Մեքենաշինական ձեռնարկությունների ակտիվների օգտագործման արդյունավետության բարձրացման ուղիները

Религия

Աշխատությունը կրոնական, բարոյափիլիսոփայական և հասարակական քննադատության բնույթի ուսումնասիրություն է, որի կենտրոնում քրիստոնեական արժեքների և պատմականորեն քրիստոնեական համարվող հասարակությունների իրական քաղաքական ու սոցիալական վարքագծի միջև հակասության խնդիրը կարող է լինել։ Հեղինակային մոտեցման առանցքային հարցերից է այն, թե որքանով են քրիստոնեական բարոյականության հիմնարար սկզբունքները՝ մարդասիրությունը, արդարությունը, ողորմածությունը, խաղաղությունը և մարդու արժանապատվության ճանաչումը, իրագործվել հասարակական ու քաղաքական հարաբերություններում։ Քննադատական դիտարկման առարկա են դառնում այն իրավիճակները, երբ կրոնական գաղափարները կամ քրիստոնեական ինքնության մասին պատկերացումները համադրվել են իշխանության, քաղաքական շահերի, պատերազմների, սոցիալական անհավասարության կամ այլ հակասական երևույթների հետ։ Այս համատեքստում «հանցագործություն» հասկացությունը կարող է գործածվել ոչ միայն իրավական, այլև բարոյական և հրապարակախոսական իմաստով՝ ընդգծելու հռչակված արժեքների և իրական գործողությունների միջև ընկալվող անհամապատասխանությունը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել կրոնի և քաղաքական իշխանության փոխհարաբերությունները, եկեղեցական կառույցների հասարակական դերակատարությունը և քրիստոնեական բարոյականության կիրառման խնդիրները պատմական տարբեր պայմաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել պատերազմի ու խաղաղության, բռնության և պատասխանատվության, սոցիալական արդարության, աղքատության և մարդկային համերաշխության հարցերին։ Քննվում է նաև անհատի բարոյական պատասխանատվության խնդիրը՝ այն հարցադրմամբ, թե արդյոք կրոնական համոզմունքը կարող է սահմանափակվել դավանանքի ձևական ընդունմամբ, թե այն ենթադրում է համապատասխան վարքագիծ հասարակական կյանքում։ Կարևոր է տարբերակել քրիստոնեական վարդապետությունը, առանձին եկեղեցիների պատմական գործունեությունը և քրիստոնյա համարվող պետությունների քաղաքական որոշումները, քանի որ դրանք նույնական հասկացություններ չեն և տարբեր ժամանակաշրջաններում կարող են միմյանցից զգալիորեն տարբերվել։ Հետևաբար քննադատական դատողությունները դիտարկվում են իրենց պատմական և գաղափարական համատեքստում՝ որպես հեղինակի մեկնաբանություններ և բարոյական հարցադրումներ։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ հետաքրքրություն է ներկայացնում կրոնի հասարակական դերի, քրիստոնեական բարոյագիտության, քաղաքական ու կրոնական գաղափարների փոխհարաբերության և պատմական պատասխանատվության խնդիրների ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ ընթերցողին ուղղորդելով հավատքի սկզբունքների և հասարակական իրականության հարաբերակցության քննադատական վերլուծության։

