Արտաքին տնտեսական կապեր

Другие предметы

Հրատարակությունը նվիրված է Հայաստանի ազգային գրադարանում պահպանվող ադրբեջաներեն մամուլի հավաքածուի ներկայացմանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Հայաստանում և Ադրբեջանում հրատարակված պարբերականներին։ Նյութը կարևոր տեղեկատու աղբյուր է ադրբեջաներեն մամուլի պատմության, դրա հրատարակման վայրերի, ժամանակագրական ընդգրկման և թեմատիկ բազմազանության ուսումնասիրության համար։ Ներկայացվում են գրադարանի ֆոնդերում պահպանվող պարբերականների վերաբերյալ մատենագիտական տվյալներ, որոնք կարող են ներառել հրատարակությունների անվանումները, հրատարակման վայրն ու ժամանակաշրջանը, պարբերականության բնույթը և այլ գրադարանագիտական տեղեկություններ։ Հավաքածուի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Հայաստանում և Ադրբեջանում ադրբեջաներեն պարբերական մամուլի ձևավորման ու զարգացման, մամուլի տարբեր տեսակների և դրանց պատմական նշանակության մասին։ Հրատարակությունը արժեքավոր է նաև տարածաշրջանի բազմալեզու մամուլի ժառանգության, տեղեկատվական և մշակութային միջավայրի, ինչպես նաև պատմական ժամանակաշրջանների հասարակական կյանքի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել մատենագետների, գրադարանագետների, մամուլի պատմությամբ զբաղվող պատմաբանների, լեզվաբանների, մշակութաբանների և հետազոտողների համար՝ որպես համապատասխան պարբերականների որոնման և ուսումնասիրության հուսալի տեղեկատու։ Նյութը կարող է ծառայել նաև գրադարանային ֆոնդերի հետազոտության, հին պարբերականների նույնականացման և տարածաշրջանի մամուլի պատմության վերաբերյալ գիտական աշխատանքների համար։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է չեզոքության ինստիտուտի տեսական և գործնական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը աշխարհաքաղաքական գործընթացների փոփոխվող պայմաններում։ Հեղինակը վերլուծում է չեզոքության գաղափարի ձևավորման պատմական զարգացումը, դրա իրավաքաղաքական բնույթը և միջազգային հարաբերությունների համակարգում ունեցած նշանակությունը։ Քննարկվում են չեզոք պետությունների կարգավիճակի իրավական հիմքերը, միջազգային իրավունքում ամրագրված սկզբունքները, ինչպես նաև տարբեր ժամանակաշրջաններում չեզոքության կիրառման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գլոբալ ուժային կենտրոնների մրցակցության, տարածաշրջանային հակամարտությունների, անվտանգության նոր սպառնալիքների և միջազգային կազմակերպությունների դերի ազդեցությանը չեզոքության քաղաքականության վրա։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են տարբեր երկրների փորձը, չեզոքության պահպանման առավելություններն ու սահմանափակումները, ինչպես նաև դրա արդյունավետությունը ժամանակակից աշխարհաքաղաքական միջավայրում։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է չեզոքության ինստիտուտը փոխակերպվում միջազգային համակարգի փոփոխությունների պայմաններում և ինչ դեր կարող է ունենալ պետությունների անվտանգության, ինքնիշխանության և արտաքին քաղաքականության ձևավորման գործընթացներում։ Աշխատությունը նախատեսված է քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, իրավաբանների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և աշխարհաքաղաքական գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Экономика

