Հասարակության զարգացվածության մակարդակը գնահատող համաթվերը և դրանց մեթոդաբանության կատարելագործման ուղիները

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է բանկային համակարգի գործունեության բարելավման տեսական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Հետազոտության շրջանակում բանկային համակարգը դիտարկվում է որպես երկրի ֆինանսական համակարգի առանցքային բաղադրիչ, որն էական դեր ունի տնտեսության ֆինանսավորման, խնայողությունների ներգրավման, վարկավորման ընդլայնման, վճարային շրջանառության կազմակերպման և տնտեսական աճի ապահովման գործընթացներում։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են բանկային համակարգի էությունը, կառուցվածքը, գործառույթներն ու գործունեության կազմակերպման հիմնական սկզբունքները, ինչպես նաև բանկերի և ֆինանսական շուկայի մյուս մասնակիցների փոխհարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանկային համակարգի արդյունավետության գնահատման տեսական մոտեցումներին և այն գործոններին, որոնք պայմանավորում են բանկերի ֆինանսական կայունությունը, իրացվելիությունը, շահութաբերությունը և մրցունակությունը։ Ուսումնասիրվում են բանկային գործունեության կարգավորման և վերահսկողության մեխանիզմները, ռիսկերի կառավարման նշանակությունը, կապիտալի բավարարության և իրացվելիության ապահովման խնդիրները, ինչպես նաև բանկային համակարգի կայունության վրա մակրոտնտեսական միջավայրի ազդեցությունը։ ՀՀ օրինակով վերլուծության կարևոր ուղղություններից են բանկային ծառայությունների զարգացման առանձնահատկությունները, վարկավորման արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները, թվայնացման և ֆինանսական նորարարությունների ազդեցությունը, հաճախորդների համար ծառայությունների հասանելիության ընդլայնումը և բանկային հատվածում մրցակցության զարգացման անհրաժեշտությունը։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է բանկային համակարգի գործունեության ընթացքում առաջացող խնդիրներին, այդ թվում՝ վարկային, շուկայական, գործառնական և այլ ֆինանսական ռիսկերին, դրանց կանխարգելման ու կառավարման տեսական և գործնական մոտեցումներին։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է բանկերի գործունեության և տնտեսության իրական հատվածի փոխկապակցվածությունը, քանի որ արդյունավետ բանկային համակարգը պետք է ոչ միայն պահպանել ֆինանսական կայունությունը, այլև նպաստել ներդրումների, ձեռնարկատիրական գործունեության և տնտեսական ակտիվության ֆինանսավորմանը։ Աշխատության հիմնական ուղղություններից է բանկային համակարգի կատարելագործման հնարավորությունների տեսական հիմնավորումը՝ հաշվի առնելով ՀՀ ֆինանսական շուկայի առանձնահատկությունները, տեխնոլոգիական զարգացման միտումները, հաճախորդների վարքագծի փոփոխությունները և ժամանակակից բանկային ծառայությունների նկատմամբ աճող պահանջարկը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել տնտեսագիտության և ֆինանսների ոլորտի ուսանողների, հետազոտողների, բանկային համակարգի մասնագետների և ՀՀ ֆինանսական հատվածի զարգացման հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Экономика

Գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության առևտրային բանկերում վարկային ռիսկի կառավարման համակարգերի արդյունավետության բարձրացման ուղիների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով բանկային համակարգի կայունության և ֆինանսական անվտանգության ապահովման հիմնախնդիրները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են վարկային ռիսկի էությունը, դրա գնահատման և չափման հիմնական մեթոդները, ինչպես նաև վարկային պորտֆելի որակի վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է վարկային քաղաքականության ձևավորման սկզբունքները, վարկունակության գնահատման մոդելները, ռիսկերի կանխատեսման և վերահսկման գործիքները՝ ներառյալ սկորինգային համակարգերը և ապահովման մեխանիզմները։ Գրքում քննարկվում են նաև բանկային կարգավորման և վերահսկողության դերը, Բազելյան համաձայնագրերի կիրառումը, ինչպես նաև միջազգային փորձի տեղայնացման հնարավորությունները Հայաստանի բանկային համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խնդիրային վարկերի կառավարմանը, ռիսկերի նվազեցման ռազմավարություններին և թվայնացման ազդեցությանը վարկային գործընթացների արդյունավետության վրա։ Աշխատությունը համադրում է տեսական ֆինանսական մոտեցումները և գործնական բանկային փորձը՝ առաջարկելով վարկային ռիսկի կառավարման կատարելագործման ուղղություններ։ Գիրքը նախատեսված է բանկային ոլորտի մասնագետների, ֆինանսական վերլուծաբանների, տնտեսագետների, գիտահետազոտողների և համապատասխան ոլորտների ուսանողների համար։

Право

Ֆինանսական արդյունքների կառավարչական հաշվառումը աշխատությունը տնտեսագիտական և հաշվապահական ուղղվածության մասնագիտական ուսումնական գիրք է, որը նվիրված է կազմակերպությունների ֆինանսական արդյունքների ձևավորման, հաշվառման և կառավարչական վերլուծության համակարգերի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նախատեսված հաշվապահության, ֆինանսների, աուդիտի և կառավարման ոլորտներում սովորող ուսանողների ու մասնագետների համար, գրքում ներկայացվում են ֆինանսական արդյունքների հաշվառման հիմնական սկզբունքները՝ եկամուտների, ծախսերի և շահույթի ձևավորման մեխանիզմները, դրանց դասակարգումը և հաշվառման առանձնահատկությունները տարբեր տնտեսական իրավիճակներում, բացատրվում է կառավարչական հաշվառման դերը կազմակերպության ներքին որոշումների կայացման գործընթացում, ինչպես նաև ֆինանսական ցուցանիշների վերլուծության նշանակությունը արդյունավետ կառավարման համար, աշխատությունը մանրամասն անդրադառնում է ինքնարժեքի հաշվարկման մեթոդներին, ծախսերի կառավարման համակարգերին և շահութաբերության գնահատման ցուցանիշներին, ներկայացվում են պլանավորման և վերահսկողության գործիքները, որոնք օգնում են օպտիմալացնել կազմակերպության ֆինանսական գործունեությունը, քննարկվում են բյուջետավորման և կանխատեսման մեթոդները, ինչպես նաև հաշվետվությունների կազմման և ֆինանսական տեղեկատվության վերլուծության մոտեցումները, գրքում ընդգծվում է նաև կառավարչական հաշվառման դերը ռազմավարական որոշումների ընդունման և կազմակերպության մրցունակության բարձրացման գործընթացում, աշխատությունը համադրում է տեսական հաշվապահական հիմքերը և գործնական կառավարչական կիրառությունները՝ նպաստելով ֆինանսական վերլուծության և կառավարման հմտությունների զարգացմանը։

Педагогика

Այս հրատարակությունը նվիրված է երեխաների պաշտպանության, դաստիարակության, կրթության, առողջության և սոցիալական բարեկեցության հիմնահարցերին՝ կազմված որպես թեմատիկ հանձնարարական գրականության ցանկ։ Այն ներկայացնում է տվյալ թեմային առնչվող գրական և տեղեկատվական աղբյուրներ, որոնք կարող են օգտակար լինել երեխաների իրավունքների, մանկության սոցիալական նշանակության, երեխայի համակողմանի զարգացման և հասարակության մեջ նրա պաշտպանության խնդիրների ուսումնասիրության համար։ Հրատարակության հիմքում ընկած թեման միջազգային մակարդակով երեխաների նկատմամբ ուշադրության ուժեղացման, նրանց բարեկեցության ապահովման և մանկության հիմնախնդիրների հանրային ու