История

Այս գիրքը նվիրված է Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության և 19-րդ դարի երկրորդ կեսին իրականացված թուրքական բարեփոխումների փոխհարաբերություններին։ Աշխատության կենտրոնում այն քաղաքական, վարչական, սոցիալական և իրավական փոփոխություններն են, որոնք տեղի ունեցան կայսրությունում բարեփոխումների ծրագրերի իրականացման ընթացքում, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը հայերի հասարակական կյանքի, իրավունքների և անվտանգության վրա։ Հեղինակը ներկայացնում է այն պատմական միջավայրը, որում ձևավորվեցին բարեփոխումների անհրաժեշտության մասին քննարկումները, անդրադառնում է օսմանյան իշխանությունների կողմից եվրոպական ազդեցության ներքո իրականացված վերափոխումներին և ուսումնասիրում դրանց գործնական հետևանքները հայաբնակ շրջաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերի՝ վարչական կառույցների, տեղական ինքնակառավարման, հարկային համակարգի, դատական գործընթացների և հասարակական հարաբերությունների շրջանակներում ունեցած դիրքին։ Գրքում բարեփոխումները դիտարկվում են ոչ միայն որպես պետական կառավարման արդիականացման փորձ, այլև որպես գործընթաց, որի իրական արդյունքները հաճախ էականորեն տարբերվում էին պաշտոնապես հռչակված սկզբունքներից։ Աշխատությունը ցույց է տալիս այն հակասությունը, որը գոյություն ուներ կենտրոնական իշխանության կողմից հավասարության և իրավական կարգավորման վերաբերյալ հայտարարությունների ու տեղական մակարդակում դրանց իրականացման միջև։ Քննարկվում են նաև հայ հասարակության տարբեր շրջանակների ակնկալիքները, քաղաքական դիրքորոշումները և բարեփոխումների միջոցով սեփական իրավունքների ու անվտանգության ապահովման ձգտումները։ Պատմական նյութը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին պետական բարեփոխումները, ազգային և կրոնական հարաբերությունները, տեղական իշխանությունների գործունեությունն ու արտաքին քաղաքական ճնշումները փոխկապակցվում միմյանց հետ։ Աշխատությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ ներկայացնում է հայ-թուրքական հարաբերությունների պատմական զարգացման մի փուլ, երբ իրավական և վարչական փոփոխությունների հարցը աստիճանաբար վերածվում էր ավելի լայն քաղաքական և հասարակական խնդրի։ Այն կարող է հետաքրքրել Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, Հայկական հարցով, հայ ժողովրդի քաղաքական և հասարակական պատմությամբ, ինչպես նաև 19-րդ դարի Մերձավոր Արևելքի պետական ու ազգային գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

История

Աշխատությունը պատմական և իրավաքաղաքական բնույթի ուսումնասիրություն է, որի առանցքում Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի իրադարձությունների, Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո պատասխանատվության խնդրի և Կոստանդնուպոլսում իրականացված դատական գործընթացների քննությունն է։ Հետազոտության կենտրոնում պետական և քաղաքական պաշտոնյաների գործունեության իրավական գնահատման փորձերն են, պատերազմի տարիներին տեղի ունեցած զանգվածային բռնությունների վերաբերյալ ներկայացված մեղադրանքները և հետպատերազմյան պայմաններում դրանց քննության մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Հայոց ցեղասպանության պատմության ուսումնասիրման համար նշանակություն ունեցող դատավարական նյութերին, պաշտոնական փաստաթղթերին, վկայություններին և այլ պատմական աղբյուրներին։ Դատական գործընթացները դիտարկվում են ոչ միայն իրավական, այլև քաղաքական ու պատմական համատեքստում՝ հաշվի առնելով Օսմանյան կայսրության պարտությունը, պետական համակարգի վերափոխումները և միջազգային հարաբերությունների փոփոխվող միջավայրը։ Քննվում է, թե ինչպես էին ձևակերպվում պատասխանատվության վերաբերյալ մեղադրանքները, ինչպիսի փաստաթղթեր էին ներգրավվում քննության մեջ և ինչ դեր էին կատարում պետական կառույցների ու պաշտոնատար անձանց գործողությունների վերաբերյալ նյութերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում անհատական և պետական պատասխանատվության փոխհարաբերության խնդիրը, ինչպես նաև այն հարցը, թե զանգվածային հանցագործությունների քննության պատմական փորձը ինչ նշանակություն ունի միջազգային քրեական իրավունքի հետագա զարգացման ուսումնասիրության համար։ Աշխատության շրջանակում կարող են համադրվել դատական արձանագրություններ, պաշտոնական հաղորդագրություններ, ժամանակակից մամուլի նյութեր, դիվանագիտական փաստաթղթեր և հետագա պատմագիտական ուսումնասիրություններ՝ տարբեր աղբյուրների տեղեկությունները քննադատաբար գնահատելու նպատակով։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դատավարությունների իրականացման քաղաքական պայմաններին, իրավական սահմանափակումներին և դրանց արդյունքների շուրջ ձևավորված պատմագիտական մեկնաբանություններին։ Այս նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետպատերազմյան արդարադատության փորձը դիտարկել որպես պատմական հիշողության, պատասխանատվության և զանգվածային հանցագործությունների իրավական գնահատման փոխկապակցված խնդիրների մաս։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է Հայոց ցեղասպանության պատմության, Օսմանյան կայսրության պատմության, իրավունքի պատմության և աղբյուրագիտության մոտեցումները՝ հետպատերազմյան դատական գործընթացները ներկայացնելով իրենց պատմական և իրավական միջավայրում։

