Проблемы мифотворчества в ранней лирике В A. Блока и A. Белого

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգում ներդրումային պորտֆելի ձևավորման և կառավարման կատարելագործման արդի միտումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բանկերի կողմից ֆինանսական ակտիվների ընտրության, դրանց միջև միջոցների արդյունավետ բաշխման, ռիսկերի կառավարման և ներդրումային եկամտաբերության բարձրացման խնդիրներն են։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է ներդրումային պորտֆելի՝ որպես բանկի ակտիվների կառավարման կարևոր բաղադրիչի դերը, քանի որ դրա կառուցվածքն անմիջականորեն կապված է ֆինանսական կայունության, իրացվելիության, եկամտաբերության և ռիսկերի մակարդակի հետ։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել բանկերի ներդրումային գործունեության հիմնական ուղղությունները, այդ թվում՝ պետական և կորպորատիվ արժեթղթերում, այլ ֆինանսական գործիքներում և տարբեր ներդրումային ակտիվներում միջոցների տեղաբաշխման առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ներդրումային պորտֆելի դիվերսիֆիկացման սկզբունքին, որի նպատակն է նվազեցնել առանձին ակտիվների կամ շուկաների նկատմամբ չափազանց մեծ կախվածությունը և սահմանափակել հնարավոր ֆինանսական կորուստները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ներդրումային որոշումների ընդունման ժամանակ ռիսկի և եկամտաբերության հարաբերակցության գնահատումը։ Քննության են առնվում շուկայական, տոկոսադրույքային, վարկային, արժութային և իրացվելիության ռիսկերը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը բանկի ներդրումային պորտֆելի ընդհանուր արդյունավետության վրա։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ժամանակակից պորտֆելային կառավարման մեթոդներին, ֆինանսական վերլուծության գործիքներին և ակտիվների օպտիմալ կառուցվածքի որոշման մոդելներին։ Հատուկ նշանակություն ունի ՀՀ ֆինանսական շուկայի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ շուկայի ծավալը, ֆինանսական գործիքների բազմազանությունը, տոկոսադրույքների փոփոխությունները, մակրոտնտեսական պայմանները և կարգավորող միջավայրը կարող են էականորեն ազդել բանկերի ներդրումային ռազմավարությունների վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևորվում է նաև ներդրումային պորտֆելի կառավարման թվայնացումը և ֆինանսական տեխնոլոգիաների զարգացումը, որոնք հնարավորություն են տալիս արագացնել տեղեկատվության մշակումը, կատարելագործել ռիսկերի գնահատումը և ավելի ճկուն կերպով արձագանքել շուկայի փոփոխություններին։ Աշխատանքը կարող է ներառել ՀՀ բանկային համակարգում առկա ներդրումային մոտեցումների համեմատական գնահատում, պորտֆելների կառուցվածքի և եկամտաբերության վերլուծություն, ինչպես նաև կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունների բացահայտում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ներդրումային ռազմավարության և բանկի ընդհանուր ֆինանսական կայունության փոխկապակցվածությանը, քանի որ բարձր եկամտաբերություն ապահովելու ձգտումը պետք է համադրվի ռիսկերի ընդունելի մակարդակի և անհրաժեշտ իրացվելիության պահպանման հետ։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կայանում է նրանում, որ առաջարկվող մոտեցումները կարող են օգտագործվել բանկերի ներդրումային քաղաքականության կատարելագործման, ակտիվների ավելի արդյունավետ բաշխման, ռիսկերի նվազեցման և ֆինանսական արդյունքների բարելավման նպատակով։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել բանկային ոլորտի մասնագետներին, ֆինանսական վերլուծաբաններին, ներդրումային կառավարիչներին, տնտեսագետներին, կարգավորող մարմինների մասնագետներին, հետազոտողներին և տնտեսագիտական բուհերի ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հնարավորություն է տալիս համակողմանիորեն դիտարկել ՀՀ բանկային համակարգում ներդրումային պորտֆելի ձևավորման և կառավարման ժամանակակից մոտեցումները՝ շեշտադրելով դիվերսիֆիկացման, ռիսկերի արդյունավետ կառավարման, շուկայական փոփոխություններին արագ արձագանքելու և եկամտաբերության ու ֆինանսական կայունության միջև օպտիմալ հավասարակշռություն ապահովելու անհրաժեշտությունը։

