Զաքարյան, Շուշանիկ Իշխանի

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից թուրքերենում բայի սեռի քերականական համակարգի ձևաբանական, շարահյուսական և իմաստային առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը՝ հայերենի համապատասխան կառուցվածքների հետ զուգադրական վերլուծության միջոցով։ Հետազոտության կենտրոնում գործողության և դրա մասնակիցների միջև քերականական հարաբերությունների արտահայտման միջոցներն են, ինչպես նաև այն լեզվական մեխանիզմները, որոնց օգնությամբ տարբերակվում են ներգործական, կրավորական, անդրադարձ և փոխադարձ հարաբերություններ արտահայտող բայական կառույցները։ Ձևաբանական մակարդակում քննվում են բայահիմքին միացող համապատասխան քերականական ցուցիչների գործառույթները, դրանց համակցելիությունը և բայի կառուցվածքի վրա ունեցած ազդեցությունը։ Շարահյուսական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են ենթակայի, խնդրի և գործողության այլ մասնակիցների դերերի փոփոխությունները՝ պարզելու համար, թե բայի սեռային ձևափոխություններն ինչպես են վերակազմավորում նախադասության անդամների միջև հարաբերությունները։ Իմաստաբանական վերլուծության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում գործողության կատարողի, կրողի, շահառուի և այլ իմաստային դերերի արտահայտմանը, ինչպես նաև այն դեպքերին, երբ նույն ձևաբանական կառուցվածքը համատեքստից կախված կարող է ձեռք բերել տարբեր գործառական նշանակություններ։ Հայերենի հետ զուգադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու լեզուների միջև ինչպես կառուցվածքային ընդհանրությունները, այնպես էլ էական տարբերությունները՝ հատկապես բայական սեռի քերականականացման եղանակների և շարահյուսական դրսևորումների առումով։ Կարևորվում են այն դեպքերը, երբ մի լեզվում ձևաբանական միջոցներով արտահայտվող հարաբերությունը մյուսում կարող է փոխանցվել շարահյուսական, բառային կամ համակցված միջոցներով։ Նման համեմատությունը նպաստում է նաև թուրքերենից հայերեն և հակառակ ուղղությամբ թարգմանության ընթացքում առաջացող քերականական համապատասխանությունների ավելի հստակ ընկալմանը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել ժամանակակից գրավոր և խոսակցական լեզվից ընտրված օրինակների դասակարգում՝ ըստ կառուցվածքի, իմաստի և հաղորդակցական գործառույթի։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ձևաբանության, շարահյուսության, իմաստաբանության և զուգադրական լեզվաբանության մոտեցումները՝ երկու լեզուների բայական համակարգերի կառուցվածքային և գործառական առանձնահատկությունները համակարգված կերպով բացահայտելու նպատակով։