Книги автора (2)

Онлайн

Литература

Անտիկ գրականության պատմություն․ առաջին մաս։ Հունական գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է հին հունական գրականության ծագման, ձևավորման, պատմական զարգացման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով այն որպես համաշխարհային գրականության և եվրոպական մշակույթի հիմնարար սկզբնաղբյուրներից մեկը։ Գրքում դիտարկվում են հին հունական գրականության զարգացման հիմնական փուլերը, հասարակական ու պատմամշակութային այն պայմանները, որոնց ազդեցությամբ ձևավորվել և կատարելագործվել են գրական տարբեր ժանրերն ու ստեղծագործական ավանդույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անտիկ գրականության սկզբնաղբյուրներին՝ դիցաբանությանն ու ժողովրդական բանահյուսությանը, որոնք դարեր շարունակ սնուցել են հունական գեղարվեստական մտածողությունը, ձևավորել աշխարհի, բնության, աստվածների և մարդու մասին պատկերացումները՝ իրենց հարուստ խորհրդանշական համակարգով, առասպելական սյուժեներով և հերոսական կերպարներով։ Ներկայացվում է հին հունական դիցաբանական համակարգի նշանակությունը գրականության զարգացման գործում, անդրադարձ է կատարվում աստվածների, տիտանների, առասպելական հերոսների և նրանց հետ կապված ավանդությունների գեղարվեստական արտացոլմանը, ինչպես նաև դիցաբանական նյութի աստիճանական վերածմանը գրական ստեղծագործության ինքնուրույն հիմքի։ Ուսումնասիրության կարևոր տեղերից մեկը զբաղեցնում է հունական էպիկական ավանդույթը, մասնավորապես՝ հերոսական էպոսի ձևավորումն ու զարգացումը, Հոմերոսի ստեղծագործական ժառանգությունը և նրա երկերի նշանակությունը համաշխարհային գրականության պատմության մեջ։ Քննության են առնվում «Իլիական» և «Ոդիսական» էպիկական պոեմները՝ որպես հին հունական հասարակության աշխարհընկալման, հերոսական իդեալների, մարդկային հարաբերությունների, բարոյական արժեքների, ճակատագրի և աստվածային միջամտության մասին պատկերացումների գեղարվեստական արտահայտություններ։ Ներկայացվում են նաև Հեսիոդոսի ստեղծագործությունը, դիդակտիկ էպոսի առանձնահատկությունները և այն գաղափարական ու գեղարվեստական խնդիրները, որոնք բնորոշ են վաղ հունական բանաստեղծությանը։ Մեծ տեղ է հատկացվում հունական քնարերգությանը, դրա ծագմանն ու զարգացմանը, բանաստեղծական տարբեր ձևերի առաջացմանը և անհատական ապրումների, սիրո, հայրենասիրության, հասարակական կյանքի, բարոյական արժեքների ու մարդկային զգացմունքների արտահայտման նոր հնարավորություններին։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև գրական արձակի ձևավորմանը, որը կարևոր շրջադարձ էր հունական մտավոր մշակույթի զարգացման ճանապարհին։ Ներկայացվում են գիտական և պատմագրական արձակի սկզբնավորումը, փիլիսոփայական ու բնագիտական մտածողության ազդեցությունը գրավոր խոսքի զարգացման վրա, ինչպես նաև