История

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է մ.թ.ա. XII դարի Մերձավոր Արևելքում տեղի ունեցած լայնածավալ ճգնաժամային գործընթացների և դրանց ազդեցության ուսումնասիրությանը հայկական լեռնաշխարհի վրա։ Գրքում վերլուծվում են բրոնզի դարի ավարտին տեղի ունեցած քաղաքական, տնտեսական, սոցիալական և մշակութային փոփոխությունները, որոնք հանգեցրին տարածաշրջանի բազմաթիվ պետությունների և քաղաքակրթական կենտրոնների անկմանը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է հայկական լեռնաշխարհի պատմական զարգացումները տվյալ ժամանակաշրջանում, բնակչության տեղաշարժերը, տեղական իշխանությունների ձևավորման գործընթացները, տնտեսական հարաբերությունների փոփոխությունները և արտաքին կապերը։ Աշխատությունում քննարկվում են հնագիտական տվյալները, գրավոր աղբյուրները և պատմական վերլուծությունները՝ բացահայտելու համար տարածաշրջանի դերը Մերձավոր Արևելքի ընդհանուր ճգնաժամային իրավիճակում։ Գիրքը ներկայացնում է հին աշխարհի քաղաքական վերափոխումների, մշակութային փոխազդեցությունների և հայկական լեռնաշխարհի պատմական գործընթացների փոխկապակցվածությունը։ Այն նախատեսված է պատմաբանների, հնագետների, հայագետների, հին աշխարհի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, դասախոսների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի հնագույն պատմությամբ և Մերձավոր Արևելքի քաղաքակրթական զարգացումներով։

История

Աշխատությունը նվիրված է Ելիզավետպոլում (ներկայիս Գյանջա) տեղի ունեցած բռնի իրադարձությունների և դրանց հասարակական ընկալման ու դատապարտման վերլուծությանը՝ կենտրոնանալով «արյունալի օրեր» անվամբ հայտնի դեպքերի պատմական, սոցիալական և քաղաքական համատեքստի վրա, որտեղ ուսումնասիրվում են քաղաքային բնակչության միջև ծավալված հակամարտությունները, բռնությունների պատճառները և դրանց հետևանքները տարածաշրջանի էթնիկ ու քաղաքական հարաբերությունների վրա, ինչպես նաև այն ժամանակվա մամուլի, հասարակական կարծիքի և իրավական գնահատականների արձագանքը, որոնք ձևավորել են իրադարձությունների վերաբերյալ տարբեր մեկնաբանություններ, իսկ հեղինակային մոտեցումը փորձում է ներկայացնել այդ դեպքերը որպես հասարակական դատի առարկա՝ ընդգծելով արդարության, պատասխանատվության և պատմական հիշողության ձևավորման խնդիրները, միաժամանակ անդրադառնալով Կովկասի ընդհանուր քաղաքական իրավիճակին և կայսրության վարչական համակարգի ազդեցությանը տեղական լարվածությունների վրա, ինչի արդյունքում գիրքը դառնում է աղբյուր՝ հասկանալու համար ոչ միայն կոնկրետ բռնությունների ընթացքը, այլ նաև հասարակական ընկալումների և պատմական նարատիվների ձևավորման մեխանիզմները։

Право

Սա իրավագիտական և դատավարական հետազոտություն է, որը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության առաջին ատյանի դատարաններում դատախազի կողմից պետական մեղադրանքի պաշտպանության գործընթացի հիմնախնդիրներին, որտեղ վերլուծվում են քրեական դատավարության ընթացքում մեղադրանքի հիմնավորման, ներկայացման և պահպանման իրավական ու գործնական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դատախազի դերը արդար դատաքննության ապահովման, ապացույցների գնահատման և մրցակցային դատավարության սկզբունքների իրականացման համատեքստում, աշխատանքը քննարկում է նաև այն դժվարությունները և հակասությունները, որոնք առաջանում են դատական պրակտիկայում՝ կապված ապացույցների թույլատրելիության, դատախազական հայեցողության սահմանների, պաշտպանական կողմի հետ փոխհարաբերությունների և դատական վերահսկողության մեխանիզմների հետ, միաժամանակ ընդգծվում է դատախազի մասնագիտական պատասխանատվության, օբյեկտիվության և մեղադրանքի հիմնավորվածության բարձրացման անհրաժեշտությունը՝ իրավական պետության և մարդու իրավունքների պաշտպանության համատեքստում։