Կարապետյան, Լիլիթ Լևոնի

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ագրարային ոլորտում պետական կարգավորման տնտեսական գործիքների կիրառման առանձնահատկությունների, դրանց արդյունավետության և կատարելագործման հնարավոր ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում պետության տնտեսական քաղաքականության այն մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով հնարավոր է նպաստել գյուղատնտեսական արտադրության կայունությանը, արտադրողների տնտեսական ակտիվությանը, ներդրումների խթանմանը և գյուղական տնտեսությունների զարգացմանը։ Քննության են առնվում հարկաբյուջետային, վարկային, ներդրումային, գնային և ֆինանսական աջակցության գործիքների դերը՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը գյուղատնտեսական արտադրողների եկամուտների, ծախսերի, մրցունակության և զարգացման հնարավորությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետական աջակցության ծրագրերի նպատակային կազմակերպմանը, ֆինանսական միջոցների արդյունավետ բաշխմանը, արտոնյալ ֆինանսավորման հնարավորություններին, գյուղատնտեսական ապահովագրության զարգացմանը և ներդրումային միջավայրի բարելավմանը։ Կարևորվում է նաև այն հանգամանքը, որ ագրարային արտադրությունը զգալիորեն կախված է բնական, կլիմայական, շուկայական և սեզոնային գործոններից, ինչի պատճառով պետական կարգավորման տնտեսական մեխանիզմները պետք է հաշվի առնեն ոլորտին բնորոշ ռիսկերը և արտադրական ցիկլերի առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել գյուղատնտեսական արտադրանքի իրացման, ենթակառուցվածքների զարգացման, վերամշակող արդյունաբերության հետ կապերի ամրապնդման և արտադրողների համար ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիության խնդիրները։ Առանձին նշանակություն ունի փոքր և միջին գյուղատնտեսական տնտեսությունների տնտեսական հնարավորությունների գնահատումը, քանի որ պետական քաղաքականության արդյունավետությունը պայմանավորված է նաև աջակցության միջոցների հասանելիությամբ տարբեր չափերի տնտեսավարողների համար։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ միջազգային փորձին՝ համադրելով ագրարային ոլորտի պետական կարգավորման տարբեր մոդելներ և գնահատելով դրանց առանձին տարրերի կիրառելիությունը Հայաստանի պայմաններում։ Պետական տնտեսական լծակների կատարելագործումը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված միջոցառումների համակարգ, որը պետք է նպաստի ոչ միայն արտադրության ծավալների աճին, այլև արտադրողականության բարձրացմանը, ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործմանը, գյուղական տարածքների տնտեսական կենսունակությանը և ագրարային ոլորտի երկարաժամկետ կայունությանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ագրարային տնտեսագիտության, պետական կարգավորման, ֆինանսական կառավարման և տնտեսական քաղաքականության մոտեցումները՝ բացահայտելով ոլորտի զարգացմանն ուղղված տնտեսական մեխանիզմների կատարելագործման հիմնական հնարավորությունները։