Սպառողական վարկային ռիսկի մոդելավորման և կառավարման հիմնախնդիրները ՀՀ առևտրային բանկերում

Культура

Սույն նյութը ներկայացնում է Հայաստանում հրատարակված նոր գրքերի ինֆորմացիոն ցանկը՝ ընդգծելով ազգային, պատմական, մշակութային և գիտական կարևոր թեմաները։ Աշխատությունը ընդգրկում է Հայաստանի պատմությանը, արվեստին, գրականությանը, տնտեսությանը և հասարակական կյանքին վերաբերող նոր հրատարակությունները՝ ապահովելով ընթերցողների և հետազոտողների համար ժամանակակից գրականության և տեղեկատվական աղբյուրների համակարգված ու համապարփակ ներկայացում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային ինքնության, մշակութային ժառանգության և գիտական մտքի զարգացումների լուսաբանմանը՝ ներառելով ինչպես տեսական, այնպես էլ կիրառական բնույթի աշխատություններ։ Ինֆորմացիոն ցանկը ծառայում է որպես ուղեցույց մասնագետների, ուսանողների և մշակութային ոլորտի հետ հետաքրքրված անձանց համար՝ ապահովելով Հայաստանի հետ կապված նոր գիտական, կրթական և մշակութային գրականության հասանելիություն։

Экономика

Այս աշխատությունը նվիրված է հանրային բարիքների գնահատման հիմնական մոտեցումներին և դրանց կիրառությանը պետական քաղաքականության ձևավորման գործընթացում։ Գրքում ներկայացվում է, թե ինչ են հանրային բարիքները՝ որպես ոչ բացառելի և ոչ մրցակցային բնույթի ապրանքներ ու ծառայություններ, որոնց արժեքը շուկայական մեխանիզմներով ամբողջությամբ չի արտահայտվում։ Հեղինակը անդրադառնում է գնահատման տարբեր մեթոդներին՝ շուկայական համարժեքների կիրառություն, ծախս-օգուտ վերլուծություն, պայմանական գնահատման մեթոդ (contingent valuation), հեդոնիկ գնագոյացում և փոխարինման ծախսերի մոտեցում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում էկոհամակարգային ծառայությունների և շրջակա միջավայրի հանրային բարիքների գնահատման բարդություններին, ինչպես նաև ոչ շուկայական արժեքների չափման խնդիրներին։ Գրքում քննարկվում է նաև հանրային բարիքների գնահատման դերը պետական բյուջետավորման, ներդրումային ծրագրերի ընտրության և սոցիալական արդյունավետության բարձրացման գործում։ Վերլուծվում է, թե ինչպես են այս գնահատումները նպաստում ավելի արդյունավետ հանրային քաղաքականության ձևավորմանը և ռեսուրսների ճիշտ բաշխմանը։ Աշխատությունը համադրում է տեսական մոտեցումները և կիրառական վերլուծությունները՝ օգտակար լինելով տնտեսագետների, պետական ծառայողների, բնապահպանների և ուսանողների համար։