պետական կարևորության ընդգծման գաղափարն է։ Գրականության ցանկը կարող է ներառել մանկավարժական, հոգեբանական, իրավական, սոցիոլոգիական և հասարակագիտական բնույթի աշխատություններ, որոնք հնարավորություն են տալիս տարբեր տեսանկյուններից ուսումնասիրել երեխայի զարգացման պայմանները, կրթության և դաստիարակության կազմակերպումը, ընտանիքի ու հասարակության դերը, ինչպես նաև երեխաների իրավունքների պաշտպանության հարցերը։ Նման մատենագիտական հրատարակությունը հատկապես արժեքավոր է թեմատիկ հետազոտություն իրականացնող ուսանողների, մանկավարժների, գրադարանավարների, սոցիալական ոլորտի մասնագետների և երեխաների հետ աշխատող այլ անձանց համար, քանի որ այն համակարգված կերպով ուղղորդում է ընթերցողին համապատասխան գրականության որոնման և ընտրության հարցում։ Նյութը կարող է ծառայել նաև որպես օժանդակ աղբյուր՝ երեխաների սոցիալական կարգավիճակի, նրանց կրթական ու մշակութային զարգացման, մանկության պաշտպանության միջազգային մոտեցումների և այդ ժամանակաշրջանում ձևավորված հասարակական նախաձեռնությունների ուսումնասիրության համար։ Հրատարակության պատմական համատեքստը այն դարձնում է հետաքրքիր նաև XX դարի երկրորդ կեսի մանկության հիմնախնդիրների նկատմամբ միջազգային ուշադրության զարգացման և երեխաների պաշտպանության ոլորտում ձևավորված գաղափարների ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է Վասպուրականի մանրանկարչական դպրոցի ոճական և պատկերագրական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ԺԴ դարի վերջից մինչև ԺԷ դարի առաջին կեսը ստեղծագործած Հովհաննես Խիզանցու, Զաքարիա Ավանցու և Մեսրոպ Խիզանցու գեղարվեստական ժառանգության օրինակով։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել տվյալ ժամանակաշրջանի վասպուրականյան մանրանկարչության ինքնատիպ գեղարվեստական լեզուն, դրա ձևավորման առանձնահատկությունները և հայկական միջնադարյան արվեստի ընդհանուր զարգացման համատեքստում ունեցած նշանակությունը։ Աշխատանքում մանրամասն դիտարկվում են ձեռագրերի պատկերազարդումները, կերպարների կառուցվածքը, հորինվածքային լուծումները, գունային համակարգը, զարդարվեստի տարրերը, դեկորատիվ մոտիվները և պատկերագրական սխեմաները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երեք վարպետների ստեղծագործությունների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելու նրանց անհատական ձեռագիրը, ընդհանրությունները և տարբերությունները, ինչպես նաև այն գեղարվեստական ավանդույթները, որոնք միավորում են նրանց աշխատանքները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է կերպարների ներկայացման եղանակը, դեմքերի ու մարմինների համամասնությունները, շարժումների և ժեստերի արտահայտչականությունը, հագուստի ու մանրամասների պատկերումը, որոնք միասին ձևավորում են մանրանկարչական ստեղծագործությունների յուրահատուկ ոճը։ Պատկերագրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են կրոնական թեմաները, աստվածաշնչյան սյուժեները, սրբերի կերպարները և այլ պատկերային մոտիվներ մեկնաբանվել ու վերարտադրվել Վասպուրականի մանրանկարչության մեջ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ձեռագրերի գեղարվեստական ձևավորման և գրքի մշակույթի փոխկապակցվածությանը՝ հաշվի առնելով, որ մանրանկարչությունը ոչ միայն պատկերային արվեստ էր, այլև միջնադարյան ձեռագրի ընդհանուր կառուցվածքի կարևոր բաղադրիչ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր ձեռագրերի միջև պատկերագրական կապերը, կրկնվող հորինվածքները, տեղական գեղարվեստական ավանդույթների շարունակականությունը և արտաքին մշակութային