ՀՀ տնտեսության մարքեթինգային մակրոմիջավայրի գնահատման ցուցանիշների համակարգը

Химия

Աշխատությունը նվիրված է քինազոլինային հետերոցիկլային համակարգի համապատասխան տեղակալված ածանցյալների սինթեզի, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և կենսաբանական հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է նոր օրգանական միացությունների ստացման նպատակային եղանակների մշակման, սինթեզի պայմանների օպտիմալացման, ստացված նյութերի կառուցվածքի հաստատման և դրանց կենսաբանական ակտիվության գնահատման վրա։ Հետազոտությունը գտնվում է օրգանական, հետերոցիկլային և կենսաօրգանական քիմիայի սահմանագծում, քանի որ քիմիական կառուցվածքի ձևավորումը դիտարկվում է դրա հնարավոր կենսաբանական ազդեցությունների հետ անմիջական կապի մեջ։ Քինազոլինային համակարգը ներկայացնում է ազոտ պարունակող հետերոցիկլային կառուցվածք, որի տարբեր ածանցյալների հատկությունները կարող են զգալիորեն փոփոխվել օղակային համակարգում և դրա հարակից հատվածներում տեղակալիչների բնույթից, դիրքից, էլեկտրոնային ազդեցությունից և տարածական կառուցվածքից կախված։ Այդ պատճառով աշխատանքի կարևոր խնդիրներից է կառուցվածք–հատկություն և կառուցվածք–կենսաբանական ակտիվություն փոխհարաբերությունների բացահայտումը։ Հետազոտության սկզբնական փուլում կարող են դիտարկվել նպատակային միացությունների ստացման համար անհրաժեշտ ելանյութերի ընտրությունը և համապատասխան սինթետիկ սխեմաների մշակումը։ Հետերոցիկլային միացությունների սինթեզը հաճախ պահանջում է բազմափուլ փոխարկումներ, որոնց ընթացքում անհրաժեշտ է վերահսկել ռեակցիաների ընտրողականությունը և կողմնակի գործընթացների առաջացումը։ Ելանյութերի կառուցվածքը, ֆունկցիոնալ խմբերի փոխադարձ ազդեցությունը և ռեակցիոն կենտրոնների ակտիվությունը պայմանավորում են հնարավոր փոխարկումների ուղղությունը։ Այդ պատճառով յուրաքանչյուր սինթետիկ փուլ դիտարկվում է ոչ միայն որպես նպատակային նյութի ստացման միջոց, այլև որպես համապատասխան քիմիական օրինաչափությունների ուսումնասիրության հնարավորություն։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հետերոցիկլային օղակի ձևավորման մեխանիզմներին։ Ցիկլացման գործընթացների արդյունավետությունը կարող է կախված լինել ելանյութերի կառուցվածքից, լուծիչից, ջերմաստիճանից, կատալիտիկ համակարգից և այլ ռեակցիոն պայմաններից։ Փոխազդեցության ընթացքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել միջանկյալ նյութերի հնարավոր առաջացումը և որոշել այն գործոնները, որոնք նպաստում են նպատակային ցիկլային կառուցվածքի ձևավորմանը։ Սինթեզի պայմանների փոփոխությունը կարող է անդրադառնալ ինչպես ռեակցիայի արագության, այնպես էլ վերջնական արդյունքի և արտադրանքի մաքրության վրա։ Կարևոր ուղղություն է ռեակցիաների ընտրողականության ուսումնասիրությունը։ Բազմաֆունկցիոնալ ելանյութերի դեպքում հնարավոր է միաժամանակ մի քանի ռեակցիոն կենտրոնների մասնակցություն, ինչի հետևանքով կարող են առաջանալ տարբեր կառուցվածք ունեցող արտադրանքներ։ Նպատակային սինթեզի արդյունավետ կազմակերպումը պահանջում է այնպիսի պայմանների ընտրություն, որոնցում առավել հավանական է անհրաժեշտ կառուցվածքի ձևավորումը։ Ռեակցիայի ընթացքի և ստացված նյութերի մանրամասն ուսումնասիրությունը կարող է հնարավորություն տալ բացահայտել կողմնակի փոխարկումների պատճառները և առաջարկել դրանց սահմանափակման ուղիներ։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում տեղակալիչների ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Մեթիլային և այլ ֆունկցիոնալ խմբերի ներմուծումը կարող է փոփոխել հետերոցիկլային համակարգի էլեկտրոնային խտության բաշխումը, տարածական կառուցվածքը, լիպոֆիլությունը և տարբեր միջավայրերում լուծելիությունը։ Նույն հիմնական կառուցվածքն ունեցող միացությունները կարող են զգալիորեն տարբերվել իրենց ֆիզիկաքիմիական և կենսաբանական հատկություններով՝ նույնիսկ մեկ տեղակալիչի փոփոխության դեպքում։ Այս հանգամանքը կարևոր է ածանցյալների շարքի համակարգված սինթեզի և