История

Գրիգոր Լուսավորիչ-ի մատենագրությունը և վարդապետության աստվածաբանությունը ձևավորվել են վաղ քրիստոնեական շրջանի հայ հոգևոր մտքի հիմքում և սերտորեն կապված են Հայաստանի քրիստոնեացման գործընթացի գաղափարական ամրապնդման հետ։ Նրա անվան հետ կապվող գրական ժառանգությունը հիմնականում ընդգրկում է քարոզչական և վարդապետական բնույթի երկեր, որոնց նպատակն էր բացատրել քրիստոնեական հավատքի հիմքերը, ամրապնդել նոր ընդունված կրոնի դիրքերը և հակադրվել հեթանոսական պատկերացումներին։ Այս մատենագրության մեջ կենտրոնական տեղ են զբաղեցնում Աստծո միության գաղափարը, Սուրբ Երրորդության մեկնաբանությունը, մարդու փրկության ուսմունքը և եկեղեցու՝ որպես հոգևոր մարմնի դերը հասարակության մեջ։ Վարդապետական տեսանկյունից ընդգծվում է քրիստոնեական բարոյականության գերակայությունը, խոնարհության, ապաշխարության և սիրո սկզբունքների կարևորությունը, որոնք ներկայացվում են որպես հոգևոր կատարելության հասնելու ուղի։ Նրա ուսմունքում նաև մեծ տեղ ունի եկեղեցու և պետության հարաբերության գաղափարը, որտեղ եկեղեցին դիտարկվում է որպես ժողովրդի հոգևոր առաջնորդ և բարոյական ուղղորդող ուժ։ Չնայած նրան, որ պատմական գիտությունը որոշ հարցերում քննարկում է Գրիգոր Լուսավորչին վերագրվող որոշ տեքստերի հեղինակության աստիճանը, նրա անվան շուրջ ձևավորված մատենագրական ավանդույթը դարձել է հայ քրիստոնեական ինքնության ձևավորման կարևոր աղբյուր և մեծ ազդեցություն է ունեցել հետագա միջնադարյան հայ աստվածաբանական մտքի զարգացման վրա։

