Շաքարյան, Լիլիթ Գագիկի

Медицина

Գիրքը նվիրված է չարորակ նորագոյացություններով հիվանդների ախտահարված մակերեսային ավշային հանգույցների համալիր ուսումնասիրմանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով գերձայնային հետազոտության և պաթոմորֆոլոգիական քննության արդյունքների համադրմանը։ Աշխատության հիմնական ուղղությունը ավշային հանգույցներում ուռուցքային ախտահարումների հայտնաբերման, բնութագրման և գնահատման գործընթացն է, որի շրջանակում դիտարկվում են գերձայնային պատկերավորման միջոցով ստացված տվյալների և հյուսվածքային մակարդակում հայտնաբերվող ձևաբանական փոփոխությունների փոխկապակցվածությունը։ Հեղինակը ներկայացնում է մակերեսային ավշային հանգույցների ախտահարման առանձնահատկությունները, դրանց կառուցվածքային փոփոխությունները, չափերի և ձևի փոփոխությունները, ներքին էխոկառուցվածքը, սահմանների բնույթը, անոթավորման առանձնահատկությունները և այլ գերձայնային ցուցանիշներ, որոնք կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ ախտաբանական գործընթացի գնահատման ժամանակ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե որքանով են գերձայնային հետազոտության ընթացքում ստացված նշանները համապատասխանում պաթոմորֆոլոգիական փոփոխություններին, ինչն առավել ամբողջական պատկերացում է տալիս ավշային հանգույցների ախտահարման բնույթի մասին։ Պաթոմորֆոլոգիական ուսումնասիրությունների միջոցով ներկայացվում են հյուսվածքային փոփոխությունները, ուռուցքային բջիջների տարածման առանձնահատկությունները, ավշային հանգույցի նորմալ կառուցվածքի խախտումները և այն ձևաբանական երևույթները, որոնք կարող են արտացոլվել գերձայնային պատկերի վրա։ Աշխատությունը կարևոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ երկու տարբեր ախտորոշիչ մոտեցումների համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ ավշային հանգույցների մետաստատիկ ախտահարման դրսևորումները և գնահատել գերձայնային մեթոդի տեղեկատվական արժեքը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ուռուցքաբանությամբ, ճառագայթային ախտորոշմամբ, գերձայնային ախտորոշմամբ, պաթոմորֆոլոգիայով և վիրաբուժությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև բժշկական բուհերի կլինիկական օրդինատորների, ասպիրանտների և համապատասխան ոլորտների հետազոտողների համար։ Գրքի գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն միավորում է կլինիկական, պատկերային և հյուսվածաբանական տվյալները՝ նպաստելով ախտորոշման ճշգրտության բարձրացմանը, ավշային հանգույցների ախտահարման ավելի հիմնավորված գնահատմանը և չարորակ նորագոյացություններով հիվանդների հետազոտման ժամանակ տարբեր ախտորոշիչ մեթոդների փոխլրացման ավելի լավ ընկալմանը։