պատմական իրադարձությունների, աշխարհագրական գիտելիքների և տարբեր ժողովուրդների կյանքի վերաբերյալ տեղեկությունների գրական մշակման նշանակությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում առակին՝ որպես հասարակական կյանքի, մարդկային բնավորության, բարոյական խնդիրների և վարքագծային հակասությունների արտահայտման յուրահատուկ գրական ժանրի, ինչպես նաև Եզովպոսի ավանդական ժառանգությանը և նրա ստեղծագործությունների հետագա ազդեցությանը տարբեր ժողովուրդների գրականությունների վրա։ Հունական գրականության պատմական զարգացման շրջանակում ուսումնասիրվում է նաև ատտիկական դարաշրջանը՝ որպես գրական և գեղարվեստական բարձր վերելքի ժամանակաշրջան, երբ առանձնապես զարգացում ապրեցին դրամատիկական ժանրերը, ձևավորվեցին ողբերգության և կատակերգության դասական սկզբունքները, իսկ գրականությունը դարձավ հասարակական կյանքի, քաղաքական հարաբերությունների, մարդկային հակասությունների և փիլիսոփայական հարցադրումների արտահայտման կարևոր միջոց։ Ներկայացվում են հունական ողբերգության ծագման ու զարգացման առանձնահատկությունները, դրա կապը դիցաբանական ավանդույթների, կրոնական արարողությունների և հասարակական գիտակցության հետ, ինչպես նաև այն գեղարվեստական միջոցները, որոնց շնորհիվ դրամատիկական ստեղծագործությունները ձեռք բերեցին խոր հոգեբանական և գաղափարական բովանդակություն։ Ուսումնասիրության ընդհանուր տրամաբանությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հունական գրականության ժանրային բազմազանության, գրական լեզվի և ոճի զարգացման, գեղարվեստական մտածողության փոփոխությունների, ինչպես նաև գրականության ու փիլիսոփայության, պատմության, կրոնի և հասարակական կյանքի փոխադարձ կապերի մասին։ Աշխատության գիտաճանաչողական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն հին հունական գրականությունը ներկայացնում է ոչ միայն որպես առանձին պատմական ժամանակաշրջանի մշակութային ժառանգություն, այլև որպես հետագա դարերի գրականության, թատրոնի, գեղագիտության և արվեստի զարգացման հիմնարար հիմք։ Հունական գրականության մեջ ձևավորված էպոսի, քնարերգության, ողբերգության, կատակերգության, առակի և արձակի ավանդույթները նշանակալի ազդեցություն են ունեցել համաշխարհային գրական գործընթացների վրա՝ պահպանելով իրենց գեղարվեստական, գաղափարական և մշակութային արժեքը մինչև մեր օրերը։ Այս առումով աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի անտիկ աշխարհի գրական ժառանգությամբ հետաքրքրվողների, գրականագետների, բանասերների, պատմության և մշակույթի ուսումնասիրողների, ինչպես նաև հումանիտար ոլորտի ուսանողների համար՝ նպաստելով հին հունական գրականության համակարգված ընկալմանը, նրա հիմնական զարգացման օրինաչափությունների բացահայտմանը և համաշխարհային մշակույթի ձևավորման գործում ունեցած դերի գնահատմանը։