Другие предметы

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է նոր հրատարակված կամ շրջանառության մեջ գտնվող գրականության համակարգված համադրություն տարբեր գիտական ուղղություններով՝ ընդգրկելով հասարակական-քաղաքական գիտություններ, բանասիրություն, գրականագիտություն, լեզվաբանություն, պատմություն, պատմական գիտություններ, աշխարհագրություն, հնագիտություն և ազգագրություն։ Այն նպատակ ունի ապահովել ընթերցողին և հետազոտողին արդի գիտական տեղեկատվության արագ հասանելիություն՝ ներկայացնելով տարբեր ոլորտներում կատարված նոր ուսումնասիրությունները, տեսական զարգացումները և կիրառական արդյունքները։ Հասարակական-քաղաքական գիտությունների բաժինը անդրադառնում է ժամանակակից քաղաքական գործընթացներին, կառավարման մոդելներին և հասարակական հարաբերությունների փոփոխություններին, մինչդեռ բանասիրական և լեզվաբանական գրականությունը ընդգծում է լեզվի կառուցվածքային, պատմական և գործառական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև գրական տեքստերի վերլուծության նոր մոտեցումները։ Պատմության և պատմական գիտությունների բաժինները ներառում են տարբեր ժամանակաշրջանների իրադարձությունների ուսումնասիրություններ՝ հիմնված նոր աղբյուրների և վերարժևորման մոտեցումների վրա, իսկ աշխարհագրությունը, հնագիտությունը և ազգագրությունը ներկայացնում են տարածքային, նյութական մշակույթի և ժողովրդական ավանդույթների վերաբերյալ նոր բացահայտումներ։ Ընդհանուր առմամբ, ցանկը ծառայում է որպես տեղեկատվական հարթակ, որը նպաստում է գիտական հաղորդակցության ընդլայնմանը և ոլորտային հետազոտությունների զարգացմանը՝ ապահովելով բազմաբնույթ գիտական հետաքրքրությունների համադրություն։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է Ուիլյամ Շեքսպիրի դրամատուրգիայի ընկալման, բեմականացման և զարգացման պատմությանը հայ թատրոնում՝ մինչև խորհրդային ժամանակաշրջանի սկիզբը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում են անգլիացի դրամատուրգի ստեղծագործությունների մուտքը հայկական մշակութային միջավայր, դրանց թարգմանությունների և բեմական մեկնաբանությունների ձևավորումը, դերասանական արվեստի առանձնահատկությունները և շեքսպիրյան ավանդույթի նշանակությունը հայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի կայացման գործընթացում։ Շեքսպիրի ստեղծագործությունների հայկական բեմական պատմությունը դիտարկվում է հայ թատերական մշակույթի ընդհանուր զարգացման, եվրոպական դրամատուրգիայի յուրացման և ազգային դերասանական դպրոցի ձևավորման համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը հատկացվում է այն պատմամշակութային պայմաններին, որոնցում հայ հանդիսատեսը և թատերական գործիչները ծանոթացել են շեքսպիրյան դրամատուրգիային։ Քննության են առնվում XIX դարում հայկական մշակութային կենտրոններում ծավալված թատերական կյանքը, թարգմանական գրականության զարգացումը և եվրոպական թատրոնի հետ կապերը, որոնք նպաստեցին դասական դրամատուրգիայի տարածմանը։ Շեքսպիրյան ստեղծագործությունների բեմադրությունը հայ թատրոնի համար ներկայացվում է ոչ միայն որպես համաշխարհային դասական ժառանգության յուրացում, այլև որպես դերասանական, ռեժիսորական և բեմական արտահայտչամիջոցների զարգացման կարևոր փորձադաշտ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թարգմանությունների դերին։ Դրամատիկական ստեղծագործության բեմական կյանքը մեծապես պայմանավորված էր հայերեն տարբերակների լեզվական և ոճական որակով, բնագրի պատկերային համակարգի, երկխոսությունների, մենախոսությունների և դրամատիկական լարվածության փոխանցման հնարավորություններով։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են թարգմանական տարբեր մոտեցումները նպաստել ստեղծագործությունների ընկալմանը և ինչ դեր են ունեցել հայերեն շեքսպիրյան բառապաշարի ու բեմական խոսքի ձևավորման գործում։ Թարգմանությունը դիտարկվում է որպես գրական և թատերական մշակույթների փոխազդեցության կարևոր օղակ, որի միջոցով համաշխարհային դրամատուրգիայի կերպարներն ու գաղափարները դարձել են հայ հանդիսատեսի մշակութային փորձի մաս։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայկական թատերախմբերի խաղացանկում ողբերգությունների և կատակերգությունների հայտնվելուն, դրանց բեմական պատմությանը և հանդիսատեսի ընդունելությանը։ Դիտարկվում են այն ստեղծագործությունները, որոնք առավել մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ դերասանական արվեստի զարգացման վրա և դարձել են նշանավոր դերասանների ստեղծագործական ինքնադրսևորման կարևոր նյութ։ Շեքսպիրյան բարդ կերպարների մարմնավորումը դերասանից պահանջում էր հոգեբանական խորություն, խոսքի մշակույթ, շարժման արտահայտչականություն և դրամատիկական հակասությունների ամբողջական ընկալում։ Այդ պատճառով նման դերերը հաճախ դիտարկվել են որպես դերասանական վարպետության կարևոր չափանիշ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայ նշանավոր դերասանների շեքսպիրյան դերակատարումներին և նրանց ստեղծած բեմական կերպարների առանձնահատկություններին։ Քննության է առնվում, թե ինչպես էին տարբեր դերասանական անհատականություններ մեկնաբանում ողբերգական հերոսների բնավորությունը, ներքին հակասությունները և բարոյահոգեբանական խնդիրները։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է հատկապես Պետրոս Ադամյանի ստեղծագործական ժառանգության նշանակությունը, քանի որ նրա շեքսպիրյան դերակատարումները կարևոր տեղ են զբաղեցնում XIX դարի հայ թատրոնի պատմության մեջ։ Դերասանական մեկնաբանությունները դիտարկվում են ժամանակաշրջանի գեղագիտական պատկերացումների, ռոմանտիկական և ռեալիստական խաղաոճերի փոխհարաբերության և ազգային բեմական ավանդույթների