համեմատական ուսումնասիրության համար։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է ստացված նյութերի նույնականացումը և կառուցվածքի հաստատումը։ Սինթեզի հաջող ավարտը հնարավոր չէ հիմնավորել միայն արտադրանքի արտաքին տեսքով կամ ելքով։ Անհրաժեշտ է հաստատել մոլեկուլային կառուցվածքը համապատասխան ֆիզիկաքիմիական և սպեկտրադիտական մեթոդներով։ Միջուկային մագնիսական ռեզոնանսի սպեկտրադիտությունը կարող է տեղեկություն տալ մոլեկուլում ջրածնի և ածխածնի ատոմների քիմիական միջավայրի մասին, իսկ ինֆրակարմիր սպեկտրադիտությունը՝ բնորոշ ֆունկցիոնալ խմբերի առկայության վերաբերյալ։ Զանգվածային սպեկտրաչափությունը և տարրային անալիզը կարող են լրացնել կառուցվածքային բնութագրումը՝ հաստատելով մոլեկուլային զանգվածը և տարրային բաղադրությունը։ Մի քանի անկախ մեթոդների համադրումը բարձրացնում է կառուցվածքային եզրակացությունների հավաստիությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում նյութերի ֆիզիկաքիմիական հատկություններին։ Հալման ջերմաստիճանը, լուծելիությունը, կայունությունը, բյուրեղային վիճակը և այլ բնութագրեր կարող են կարևոր լինել ինչպես միացությունների նույնականացման, այնպես էլ դրանց հետագա կենսաբանական ուսումնասիրության համար։ Կենսաբանական փորձարկման ժամանակ հատկապես կարևոր է նյութի լուծելիությունը համապատասխան միջավայրում, քանի որ անբավարար լուծելիությունը կարող է սահմանափակել իրական ակտիվության գնահատումը։ Ֆիզիկաքիմիական հատկությունների և մոլեկուլային կառուցվածքի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել տեղակալիչների ազդեցության որոշ օրինաչափություններ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է ստացված միացությունների կենսաբանական հատկությունների գնահատումը։ Նպատակային նյութերը կարող են ուսումնասիրվել համապատասխան փորձարարական մոդելներում՝ պարզելու դրանց հնարավոր կենսաբանական ակտիվության բնույթը և արտահայտվածության աստիճանը։ Նման փորձարկումների հիմնական նպատակը տարբեր ածանցյալների համեմատությունն է և այն կառուցվածքային հատկանիշների հայտնաբերումը, որոնք կապված են ակտիվության փոփոխության հետ։ Կենսաբանական արդյունքները այս տեսանկյունից դիտարկվում են ոչ թե մեկուսացված, այլ քիմիական կառուցվածքի հետ համադրված։ Առանձին նշանակություն ունի կառուցվածք–ակտիվություն հարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Մի շարք կառուցվածքով մոտ միացությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել, թե առանձին տեղակալիչների ներմուծումը, դրանց դիրքի փոփոխությունը կամ հիմնական հետերոցիկլային համակարգի ձևափոխությունը ինչպես են անդրադառնում կենսաբանական ազդեցության վրա։ Եթե որոշակի կառուցվածքային փոփոխությունը հետևողականորեն ուղեկցվում է ակտիվության բարձրացմամբ կամ նվազումով, հնարավոր է ձևակերպել նախնական օրինաչափություններ։ Այդպիսի տվյալները կարող են հիմք հանդիսանալ հետագա նպատակային սինթեզների համար՝ ընտրելով առավել հետաքրքիր կառուցվածքային ուղղությունները։ Կարևորվում է նաև մոլեկուլի էլեկտրոնային հատկությունների և կենսաբանական ազդեցության հնարավոր փոխկապակցվածությունը։ Էլեկտրոնադոնոր և էլեկտրոնակցեպտոր տեղակալիչները կարող են փոփոխել հետերոցիկլային համակարգի ռեակցունակությունը և կենսաբանական թիրախների հետ ոչ կովալենտ փոխազդեցությունների հնարավորությունները։ Միաժամանակ կենսաբանական ակտիվությունը չի որոշվում միայն էլեկտրոնային գործոններով․ կարևոր են նաև մոլեկուլի չափերը, ձևը, լիպոֆիլությունը, լուծելիությունը և ֆունկցիոնալ խմբերի տարածական հասանելիությունը։ Հետևաբար կառուցվածքային ազդեցությունները նպատակահարմար է գնահատել մի քանի ֆիզիկաքիմիական պարամետրերի համադրությամբ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տարածական գործոններին։ Կենսաբանական մակրոմոլեկուլների հետ փոքր օրգանական միացությունների փոխազդեցությունը հաճախ կախված է ոչ միայն ֆունկցիոնալ խմբերի առկայությունից, այլև դրանց տարածական դիրքից։ Հիմնական հետերոցիկլային կմախքի և դրա