Педагогика

Այս թեման վերաբերում է անգլերեն ճարտարապետաշինարարական տերմինաբանության ընտրության սկզբունքներին և դրա ուսուցման ռազմավարություններին՝ համակարգչային տեխնոլոգիաների կիրառմամբ, որտեղ ուսումնասիրվում է մասնագիտական լեզվի յուրացման գործընթացը՝ ուղղված ճարտարապետության և շինարարության ոլորտի ուսանողների և մասնագետների լեզվական ու մասնագիտական կոմպետենցիաների զարգացմանը։ Հետազոտության մեջ դիտարկվում են տերմինների ընտրության հիմնական սկզբունքները՝ հաճախականություն, կիրառական նշանակություն, միջազգային ստանդարտներին համապատասխանություն, ինչպես նաև մասնագիտական հաղորդակցության մեջ դրանց գործառական կարևորությունը։ Միաժամանակ ընդգծվում է ուսուցման գործընթացի արդյունավետ կազմակերպման անհրաժեշտությունը՝ օգտագործելով թվային և համակարգչային տեխնոլոգիաներ, ինչպիսիք են էլեկտրոնային ուսուցման հարթակները, ինտերակտիվ բառարանները, CAD և BIM ծրագրերի ինտեգրված ուսումնական մոդուլները, ինչպես նաև մուլտիմեդիա նյութերը, որոնք նպաստում են տերմինների տեսողական և գործնական ընկալմանը։ Հետազոտությունը նաև անդրադառնում է ուսուցման ռազմավարություններին՝ ներառյալ կոմունիկատիվ մոտեցումը, նախագծային ուսուցումը, դեպքերի վերլուծությունը և համագործակցային ուսուցումը, որոնք թույլ են տալիս ուսանողներին կիրառել տերմինաբանությունը իրական մասնագիտական իրավիճակներում։ Ընդգծվում է, որ համակարգչային տեխնոլոգիաների կիրառումը ոչ միայն բարձրացնում է ուսուցման արդյունավետությունը, այլ նաև նպաստում է ինքնուրույն ուսումնառությանը, լեզվական ճշգրտությանը և մասնագիտական հաղորդակցման կարողությունների զարգացմանը։

