Ագրոպարենային համալիրի ներդրումային քաղաքականության ռազմավարական հիմնախնդիրները (ՀՀ Շիրակի մարզի օրինակով)

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է վերին մարսողական համակարգի տարածված խանգարումների տարբերակիչ ախտորոշման կատարելագործմանը՝ կենտրոնանալով կլինիկական նման դրսևորումներ ունեցող, սակայն ծագման և զարգացման մեխանիզմներով տարբեր վիճակների ճշգրիտ տարբերակման վրա։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են հիվանդների հիմնական գանգատները, դրանց բնույթը, տևողությունը և արտահայտվածության աստիճանը, ինչպես նաև սննդի ընդունման հետ ախտանշանների հնարավոր կապերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ նմանատիպ կլինիկական նշանները կարող են պայմանավորված լինել ինչպես մարսողական համակարգի կառուցվածքային փոփոխություններով, այնպես էլ այնպիսի խանգարումներով, որոնց դեպքում սովորական հետազոտություններով արտահայտված օրգանական ախտահարումներ չեն հայտնաբերվում։ Այդ պատճառով կարևորվում է հիվանդի վիճակի համալիր գնահատումը՝ համադրելով կլինիկական տվյալները, հիվանդության պատմությունը, լաբորատոր ցուցանիշները և գործիքային հետազոտությունների արդյունքները։ Քննվում են էնդոսկոպիկ, պատկերային և այլ ախտորոշիչ մեթոդների հնարավորությունները՝ ստամոքսի և տասներկումատնյա աղու կառուցվածքային փոփոխությունների հայտնաբերման կամ բացառման նպատակով։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում մարսողական համակարգի շարժողական և զգայական գործառույթների խանգարումների գնահատմանը, որոնք կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ կառուցվածքային ակնհայտ փոփոխությունների բացակայության պայմաններում ախտանշանների առաջացման մեխանիզմների բացահայտման համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ախտորոշիչ ցուցանիշների համակցված կիրառումը և առավել տեղեկատվական չափանիշների առանձնացումը, ինչը կարող է նպաստել տարբերակիչ ախտորոշման ճշգրտության բարձրացմանը։ Դիտարկվում է նաև անհարկի կամ կրկնվող հետազոտությունների նվազեցման հնարավորությունը՝ ախտորոշման գործընթացը դարձնելով ավելի նպատակային և համակարգված։ Առանձին նշանակություն ունի վտանգի նախազգուշացնող կլինիկական նշանների գնահատումը, որոնց առկայությունը կարող է պահանջել առավել մանրամասն հետազոտություն՝ օրգանական հիվանդությունների բացառման համար։ Կլինիկական և գործիքային տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս ձևավորելու ախտորոշման փուլային մոտեցում՝ յուրաքանչյուր հիվանդի առանձնահատկությունները հաշվի առնելով։ Նման տարբերակումը կարևոր է նաև հետագա բժշկական կառավարման տեսանկյունից, քանի որ տարբեր ծագում ունեցող վիճակները պահանջում են տարբեր կլինիկական մոտեցումներ։ Աշխատությունը կարող է նպաստել ախտորոշիչ չափանիշների կատարելագործմանը, հիվանդների առավել հիմնավորված դասակարգմանը և բժշկական որոշումների ընդունման արդյունավետության բարձրացմանը։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել գաստրոէնտերոլոգիայի, ներքին հիվանդությունների, կլինիկական ախտորոշման և մարսողական համակարգի ֆունկցիոնալ խանգարումների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Другие предметы