տեղակալիչների երկրաչափությունը կարող է նպաստել կամ խոչընդոտել համապատասխան կենսաբանական կենտրոնի հետ կապմանը։ Այդ պատճառով կառուցվածքային շարքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել նաև տարածական փոփոխությունների նշանակությունը։ Հետազոտության մեջ կարող է կարևորվել լիպոֆիլության և հիդրոֆիլության հավասարակշռությունը։ Կենսաբանական ակտիվություն ցուցաբերելու համար միացությունը հաճախ պետք է ունենա այնպիսի ֆիզիկաքիմիական հատկություններ, որոնք հնարավորություն են տալիս համապատասխան միջավայրում պահպանել բավարար լուծելիություն և փոխազդել կենսաբանական կառուցվածքների հետ։ Չափազանց բարձր հիդրոֆոբությունը կարող է սահմանափակել ջրային միջավայրում լուծելիությունը, մինչդեռ չափազանց բարձր հիդրոֆիլությունը կարող է փոխել կենսաբանական թաղանթների հետ փոխազդեցության բնույթը։ Տեղակալիչների փոփոխությունը կարող է օգտագործվել այս հատկությունների կարգավորման համար։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում կենսաբանական փորձարկումների ընտրողականության հարցը։ Միացության ակտիվության գնահատման ժամանակ կարևոր է տարբերակել նպատակային կենսաբանական ազդեցությունը ընդհանուր ոչ ընտրողական ազդեցությունից։ Այդ նպատակով տարբեր փորձարարական համակարգերի արդյունքների համադրումը կարող է օգնել գնահատել, թե դիտվող ազդեցությունը որքանով է կապված կոնկրետ կառուցվածքային առանձնահատկությունների հետ։ Հետազոտության այս ուղղությունը կարևոր է հատկապես այն դեպքում, երբ սինթեզված ածանցյալները դիտարկվում են որպես հետագա կենսաբժշկական ուսումնասիրությունների համար հետաքրքրություն ներկայացնող նյութեր։ Կարևորվում է նաև դոզա–ազդեցություն հարաբերության ուսումնասիրությունը փորձարարական մակարդակում։ Կենսաբանական ազդեցության արտահայտվածությունը կարող է փոփոխվել նյութի կոնցենտրացիայից կախված, և այդ կապի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր ածանցյալների հարաբերական ակտիվությունը։ Նման տվյալների վիճակագրական մշակումը անհրաժեշտ է տարբեր միացությունների միջև դիտվող տարբերությունների հավաստիությունը գնահատելու համար։ Միաժամանակ կենսաբանական փորձերի արդյունքների մեկնաբանության ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել կիրառված մոդելի սահմանափակումները և խուսափել լաբորատոր պայմաններում ստացված արդյունքները անմիջապես կլինիկական ազդեցության հետ նույնացնելուց։ Հետազոտության մեջ կարող է դիտարկվել նաև սինթեզված նյութերի կայունությունը կենսաբանական փորձերի պայմաններում։ Եթե միացությունը արագորեն փոփոխվում կամ քայքայվում է փորձարարական միջավայրում, դիտվող ազդեցությունը կարող է պայմանավորված լինել ոչ միայն սկզբնական նյութով, այլև դրա փոխակերպման արտադրանքներով։ Այդ պատճառով քիմիական կայունության վերաբերյալ տվյալները կարևոր են կենսաբանական արդյունքների ճիշտ մեկնաբանման համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ստացված ածանցյալների համեմատական դասակարգմանը։ Ֆիզիկաքիմիական և կենսաբանական ցուցանիշների համատեղ վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել առավել հետաքրքիր միացությունները և բացահայտել այն կառուցվածքային փոփոխությունները, որոնք բարենպաստ կամ անբարենպաստ ազդեցություն են ունեցել ուսումնասիրվող հատկությունների վրա։ Այսպիսի համեմատական մոտեցումը հատկապես արժեքավոր է, երբ սինթեզվում է կառուցվածքով փոխկապակցված միացությունների ամբողջ շարք։ Կարևոր ուղղություն է սինթետիկ մեթոդների արդյունավետության գնահատումը։ Նպատակային նյութի ստացման համար նշանակություն ունեն ոչ միայն վերջնական ելքը, այլև ռեակցիայի փուլերի քանակը, արտադրանքի մաքրման հնարավորությունը, ելանյութերի հասանելիությունը և արդյունքների վերարտադրելիությունը։ Գիտական տեսանկյունից արդյունավետ մեթոդը պետք է հնարավորություն տա ստանալ բավարար մաքրության նյութ՝ կառուցվածքային և կենսաբանական ուսումնասիրությունների համար։ Տարբեր սինթետիկ մոտեցումների համեմատությունը կարող է բացահայտել առավել