О мерах к достижению единения Армянской и Православно-кафолической Церкви

География

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տարաբնակեցման համակարգի ձևավորման, տարածական կազմակերպման, զարգացման առանձնահատկությունների և առկա հիմնախնդիրների համակողմանի աշխարհագրական ուսումնասիրությանը։ Այն անդրադառնում է երկրի բնակավայրերի տարածքային բաշխվածությանը, քաղաքային և գյուղական բնակավայրերի փոխհարաբերություններին, բնակչության տեղաբաշխման և տարածքային շարժունակության գործընթացներին, ինչպես նաև տարբեր տարածաշրջանների սոցիալ-տնտեսական զարգացման անհամաչափություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են տարաբնակեցման համակարգի ձևավորման վրա ազդող բնական, պատմական, ժողովրդագրական, տնտեսական և սոցիալական գործոնները, դրանց ազդեցությունը բնակավայրերի զարգացման դինամիկայի և տարածքային կառուցվածքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքայինացման գործընթացներին, խոշոր և փոքր քաղաքների զարգացման առանձնահատկություններին, գյուղական բնակավայրերի առջև ծառացած խնդիրներին, բնակչության արտահոսքին, միգրացիոն տեղաշարժերին և ժողովրդագրական փոփոխություններին։ Աշխատանքում դիտարկվում են նաև տարածքային անհավասարության պատճառները, բնակավայրերի գործառութային տարբերությունները, ենթակառուցվածքների և ծառայությունների հասանելիության մակարդակը, ինչպես նաև բնակավայրերի միջև տնտեսական ու սոցիալական կապերի ձևավորումը։ Վերլուծության արդյունքում բացահայտվում են երկրի տարաբնակեցման համակարգի զարգացման հիմնական միտումները, առկա խնդիրներն ու սահմանափակումները և դրանց հնարավոր ազդեցությունը Հայաստանի տարածքային զարգացման հեռանկարների վրա։ Աշխատանքը կարևոր է հատկապես տարածքային քաղաքականության, տարածաշրջանային զարգացման, քաղաքաշինության և բնակավայրերի համաչափ զարգացման տեսանկյունից, քանի որ ներկայացված ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել բնակչության և բնակավայրերի տարածական կազմակերպման վերաբերյալ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել աշխարհագրության, ժողովրդագրության, քաղաքաշինության, տարածքային կառավարման և տարածաշրջանային զարգացման հարցերով հետաքրքրվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է ԴՆԹ-ի և ցիսպլատինային ու ցիս-դիքլորոդիամինային պլատինային միացությունների ձևավորած կոմպլեքսների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել դրանց կառուցվածքային և քիմիական փոխազդեցությունների առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմքում պլատին պարունակող միացությունների և ԴՆԹ-ի փոխազդեցությունն է, որը հատկապես կարևոր է հակաուռուցքային դեղանյութերի գործողության մեխանիզմների ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Ցիսպլատինը լայնորեն ուսումնասիրված պլատինային միացություն է, որի կենսաբանական ազդեցության կարևոր փուլերից մեկը ԴՆԹ-ի հետ կապվելն ու դրա կառուցվածքի փոփոխությունն է։ Այդ փոխազդեցությունները կարող են խաթարել ԴՆԹ-ի բնականոն կրկնապատկումը և տրանսկրիպցիան՝ արդյունքում ազդելով բջջի կենսագործունեության և բաժանման վրա։ Աշխատության մեջ երկու կոմպլեքսների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել պլատինային կենտրոնի, լիգանդների և ԴՆԹ-ի կառուցվածքային հատվածների փոխազդեցությունների տարբերությունները։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ԴՆԹ-ի նուկլեոտիդների հետ կապման բնույթին, կոմպլեքսների երկրաչափական կառուցվածքին, կապերի կայունությանը, հնարավոր կոնֆորմացիոն փոփոխություններին և այն գործոններին, որոնք պայմանավորում են տարբեր պլատինային միացությունների փոխազդեցության