Обновлено. 2026-11-18
Անտիկ գրականության պատմություն․ առաջին մաս։ Հունական գրականություն

Бесплатно

Онлайн

Литература

Անտիկ գրականության պատմություն, մաս 2․ Հռոմեական գրականություն

Գիրքը նվիրված է հին հռոմեական գրականության ձևավորման, զարգացման և պատմական ընթացքի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով այն որպես համաշխարհային գրականության և եվրոպական մշակութային ժառանգության հիմնարար բաղադրիչ։ Աշխատությունը նպատակ ունի ամբողջական պատկերացում տալ Հռոմի գրական կյանքի, նրա գաղափարական ու գեղարվեստական առանձնահատկությունների, գրական ուղղությունների և ժանրերի զարգացման մասին՝ դիտարկելով գրականությունը հին հռոմեական հասարակության պատմական, քաղաքական, հասարակական և մշակութային իրողությունների համատեքստում։ Հռոմեական գրականությունը ձևավորվել է հունական մշակույթի նշանակալի ազդեցության պայմաններում, սակայն աստիճանաբար ձեռք է բերել ինքնատիպ բնույթ՝ արտահայտելով հռոմեական ժողովրդի աշխարհայացքը, ազգային ինքնագիտակցությունը, պետականության գաղափարը, քաղաքացիական պարտքի գիտակցումը, հայրենասիրությունը, բարոյական արժեքներն ու մարդկային հարաբերությունների վերաբերյալ պատկերացումները։ Գրքի ուսումնասիրության առանցքում հռոմեական գրականության պատմական զարգացման հիմնական փուլերն են՝ նրա սկզբնավորումը, հանրապետական շրջանի գրական վերելքը, դասական գրականության ձևավորումն ու կայսերական ժամանակաշրջանի գրական կյանքի առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հռոմեական գրականության հիմնական ժանրերի՝ էպոսի, քնարերգության, դրամատուրգիայի, կատակերգության, ողբերգության, հռետորության, պատմագրության, փիլիսոփայական արձակի և երգիծանքի զարգացմանը, դրանց թեմատիկ ու գեղարվեստական առանձնահատկություններին և հռոմեական հասարակական կյանքի հետ ունեցած կապին։ Հատուկ նշանակություն ունի հին հռոմեական հեղինակների ստեղծագործական ժառանգության դիտարկումը, քանի որ նրանց երկերում արտացոլվել են ժամանակաշրջանի քաղաքական հակասությունները, հասարակական փոփոխությունները, բարոյական խնդիրները, մարդկային բնավորության բարդությունները, սիրո, պատերազմի, իշխանության, փառքի, հայրենիքի և ժամանակի անցողիկության վերաբերյալ խորհրդածությունները։ Հռոմեական գրականության կարևորագույն ձեռքբերումներից է հունական գրական ավանդույթների ստեղծագործական յուրացումը և դրանց հիման վրա ինքնուրույն գրական մտածողության զարգացումը, որի արդյունքում ձևավորվել են գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների, գրական կերպարների և գաղափարական մոտեցումների նոր համակարգեր։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու նաև գրականության և հասարակության փոխազդեցությունը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են քաղաքական իրադարձությունները, պետական կառավարման փոփոխությունները, սոցիալական հարաբերությունները և փիլիսոփայական հայացքները ներգործել գրական ստեղծագործության բովանդակության ու ձևի վրա։ Հռոմեական հեղինակների ժառանգությունը դիտարկվում է ոչ միայն իր ժամանակաշրջանի սահմաններում, այլև հետագա դարերի մշակութային զարգացման տեսանկյունից, քանի որ հին հռոմեական գրականությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել միջնադարյան և վերածննդի գրականության, եվրոպական կլասիցիզմի, հումանիստական մտածողության, գեղարվեստական կրթության և գրական տեսության ձևավորման վրա։ Այն կարևոր նշանակություն ունի լատինական գրական ավանդույթի, եվրոպական գրական լեզուների զարգացման, դասական կրթության և համաշխարհային մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը միաժամանակ ծառայում է որպես գրականագիտական և պատմամշակութային ուսումնասիրություն՝ ընթերցողին ծանոթացնելով անտիկ աշխարհի գեղարվեստական մտածողությանը, գրական ժանրերի պատմական ակունքներին և հռոմեական մշակույթի այն արժեքներին, որոնք շարունակել են իրենց ազդեցությունը հետագա քաղաքակրթությունների վրա։ Այն արժեքավոր ուսումնական նյութ է բանասիրության, գրականագիտության, պատմության և մշակութաբանության բնագավառներով հետաքրքրվողների, ինչպես նաև անտիկ գրականության ու համաշխարհային գրական ժառանգության համակարգված ուսումնասիրությամբ զբաղվող ուսանողների, դասախոսների և հետազոտողների համար։

Обновлено. 2026-11-18
Անտիկ գրականության պատմություն, մաս 2․ Հռոմեական գրականություն