նպատակահարմար ճանապարհները համապատասխան հետերոցիկլային համակարգի ածանցյալների ստացման համար։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է նաև մաքրման և բաժանման մեթոդների ընտրությունը։ Ռեակցիոն խառնուրդներում կարող են առկա լինել չփոխազդած ելանյութեր, միջանկյալ և կողմնակի արտադրանքներ։ Վերաբյուրեղացումը, քրոմատագրական և այլ ընդունված բաժանման մեթոդները հնարավորություն են տալիս ստանալ հետագա բնութագրման համար անհրաժեշտ մաքրության միացություններ։ Մաքրության աստիճանը հատկապես կարևոր է կենսաբանական փորձարկումների ժամանակ, քանի որ խառնուրդներում առկա այլ նյութերը կարող են ազդել դիտվող արդյունքների վրա։ Առանձին նշանակություն ունի հետերոցիկլային համակարգերի քիմիական բազմազանության ընդլայնումը։ Հիմնական կմախքի նպատակային ձևափոխումը և տարբեր ֆունկցիոնալ խմբերի ներմուծումը հնարավորություն են տալիս ստանալ կառուցվածքային գրադարան, որի անդամները կարելի է համեմատել նույն փորձարարական պայմաններում։ Այդպիսի համակարգված մոտեցումը կառուցվածք–ակտիվություն հարաբերությունների ուսումնասիրության համար ավելի տեղեկատվական է, քան միմյանցից էապես տարբերվող առանձին միացությունների պատահական համեմատությունը։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել օրգանական սինթեզի, քրոմատագրական բաժանման, սպեկտրադիտական բնութագրման, ֆիզիկաքիմիական չափումների և կենսաբանական փորձարկումների մեթոդները։ Սինթետիկ և կենսաբանական տվյալների միասնական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել ոչ միայն նոր միացությունների ստացման հնարավորությունը, այլև դրանց հատկությունների փոփոխման կառուցվածքային պատճառները։ Վիճակագրական մեթոդների կիրառումը կարող է անհրաժեշտ լինել կենսաբանական փորձերի կրկնելիության և տարբեր ածանցյալների միջև տարբերությունների նշանակալիության գնահատման համար։ Գիտական նշանակությունը պայմանավորված է ազոտ պարունակող հետերոցիկլային միացությունների քիմիայի զարգացման և դրանց կառուցվածքային ձևափոխությունների հետևանքների բացահայտման հնարավորությամբ։ Նոր ածանցյալների ստացումը կարող է ընդլայնել համապատասխան դասի միացությունների վերաբերյալ կառուցվածքային և ֆիզիկաքիմիական տվյալները, իսկ կենսաբանական հատկությունների համեմատական ուսումնասիրությունը՝ նպաստել կառուցվածք–ակտիվություն օրինաչափությունների բացահայտմանը։ Նման արդյունքները հետաքրքրություն են ներկայացնում օրգանական, կենսաօրգանական և դեղագործական քիմիայի տեսական ու կիրառական ուղղությունների համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է տեղակալված քինազոլինային համակարգերի ստացման և ուսումնասիրության համալիր մոտեցում՝ ընդգրկելով սինթետիկ ճանապարհների ընտրությունը, ցիկլացման գործընթացները, ռեակցիաների ընտրողականությունը, միացությունների մաքրումն ու կառուցվածքային նույնականացումը, ֆիզիկաքիմիական հատկությունների որոշումը, կենսաբանական ակտիվության փորձարարական գնահատումը և կառուցվածք–ակտիվություն հարաբերությունների վերլուծությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել օրգանական և հետերոցիկլային քիմիայի, կենսաօրգանական ու դեղագործական քիմիայի, ինչպես նաև կենսաակտիվ նյութերի հետազոտության ոլորտներում աշխատող գիտնականների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է տարեց և ծեր տարիքի անձանց առողջական վիճակի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ սոցիալ-հիգիենիկ տեսանկյունից, ինչպես նաև նրանց բժշկասոցիալական օգնության կազմակերպման առկա համակարգի գնահատմանը և դրա բարելավման հնարավորություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում տարեցների առողջության վրա ազդող սոցիալական, կենսակերպային, ժողովրդագրական և բժշկական գործոններին, հիվանդացության և առողջական վիճակի հիմնական ցուցանիշներին, կյանքի պայմաններին ու սոցիալական միջավայրին։ Աշխատանքը կարևորում է տարեց և ծեր մարդկանց առողջապահական կարիքների առանձնահատկությունների բացահայտումը, բժշկական և սոցիալական խնդիրների