Книги автора (1)

Онлайн

История

1848–1849 թվականների հունգարական հեղափոխության արձագանքները հայ իրականության մեջ

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի եվրոպական հասարակական-քաղաքական կյանքի կարևորագույն իրադարձություններից մեկի՝ 1848–1849 թվականների հունգարական հեղափոխության արձագանքների ուսումնասիրությանը հայ իրականության մեջ՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով հայ հասարակական մտքի, ազգային ինքնագիտակցության և պարբերական մամուլի վրա դրա ունեցած ազդեցությանը։ Հեղինակն ուսումնասիրում է հունգարական հեղափոխական շարժման իրադարձությունների լուսաբանումը հայ մամուլում, դրանց ընկալման առանձնահատկությունները և այն գաղափարական ու հասարակական ազդեցությունները, որոնք եվրոպական ազգային-ազատագրական պայքարները թողել են XIX դարի հայ մտավորականության աշխարհայացքի ձևավորման վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է 1840–1850-ական թվականների հայ պարբերական մամուլի նյութերի քննությունը, որի շրջանակներում անդրադարձ է կատարվում «Երևակ», «Արշալույս Արարատյան», «Հայաստան», «Ազգասեր Արարատյան» և «Արարատ» պարբերականներին։ Այս հրատարակությունների հրապարակումները դիտարկվում են որպես պատմական սկզբնաղբյուրներ, որոնք հնարավորություն են տալիս բացահայտելու ժամանակի հայ հասարակության վերաբերմունքը եվրոպական հեղափոխական շարժումների, ազգային ազատագրության գաղափարների, ժողովուրդների ինքնորոշման ձգտումների և քաղաքական փոփոխությունների նկատմամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մամուլի հրապարակումների ժամանակագրական հաջորդականությանը, տարբեր պարբերականների խմբագրական մոտեցումներին և հեղափոխական իրադարձությունների ներկայացման գաղափարական առանձնահատկություններին։ Մասնավորապես, քննության է առնվում «Երևակ» շաբաթաթերթի դիրքորոշումը հունգարական հեղափոխության նկատմամբ, որի հրապարակումները բնութագրվում են քննադատական մոտեցմամբ և կարևոր պատմական սկզբնաղբյուրային արժեք ունեն ժամանակաշրջանի հասարակական տրամադրություններն ու քաղաքական ընկալումները վերակազմելու համար։ Հետազոտության մեջ նշանակալի տեղ է հատկացվում նաև հայ հրապարակախոսական մտքի զարգացմանը և այն մտավորականների գործունեությանը, որոնք իրենց հրապարակումներում անդրադարձել են եվրոպական հեղափոխություններին ու ազգային ազատագրական պայքարներին։ Նրանց շարքում առանձնահատուկ կարևորություն ունեն Միքայել Նալբանդյանի, Մատթեոս Պատկանյանի և այլ հայ գործիչների հասարակական ու հրապարակախոսական հայացքները, որոնց միջոցով բացահայտվում են եվրոպական ազատագրական գաղափարների և հայ ազգային-հասարակական մտածողության փոխառնչությունները։ Հունգարական հեղափոխության օրինակով ներկայացվում է, թե ինչպես կարող էին այլ ժողովուրդների քաղաքական պայքարի փորձը, ազատության ձգտումները և ազգային ինքնուրույնության գաղափարները նպաստել հայ հասարակության քաղաքական գիտակցության ընդլայնմանը։ Աշխատության առանցքային գաղափարներից է այն, որ եվրոպական հեղափոխական շարժումները հայ իրականության համար միայն արտաքին քաղաքական իրադարձություններ չէին, այլև գաղափարական ներգործության կարևոր աղբյուրներ, որոնք խթանում էին ազգային ինքնագիտակցության զարգացումը, ազատագրական ձգտումների ամրապնդումը և հասարակական կյանքի վերափոխման վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորումը։ Հեղինակն ընդգծում է ազգային-ազատագրական շարժումների ազդեցությունը XIX դարի երկրորդ կեսի հայ հասարակական մտքի վրա՝ ցույց տալով դրանց նշանակությունը հայ ժողովրդի ազգային զարթոնքի գաղափարական նախադրյալների ձևավորման գործում։ Պատմագիտական տեսանկյունից ուսումնասիրության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ քաղաքական իրադարձությունները ներկայացվում են ոչ միայն իրենց միջազգային նշանակության, այլև հայ մամուլի, հրապարակախոսության և հասարակական մտքի հետ ունեցած կապերի համատեքստում։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու եվրոպական և հայկական պատմական գործընթացների փոխազդեցությունը, ինչպես նաև հասկանալու, թե ինչպես էին ժամանակի հայ մտավորականներն ընկալում ազատության, ազգային ինքնուրույնության, հասարակական առաջընթացի և քաղաքական վերափոխումների գաղափարները։ Աշխատությունը արժեքավոր ներդրում է հայ հասարակական-քաղաքական մտքի և XIX դարի հայ պարբերական մամուլի պատմության ուսումնասիրության մեջ։ Այն կարևոր նյութ է տրամադրում հունգարական հեղափոխության վերաբերյալ հայ մամուլի արձագանքների, հայ մտավորականության գաղափարական կողմնորոշումների և եվրոպական հեղափոխական շարժումների՝ հայ ազգային զարթոնքի վրա ունեցած ազդեցության հետազոտման համար։ Գիրքը հատկապես օգտակար է պատմաբանների, հայագետների, բանասերների, մամուլի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև XIX դարի եվրոպական հեղափոխությունների և հայ ազգային-ազատագրական մտքի ձևավորման պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Обновлено. 2026-11-18
1848–1849 թվականների հունգարական հեղափոխության արձագանքները հայ իրականության մեջ