Նյութը նվիրված է միջազգային պահուստների կառավարման առանձնահատկությունների, դրանց տնտեսական նշանակության և Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում առաջացող հիմնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Միջազգային պահուստները երկրի արտաքին ֆինանսական կայունության կարևոր գործիքներից են և կարող են ծառայել արտաքին վճարումների ապահովմանը, արժութային շուկայի կայունացմանը, արտաքին պարտավորությունների սպասարկմանը և արտաքին տնտեսական ցնցումների նկատմամբ երկրի դիմադրողականության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են միջազգային պահուստների ձևավորման աղբյուրները, կառուցվածքը, ծավալը, կառավարման նպատակները և դրանց արդյունավետ օգտագործման սկզբունքները։ Պահուստների կառավարումը պահանջում է միաժամանակ հաշվի առնել իրացվելիության, անվտանգության և եկամտաբերության պահանջները, քանի որ պահուստային ակտիվները պետք է հասանելի լինեն անհրաժեշտ պահին, պահպանեն իրենց արժեքը և հնարավորության դեպքում ապահովեն որոշակի եկամուտ։ Հայաստանի նման փոքր և բաց տնտեսության համար միջազգային պահուստների արդյունավետ կառավարումն առանձնահատուկ նշանակություն ունի՝ հաշվի առնելով արտաքին առևտրից կախվածությունը, փոխարժեքային տատանումների ազդեցությունը, կապիտալի միջազգային շարժը և արտաքին տնտեսական միջավայրի փոփոխությունները։ Նյութը կարող է անդրադառնալ պահուստների բավարարության գնահատման տարբեր մոտեցումներին՝ ներմուծման ծավալների, արտաքին պարտավորությունների, դրամավարկային ցուցանիշների և հնարավոր արտաքին շոկերի համատեքստում։ Կարևոր խնդիր է պահուստների այնպիսի մակարդակի ապահովումը, որը մի կողմից բավարար է արտաքին ֆինանսական ռիսկերը մեղմելու համար, իսկ մյուս կողմից չի հանգեցնում ռեսուրսների ոչ արդյունավետ կուտակման կամ կառավարման ավելորդ ծախսերի։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել պահուստների արժութային և ակտիվային կառուցվածքին, քանի որ տարբեր ֆինանսական գործիքների միջև բաշխումը պետք է համապատասխանի ռիսկերի կառավարման և իրացվելիության պահանջներին։ Միջազգային պահուստների կառավարման վրա ազդեցություն ունեն նաև համաշխարհային տոկոսադրույքների փոփոխությունները, ֆինանսական շուկաների տատանումները, փոխարժեքային ռիսկերը, ոսկու և այլ ակտիվների գների փոփոխությունները, ինչպես նաև աշխարհաքաղաքական և տարածաշրջանային անորոշությունները։ Հայաստանի համար կարևոր է նաև միջազգային պահուստների և դրամավարկային քաղաքականության փոխկապակցվածության գնահատումը, քանի որ արժութային շուկայում իրականացվող գործառնությունները կարող են անդրադառնալ ինչպես պահուստների մակարդակի, այնպես էլ ներքին ֆինանսական պայմանների վրա։ Արդյունավետ կառավարման համար անհրաժեշտ են ռիսկերի պարբերական գնահատում, ակտիվների դիվերսիֆիկացում, հստակ ներդրումային սահմանափակումներ և շուկայի զարգացումներին համապատասխան ճկուն ռազմավարություն։ Նյութը կարող է նաև ուսումնասիրել պահուստների կառավարման թափանցիկության, հաշվետվողականության և միջազգային լավագույն փորձի կիրառման նշանակությունը։ Ընդհանուր առմամբ, թեման հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Հայաստանի միջազգային պահուստների կառավարման հիմնական մարտահրավերները և գնահատելու այն մոտեցումները, որոնք կարող են նպաստել արտաքին ֆինանսական կայունության ամրապնդմանը, հնարավոր ճգնաժամերի նկատմամբ դիմադրողականության բարձրացմանը և երկրի ֆինանսական ռեսուրսների առավել արդյունավետ ու հավասարակշռված կառավարմանը։