զարգացման շրջանակում։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում Համլետի կերպարի հայկական բեմական պատմությունը։ Այս կերպարը հնարավորություն էր տալիս դերասաններին բացահայտելու մարդու ներքին երկընտրանքը, բարոյական ընտրության, պատասխանատվության և գործողության խնդիրները։ Տարբեր ժամանակներում ստեղծված մեկնաբանությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայ դերասանական դպրոցի գեղարվեստական սկզբունքների փոփոխությանը։ Նույն կերպ քննության են առնվում այլ հայտնի ողբերգական և կատակերգական կերպարների բեմական մարմնավորումները, որոնց միջոցով ընդլայնվել է հայ թատրոնի կերպարային և ժանրային շրջանակը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում բեմադրական մշակույթին։ Ուսումնասիրվում են ներկայացումների ձևավորման սկզբունքները, բեմական տարածության կազմակերպումը, հագուստը, երաժշտական ուղեկցությունը և զանգվածային տեսարանների կառուցումը՝ այնքանով, որքանով դրանք հնարավոր է վերականգնել պահպանված աղբյուրների միջոցով։ Այս բաղադրիչների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական բեմի նյութական և գեղարվեստական հնարավորությունների մասին։ Շեքսպիրյան ներկայացումների զարգացումը միաժամանակ ցույց է տալիս, թե ինչպես էր հայ թատրոնը աստիճանաբար յուրացնում եվրոպական բեմական մշակույթի փորձը՝ այն համապատասխանեցնելով սեփական պայմաններին և գեղարվեստական ավանդույթներին։ Քննության են առնվում նաև ներկայացումների մասին մամուլի արձագանքները և թատերական քննադատությունը։ Պարբերական մամուլում հրապարակված հոդվածները, գրախոսությունները, հուշագրությունները և այլ նյութերը կարևոր աղբյուր են հանդիսատեսի վերաբերմունքը, դերասանական խաղի գնահատականները և ժամանակաշրջանի գեղագիտական պահանջները հասկանալու համար։ Դրանց միջոցով հնարավոր է վերականգնել ոչ միայն առանձին ներկայացումների պատմությունը, այլև այն բանավեճերը, որոնք ծավալվել են դասական դրամատուրգիայի մեկնաբանման, դերասանական խաղաոճի և թատրոնի հասարակական նշանակության շուրջ։ Առանձին տեղ է հատկացվում հայկական տարբեր մշակութային կենտրոնների թատերական կյանքին։ Թիֆլիսը, Կոստանդնուպոլիսը և հայ մշակութային գործունեության այլ կենտրոններ կարևոր դեր են ունեցել պրոֆեսիոնալ թատրոնի զարգացման և եվրոպական դրամատուրգիայի տարածման գործում։ Տարբեր քաղաքներում գործող թատերախմբերի և դերասանների փոխադարձ կապերը նպաստել են ներկայացումների տարածմանը, ստեղծագործական փորձի փոխանակմանը և միասնական շեքսպիրյան բեմական ավանդույթի ձևավորմանը։ Միաժամանակ յուրաքանչյուր մշակութային միջավայր ունեցել է իր հանդիսատեսը, կազմակերպական պայմանները և գեղագիտական առանձնահատկությունները, որոնք կարող էին ազդել ներկայացումների բնույթի վրա։ Կարևորվում են նաև հայ և օտար թատերական մշակույթների փոխազդեցությունները։ Ռուսական և եվրոպական բեմական փորձի հետ ծանոթությունը, հյուրախաղերը, դերասանների մասնագիտական շփումները և թատերական գրականության տարածումը նպաստել են նոր խաղաոճերի ու բեմադրական սկզբունքների յուրացմանը։ Սակայն այդ ազդեցությունները չեն դիտարկվում որպես պարզ ընդօրինակում․ ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են արտաքին գեղարվեստական ազդակները վերափոխվել հայկական մշակութային միջավայրում և նպաստել ազգային թատրոնի ինքնուրույն դիմագծի ձևավորմանը։ Շեքսպիրյան դրամատուրգիայի յուրացումը հնարավորություն է տվել հայ թատրոնին անդրադառնալ համամարդկային թեմաների՝ իշխանության և պատասխանատվության, սիրո և հակամարտության, հավատարմության ու դավաճանության, անձնական ընտրության և հասարակական պարտականության խնդիրներին։ Այդ թեմաների բեմական մեկնաբանությունը տարբեր պատմական պայմաններում կարող էր ստանալ նոր շեշտադրումներ և արձագանքել ժամանակակից հանդիսատեսի մտահոգություններին։ Հետևաբար շեքսպիրյան ներկայացումները դիտարկվում են նաև որպես հայ հասարակության մշակութային և մտավոր կյանքի բաղադրիչ։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքում կարող են ընդգրկվել թատերական ազդագրեր, պարբերական մամուլի հրապարակումներ, դերասանների և մշակութային գործիչների հուշեր, նամակներ, թարգմանություններ, գրականագիտական ու թատերագիտական ուսումնասիրություններ և պահպանված այլ փաստաթղթեր։ Այդ նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել առանձին ներկայացումների ժամանակագրությունը, դերաբաշխումները, բեմական մեկնաբանությունների առանձնահատկությունները և դրանց նկատմամբ ժամանակակիցների վերաբերմունքը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի տարբեր աղբյուրների քննադատական համեմատությունը, քանի որ նախախորհրդային շրջանի ներկայացումների վերաբերյալ տեղեկությունները կարող են լինել մասնակի կամ գնահատողական բնույթի։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է համաշխարհային դասական դրամատուրգիայի և հայկական բեմարվեստի փոխհարաբերությունների պատմական ուսումնասիրությամբ, ինչպես նաև շեքսպիրյան ավանդույթի դերի բացահայտմամբ հայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի զարգացման մեջ։ Այն հնարավորություն է տալիս հետևելու թարգմանության, դերասանական արվեստի, բեմադրական մշակույթի և թատերական քննադատության փոխկապակցված զարգացմանը՝ միաժամանակ ներկայացնելով հայ թատրոնը միջազգային մշակութային փոխազդեցությունների համատեքստում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել թատերագիտության, հայ թատրոնի պատմության, գրականագիտության, շեքսպիրագիտության, թարգմանագիտության և հայ մշակույթի պատմության ոլորտների հետազոտողների, դերասանական և ռեժիսորական արվեստ ուսումնասիրողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Экономика