առանձնահատկությունները ԴՆԹ-ի հետ։ Նման համեմատական մոտեցումը կարևոր է, քանի որ նույնիսկ քիմիական կառուցվածքի համեմատաբար փոքր փոփոխությունները կարող են փոխել միացության ռեակտիվությունը, ԴՆԹ-ի հետ կապվելու ունակությունը և վերջնական կենսաբանական ազդեցությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել ինչպես տեսական, այնպես էլ փորձարարական մեթոդների կիրառում՝ մոլեկուլային կառուցվածքի, կապերի բնույթի և կոմպլեքսների ֆիզիկաքիմիական հատկությունների գնահատման համար։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել պլատինային միացությունների և նուկլեինաթթուների փոխազդեցության մեխանիզմների ավելի խորքային ըմբռնմանը, ինչպես նաև հակաուռուցքային ակտիվությամբ նոր միացությունների ուսումնասիրման և նպատակային նախագծման գործընթացին։ Թեման հետաքրքրություն է ներկայացնում դեղաքիմիայի, կենսաքիմիայի, մոլեկուլային կենսաբանության և քիմիական ֆիզիկայի մասնագետների համար, ինչպես նաև այն հետազոտողների համար, ովքեր ուսումնասիրում են ԴՆԹ-ի հետ մետաղակոմպլեքսների փոխազդեցությունները և դրանց կենսաբանական նշանակությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հնարավորություն է տալիս համեմատական տեսանկյունից ուսումնասիրել երկու պլատինային-ԴՆԹ կոմպլեքսների հատկությունները և պարզել, թե դրանց կառուցվածքային տարբերություններն ինչպես կարող են պայմանավորել ԴՆԹ-ի հետ փոխազդեցության բնույթն ու կայունությունը։

Литература

Այս գիրքը նվիրված է ռուս գրականության նշանավոր ներկայացուցիչ Լեոնիդ Անդրեևի արձակի պոետիկայի առանձին առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են հեղինակի գեղարվեստական մտածողության, պատմողական կառուցվածքի, կերպարների ստեղծման, լեզվական արտահայտչամիջոցների և կոմպոզիցիոն լուծումների այն կողմերը, որոնք ձևավորում են նրա արձակի յուրահատուկ ոճն ու գեղարվեստական աշխարհը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Անդրեևի ստեղծագործություններում իրականության և ներաշխարհի փոխհարաբերությանը, հոգեբանական լարվածության արտահայտմանը, մարդու գոյության, միայնության, վախի, տագնապի և բարոյական ընտրության թեմաների գեղարվեստական մարմնավորմանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են հեղինակային պատկերները, խորհրդանշական մոտիվները, հակադրությունները, կրկնությունները և այլ պոետիկական միջոցներ մասնակցում ստեղծագործությունների իմաստային կառուցվածքի ձևավորմանը։ Քննարկվում են նաև պատմողի դիրքորոշումը, հեղինակային խոսքի և հերոսների ներքին խոսքի փոխազդեցությունը, նկարագրության ու գործողության հարաբերակցությունը և հոգեբանական վիճակների փոխանցման եղանակները։ Աշխատությունը կարևոր է Անդրեևի արձակի գեղարվեստական առանձնահատկությունները խորությամբ ընկալելու համար, քանի որ այն ուշադրությունը կենտրոնացնում է ոչ միայն ստեղծագործությունների թեմատիկ բովանդակության, այլև այն ձևերի ու մեթոդների վրա, որոնց միջոցով այդ բովանդակությունը վերածվում է գրական գեղարվեստական աշխարհի։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, ռուս գրականության ուսումնասիրողներին, ուսանողներին, հետազոտողներին և բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի ռուսական արձակի զարգացման, մոդեռնիստական գեղագիտության և հեղինակի անհատական ստեղծագործական մեթոդի առանձնահատկություններով։

Литература