Литература

Այս հրատարակությունը նվիրված է Ա. Ֆ. Մյասնիկյանի (1886–1925) կյանքին, գործունեությանը և նրան վերաբերող գրականության ուսումնասիրությանը՝ ընթերցողին տրամադրելով թեմատիկ և մատենագիտական կողմնորոշման համար նախատեսված հանձնարարական ցանկ։ Նյութը կարող է ներառել Մյասնիկյանի կենսագրությանը, հասարակական և քաղաքական գործունեությանը, նրա ժամանակաշրջանի պատմական իրադարձություններին, գաղափարական հայացքներին և հասարակական կյանքում ունեցած դերին վերաբերող գրքեր, հոդվածներ, ժողովածուներ և այլ աղբյուրներ։ Հանձնարարական ցանկի հիմնական նպատակն է համակարգված ձևով ներկայացնել առկա գրականությունը և ընթերցողին օգնել ընտրելու համապատասխան աղբյուրներ՝ թեմայի վերաբերյալ ինքնուրույն ուսումնասիրություն իրականացնելու համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև գրադարանավարների, ուսանողների, հետազոտողների և պատմությամբ ու հասարակական մտքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Հրատարակությունը հատկապես արժեքավոր է մատենագիտական տեսանկյունից, քանի որ հնարավորություն է տալիս մեկտեղված ձևով կողմնորոշվել տվյալ գործչին վերաբերող գրականության մեջ, գտնել կենսագրական և պատմական բնույթի նյութեր և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել նրա գործունեության ու ժամանակաշրջանի մասին։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի գործունեության և XX դարի հայկական ազգային երաժշտական-կատարողական մշակույթի փոխհարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն նպատակ ունի լրացնել հայ երաժշտական կատարողական արվեստի պատմության մեջ առկա կարևոր բացը՝ ներկայացնելով սիմֆոնիկ նվագախմբի ձևավորման, զարգացման և ազգային մշակութային գործընթացներում ունեցած դերի ամբողջական պատկերը։ Ազգային գրադարանի շտեմարանի տվյալներով՝ աշխատությունը Նարեկ Վալենտինի Թովմասյանի 2002 թվականի արվեստագիտության թեկնածուի գիտական աստիճանի համար պատրաստված ատենախոսությունն է, որը հրատարակվել է ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտի կողմից։ Հետազոտության հիմնական առանցքը սիմֆոնիկ նվագախմբի և ազգային մշակույթի փոխազդեցությունն ու փոխադարձ ազդեցությունն է։ Աշխատության մեջ նվագախումբը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երաժշտական ստեղծագործությունների կատարող կոլեկտիվ, այլև որպես ազգային երաժշտական մշակույթի ձևավորման, պահպանման, տարածման և զարգացման կարևոր հաստատություն։ Հեղինակը ուսումնասիրում է այն պատմական ու մշակութային միջավայրը, որի պայմաններում Հայաստանում ձևավորվել և զարգացել է պրոֆեսիոնալ սիմֆոնիկ կատարողական արվեստը, ինչպես նաև այն դերակատարությունը, որ ունեցել են նվագախմբերը հայկական կոմպոզիտորական դպրոցի ձեռքբերումները հանրությանը ներկայացնելու և ազգային երաժշտության նկատմամբ հետաքրքրություն ձևավորելու գործում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների կատարմանը և դրանց մեկնաբանության առանձնահատկություններին։ Նվագախմբային կատարումը ներկայացվում է որպես այն միջավայրը, որտեղ ազգային երաժշտական լեզուն կարող է դրսևորվել մեծածավալ սիմֆոնիկ և գործիքային ստեղծագործություններում՝ միաժամանակ մտնելով համաշխարհային դասական երաժշտության հետ ստեղծագործական երկխոսության մեջ։ Հետազոտության կարևոր հատվածներից մեկը նվագախմբի գեղարվեստական ղեկավարների և դիրիժորների գործունեության ուսումնասիրությունն է, քանի որ նրանց մասնագիտական սկզբունքներն էապես ազդել են երկացանկի ձևավորման, կատարողական ոճի և ազգային երաժշտության մեկնաբանման վրա։ Մասնավորապես, ուսումնասիրություններում ընդգծվում է Դավիթ Խանջյանի նշանակալի ներդրումը հայ ժամանակակից կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների մեկնաբանման և նվագախմբի գործունեության նոր որակների ձևավորման գործում։ Աշխատությունը կարևորում է նաև ազգային և համաշխարհային երաժշտական ժառանգության համադրությունը։ Սիմֆոնիկ նվագախմբի երկացանկում հայկական ստեղծագործությունների ընդգրկումը դիտարկվում է ոչ թե որպես մեկուսացված ազգային մշակութային դրսևորում, այլ որպես հայ երաժշտության՝ համաշխարհային սիմֆոնիկ ավանդույթի մեջ ներկայանալու միջոց։ Այս տեսանկյունից նվագախմբի գործունեությունը նպաստում է ինչպես ազգային երաժշտության պահպանմանը, այնպես էլ դրա նոր մեկնաբանությունների և կատարողական ավանդույթների ձևավորմանը։ Թեմայի շրջանակում կարևոր է նաև տարբեր ժամանակաշրջանների երաժշտական քաղաքականության և մշակութային միջավայրի ազդեցությունը նվագախմբային կյանքի վրա, քանի որ պետական և մշակութային հաստատությունների գործունեությունը մեծապես պայմանավորել է համերգային կյանքի կազմակերպումը, կատարողների պատրաստումը, երկացանկի ընտրությունը և նոր ստեղծագործությունների ներկայացումը։ Պատմական համատեքստում հարկ է տարբերակել ներկայիս Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբը ավելի վաղ գոյություն ունեցած նույնանուն կոլեկտիվներից. ներկայիս նվագախումբը հիմնադրվել է Սերգեյ Սմբատյանի կողմից 2005 թվականին, մինչդեռ խորհրդային շրջանում «Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբ» անվանումը գործածվել է այլ նվագախմբի համար։ Ներկայիս կոլեկտիվի պետական կարգավիճակը ձևավորվել է ՀՀ կառավարության 2014 թվականի որոշմամբ, որտեղ նրա գործունեության նպատակների թվում ամրագրված են երաժշտարվեստի նկատմամբ հասարակության հոգևոր պահանջների բավարարումը և ազգային երաժշտական-կատարողական արվեստի ավանդույթների պահպանումն ու զարգացումը։ Աշխատության ընդհանուր նշանակությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս սիմֆոնիկ կատարողական արվեստը դիտարկել հայկական մշակույթի ավելի լայն պատմական գործընթացների համատեքստում։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես է նվագախմբային կատարումը դարձել ազգային կոմպոզիտորական ժառանգության պահպանման և հանրահռչակման կարևոր միջոց, ինչպես են դիրիժորներն ու երաժիշտները մասնակցել ազգային կատարողական դպրոցի ձևավորմանը, և ինչպես է հայկական երաժշտությունը սիմֆոնիկ ժանրի միջոցով հաղորդակցվել համաշխարհային երաժշտական մշակույթի հետ։ Ուսումնասիրությունը հատկապես արժեքավոր է երաժշտագետների, արվեստագետների, երաժշտական բուհերի ուսանողների, կատարողների և հայկական ազգային երաժշտական մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար, քանի որ համադրում է պատմական, երաժշտագիտական և մշակութաբանական մոտեցումները և սիմֆոնիկ նվագախմբի գործունեությունը ներկայացնում է որպես ազգային մշակութային ինքնության պահպանման ու զարգացման կարևոր բաղադրիչ։

