարևոր են հայկական թագավորությունների, իշխանական տների, հայազգի պետական ու ռազմական գործիչների, ինչպես նաև հայերի՝ բյուզանդական քաղաքական և ռազմական համակարգում ունեցած դերի վերաբերյալ տեղեկությունները։ Աշխատությունը արժեքավոր սկզբնաղբյուր է Բագրատունյաց Հայաստանի պատմության, հայկական պետականությունների և Բյուզանդիայի փոխհարաբերությունների, հայ իշխանական տների քաղաքական դիրքավորման, ռազմական համագործակցության ու հակամարտությունների, տարածքային խնդիրների և կայսրության արևելյան քաղաքականության ուսումնասիրության համար։ Սկիլիցեսի հաղորդած տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս դիտարկելու Հայաստանի պատմական զարգացումները ոչ միայն հայկական մատենագրության, այլև հարևան հզոր պետության պատմագրական ավանդույթի շրջանակում՝ բացահայտելով իրադարձությունների արտաքին ընկալումը, քաղաքական գնահատականները և ժամանակի միջազգային հարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Հատուկ նշանակություն ունեն հայերի էթնիկական, աշխարհագրական, քաղաքական և սոցիալական կյանքի վերաբերյալ հիշատակությունները, որոնք կարևոր նյութ են միջնադարյան Հայաստանի բնակչության, պատմական տարածքների, իշխանական հարաբերությունների և տարածաշրջանի ժողովուրդների փոխազդեցությունների ուսումնասիրության համար։ Հեղինակի պատմագրական մոտեցումը բնորոշվում է ժամանակագրական հաջորդականությամբ, քաղաքական իրադարձությունների նկարագրությամբ, ռազմական գործողությունների ներկայացմամբ և պատմական դերակատարների գործունեության գնահատմամբ։ Նրա երկը կարևոր է նաև բյուզանդական պատմական մտածողության, կայսերական գաղափարախոսության և միջնադարյան ժամանակագրության առանձնահատկությունների բացահայտման տեսանկյունից, քանի որ ներկայացնում է իրադարձությունները բյուզանդական պետական ու քաղաքական աշխարհընկալման դիրքերից։ Միաժամանակ այն հնարավորություն է տալիս համեմատելու բյուզանդական և հայկական պատմագրական ավանդույթները, համադրելու տարբեր պատմիչների հաղորդած տեղեկությունները և առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու տվյալ ժամանակաշրջանի պատմական իրողությունների մասին։ Հայերեն թարգմանությունը, առաջաբանը և ծանոթագրությունները կարևոր նշանակություն ունեն բնագրի գիտական ընկալման համար․ դրանք ընթերցողին տրամադրում են անհրաժեշտ պատմական ու աղբյուրագիտական կողմնորոշումներ, պարզաբանում են անձնանունները, տեղանունները, պատմական իրադարձություններն ու ժամանակագրական հանգամանքները՝ հեշտացնելով միջնադարյան բարդ իրադարձությունների ուսումնասիրությունը։ Աշխատությունն առանձնահատուկ արժեք ունի այն պատճառով, որ օտարալեզու պատմական սկզբնաղբյուրների միջոցով լրացնում և ընդլայնում է Հայաստանի միջնադարյան պատմության վերաբերյալ գիտելիքները՝ հնարավորություն տալով վերականգնելու այնպիսի իրադարձություններ և պատմական կապեր, որոնք հայկական աղբյուրներում կարող են ներկայացված լինել այլ տեսանկյունից կամ պահպանված լինել սահմանափակ տեղեկություններով։ Այն կարևոր նշանակություն ունի հայագիտության, բյուզանդագիտության, միջնադարյան պատմության, պատմական աշխարհագրության և աղբյուրագիտության զարգացման համար։ Գիրքը նախատեսված է պատմաբանների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և միջնադարյան Հայաստանի ու Բյուզանդական կայսրության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ միաժամանակ հանդիսանալով արժեքավոր գիտական սկզբնաղբյուր բոլոր նրանց համար, ովքեր ուսումնասիրում են հայ ժողովրդի քաղաքական պատմությունը, պետականության զարգացումը և միջնադարյան միջազգային հարաբերությունների համակարգում Հայաստանի ունեցած տեղն ու նշանակությունը։

Updated: 2026-11-17
Հովհաննես Սկիլիցես․ Բյուզանդական պատմական աղբյուրներ Հայաստանի և հայերի մասին