Սայաթ-Նովան հայ միջնադարյան և նոր շրջանի աշուղական արվեստի ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկն է, որը հայտնի է որպես բանաստեղծ, երգիչ և երաժիշտ, ում ստեղծագործությունները դարձել են կովկասյան մշակույթի անբաժանելի մասը։ Նրա իրական անունը Հարություն Սայադյան է, և նա ծնվել է Թիֆլիսում, որտեղ էլ ձևավորվել է նրա բազմալեզու ստեղծագործական աշխարհը՝ գրելով հայերեն, վրացերեն և թուրքերեն։ Սայաթ-Նովայի արվեստը առանձնանում է սիրո, մարդկային զգացմունքների, բարոյական արժեքների և հոգևոր գեղեցկության խորքային արտահայտմամբ, որտեղ նա հաճախ ներկայացնում է սիրահարի տառապանքները, հավատարմությունը և հոգու ազնվությունը։ Նրա երգերն ու բանաստեղծությունները կառուցված են աշուղական ավանդույթների վրա, սակայն միաժամանակ ունեն բարձր գրական արժեք և փիլիսոփայական խորություն։ Սայաթ-Նովան ծառայել է նաև որպես պալատական աշուղ վրաց արքունիքում, սակայն հետագայում հրաժարվել է այդ կյանքից և դարձել հոգևորական՝ շարունակելով իր ստեղծագործական ուղին։ Նրա ստեղծագործությունների լեզուն պարզ է, բայց հուզականորեն հարուստ, ինչը թույլ է տալիս լսողին կամ ընթերցողին անմիջապես զգալ նրա ապրումները և մտքերը։ Սայաթ-Նովայի երգերը մինչ օրս հնչում են տարբեր կատարողների կողմից և համարվում են հայկական և կովկասյան երաժշտական ժառանգության կարևոր մաս։ Նրա անունը դարձել է սիրո և մարդկային ազնվության խորհրդանիշ, իսկ նրա ստեղծագործությունները շարունակաբար ուսումնասիրվում են որպես աշուղական արվեստի բարձրագույն օրինակ։

Педагогика

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է ուսուցման գործընթացում ձևամոլության երևույթի բացահայտմանը, դրա առաջացման պատճառների վերլուծությանը, հիմնական դրսևորումների ուսումնասիրությանը և հաղթահարման մանկավարժական արդյունավետ ուղիների ներկայացմանը։ Աշխատության կենտրոնում այն խնդիրն է, երբ կրթական գործընթացի արտաքին ձևերը՝ դասի կազմակերպումը, փաստաթղթավորումը, գնահատումը, առաջադրանքների կատարումը կամ սահմանված ընթացակարգերի պահպանումը, սկսում են գերակշռել ուսուցման իրական բովանդակության և կրթական նպատակների նկատմամբ։ Այս իրավիճակում ուսուցումը կարող է պահպանել իր արտաքին կազմակերպվածությունը, սակայն չապահովել սովորողների գիտելիքների խորքային յուրացումը, մտածողության զարգացումը, ինքնուրույնությունը և գործնական կարողությունների ձևավորումը։ Ձևամոլությունը կրթական միջավայրում կարող է դրսևորվել տարբեր մակարդակներում։ Դասավանդման ժամանակ այն կարող է արտահայտվել դասի մեխանիկական կառուցվածքով, նյութի վերարտադրությամբ, սովորողների իրական առաջընթացի փոխարեն ձևական ցուցանիշների վրա կենտրոնանալով, գնահատականը որպես ինքնանպատակ օգտագործելով կամ ուսուցչի և սովորողի միջև իրական փոխգործակցության բացակայությամբ։ Սովորողն իր հերթին կարող է ձգտել ոչ թե նյութը հասկանալուն, այլ միայն պահանջվող աշխատանքը կատարելու, ճիշտ պատասխանը վերարտադրելու կամ բարձր գնահատական ստանալու։ Այս դեպքում կրթական գործունեության արտաքին արդյունքը կարող է չհամապատասխանել սովորողի իրական գիտելիքներին և կարողություններին։ Ուսումնասիրության կարևոր հարցերից է ձևամոլության առաջացման պատճառների բացահայտումը։ Դրանց թվում կարող են լինել ուսուցման չափազանց վարչականացված կազմակերպումը, ուսումնական արդյունքների քանակական ցուցանիշների նկատմամբ գերակշռող ուշադրությունը, ուսուցչի աշխատանքի նկատմամբ ձևական վերահսկողությունը, դասագրքային նյութի մեխանիկական վերարտադրությունը, գնահատման ոչ արդյունավետ համակարգերը և սովորողների անհատական առանձնահատկությունների անտեսումը։ Ձևամոլությանը կարող է նպաստել նաև այնպիսի կրթական միջավայրը, որտեղ սխալը ընկալվում է ոչ թե որպես սովորելու բնական բաղադրիչ, այլ որպես բացասական արդյունք, ինչի հետևանքով սովորողները կարող են խուսափել հարցեր տալուց, սեփական տեսակետն արտահայտելուց կամ ինքնուրույն լուծումներ առաջարկելուց։ Խնդրի հաղթահարման հիմնական ուղղությունը ուսուցման բովանդակության և ձևերի միջև