Հրատարակությունը տեղեկատվական-մատենագիտական բնույթի ցանկ է, որի նպատակն է ընթերցողներին համակարգված տեղեկություններ տրամադրել տեխնիկայի և հարակից գիտատեխնիկական բնագավառների վերաբերյալ նոր լույս տեսած գրքերի մասին։ Այն կարող է ընդգրկել տարբեր ինժեներական մասնագիտություններին, արդյունաբերական տեխնոլոգիաներին, մեքենաշինությանը, էներգետիկային, էլեկտրատեխնիկային, ռադիոտեխնիկային, ավտոմատացմանը, հաշվիչ տեխնիկային, տրանսպորտին, շինարարությանը և տեխնիկական գիտությունների այլ ուղղություններին վերաբերող հրատարակություններ։ Մատենագիտական գրառումները հնարավորություն են տալիս ընթերցողին ստանալ անհրաժեշտ տվյալներ համապատասխան գրքերի վերաբերյալ և արագ կողմնորոշվել նոր մասնագիտական գրականության հոսքում։ Նյութերի համակարգումը կարող է իրականացվել ըստ գիտատեխնիկական ոլորտների և ենթաբաժինների, ինչը հեշտացնում է մասնագիտական հետաքրքրություններին համապատասխան աղբյուրների հայտնաբերումը։ Ցանկում կարող են ներկայացվել գիտական մենագրություններ, ուսումնական և արտադրական ձեռնարկներ, տեղեկատուներ, գիտահանրամատչելի գրքեր, տեխնիկական բնույթի ժողովածուներ և մասնագետների համար նախատեսված այլ հրատարակություններ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նոր գրականության պարբերական հաշվառումը, քանի որ տեխնիկական գիտելիքների զարգացումը և նոր տեխնոլոգիական ուղղությունների ձևավորումը պահանջում են մասնագիտական տեղեկատվության շարունակական թարմացում։ Նման ցանկերը կարող են ծառայել ինժեներների, տեխնիկական մասնագետների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ուսանողների, գրադարանավարների և տեխնիկայով հետաքրքրվող ընթերցողների տեղեկատվական պահանջների բավարարմանը։ Դրանք օգտակար են նաև գրադարանային հավաքածուների համալրման, թեմատիկ գրականության ընտրության, տեղեկատու-մատենագիտական սպասարկման և նոր հրատարակությունների վերաբերյալ տեղեկատվության տարածման համար։ Ժամանակի ընթացքում նման մատենագիտական աղբյուրները ձեռք են բերում նաև պատմագիտական նշանակություն, քանի որ հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու որոշակի ժամանակաշրջանում տեխնիկական գրահրատարակության կառուցվածքը, մասնագիտական հետաքրքրությունների փոփոխությունը և գիտատեխնիկական գրականության զարգացման ուղղությունները։ Տարբեր տարիների տեղեկատվական ցանկերի համադրումը կարող է պատկերացում տալ առանձին տեխնիկական ոլորտների զարգացման և դրանց վերաբերյալ հրատարակությունների քանակական ու թեմատիկ փոփոխությունների մասին։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը տեխնիկական նոր գրականության հայտնաբերման, դասակարգման և տեղեկատվական հասանելիության ապահովման գործիք է՝ միաժամանակ նպաստելով մասնագիտական գիտելիքի տարածմանն ու մատենագիտական տեղեկատվության պահպանմանը։

Сельское хозяйство

Աշխատությունը մանրամասն բացատրում է վնասատուների դեմ պայքարի տարբեր մոտեցումները՝ ագրոտեխնիկական (ցանքաշրջանառություն, հողի ճիշտ մշակում), մեխանիկական և ֆիզիկական միջոցառումներ, կենսաբանական պայքար՝ օգտակար միջատների և միկրոօրգանիզմների կիրառմամբ, ինչպես նաև քիմիական պաշտպանության հիմնական սկզբունքները՝ ինտեգրված մոտեցման շրջանակում։ Գրքում ընդգրկված են նաև վնասատուների մոնիթորինգի և կանխատեսման մեթոդները, որոնք թույլ են տալիս ժամանակին գնահատել վտանգի մակարդակը և կիրառել համապատասխան միջոցառումներ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ինտեգրված վնասատուների կառավարման (IPM) համակարգին, որը համադրում է տարբեր պայքարի եղանակներ՝ նվազեցնելով շրջակա միջավայրի վրա բացասական ազդեցությունը և բարձրացնելով արտադրության կայունությունը։ Աշխատությունը նախատեսված է գյուղատնտեսական բուհերի ուսանողների, ագրոնոմների, բույսերի պաշտպանության մասնագետների և ֆերմերների համար, ովքեր ցանկանում են խորացնել իրենց գիտելիքները վնասատուների դեմ պայքարի ժամանակակից և արդյունավետ մեթոդների վերաբերյալ։