Бесплатно

Другие авторы

Все авторы
Դերենիկ Դեմիրճյան Դերենիկ Դեմիրճյան 1877 թ․ – 1956 թ․ Դերենիկ Դեմիրճյանը գրող, դրամատուրգ և հասարակական գործիչ էր։ Նա առավել հայտնի է իր «Վարդանանք» պատմական վեպով, որը հայ գրականության կարևորագույն ստեղծագործություններից է։ Դեմիրճյանը մեծ հետաքրքրություն է ցուցաբերել հայկական պատմության և ազգային հերոսների նկատմամբ։ Նրա գործերում հաճախ հանդիպում են հայրենասիրական գաղափարներ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ պիեսներ և պատմվածքներ։ Դեմիրճյանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ պատմական արձակի զարգացման վրա։ Նա կարևոր դեր է ունեցել նաև հայկական թատրոնի զարգացման գործում։ Նրա աշխատանքները մինչ օրս լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Դեմիրճյանը համարվում է հայ դասական գրականության կարևոր ներկայացուցիչներից մեկը։ menu_book7 Подробнее Հովհաննես Թումանյան Հովհաննես Թումանյան 1869 թ․ – 1923 թ․ Հովհաննես Թումանյանը հայ ժողովրդի ամենասիրված գրողներից և բանաստեղծներից է։ Նա ծնվել է Լոռու Դսեղ գյուղում և իր ստեղծագործություններում հաճախ պատկերել է ժողովրդական կյանքն ու ավանդույթները։ Թումանյանը գրել է հեքիաթներ, պոեմներ, պատմվածքներ և բանաստեղծություններ։ Նրա ամենահայտնի գործերից են «Գիքոր», «Անուշ», «Քաջ Նազար» և «Թմկաբերդի առումը»։ Նրա լեզուն պարզ է, բնական և հասկանալի բոլոր սերունդների համար։ Թումանյանի ստեղծագործությունները լի են հումորով, իմաստությամբ և մարդասիրությամբ։ Նա նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր և զբաղվել է բարեգործությամբ։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Թումանյանը հաճախ անվանվում է «Ամենայն հայոց բանաստեղծ»։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայկական մշակույթի հիմնասյուներից մեկը։ menu_book11 Подробнее Գաբրիել Սունդուկյան Գաբրիել Սունդուկյան 1825 թ․ – 1912 թ․ Հայ մեծ դրամատուրգ, արձակագիր և հասարակական գործիչ էր, որը համարվում է հայկական ռեալիստական դրամատուրգիայի հիմնադիրը։ Նա ծնվել է 1825 թվականի հուլիսի 11-ին՝ Թիֆլիսում, և մահացել 1912 թվականի մարտի 29-ին։ Սունդուկյանի ստեղծագործություններում արտացոլված են XIX դարի հայ հասարակության կյանքը, կենցաղը, սովորույթներն ու սոցիալական խնդիրները։ Նրա ամենահայտնի պիեսներից են «Պեպո»-ն, «Խաթաբալա»-ն և «Էլի մեկ զոհ»-ը, որոնք մեծ ժողովրդականություն են վայելում մինչ օրս։ Սունդուկյանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական թատրոնի զարգացման գործում, իսկ նրա ստեղծագործությունները դարձել են հայ դրամատուրգիայի դասական նմուշներ։ Նրա անունը կրում է Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնը, որը Հայաստանի ամենահեղինակավոր թատրոններից է։ menu_book2 Подробнее Մխիթար Գոշ Մխիթար Գոշ 1130 թ․ – 1213 թ․ Մխիթար Գոշ միջնադարյան հայ մեծ մտածող, իրավագետ, առակագիր, մանկավարժ և հասարակական գործիչ էր, որը ապրել է XII–XIII դարերում։ Նա հայտնի է որպես հայ իրավագիտության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Նրա ամենահայտնի աշխատությունը «Դատաստանագիրքն» է, որը համարվում է հայկական իրավունքի կարևորագույն հուշարձաններից և երկար ժամանակ ծառայել է որպես օրենքների ժողովածու։ Մխիթար Գոշը գրել է նաև բազմաթիվ առակներ, որոնց միջոցով քարոզել է բարություն, արդարություն, իմաստություն և ազնվություն։ Նա մեծ դեր է ունեցել կրթության և մշակույթի զարգացման գործում, հիմնել է դպրոցներ և նպաստել գիտելիքների տարածմանը։ Գոշի ստեղծագործությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայ գրականության, իրավունքի և մանկավարժության պատմության մեջ։ Նրա անունը մինչ օրս համարվում է իմաստության, արդարադատության և ազգային մշակույթի խորհրդանիշ։ menu_book9 Подробнее Պարույր Սևակ Պարույր Սևակ 1924 թ․ – 1971 թ․ Պարույր Սևակը հայ գրականության ամենախոր և վերլուծական մտածող բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն մարդու ներաշխարհը, հասարակությունը և պատմական հիշողությունը։ Սևակը հայտնի է իր «Անլռելի զանգակատուն» պոեմով, որը նվիրված է Կոմիտասին։ Նրա լեզուն համարձակ է, նորարարական և մտավոր։ Սևակը հաճախ քննադատել է հասարակական խնդիրները և կեղծ արժեքները։ Նրա պոեզիան համադրում է զգացմունքներն ու ինտելեկտը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից պոեզիայի վրա։ Նրա ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Սևակը համարվում է 20-րդ դարի ամենաազդեցիկ բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book9 Подробнее Դանիել Վարուժան Դանիել Վարուժան 1884 թ․ – 1915 թ․ Դանիել Վարուժանը արևմտահայ պոեզիայի ամենատաղանդավոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն բնությունը, գյուղական կյանքը և մարդու ստեղծագործ ուժը։ Վարուժանը հիանում էր աշխատանքի գեղեցկությամբ և մարդու հոգևոր ուժով։ Նրա բանաստեղծությունները հարուստ են պատկերներով և զգացմունքներով։ Նա ձգտել է վերածնել ազգային մշակութային արժեքները։ Հայոց ցեղասպանության ժամանակ նա ձերբակալվել և սպանվել է։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է մեծ գրական ժառանգություն։ Նրա գործերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ պոեզիայի զարգացման վրա։ Վարուժանի ստեղծագործությունները մինչ օրս լայնորեն ընթերցվում են։ Նա համարվում է արևմտահայ գրականության դասականներից մեկը։ menu_book3 Подробнее