Лингвистика

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 17-րդ դարի հին ռուսերեն գրավոր հուշարձաններում դերանունների համակարգի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել դրանց կառուցվածքային, ձևաբանական, շարահյուսական և գործառական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում են այն դերանվանական ձևերը, որոնք գործածվել են տվյալ ժամանակաշրջանի գրավոր աղբյուրներում, դրանց ձևափոխության օրինաչափությունները, հոլովման համակարգը, քերականական կատեգորիաների արտահայտությունը և տարբեր տեքստային միջավայրերում դրանց կիրառությունը։ 17-րդ դարը ռուսաց լեզվի պատմության մեջ կարևոր անցումային ժամանակաշրջան է, երբ գրավոր լեզվում զուգահեռաբար պահպանվում էին ավելի հին լեզվական առանձնահատկություններ և ձևավորվում էին նոր՝ հետագա գրական լեզվին բնորոշ միտումներ։ Այդ պատճառով դերանունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու լեզվական փոփոխությունների ընթացքին և բացահայտելու հին ու նոր ձևերի փոխհարաբերությունը։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել անձնական, ցուցական, ստացական, հարցական, հարաբերական, որոշյալ, անորոշ և ժխտական դերանունների ձևերն ու գործածության առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դրանց հոլովական ձևերին, քանի որ պատմական տեքստերում կարող են հանդիպել ինչպես պահպանված հին ձևեր, այնպես էլ աստիճանաբար տարածվող նոր տարբերակներ։ Դրանց համեմատությունը թույլ է տալիս բացահայտել ձևաբանական համակարգի փոփոխությունները և որոշել տարբեր ձևերի տարածվածությունն ու գործառական սահմանները։ Կարևոր է նաև դերանունների շարահյուսական կիրառության ուսումնասիրությունը։ Տարբեր տեքստերում դերանունները կարող են հանդես գալ որպես նախադասության տարբեր անդամներ, փոխարինել գոյականներին, կապել նախադասության բաղադրիչները, արտահայտել հղումային հարաբերություններ կամ ապահովել խոսքի կապակցվածությունը։ Այդպիսի կիրառությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին դերանուններն օգտագործվում տվյալ ժամանակաշրջանի գրավոր խոսքի կառուցման մեջ։ Աշխատության մեջ կարող է կարևոր տեղ զբաղեցնել նաև գրավոր աղբյուրների ժանրային տարբերությունների հաշվառումը։ 17-րդ դարի պատմական, վարչական, կրոնական, գրական և այլ տեքստերը կարող էին ունենալ լեզվական տարբեր առանձնահատկություններ, ուստի դրանց համեմատությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե դերանվանական այս կամ այն ձևը որքանով էր պայմանավորված տեքստի ժանրով, ոճով կամ գրավոր ավանդույթով։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է նաև գրաբարյան և ժողովրդախոսակցական տարրերի փոխհարաբերության բացահայտումը։ Դերանունների համակարգում պահպանված հին ձևերի և նորարարությունների ուսումնասիրությունը կարող է տեղեկություններ հաղորդել ռուսաց լեզվի զարգացման այն գործընթացների մասին, որոնք հետագայում հանգեցրին ժամանակակից գրական լեզվի ձևավորմանը։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև տարբեր ձեռագրերի և հրատարակված հուշարձանների համեմատական վերլուծություն՝ պարզելու համար ձևերի տարածման աշխարհագրական, ժամանակագրական և տեքստային առանձնահատկությունները։ Նման ուսումնասիրությունը արժեքավոր է ոչ միայն դերանունների պատմության, այլև ռուսաց լեզվի ընդհանուր պատմական քերականության համար, քանի որ դերանվանական համակարգի փոփոխությունները կապված են լեզվի ձևաբանական և շարահյուսական կառուցվածքի ավելի լայն վերափոխումների հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտակար լինել պատմական լեզվաբանության, հին ռուսերեն գրավոր հուշարձանների ուսումնասիրության, տեքստաբանության և ռուսաց լեզվի պատմության ոլորտներում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, բանասերներին, հին ձեռագրերի և ռուսական գրավոր մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը 17-րդ դարի գրավոր աղբյուրների դերանվանական նյութի հիման վրա ներկայացնում է ռուսաց լեզվի պատմական զարգացման կարևոր փուլերից մեկը՝ բացահայտելով դերանունների ձևերի, գործառույթների և կիրառության փոփոխությունները և դրանց նշանակությունը լեզվի հետագա զարգացման գործընթացում։

Другие предметы

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական և վերլուծական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գիտության, սոցիոլոգիայի, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության, միջազգային հարաբերությունների և հարակից այլ ուղղությունների հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները և տեսական զարգացումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և մատչելիություն մասնագիտական շրջանակների համար։ Այն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և վերլուծական աշխատանքի համար՝ օգնելով հետևել ոլորտի նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական արժեքը և կիրառելիությունը հասարակական-քաղաքական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։