Free

Եղիշե Չարենց Եղիշե Չարենց 1897 թ․ – 1937 թ․ Եղիշե Չարենցը հայ նորագույն գրականության ամենաազդեցիկ հեղինակներից է։ Նա բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ էր, որը նորարարական մոտեցումներ բերեց հայ պոեզիա։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են հայրենասիրությունը, հեղափոխական գաղափարները և մարդու ներքին պայքարը։ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը դարձել է ազգային խորհրդանիշ։ Չարենցի լեզուն համարձակ է, հարուստ և ժամանակակից։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման վրա։ Չնայած քաղաքական հալածանքներին, նրա ստեղծագործությունները պահպանեցին իրենց արժեքը։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Չարենցը համարվում է հայ մշակույթի խորհրդանշական դեմքերից մեկը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book10 Read more Վահան Տերյան Վահան Տերյան 1885 թ․ – 1920 թ․ Վահան Տերյանը հայ քնարական պոեզիայի ամենասիրելի հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում արտահայտված են սերը, մենությունը, կարոտը և կյանքի անցողիկությունը։ Տերյանի բանաստեղծությունները հայտնի են իրենց երաժշտականությամբ և նուրբ տրամադրությամբ։ Նա մեծ ազդեցություն է կրել եվրոպական խորհրդապաշտությունից։ Նրա պոեզիան նոր շունչ է բերել հայկական գրականությանը։ Տերյանի լեզուն մեղմ է, գեղեցիկ և հուզական։ Նրա բազմաթիվ բանաստեղծություններ դարձել են երգեր։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հետագա սերունդների բանաստեղծների վրա։ Տերյանի ստեղծագործությունները շարունակում են մնալ ամենաընթերցվողներից։ Նա համարվում է հայ քնարերգության մեծագույն վարպետներից մեկը։ menu_book4 Read more Վահան Թոթովենց Վահան Թոթովենց 1894 թ․ – 1938 թ․ Վահան Թոթովենց հայ արձակագիր, դրամատուրգ և լրագրող է, որը համարվում է XX դարի հայ գրականության կարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա ստեղծագործությունները առանձնանում են իրականության խոր ու պատկերավոր նկարագրություններով, որտեղ արտացոլված են հայ ժողովրդի կյանքը, ցավը և դիմադրողականությունը պատմական ծանր ժամանակներում։ Թոթովենցի գրականության հիմնական թեմաներն են արևմտահայ կյանքի պատկերումը, պատերազմները, գաղթը և մարդու ճակատագիրը բարդ սոցիալական ու քաղաքական պայմաններում։ Նրա գործերում հաճախ զգացվում է անձնական փորձի ազդեցությունը, ինչը դրանք դարձնում է ավելի անկեղծ և ազդեցիկ։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործություններից է «Հին Հռոմեական ճանապարհի վրա» վեպը, որտեղ նա նկարագրում է իր մանկությունը և արևմտահայ իրականությունը՝ հարուստ ու կենդանի լեզվով։ Թոթովենցը նաև զբաղվել է լրագրությամբ և հասարակական գործունեությամբ՝ մասնակցելով ժամանակի մտավոր ու քաղաքական կյանքին։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին նա կապեր է ունեցել հայկական ռազմական ու ազգային շրջանակների հետ, ինչը մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա աշխարհայացքի վրա։ 1938 թվականին, ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ, նա ձերբակալվել և գնդակահարվել է։ Չնայած իր կյանքի ողբերգական ավարտին, Վահան Թոթովենցի ստեղծագործությունները այսօր համարվում են հայ գրականության արժեքավոր մաս՝ իրենց պատմական և գեղարվեստական նշանակությամբ։ menu_book2 Read more Ներսես Շնորհալի Ներսես Շնորհալի 1102 թ․ – 1173 թ․ Ներսես Շնորհալին եղել է հայ եկեղեցու կաթողիկոս, բանաստեղծ և աստվածաբան։ Նա հայտնի է իր հոգևոր երգերով, աղոթքներով և բանաստեղծություններով։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում բարությունը, սերը և մարդասիրությունը։ Շնորհալին ձգտել է միավորել մարդկանց և ամրապնդել քրիստոնեական արժեքները։ Նրա գրական լեզուն պարզ է, բայց միևնույն ժամանակ խորիմաստ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ եկեղեցական շարականներ։ Ներսես Շնորհալու ստեղծագործությունները մինչ օրս օգտագործվում են հայկական եկեղեցական կյանքում։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հայ մշակույթի և կրթության զարգացման մեջ։ Նա համարվում է հայ միջնադարյան գրականության ամենակարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա անունը շարունակում է մնալ ազգային հպարտության աղբյուր։ menu_book13 Read more Պերճ Պռոշյան Պերճ Պռոշյան 1837 թ․ – 1907 թ․ Պերճ Պռոշյանը հայ ռեալիստական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում պատկերել է գյուղական կյանքը և հասարակ մարդկանց առօրյան։ Նրա հերոսները սովորական մարդիկ են՝ իրենց խնդիրներով ու երազանքներով։ Պռոշյանը մեծ ուշադրություն է դարձրել սոցիալական հարցերին։ Նրա գրքերը արժեքավոր տեղեկություններ են տալիս 19-րդ դարի հայկական կյանքի մասին։ Նա կարևորել է կրթության և լուսավորության դերը։ Նրա լեզուն պարզ է և բնական։ Պռոշյանի ստեղծագործությունները աչքի են ընկնում իրատեսական նկարագրություններով։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա անունը շարունակում է հիշվել որպես ռեալիզմի կարևոր ներկայացուցիչ։ menu_book3 Read more Ղազարոս Աղայան Ղազարոս Աղայան 1840 թ․ – 1911 թ․ Ղազարոս Աղայանը մանկական գրականության հիմնադիրներից է։ Նա գրել է բազմաթիվ հեքիաթներ, պատմվածքներ և կրթական նյութեր երեխաների համար։ Նրա ստեղծագործություններն ունեն դաստիարակչական և բարոյական նշանակություն։ Աղայանը նաև ակտիվ մանկավարժ էր։ Նա մեծ դեր է ունեցել ազգային կրթության զարգացման գործում։ Նրա հերոսները սովորեցնում են ազնվություն, աշխատասիրություն և բարություն։ Աղայանի լեզուն պարզ և հասկանալի է երեխաների համար։ Նրա հեքիաթները մինչ օրս ընդգրկված են դպրոցական ծրագրերում։ Մի քանի սերունդ մեծացել է նրա գրքերով։ Նա համարվում է հայ մանկական գրականության դասականներից մեկը։ menu_book5 Read more