հավասարակշռության վերականգնումն է։ Ուսուցման կազմակերպչական ձևերը պետք է ծառայեն կրթական նպատակներին և ոչ թե փոխարինեն դրանց։ Այդ նպատակով կարևոր է կիրառել սովորողակենտրոն, համագործակցային և ակտիվ ուսուցման մեթոդներ, որոնք հնարավորություն են տալիս սովորողին մասնակցել գիտելիքի կառուցման գործընթացին։ Խնդրահարույց իրավիճակների ստեղծումը, քննարկումները, նախագծային աշխատանքները, հետազոտական առաջադրանքները, գործնական խնդիրների լուծումը և ինքնագնահատումը կարող են նվազեցնել մեխանիկական ուսուցման դերը և մեծացնել սովորողի իրական ներգրավվածությունը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև գնահատման համակարգի կատարելագործումը։ Եթե գնահատվում է միայն վերջնական պատասխանը կամ ճիշտ վերարտադրությունը, սովորողը կարող է կենտրոնանալ ձևական արդյունքի վրա։ Ավելի արդյունավետ է գնահատել նաև մտածողության ընթացքը, հիմնավորումները, խնդիրների լուծման ռազմավարությունը, ստեղծագործական մոտեցումը և գիտելիքը նոր իրավիճակներում կիրառելու կարողությունը։ Ձևամոլության հաղթահարման համար անհրաժեշտ է նաև ուսուցչի մասնագիտական դիրքորոշման փոփոխություն։ Ուսուցիչը պետք է կարողանա տարբերել կրթական գործընթացի իրական արդյունքը դրա արտաքին ցուցանիշներից և մշտապես գնահատել՝ արդյոք կիրառվող մեթոդները նպաստո՞ւմ են սահմանված կրթական նպատակների իրականացմանը։ Դասի պլանը, ուսումնական փաստաթղթերը և մեթոդական պահանջները կարևոր են այնքանով, որքանով օգնում են արդյունավետ կազմակերպել ուսուցումը, սակայն դրանք չպետք է վերածվեն ինքնանպատակ ձևականությունների։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրությունը կարևորում է նաև մանկավարժական ստեղծագործականության դերը։ Տարբեր դասարաններ, սովորողների տարբեր խմբեր և տարբեր ուսումնական առարկաներ պահանջում են համապատասխան մեթոդական լուծումներ, ուստի մեկ ընդհանուր ձևի մեխանիկական կիրառումը կարող է նվազեցնել ուսուցման արդյունավետությունը։ Ուսուցման գործընթացի իրական արդյունավետությունը պետք է որոշվի ոչ թե միայն դասի արտաքին կազմակերպվածությամբ, այլ այն արդյունքով, թե որքանով է սովորողը հասկացել նյութը, կարողանում այն կիրառել, ինքնուրույն մտածել, հիմնավորել իր տեսակետը և շարունակել սովորել առանց մշտական արտաքին վերահսկողության։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ ձևամոլության խնդրի վերլուծությունը կարող է օգնել ուսուցիչներին, դասախոսներին և կրթության կազմակերպիչներին վերանայել ուսուցման կազմակերպման որոշ մոտեցումներ և ավելի մեծ ուշադրություն դարձնել կրթության իրական բովանդակությանը։ Այն նաև կարևոր է կրթության որակի ապահովման տեսանկյունից, քանի որ ձևական ցուցանիշների և իրական ուսումնական արդյունքների միջև տարբերությունը կարող է խոչընդոտել կրթական համակարգի զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևոր մանկավարժական խնդիր է դիտարկում՝ ցույց տալով, որ արդյունավետ կրթությունը չի կարող սահմանափակվել միայն սահմանված ձևերի և ընթացակարգերի պահպանմամբ։ Դրա հիմնական նպատակը սովորողի անձի, գիտելիքների, կարողությունների և մտածողության զարգացումն է, իսկ կրթական ձևերն ու մեթոդները պետք է ընտրվեն հենց այդ նպատակին ծառայելու համար։ Թեման կարող է հետաքրքրել մանկավարժներին, ուսուցիչներին, դասախոսներին, մեթոդիստներին, կրթության կառավարման մասնագետներին, մանկավարժական բուհերի ուսանողներին և կրթության որակի խնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է գրաֆների միջակայքային կողային ներկումների ուսումնասիրությանը՝ գրաֆների տեսության այն ուղղությանը, որտեղ հետազոտվում են կողերի ներկման և գրաֆի կառուցվածքային հատկությունների միջև կապերը։ Միջակայքային