Գրքում ներկայացվում են դրամավարկային քաղաքականության հիմնական գործիքները՝ կանխատեսումները, տոկոսադրույքները, փոխարժեքները և դրամական պրոֆիլները, որոնց միջոցով պետությունները և կենտրոնական բանկերը կառավարվում են մակրոտնտեսական ցուցանիշները՝ գնաճը, գործազրկությունը և տնտեսական աճը։ Հեղինակը շեշտում է, որ դրամավարկային քաղաքականությունը կարևոր գործիք է ոչ միայն պետության տնտեսական քաղաքականության իրականացման համար, այլ նաև բանկային համակարգի և համաշխարհային ֆինանսական շուկաների հարաբերությունների վերաձևման մեջ։ Աշխատությունում առանձնացվում են բանկային համակարգի կառուցվածքը, ֆունկցիաները, բանկերի դերակատարությունը տնտեսության մեջ, հատկապես փողի շրջանառության և տնտեսական ակտիվության խթանման հարցում։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև տնտեսության ֆինանսավորման տարբեր մոդելները՝ մանրամասնորեն վերլուծելով կոմերցիոն բանկերի և կենտրոնական բանկերի գործառույթները։ Գրքում բացատրվում է նաև, թե ինչպես բանկերի ու ֆինանսական հաստատությունների գործողությունները ազդում են դրամավարկային քաղաքականության վրա, ինչպես նաև որոնց պետք է դիմել կարգավորիչ մարմինները՝ կրճատելու բանկային համակարգի թերությունները, կանխելու ֆինանսական ճգնաժամերը և ապահովելու տնտեսական կայունություն։ Աշխատությունը նախատեսված է տնտեսագիտության, ֆինանսների, բանկային գործի, դրամավարկային քաղաքականության և ֆինանսական համակարգերի ուսանողների, ինչպես նաև տնտեսվարողների և պետական կառավարման ոլորտների մասնագետների համար։