ազդեցությունների հնարավոր դրսևորումները։ Երեք վարպետների ստեղծագործության համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացնել Վասպուրականի մանրանկարչության զարգացման ընթացքը և դրա փոփոխությունները մի քանի դարերի ընթացքում։ Աշխատանքի գիտական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն նպաստում է հայկական միջնադարյան կերպարվեստի կարևոր ուղղություններից մեկի ավելի ամբողջական ուսումնասիրությանը և ընդգծում է Վասպուրականի ձեռագրական մշակույթի ինքնատիպ տեղը հայ արվեստի պատմության մեջ։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել արվեստաբանների, հայագետների, միջնադարյան մշակույթի ուսումնասիրողների, ձեռագրագետների, պատմաբանների, ուսանողների և հայկական մանրանկարչության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է XVIII դարի հայերենի պատմության կարևոր սկզբնաղբյուրներից մեկի և նույն հեղինակի նամակագրական ժառանգության լեզվական համակարգի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում տարբեր ժանրերի տեքստերում դրսևորվող հնչյունական, բառապաշարային, բառակազմական, ձևաբանական, շարահյուսական և ոճական առանձնահատկություններն են, որոնց քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի գրավոր հայերենի զարգացման միտումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գրաբարի, միջին հայերենի, ձևավորվող նոր գրական հայերենի և բարբառային տարրերի փոխհարաբերությանը։ Պատմագրական շարադրանքը հիմնականում հիմնվում է գրաբարյան լեզվական ավանդույթի վրա, մինչդեռ նամակներում առավել նկատելի են ժամանակի կենդանի խոսակցական լեզվին, բարբառներին և նոր ձևավորվող աշխարհաբարին բնորոշ երևույթները։ Այս տարբերությունը կարևոր նյութ է տալիս ժանրի, հաղորդակցական նպատակի և լեզվական միջոցների ընտրության փոխկապակցվածությունը գնահատելու համար։ Բառապաշարի ուսումնասիրության ընթացքում քննվում են տարբեր ժամանակագրական շերտերի բառերը, ժողովրդախոսակցական և բարբառային միավորները, փոխառությունները, դարձվածային արտահայտությունները և տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական ու քաղաքական իրականությունն արտացոլող բառային միջոցները։ Քերականական մակարդակում կարևորվում են հոլովական և խոնարհման ձևերի, դերանունների, կապերի, շաղկապների, բայական կառուցվածքների և նախադասությունների կազմության առանձնահատկությունները՝ դրանք հայերենի նախորդ և հետագա փուլերի հետ համադրելու նպատակով։ Ոճական քննությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալու պատմագրական և նամակագրական խոսքի տարբերությունները․ առաջինում գերակշռում են գրավոր պատմագրությանը բնորոշ կառուցվածքներն ու ավանդական ձևերը, իսկ նամակներում խոսքը հաճախ ավելի անմիջական, ազատ և հաղորդակցական բնույթ ունի։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայերենի պատմական զարգացման այն շրջանի ուսումնասիրության համար, երբ գրաբարյան ավանդույթին զուգահեռ ավելի ակնհայտ էին դառնում նոր գրական լեզվի ձևավորման գործընթացները։ Տարբեր լեզվական շերտերի համատեղ քննությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու XVIII դարի հայերենի անցումային վիճակի բազմազան պատկերը և գնահատելու ուսումնասիրվող գրավոր ժառանգության արժեքը որպես պատմալեզվաբանական աղբյուր։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է պատմական լեզվաբանության, բառագիտության, քերականագիտության և ոճագիտության մոտեցումները՝ տվյալ ժամանակաշրջանի հայերենի զարգացման օրինաչափությունները և հեղինակի լեզվական առանձնահատկությունները համակարգված ներկայացնելու նպատակով։