կողային ներկումը կարելի է դիտարկել որպես գրաֆի կողերին ամբողջ թվերով գույների վերագրում, որի դեպքում յուրաքանչյուր գագաթին կից կողերի գույները որոշակի հաջորդական միջակայք են կազմում, իսկ տարբեր կողեր ստանում են տարբեր գույներ։ Այս պայմանը միավորում է դասական կողային ներկման և միջակայքային կառուցվածքի գաղափարները և առաջադրում է մի շարք հետաքրքիր կոմբինատորային խնդիրներ։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակներից է պարզել, թե գրաֆների որ դասերն են թույլ տալիս նման ներկումներ, ինչ պայմաններում են դրանք գոյություն ունենում և ինչպես կարելի է կառուցել համապատասխան ներկումներ։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել գրաֆի գագաթների աստիճանները, կողերի քանակը, գրաֆի կապակցվածությունը, երկկողմանիությունը և այլ կառուցվածքային բնութագրեր՝ դրանց և միջակայքային կողային ներկման հնարավորության միջև օրինաչափություններ հայտնաբերելու նպատակով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գրաֆի ներկման թվին և այն սահմաններին, որոնք կարող են ստացվել տարբեր գրաֆների դասերի համար։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև ծառերը, ցիկլերը, ամբողջական գրաֆները, երկկողմանի գրաֆները և այլ հատուկ կառուցվածք ունեցող գրաֆներ՝ պարզելու համար, թե դրանց դեպքում ինչպիսի պայմաններ են ապահովում միջակայքային ներկման գոյությունը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է անհրաժեշտ և բավարար պայմանների ձևակերպումը, որոնց միջոցով հնարավոր է որոշել՝ տվյալ գրաֆը պատկանում է միջակայքային ներկում թույլատրող գրաֆների դասին, թե ոչ։ Աշխատությունում կարող են մշակվել նաև ներկումների կառուցման ալգորիթմներ, որոնց միջոցով տեսական արդյունքները վերածվում են գործնական հաշվարկային մեթոդների։ Կարևոր նշանակություն ունի տարբեր ներկումների համեմատությունը և այնպիսի ներկման որոնումը, որը բավարարում է լրացուցիչ օպտիմալության չափանիշների, օրինակ՝ օգտագործվող գույների քանակի նվազագույնի կամ առավելագույնի պայմաններին։ Նման խնդիրները կապված են նաև գրաֆների ժամանակացույցային մեկնաբանությունների հետ, քանի որ գույները որոշ կիրառություններում կարող են ներկայացնել ժամանակային միջակայքներ, ռեսուրսներ կամ գործողությունների հերթականություն։ Այդ պատճառով միջակայքային կողային ներկումների տեսական ուսումնասիրությունը կարող է կիրառական նշանակություն ունենալ դասացուցակների կազմման, արտադրական գործընթացների պլանավորման, հաղորդակցական ցանցերի կազմակերպման և այլ կոմբինատորային օպտիմալացման խնդիրներում։ Աշխատությունը կարող է ներառել ինչպես տեսական ապացույցներ, այնպես էլ օրինակներ և հակաօրինակներ, որոնք պարզաբանում են տարբեր գրաֆների համար ներկման հնարավորություններն ու սահմանափակումները։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նպաստել գրաֆների կառուցվածքային հատկությունների և ներկման խնդիրների միջև կապերի ավելի խոր ըմբռնմանը, ինչպես նաև նոր դասերի համար համապատասխան թեորեմների և ալգորիթմների մշակմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել մաթեմատիկոսներին, դիսկրետ մաթեմատիկայի և կոմբինատորիկայի մասնագետներին, ալգորիթմների տեսությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան գիտական ուղղությունների ուսանողներին և ասպիրանտներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կենտրոնանում է գրաֆների կողերի միջակայքային ներկումների կառուցվածքի, գոյության պայմանների, բնութագրերի և կառուցման մեթոդների վրա՝ նպատակ ունենալով ընդլայնել գրաֆների ներկման տեսության արդյունքները և բացահայտել այդպիսի ներկումների հնարավոր տեսական ու գործնական կիրառությունները։