Право

Օրենսդրական փոփոխությունները պետության իրավական համակարգի զարգացման և կատարելագործման կարևոր բաղադրիչներից են, որոնք նպատակ ունեն համապատասխանեցնել գործող օրենքները հասարակական, քաղաքական, տնտեսական և տեխնոլոգիական փոփոխություններին։ Դրանք իրականացվում են հասարակական հարաբերությունների կարգավորման արդյունավետությունը բարձրացնելու, մարդու իրավունքների պաշտպանությունը ուժեղացնելու, իրավական բացերը վերացնելու և ժամանակակից պահանջներին համապատասխան իրավական դաշտ ձևավորելու համար։ Օրենսդրական փոփոխությունները կարող են վերաբերել տարբեր ոլորտների՝ քրեական իրավունքին, քաղաքացիական հարաբերություններին, հարկային համակարգին, կրթությանը, առողջապահությանը, սոցիալական ապահովությանը և պետական կառավարմանը։ Յուրաքանչյուր փոփոխություն սովորաբար պայմանավորված է հասարակության մեջ առաջացած նոր խնդիրներով կամ նախկին օրենքների անարդյունավետությամբ։ Ժամանակակից աշխարհում արագ զարգացող տեխնոլոգիաները, միջազգային համագործակցության ընդլայնումը և գլոբալ մարտահրավերները պետություններին ստիպում են պարբերաբար վերանայել իրենց օրենսդրությունը։ Օրենսդրական փոփոխությունների կարևոր նպատակներից է նաև միջազգային իրավական չափանիշներին համապատասխանելը, հատկապես մարդու իրավունքների, ժողովրդավարության և արդարադատության ոլորտներում։ Փոփոխությունները կարող են ունենալ ինչպես դրական, այնպես էլ բացասական հետևանքներ՝ կախված դրանց մշակման որակից և կիրառման արդյունավետությունից։ Լավ մշակված օրենքները նպաստում են հասարակության կայուն զարգացմանը, տնտեսական աճին և քաղաքացիների իրավունքների պաշտպանությանը, մինչդեռ անարդյունավետ կամ հաճախակի փոփոխությունները կարող են առաջացնել իրավական անկայունություն և հասարակական դժգոհություն։ Օրենսդրական գործընթացում կարևոր դեր ունեն պետական մարմինները, իրավաբանները, փորձագետները և հասարակական կազմակերպությունները, որոնք մասնակցում են օրենքների նախագծման և քննարկման աշխատանքներին։ Ժողովրդավարական պետություններում կարևոր է նաև հանրային քննարկումների անցկացումը, քանի որ դա հնարավորություն է տալիս հաշվի առնել քաղաքացիների կարծիքը և ապահովել օրենքների թափանցիկությունը։ Օրենսդրական փոփոխությունները կարող են նպաստել կոռուպցիայի դեմ պայքարին, արդարադատության արդյունավետության բարձրացմանը և պետական կառավարման բարելավմանը։ Միևնույն ժամանակ անհրաժեշտ է, որ օրենքները լինեն հասկանալի, կիրառելի և համապատասխանեն հասարակության իրական պահանջներին, որպեսզի ապահովվի դրանց արդյունավետ իրականացումը և իրավական համակարգի նկատմամբ վստահության բարձրացումը։

История

Կիլիկյան Հայաստանը միջնադարյան հայկական պետականություն էր, որը գոյություն է ունեցել 11-14-րդ դարերում Կիլիկիա տարածաշրջանում՝ Միջերկրական ծովի արևելյան ափին, և ձևավորվել է այն ժամանակ, երբ Armenia-ի բնակչության մի մասը սելջուկյան արշավանքների և քաղաքական ճնշումների հետևանքով տեղափոխվել է այդ տարածք։ Կիլիկյան Հայաստանի հիմքում կանգնած էր հայ իշխանական տների և ռազմաքաղաքական առաջնորդների գործունեությունը, որոնք աստիճանաբար ստեղծեցին ինքնուրույն պետական համակարգ, իսկ հետագայում այն վերածվեց թագավորության՝ հայտնի որպես Cilician Armenia։ Այս պետությունը կարևոր դեր է խաղացել տարածաշրջանային քաղաքականության մեջ՝ համագործակցելով խաչակիրների հետ, ինչպես նաև պայքարելով Բյուզանդիայի, սելջուկների և այլ ուժերի դեմ։ Կիլիկիան դարձել էր տնտեսական և մշակութային զարգացած կենտրոն, որտեղ զարգացել են առևտուրը, ծովային կապերը և հայկական միջնադարյան մշակույթը՝ ձեռագրերի արվեստը, ճարտարապետությունը և իրավական համակարգը։ Մայրաքաղաքներն էին Տարսոնը, Սիսը և այլ քաղաքներ, որոնք դարձել էին քաղաքական և մշակութային կենտրոններ։ Կիլիկյան Հայաստանը նաև կարևոր դեր է ունեցել որպես միջնորդ Արևելքի և Արևմուտքի միջև՝ հատկապես խաչակրաց արշավանքների ժամանակաշրջանում, ինչը նպաստել է նրա միջազգային կապերի ընդլայնմանը։ Սակայն 14-րդ դարում ներքին թուլացման, արտաքին հարձակումների և աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների հետևանքով Կիլիկյան հայկական թագավորությունը կորցրեց իր անկախությունը և վերջնականապես անկում ապրեց։ Ընդհանուր առմամբ, Կիլիկյան Հայաստանը համարվում է հայկական պետականության կարևոր փուլերից մեկը, որը շարունակել է հայկական պետական և մշակութային ավանդույթները նոր աշխարհագրական և քաղաքական պայմաններում։