Экология

Տվյալ անվանմամբ («Ֆաունա և ֆլորա, ՄԱԿ, ՀՀ ավտոպարկ») գիրք կամ պաշտոնական մեկ ամբողջական հրատարակություն լայն հասանելի գրական աղբյուրներում չի հանդիպում որպես դասական գրական ստեղծագործություն, այլ ավելի շատ թվում է տեղեկատու/ուսումնական կամ հաշվետվական բնույթի նյութերի համադրություն, որտեղ քննարկվում են կենդանական աշխարհը (ֆաունա), բուսական աշխարհը (ֆլորա) և դրանց պահպանության կամ հաշվառման խնդիրները, ինչպես նաև ՄԱԿ-ի (Միավորված Ազգերի Կազմակերպություն) շրջանակներում իրականացվող բնապահպանական կամ զարգացման ծրագրերը, իսկ «ՀՀ ավտոպարկ» հատվածը, ամենայն հավանականությամբ, վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետության պետական կամ ծառայողական ավտոմեքենաների պարկի վիճակագրությանը, կառավարման կամ տեխնիկական հաշվառմանը, որտեղ կարող են ներառված լինել փոխադրամիջոցների տեսակները, քանակը, օգտագործման արդյունավետությունը և դրանց ազդեցությունը շրջակա միջավայրի վրա, այդ պատճառով նման նյութը սովորաբար դիտարկվում է որպես վերլուծական կամ պաշտոնական զեկույց, որը միավորում է բնապահպանական և վարչատնտեսական տվյալներ՝ նպատակ ունենալով գնահատել մարդկային գործունեության ազդեցությունը բնական միջավայրի վրա և մշակել կայուն զարգացման մոտեցումներ։