Бесплатно

Другие авторы

Все авторы
Եղիշե Չարենց Եղիշե Չարենց 1897 թ․ – 1937 թ․ Եղիշե Չարենցը հայ նորագույն գրականության ամենաազդեցիկ հեղինակներից է։ Նա բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ էր, որը նորարարական մոտեցումներ բերեց հայ պոեզիա։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են հայրենասիրությունը, հեղափոխական գաղափարները և մարդու ներքին պայքարը։ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը դարձել է ազգային խորհրդանիշ։ Չարենցի լեզուն համարձակ է, հարուստ և ժամանակակից։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման վրա։ Չնայած քաղաքական հալածանքներին, նրա ստեղծագործությունները պահպանեցին իրենց արժեքը։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Չարենցը համարվում է հայ մշակույթի խորհրդանշական դեմքերից մեկը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book10 Подробнее Մովսես Խորենացի Մովսես Խորենացի 410 թ․ – 490 թ․ Մովսես Խորենացին հայ պատմագրության հիմնադիրն է և հայտնի է որպես «Հայ պատմության հայր»։ Նրա «Հայոց պատմություն» աշխատությունը համարվում է հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից մեկը։ Այն նկարագրում է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունները, մշակույթը և պատմական զարգացումը։Մովսես Խորենացին համարվում է հայ պատմագրության հիմնադիրը և հաճախ կոչվում է «Հայ պատմության հայր»։ Նրա գլխավոր աշխատությունը՝ «Հայոց պատմությունը», հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից է։ Այս գրքում նա ներկայացրել է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունների պատմությունը և ազգային ավանդույթները։ Խորենացին օգտագործել է ինչպես գրավոր, այնպես էլ բանավոր աղբյուրներ։ Նրա աշխատությունը մեծ նշանակություն ունի ոչ միայն պատմաբանների, այլև գրականագետների համար։ Գրքի լեզուն հարուստ է և պատկերավոր։ Նա կարևոր դեր է ունեցել հայկական ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման մեջ։ Խորենացու ազդեցությունը զգացվում է հետագա դարերի գրականության և պատմագրության վրա։ Նրա անունը դարձել է հայկական գիտական մտքի խորհրդանիշ։ Այսօր նա շարունակում է մնալ հայ մշակույթի ամենահարգված դեմքերից մեկը։ menu_book8 Подробнее Գաբրիել Սունդուկյան Գաբրիել Սունդուկյան 1825 թ․ – 1912 թ․ Հայ մեծ դրամատուրգ, արձակագիր և հասարակական գործիչ էր, որը համարվում է հայկական ռեալիստական դրամատուրգիայի հիմնադիրը։ Նա ծնվել է 1825 թվականի հուլիսի 11-ին՝ Թիֆլիսում, և մահացել 1912 թվականի մարտի 29-ին։ Սունդուկյանի ստեղծագործություններում արտացոլված են XIX դարի հայ հասարակության կյանքը, կենցաղը, սովորույթներն ու սոցիալական խնդիրները։ Նրա ամենահայտնի պիեսներից են «Պեպո»-ն, «Խաթաբալա»-ն և «Էլի մեկ զոհ»-ը, որոնք մեծ ժողովրդականություն են վայելում մինչ օրս։ Սունդուկյանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական թատրոնի զարգացման գործում, իսկ նրա ստեղծագործությունները դարձել են հայ դրամատուրգիայի դասական նմուշներ։ Նրա անունը կրում է Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնը, որը Հայաստանի ամենահեղինակավոր թատրոններից է։ menu_book2 Подробнее Հովհաննես Շիրազ Հովհաննես Շիրազ 1915 թ․ – 1984 թ․ Հովհաննես Շիրազը հայ ժողովրդի ամենասիրված բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները խորապես կապված են հայրենիքի, մոր կերպարի և ազգային ցավի հետ։ Շիրազի լեզուն պարզ է, ժողովրդական և շատ հուզական։ Նրա հայտնի գործերից են «Հայոց դանթեականը», «Մայրս» և բազմաթիվ հայրենասիրական բանաստեղծություններ։ Նա հաճախ արտահայտել է ժողովրդի ցավն ու ուրախությունը։ Շիրազը մեծ ազդեցություն է ունեցել սերունդների վրա իր անմիջական ոճով։ Նրա պոեզիան հաճախ արտասանվում է դպրոցներում և միջոցառումների ժամանակ։ Նա համարվում է 20-րդ դարի ամենաժողովրդական բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ստեղծագործությունները դարձել են ազգային հիշողության մաս։ Շիրազը մինչ օրս սիրելի է ընթերցողների լայն շրջանակի համար։ menu_book5 Подробнее Խաչատուր Աբովյան Խաչատուր Աբովյան 1809 թ․ – 1848 թ․ Խաչատուր Աբովյանը նոր հայ գրականության հիմնադիրն է։ Նա առաջիններից էր, ով գրական ստեղծագործություններ գրեց աշխարհաբար հայերենով։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Վերք Հայաստանի» վեպն է։ Այդ վեպը նկարագրում է հայ ժողովրդի պայքարը և ազգային ոգին։ Աբովյանը եղել է նաև մանկավարժ և լուսավորիչ։ Նա մեծ ուշադրություն է դարձրել կրթության զարգացմանը։ Իր գործունեությամբ նպաստել է ժամանակակից հայ մշակույթի ձևավորմանը։ Նրա գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել հետագա գրողների վրա։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է հարուստ գրական ժառանգություն։ Նրա անհետացումը մինչև այսօր մնում է հայկական պատմության առեղծվածներից մեկը։ menu_book5 Подробнее Դերենիկ Դեմիրճյան Դերենիկ Դեմիրճյան 1877 թ․ – 1956 թ․ Դերենիկ Դեմիրճյանը գրող, դրամատուրգ և հասարակական գործիչ էր։ Նա առավել հայտնի է իր «Վարդանանք» պատմական վեպով, որը հայ գրականության կարևորագույն ստեղծագործություններից է։ Դեմիրճյանը մեծ հետաքրքրություն է ցուցաբերել հայկական պատմության և ազգային հերոսների նկատմամբ։ Նրա գործերում հաճախ հանդիպում են հայրենասիրական գաղափարներ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ պիեսներ և պատմվածքներ։ Դեմիրճյանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ պատմական արձակի զարգացման վրա։ Նա կարևոր դեր է ունեցել նաև հայկական թատրոնի զարգացման գործում։ Նրա աշխատանքները մինչ օրս լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Դեմիրճյանը համարվում է հայ դասական գրականության կարևոր ներկայացուցիչներից մեկը։ menu_book7 Подробнее