История

Անարիությունը մայր չարիք ստեղծագործությունը Գարեգին Նժդեհի գաղափարախոսական մտքի այն աշխատություններից է, որտեղ հեղինակը անդրադառնում է ազգային անկման, բարոյական թուլացման և հասարակության ներսում ձևավորվող վտանգավոր երևույթների պատճառներին ու հետևանքներին։ Գիրքը կենտրոնանում է այն գաղափարի վրա, որ անարիությունը՝ որպես բարոյական և հոգևոր անկում, կարող է դառնալ հասարակության քայքայման հիմնական աղբյուրներից մեկը՝ թուլացնելով ազգային դիմադրողականությունը, պետական մտածողությունը և անհատի պատասխանատվության զգացումը։ Նժդեհը իր ոճին բնորոշ խիստ և ուղիղ լեզվով ներկայացնում է այն համոզմունքը, որ ժողովուրդների ուժը ոչ միայն ռազմական կամ տնտեսական կարողությունների մեջ է, այլ առաջին հերթին՝ ներքին արժանապատվության, կամքի, ինքնակարգապահության և գաղափարական ամրության մեջ։ Ստեղծագործության մեջ քննարկվում են նաև այն սոցիալական և հոգեբանական գործոնները, որոնք կարող են բերել բարոյական անկման՝ ներառյալ անտարբերությունը, վախը, ինքնության կորուստը և արժեքների խեղաթյուրումը։ Հեղինակը ընթերցողին մղում է ինքնավերլուծության և ազգային պատասխանատվության գիտակցման՝ ընդգծելով, որ յուրաքանչյուր անհատի վարքագիծը կարող է ազդել ամբողջ ժողովրդի ճակատագրի վրա։ «Անարիությունը մայր չարիք» աշխատությունը միաժամանակ գաղափարախոսական մանիֆեստ է և բարոյական կոչ, որը նպատակ ունի ուժեղացնել ազգային ոգին և վերականգնել արժեքային համակարգը։

Экономика

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է աշխատուժի միջազգային միգրացիայի կարգավորման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Աշխատության շրջանակում վերլուծվում են աշխատուժի միջազգային տեղաշարժի տնտեսական, սոցիալական և իրավական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև միգրացիոն գործընթացների ազդեցությունը աշխատաշուկայի և երկրի սոցիալ-տնտեսական զարգացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանից աշխատուժի արտագնա տեղաշարժի պատճառներին, այդ թվում՝ զբաղվածության հնարավորություններին, աշխատավարձերի տարբերություններին, կենսամակարդակին, մասնագիտական զարգացման հեռանկարներին և այլ սոցիալ-տնտեսական գործոններին։ Ուսումնասիրության մեջ քննարկվում են նաև ներգաղթի հնարավոր ազդեցությունները Հայաստանի աշխատաշուկայի վրա, ինչպես նաև աշխատուժի պակասի կամ ավելցուկի ձևավորման և առանձին մասնագիտությունների պահանջարկի փոփոխության խնդիրները։ Քննության են առնվում միջազգային միգրացիայի կարգավորման պետական մեխանիզմները, միգրացիոն քաղաքականության հիմնական ուղղությունները, աշխատանքային միգրանտների իրավունքների պաշտպանության և օրինական զբաղվածության ապահովման խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև միջազգային համաձայնագրերի, միջպետական համագործակցության և միգրացիոն հոսքերի