փոխկապակցվածության գնահատումը, ինչպես նաև առողջապահական ծառայությունների մատչելիության և արդյունավետության ուսումնասիրությունը։ Առանձին նշանակություն է տրվում բժշկասոցիալական օգնության կազմակերպման սկզբունքներին, կանխարգելիչ միջոցառումներին, բժշկական սպասարկման շարունակականությանը, տարեցների սոցիալական աջակցության ձևերին և տարբեր մասնագետների համագործակցությանը։ Ուսումնասիրության մեջ ներկայացված մոտեցումները կարող են նպաստել տարեցների առողջության պահպանմանն ուղղված ծրագրերի կատարելագործմանը, նրանց կյանքի որակի բարձրացմանը և բժշկական ու սոցիալական ծառայությունների առավել արդյունավետ կազմակերպմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել բժշկության, հանրային առողջապահության, սոցիալական աշխատանքի և առողջապահության կառավարման ոլորտների ուսանողների, մասնագետների, հետազոտողների և տարեցների խնամքի ու սպասարկման կազմակերպմամբ զբաղվող անձանց համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է Ատրպատականի հայության պատմական, սոցիալական, մշակութային և ազգային կյանքի ուսումնասիրությանը XIX դարի վերջից մինչև XX դարի սկիզբ ընկած ժամանակահատվածում։ Ներկայացվում են տարածաշրջանի հայկական համայնքների ձևավորումը, բնակչության տեղաբաշխումը, տնտեսական գործունեությունը, կրթական և եկեղեցական կառույցների դերը, ինչպես նաև հասարակական ու քաղաքական կյանքում տեղի ունեցած զարգացումները։ Վերլուծվում են ժամանակաշրջանի պատմաքաղաքական իրադարձությունների ազդեցությունը հայ համայնքի վրա, ազգային ինքնության պահպանման գործընթացները, մշակութային ժառանգության պահպանման ջանքերը և համայնքային կազմակերպությունների գործունեությունը։ Ուսումնասիրությունը բացահայտում է Ատրպատականի հայության ունեցած նշանակությունը տարածաշրջանի պատմության մեջ՝ ներկայացնելով համայնքի դիմակայության, զարգացման և ազգային արժեքների պահպանման առանձնահատկությունները բարդ պատմական պայմաններում։

Технология

Այս աշխատությունը նվիրված է լեռնային գետերի վրա կառուցվող դիմհարային (հիդրոտեխնիկական) կառույցների հիդրավլիկական հաշվարկի ժամանակակից մեթոդների մշակմանը և դրանց շահագործման արդյունավետության բարձրացման ինժեներական լուծումներին՝ հաշվի առնելով բարդ ռելիեֆային պայմանները, հոսքի մեծ արագությունները և նստվածքների ինտենսիվ տեղափոխումը։ Նյութում քննարկվում են հոսքի ոչ ստացիոնար և տուրբուլենտ բնույթի մոդելավորման մոտեցումները, որոնք կիրառվում են ջրհոսքերի վարքի կանխատեսման և կառույցների կայունության գնահատման համար՝ ներառյալ թվային հիդրոդինամիկ մոդելավորումը և վերջավոր տարրերի մեթոդները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեռնային գետերին բնորոշ վտանգավոր երևույթներին՝ հեղեղներին, սելավներին և կոշտ նստվածքային հոսքերին, որոնք էական ազդեցություն են ունենում դիմհարային կառույցների հուսալիության և երկարակեցության վրա։ Քննարկվում են նաև հիդրավլիկական հաշվարկների արդիականացման ուղիները՝ բազմաչափ մոդելների կիրառումը, դաշտային տվյալների ինտեգրումը և կալիբրացիայի մեթոդները, որոնք թույլ են տալիս բարձրացնել կանխատեսումների ճշգրտությունը։ Միաժամանակ ներկայացվում են շահագործման արդյունավետության ապահովման միջոցառումներ՝ ներառյալ նստվածքների կառավարման համակարգերը, կառուցվածքների պարբերական մոնիթորինգը և տեխնիկական սպասարկման օպտիմալ ռազմավարությունները։ Աշխատությունը համադրում է տեսական հիդրոդինամիկան և կիրառական ինժեներական փորձը՝ նպատակ ունենալով ապահովել լեռնային ջրային կառույցների անվտանգ, կայուն և երկարաժամկետ շահագործում։

Экономика