կառավարման մեխանիզմների նշանակությանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում արտագաղթի հետևանքներին՝ աշխատուժի կորստին, մարդկային կապիտալի արտահոսքին, ժողովրդագրական փոփոխություններին և տնտեսության առանձին ճյուղերի աշխատուժով ապահովվածությանը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են արտերկրում աշխատող քաղաքացիների կողմից դրամական փոխանցումների, մասնագիտական փորձի և կապերի միջոցով Հայաստանի տնտեսության վրա հնարավոր դրական ազդեցությունները։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են նաև վերադարձի միգրացիայի, վերաինտեգրման, մասնագիտական ներուժի պահպանման և շրջանաձև միգրացիայի խթանման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու աշխատուժի միջազգային միգրացիայի կառավարման առկա խնդիրները և առաջարկելու այնպիսի կարգավորման մոտեցումներ, որոնք կարող են միաժամանակ նպաստել աշխատողների իրավունքների պաշտպանությանը, աշխատաշուկայի հավասարակշռությանը և Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, միգրացիայի մասնագետների, սոցիոլոգների, ժողովրդագրագետների, պետական կառավարման մարմինների աշխատակիցների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և միգրացիոն գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1991-2005 թվականներին Իրանի և Ադրբեջանի միջև ձևավորված ու զարգացած միջպետական քաղաքական և տնտեսական հարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության ժամանակաշրջանը առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ այն սկսվում է Խորհրդային Միության փլուզումից և Ադրբեջանի անկախության վերականգնումից հետո նոր միջպետական հարաբերությունների հաստատմամբ և ավարտվում է երկու երկրների միջև հարաբերությունների հարաբերական կարգավորման փուլում։ Իրանը Ադրբեջանի անկախությունը ճանաչել է 1991 թվականի դեկտեմբերի 25-ին, իսկ դիվանագիտական հարաբերությունները պաշտոնապես հաստատվել են 1992 թվականի մարտի 12-ին։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից մեկը երկկողմ քաղաքական հարաբերությունների ձևավորման նախադրյալների ուսումնասիրությունն է։ Երկու պետությունների միջև գոյություն ունեին պատմական, մշակութային, կրոնական և աշխարհագրական կապեր, սակայն անկախ Ադրբեջանի ի հայտ գալը միաժամանակ ստեղծեց Իրանի համար նոր աշխարհաքաղաքական և ներքին անվտանգության խնդիրներ։ Իրանական կողմի համար զգայուն հարց էր Ադրբեջանի ազգային ինքնության և քաղաքական գաղափարների հնարավոր ազդեցությունը Իրանի հյուսիսարևմտյան շրջանների ադրբեջանախոս բնակչության վրա։ Միևնույն ժամանակ Ադրբեջանի իշխանությունները մտահոգված էին Իրանի քաղաքական ազդեցությամբ և նրա հարաբերություններով Հայաստանի հետ։ Այս հանգամանքները սկզբնական շրջանում սահմանափակեցին երկկողմ հարաբերությունների արագ խորացումը։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել Ղարաբաղյան հակամարտության ազդեցության վերլուծությունը։ Թեև Իրանը հանդես էր գալիս տարածաշրջանային կայունության և տարածքային ամբողջականության պահպանման օգտին և տարբեր փուլերում փորձել էր միջնորդական դեր ստանձնել, նրա հարաբերությունները Հայաստանի հետ և հակամարտության որոշ փուլերում Երևանի նկատմամբ ցուցաբերած աջակցությունը Բաքվում ընկալվում էին որպես լուրջ խոչընդոտ։ Իրանը 1992 և 2000 թվականներին փորձել է նպաստել հակամարտության կարգավորմանը, սակայն այդ միջնորդական նախաձեռնությունները վերջնական արդյունքի չեն հանգեցրել։ Քաղաքական հարաբերությունների վրա էապես ազդել են նաև երկու երկրների արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների տարբերությունները։ Ադրբեջանը անկախության առաջին տարիներին ձգտում էր ընդլայնել կապերը Թուրքիայի, ԱՄՆ-ի և եվրոպական պետությունների հետ, մինչդեռ Իրանը փորձում էր պահպանել իր ազդեցությունն ու դիրքերը Հարավային Կովկասում և զգուշությամբ էր վերաբերվում տարածաշրջանում արևմտյան և թուրքական ազդեցության աճին։ Այս հակասությունները հատկապես արտահայտվեցին անվտանգության և ռազմավարական համագործակցության ոլորտներում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի Կասպից ծովի իրավական կարգավիճակի և բնական պաշարների օգտագործման խնդիրը։ Կասպից ծովի հատակի բաժանման վերաբերյալ երկու երկրների դիրքորոշումները զգալիորեն տարբերվում էին, իսկ նավթային հանքավայրերի շահագործման և էներգետիկ նախագծերի շուրջ առաջացած տարաձայնությունները պարբերաբար սրում էին հարաբերությունները։ 2001 թվականին Կասպից ծովում նավթային հետախուզական աշխատանքների հետ կապված միջադեպը ցույց տվեց, որ տնտեսական շահերի և տարածքային վեճերի համադրությունը կարող էր վերածվել լուրջ անվտանգության խնդրի։ Աշխատանքի տնտեսական բաղադրիչը կարող է ընդգրկել երկկողմ առևտրի, ներդրումների, տրանսպորտային հաղորդակցության, էներգետիկ համագործակցության և սահմանամերձ տնտեսական կապերի զարգացումը։ Անկախության առաջին տարիներին Ադրբեջանի տնտեսությունը ծանր ճգնաժամ էր ապրում, իսկ արտաքին շուկաների հասանելիությունը սահմանափակ էր, ինչի պայմաններում հարևան Իրանի հետ առևտրատնտեսական կապերի զարգացումը կարևոր նշանակություն ուներ։ Իրանական շուկան և ներդրողները հետաքրքրված էին նորանկախ Ադրբեջանի տնտեսությամբ, իսկ ցամաքային հարևանությունը նպաստում էր փոխադարձ առևտրի կազմակերպմանը։ Սակայն տնտեսական հարաբերությունների զարգացումը հավասարաչափ և շարունակական չի եղել։ Տվյալների համաձայն՝ 1995 թվականին Իրանի բաժինը Ադրբեջանի ընդհանուր արտաքին առևտրաշրջանառության մեջ կազմել է մոտ 20,2%, մինչդեռ 2000 թվականին այն նվազել է մինչև 2,2%, իսկ 2005 թվականին կազմել է մոտ 2,8%։ Այս փոփոխությունները ցույց են տալիս, որ երկու երկրների տնտեսական փոխկապակցվածությունը ժամանակի ընթացքում զգալիորեն փոփոխվել է և կախված է եղել ինչպես քաղաքական հարաբերությունների վիճակից, այնպես էլ Ադրբեջանի արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնումից։ Էներգետիկ համագործակցությունը հետազոտության առանձնահատուկ թեմաներից է։ Ադրբեջանի նավթային պաշարների նկատմամբ միջազգային հետաքրքրության աճը փոխեց տարածաշրջանի աշխարհաքաղաքական նշանակությունը։ Իրանը ցանկանում էր ներգրավվել տարածաշրջանային էներգետիկ նախագծերում և իր տարածքը օգտագործել նավթի և գազի տարանցման համար, մինչդեռ Ադրբեջանը զարգացնում էր այլընտրանքային ուղիներ՝ հատկապես Թուրքիայի և արևմտյան շուկաների ուղղությամբ։ Բաքու-Թբիլիսի-Ջեյհան նավթամուղի նախագծում Իրանի չներգրավվելը խորացրեց տնտեսական և աշխարհաքաղաքական մրցակցության բաղադրիչը։ Տրանսպորտային և հաղորդակցական համագործակցությունը, ընդհակառակը, կարող էր ծառայել որպես հարաբերությունների կայունացման գործոն։ Երկու երկրների ընդհանուր