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության գիտատեխնիկական ոլորտի արդիականացման և բարեփոխման հիմնախնդիրներին՝ դրանք դիտարկելով տնտեսական և կազմակերպական փոխկապակցվածության շրջանակում։ Աշխատության հիմքում այն գաղափարն է, որ գիտությունը, տեխնոլոգիաները և նորարարությունը ժամանակակից տնտեսության մրցունակության, արտադրողականության բարձրացման, մարդկային կապիտալի զարգացման և երկարաժամկետ տնտեսական աճի կարևոր գործոններ են։ ՀՀ օրենսդրությամբ ևս գիտատեխնիկական քաղաքականության նպատակների շարքում առանձնացվում են գիտական և գիտատեխնիկական ներուժի զարգացումը, համապատասխան կադրերի պատրաստումը և գիտության ու տեխնիկայի նվաճումների՝ տնտեսության զարգացման նպատակով ներդրման խթանումը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը գիտության և տնտեսության միջև կապի ամրապնդումն է։ Գիտական հետազոտությունների արդյունքները ինքնին դեռևս չեն ապահովում տնտեսական արդյունք․ անհրաժեշտ է ստեղծել այնպիսի մեխանիզմներ, որոնց միջոցով գիտական գաղափարները կարող են վերածվել տեխնոլոգիական լուծումների, նոր արտադրանքի, ծառայությունների և առևտրայնացվող նորարարությունների։ Այս տեսանկյունից աշխատանքի առանցքային խնդիրներից է «գիտություն–տեխնոլոգիա–արտադրություն–շուկա» կապի արդյունավետ կազմակերպումը։ Գիտատեխնիկական ոլորտի տնտեսական բարեփոխումները ենթադրում են նաև ֆինանսավորման համակարգի վերանայում։ Հետազոտությունների համար պետական միջոցների հատկացումը պետք է համադրվի մրցակցային ֆինանսավորման, նպատակային ծրագրերի, մասնավոր հատվածի ներդրումների և միջազգային ֆինանսավորման աղբյուրների ներգրավման հետ։ Կարևոր խնդիր է նաև ֆինանսական ռեսուրսների բաշխման արդյունավետության բարձրացումը՝ հաշվի առնելով հետազոտությունների որակը, ակնկալվող արդյունքները, դրանց տնտեսական և հասարակական ազդեցությունը և երկրի ռազմավարական առաջնահերթությունները։ Ժամանակակից պետական քաղաքականության մեջ այդ ուղղությունը ստացել է նոր նշանակություն․ 2026 թվականին հաստատված ՀՀ գիտության ոլորտի զարգացման 2026–2030 թվականների ռազմավարական ծրագիրը նախատեսում է գիտական գերազանցության խթանում, գիտության տնտեսական ազդեցության մեծացում, հետազոտական ենթակառուցվածքների զարգացում և միջազգային մակարդակով մրցունակ գիտական համակարգի ձևավորում։ Կազմակերպական հիմնախնդիրների շարքում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում գիտության կառավարման համակարգի արդյունավետությունը։ Գիտական կազմակերպությունների գործունեությունը պահանջում է կառավարման այնպիսի մոդելներ, որոնք միաժամանակ կապահովեն ակադեմիական ազատությունը, հաշվետվողականությունը, արդյունքների գնահատելիությունը և ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը։ Կառավարման համակարգի բարեփոխումը կարող է ներառել գիտական հաստատությունների կառուցվածքային վերակազմավորում, կառավարման թվայնացում, որոշումների կայացման գործընթացների պարզեցում և գիտական արդյունքների գնահատման ժամանակակից չափանիշների կիրառում։ Նման մոտեցումները ներկայումս նույնպես արտացոլված են ՀՀ գիտության զարգացման պետական ռազմավարության մեջ։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է գիտական կադրերի խնդիրը։ Գիտատեխնիկական ոլորտի զարգացումը անմիջականորեն կախված է բարձր որակավորում ունեցող հետազոտողների, ինժեներների, տեխնոլոգների, կառավարման մասնագետների և երիտասարդ գիտնականների առկայությունից։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ է ուսումնասիրել մասնագետների պատրաստման, գիտական կարիերայի զարգացման, երիտասարդ հետազոտողների ներգրավման, նրանց աշխատանքի խրախուսման և միջազգային գիտական միջավայրում ինտեգրման մեխանիզմները։ Մարդկային կապիտալի պահպանումը հատկապես կարևոր է փոքր տնտեսության համար, որտեղ բարձրակարգ մասնագետների սահմանափակ քանակը կարող է էականորեն ազդել ամբողջ համակարգի զարգացման հնարավորությունների վրա։ Գիտատեխնիկական ոլորտի արդյունավետության կարևոր պայման է նաև հետազոտական ենթակառուցվածքների զարգացումը։ Ժամանակակից լաբորատորիաները, սարքավորումները, տվյալների բազաները, հաշվարկային ռեսուրսները և գիտական տեղեկատվության հասանելիությունը անհրաժեշտ նախադրյալներ են մրցունակ հետազոտությունների իրականացման համար։ Հետևաբար ենթակառուցվածքների արդիականացումը պետք է դիտարկվի ոչ միայն որպես տեխնիկական խնդիր, այլև որպես գիտության տնտեսական