սահմանը, Նախիջևանի առանձնահատուկ աշխարհագրական դիրքը և Իրանի տարածքով հաղորդակցության հնարավորությունները տնտեսական կապերի զարգացման համար կարևոր նշանակություն ունեին։ Այդ պատճառով երկկողմ հարաբերություններում տնտեսական շահերը հաճախ հանդես էին գալիս որպես քաղաքական լարվածությունը մեղմելու գործոն։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է նաև 1990-ականների վերջից հարաբերությունների աստիճանական բարելավման գործընթացի ուսումնասիրությունը։ Բարձր մակարդակի փոխայցելությունները և քաղաքական երկխոսության ակտիվացումը վկայում էին այն մասին, որ երկու կողմերն էլ փորձում էին խուսափել հարաբերությունների ամբողջական վատթարացումից։ Ադրբեջանի նախագահ Հեյդար Ալիևի այցերը Իրան և իրանական բարձրաստիճան պաշտոնյաների շփումները Բաքվի հետ նպաստեցին երկխոսության պահպանմանը։ 2001 թվականի Կասպիցյան ճգնաժամից հետո ևս կողմերը ձգտեցին վերականգնել հարաբերությունների կայունությունը։ Հեյդար Ալիևի 2002 թվականի այցը Իրան այդ գործընթացի կարևոր փուլերից էր։ Հետագա հարաբերությունների բարելավմանը նպաստեց նաև 2004 թվականին Իրանի նախագահ Մոհամմադ Խաթամիի այցը Ադրբեջան։ Այցի ընթացքում կողմերը կարողացան առաջընթաց արձանագրել մի շարք երկկողմ հարցերում, թեև Կասպից ծովի իրավական կարգավիճակի խնդիրը մնաց չլուծված։ 2004-2005 թվականները կարելի է դիտարկել հարաբերությունների հարաբերական մերձեցման կարևոր փուլ։ 2004 թվականին բացվեց Ադրբեջանի գլխավոր հյուպատոսությունը Թավրիզում, իսկ 2005 թվականի հունվարին Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը պաշտոնական այց կատարեց Իրան։ Այդ ժամանակահատվածում կողմերը փորձում էին ընդլայնել տնտեսական համագործակցությունը և նվազեցնել քաղաքական տարաձայնությունների ազդեցությունը երկկողմ կապերի վրա։ Միաժամանակ հարաբերություններում պահպանվում էին հիմնարար հակասություններ։ Դրանց թվում էին Կասպից ծովի բաժանման հարցը, Ադրբեջանի կապերը ԱՄՆ-ի և ՆԱՏՕ-ի հետ, Իսրայելի հետ Բաքվի համագործակցությունը, Ղարաբաղյան հակամարտության վերաբերյալ կողմերի տարբեր դիրքորոշումները և Իրանի ներքին ադրբեջանական բնակչության խնդիրը։ Այդ գործոնների պատճառով հարաբերությունների բարելավումը լիարժեք ռազմավարական դաշինքի չվերածվեց և հիմնականում պահպանվեց զգուշավոր փոխգործակցության շրջանակում։ Հետազոտության կարևոր արդյունք կարող է լինել այն եզրահանգումը, որ 1991-2005 թվականներին իրանա-ադրբեջանական հարաբերությունները զարգացել են համագործակցության և հակասությունների զուգահեռ ազդեցության ներքո։ Տնտեսական շահերը, ընդհանուր սահմանը, մշակութային և կրոնական կապերը նպաստել են երկխոսության պահպանմանը, մինչդեռ աշխարհաքաղաքական մրցակցությունը, էներգետիկ շահերը, Ղարաբաղյան հակամարտությունը, Կասպից ծովի իրավական կարգավիճակը և արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների տարբերությունները պարբերաբար սահմանափակել են հարաբերությունների խորացումը։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն երկու պետությունների երկկողմ հարաբերությունների պատմությունը հասկանալու, այլև 1990-ականների և 2000-ականների սկզբի Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքական վերափոխումները, տարածաշրջանային անվտանգության համակարգը և տնտեսական շահերի ու արտաքին քաղաքականության փոխազդեցությունը գնահատելու համար։