արդյունավետության բարձրացման միջոց։ ՀՀ գիտության 2026–2030 թվականների ռազմավարության մեջ հետազոտական ենթակառուցվածքների զարգացումը ևս ներկայացվում է որպես մրցունակ գիտական համակարգի ձևավորման առանցքային ուղղություն։ Աշխատության մեկ այլ կարևոր ուղղություն է գիտություն–բիզնես համագործակցության զարգացումը։ Գիտական կազմակերպությունների և մասնավոր ընկերությունների միջև թույլ կապերը կարող են սահմանափակել հետազոտությունների արդյունքների գործնական կիրառումը։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ է զարգացնել տեխնոլոգիական փոխանցման մեխանիզմները, համատեղ հետազոտական նախագծերը, լիցենզավորման և արտոնագրման գործընթացները, ստարտափների ստեղծման և գիտական արդյունքների առևտրայնացման հնարավորությունները։ Նման համակարգը կարող է նպաստել նրան, որ գիտական ներդրումները վերածվեն նոր տնտեսական գործունեության և բարձր ավելացված արժեք ունեցող արտադրանքի։ Նորարարական տնտեսության ձևավորման համար կարևոր է նաև մտավոր սեփականության պաշտպանության արդյունավետ համակարգը։ Գիտնականները և կազմակերպությունները պետք է ունենան իրենց ստեղծած տեխնոլոգիաների, գյուտերի և այլ մտավոր արդյունքների իրավական պաշտպանության և առևտրայնացման հստակ հնարավորություններ։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է ձևավորել այնպիսի միջավայր, որտեղ գիտական արդյունքի հեղինակն ու հետազոտական կազմակերպությունը կունենան տնտեսական շահագրգռվածություն այն կիրառության մեջ ներդնելու համար։ Միջազգային համագործակցությունը ևս դիտարկվում է որպես գիտատեխնիկական ոլորտի զարգացման կարևոր գործոն։ Միջազգային գիտական ծրագրերին մասնակցությունը, արտասահմանյան հետազոտական կենտրոնների հետ համատեղ աշխատանքը, գիտնականների շարժունակությունը և միջազգային հետազոտական ենթակառուցվածքների հասանելիությունը կարող են բարձրացնել հայկական գիտության մրցունակությունը։ ՀՀ նոր ռազմավարական մոտեցումները նպատակ ունեն համակարգը մոտեցնել Եվրոպական հետազոտական տարածքի պահանջներին և խթանել միջազգային գիտական գերազանցությունը։ Տնտեսական արդյունավետության տեսանկյունից կարևոր է նաև գիտահետազոտական գործունեության արդյունքների գնահատման համակարգը։ Միայն հրապարակումների կամ գիտական այլ քանակական ցուցանիշների հաշվառումը բավարար չէ գիտության իրական ազդեցությունը գնահատելու համար։ Անհրաժեշտ է հաշվի առնել նաև արտոնագրերը, տեխնոլոգիական լուծումները, նորաստեղծ ընկերությունները, արդյունաբերական կիրառությունները, միջազգային համագործակցությունը և հասարակական ազդեցությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գիտության ֆինանսավորումը կապել ոչ միայն գործունեության ծավալի, այլև դրա որակի և արդյունքի հետ։ Աշխատության մեջ կարող է կարևորվել նաև պետական և մասնավոր հատվածների դերաբաշխման հարցը։ Պետությունը պետք է ձևավորի գիտատեխնիկական զարգացման ընդհանուր ռազմավարությունը, ապահովի հիմնարար գիտության անհրաժեշտ ֆինանսավորումը և ստեղծի նորարարության համար բարենպաստ իրավական ու տնտեսական միջավայր։ Մասնավոր հատվածը, իր հերթին, կարող է մեծացնել կիրառական հետազոտությունների ֆինանսավորումը, ներգրավել նոր տեխնոլոգիաներ և ապահովել գիտական արդյունքների շուկայական կիրառումը։ Այս փոխգործակցությունը կարող է ձևավորել գիտելիքահեն տնտեսության զարգացման ավելի կայուն հիմք։ Ժամանակակից պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև առաջադեմ տեխնոլոգիաների արագ զարգացումը՝ ներառյալ արհեստական բանականությունը, տվյալների մշակումը, կենսատեխնոլոգիաները, միկրոէլեկտրոնիկան և այլ բարձր տեխնոլոգիական ուղղություններ։ Դրանց զարգացումը պահանջում է ոչ միայն մասնագիտացված գիտական ներուժ, այլև կրթության, գիտության, արդյունաբերության և պետական կառավարման համակարգերի համակարգված համագործակցություն։ Հայաստանի պետական քաղաքականության մեջ տեխնոլոգիական զարգացման և արհեստական բանականության ուղղությունները ևս առանձնացվել են որպես ռազմավարական նշանակություն ունեցող ոլորտներ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև գիտատեխնիկական ոլորտի տարածքային և ինստիտուցիոնալ կենտրոնացվածությանը։ Գիտական ներուժի չափազանց մեծ կենտրոնացումը մի քանի հաստատություններում կամ տարածքներում կարող է սահմանափակել նորարարական հնարավորությունների տարածումը տնտեսության տարբեր ճյուղերում։ Հետևաբար կարևոր է խթանել տարածաշրջանային գիտական կենտրոնների, համալսարանների, տեխնոլոգիական ընկերությունների և հետազոտական ենթակառուցվածքների միջև համագործակցությունը։ Առանձին խնդիր է գիտության ոլորտում պետական քաղաքականության շարունակականությունը։ Երկարաժամկետ հետազոտական ծրագրերը պահանջում են կայուն ֆինանսավորում և կանխատեսելի կառավարման միջավայր, քանի որ գիտական արդյունքները հաճախ ձևավորվում են տարիների ընթացքում։ Հետևաբար հաճախակի փոփոխվող առաջնահերթությունները կամ ֆինանսավորման անկանխատեսելիությունը կարող են նվազեցնել համակարգի արդյունավետությունը։ Այս տեսանկյունից ռազմավարական ծրագրերի առկայությունը կարևոր է, սակայն դրանց արդյունավետությունը կախված է իրականացման հստակ մեխանիզմներից, չափելի ցուցանիշներից և հետևողական վերահսկողությունից։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը գիտատեխնիկական ոլորտի բարեփոխումը դիտարկում է որպես համալիր տնտեսական և կազմակերպական գործընթաց, որը ներառում է գիտության ֆինանսավորման կատարելագործում, կառավարման համակարգի արդիականացում, մարդկային կապիտալի զարգացում, հետազոտական ենթակառուցվածքների վերազինում, գիտություն–բիզնես համագործակցության խորացում, գիտական արդյունքների առևտրայնացում, մտավոր սեփականության պաշտպանություն, միջազգային ինտեգրում և նորարարական գործունեության խթանում։ Թեմայի հիմնական նշանակությունն այն է, որ գիտատեխնիկական ոլորտը ներկայացվում է ոչ թե տնտեսությունից առանձնացված համակարգի, այլ երկրի երկարաժամկետ տնտեսական մրցունակության և գիտելիքահեն զարգացման կարևոր բաղադրիչի տեսանկյունից։ Հայաստանի ներկայիս պետական ռազմավարությունն այս ուղղությունը կապում է մինչև 2030 թվականը արդյունավետ կառավարվող, միջազգային մակարդակով մրցունակ և տնտեսական ազդեցություն ստեղծող գիտական համակարգի ձևավորման հետ։ Թեման կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, գիտության և տեխնոլոգիաների կառավարման մասնագետներին, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչներին, նորարարության քաղաքականություն մշակողներին, գիտական կազմակերպությունների ղեկավարներին, հետազոտողներին և գիտելիքահեն տնտեսության զարգացման հարցերով զբաղվող մասնագետներին։

Химия

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է խոշորաչափ պոլիմերային արտադրատեսակների ստացման գործընթացների մակրոկինետիկ օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել արտադրության արդյունավետությունը և պատրաստի արտադրանքի որակը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են ջերմափոխանակության, զանգվածափոխանակության, պոլիմերացման, կարծրացման և կառուցվածքի ձևավորման գործընթացները, ինչպես նաև դրանց փոխազդեցությունը տարբեր տեխնոլոգիական պայմաններում։ Ներկայացվում են մաթեմատիկական մոդելներ և հաշվարկային մեթոդներ, որոնք հնարավորություն են տալիս կանխատեսել տեխնոլոգիական գործընթացների ընթացքը, օպտիմալացնել արտադրական պարամետրերը և նվազեցնել ներքին լարումների, դեֆորմացիաների ու կառուցվածքային արատների առաջացման հավանականությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում խոշոր չափերի պոլիմերային արտադրատեսակների արտադրության առանձնահատկություններին, որտեղ գործընթացների տևողությունը, ջերմային ռեժիմները և նյութի հատկությունների փոփոխությունները զգալի ազդեցություն են ունենում վերջնական արդյունքի վրա։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պոլիմերագիտության, քիմիական տեխնոլոգիայի, նյութագիտության, արդյունաբերական արտադրության և ինժեներական նախագծման ոլորտներում աշխատող ուսանողների, հետազոտողների և մասնագետների համար։