1988 թ. դեկտեմբերյան երկրաշարժը և աղետի գոտու վերականգնման գործընթացն ու արդյունքները Շիրակի մարզում

История

Աշխատությունը նվիրված է կոլեկտիվ և պատմական հիշողության դերի ուսումնասիրությանը հայոց ինքնության ձևավորման և պահպանման գործընթացներում՝ հիմնվելով XX դարի պատմաազգագրական նյութերի վերլուծության վրա։ Ներկայացվում են հիշողության ձևավորման մեխանիզմները, սերունդների միջև պատմական փորձի փոխանցման եղանակները, ավանդույթների, բանավոր պատմությունների, ծեսերի և մշակութային դրսևորումների նշանակությունը ազգային ինքնագիտակցության պահպանման գործում։ Վերլուծվում են այն սոցիալական և պատմական իրադարձությունները, որոնք ազդեցություն են ունեցել հայկական համայնքների ինքնության ընկալման, արժեքային համակարգերի և հավաքական պատկերացումների ձևավորման վրա։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են պատմական հիշողության արտահայտման տարբեր ձևերը, դրանց կապը ազգային մշակույթի և ինքնության հետ, ինչպես նաև ազգագրական աղբյուրների դերը անցյալի վերականգնման ու մեկնաբանման գործընթացում։ Գիրքը նախատեսված է պատմաբանների, ազգագրագետների, մշակութաբանների, սոցիոլոգների, հետազոտողների, դասախոսների և հայոց ինքնության հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Литература

Richard Aldingtonը 20-րդ դարի անգլիական գրականության նշանավոր ներկայացուցիչներից է, որը հայտնի է հատկապես իմաժիզմի շարժման մեջ իր մասնակցությամբ և Առաջին համաշխարհային պատերազմի փորձի գրական արտացոլմամբ․ նրա ստեղծագործական գործունեությունը ձևավորվել է այն ժամանակաշրջանում, երբ եվրոպական գրականությունը անցում էր կատարում ավանդական ձևերից դեպի նոր, ավելի կտրուկ և պատկերային արտահայտչաձևեր, և հենց այդ համատեքստում Ալդինգթոնը հանդես եկավ որպես նորարարական մտածողության կրողներից մեկը․ նրա ամենահայտնի վեպը Death of a Hero է, որտեղ նա քննադատաբար ներկայացնում է պատերազմի անիմաստությունն ու կորուստները՝ օգտագործելով սարկազմ, հոռետեսություն և հոգեբանական խոր վերլուծություն՝ ցույց տալով, թե ինչպես է պատերազմը կործանում անհատի կյանքը, իդեալները և մարդկային արժեքները․ Ալդինգթոնի պոեզիան ևս առանձնանում է պատկերային հստակությամբ, հակիրճությամբ և զգացմունքային լարվածությամբ, որոնք բնորոշ են իմաժիզմի գեղագիտական սկզբունքներին, որտեղ կարևոր է ոչ թե երկար նկարագրությունը, այլ ուժեղ, ճշգրիտ պատկեր ստեղծելը․ նրա ստեղծագործական ժառանգությունը նաև ներառում է քննադատական և կենսագրական աշխատանքներ, որոնց միջոցով նա ուսումնասիրել է գրականության պատմությունը և ժամանակի մշակութային զարգացումները․ ընդհանուր առմամբ, Ալդինգթոնի գործունեությունը կարևոր դեր է խաղացել 20-րդ դարի գրականության մեջ՝ հատկապես պատերազմի թեմայի նոր, ավելի անկեղծ և քննադատական մեկնաբանության ձևավորման գործում։

Медицина

Այս գիտաբժշկական հետազոտությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում քաղցկեղի էպիդեմիոլոգիայի ուսումնասիրությանը և հակաքաղցկեղային պայքարի համակարգի օպտիմալացման ուղիների վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են չարորակ նորագոյացությունների տարածվածության հիմնական ցուցանիշները, հիվանդացության և մահացության կառուցվածքը, ինչպես նաև տարբեր տարիքային և սոցիալական խմբերում հիվանդության դինամիկան։ Հեղինակը ուսումնասիրում է ռիսկի գործոնները՝ ներառյալ շրջակա միջավայրի ազդեցությունը, ապրելակերպը, գենետիկ նախատրամադրվածությունը և բժշկական ծառայությունների հասանելիությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վաղ ախտորոշման համակարգերի արդյունավետությանը, սկրինինգային ծրագրերի ներդրմանը, բուժման մատչելիությանը և առողջապահական համակարգի կազմակերպական խնդիրներին։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև միջազգային փորձը և քաղցկեղի դեմ պայքարի ռազմավարական մոտեցումները՝ ընդգծելով կանխարգելման, ժամանակին հայտնաբերման և համալիր բուժման դերը հիվանդության բեռի նվազեցման գործում։ Հեղինակը առաջարկում է առողջապահական քաղաքականության կատարելագործման ուղղություններ՝ ուղղված տվյալների հավաքագրման համակարգերի բարելավմանը, մասնագիտացված կենտրոնների զարգացմանը և հանրային առողջապահության ծրագրերի ընդլայնմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է ուռուցքաբանների, համաճարակաբանների, առողջապահության կազմակերպիչների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենի և պարսկերենի անվանական համակարգերի համեմատական-զուգադրական ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել երկու լեզուներում գոյականի, ածականի, դերանվան և անվանական բնույթի այլ միավորների քերականական կարգերի կառուցվածքային ու գործառական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կենտրոնում այն քերականական միջոցներն են, որոնց օգնությամբ արտահայտվում են թիվը, որոշյալությունն ու անորոշությունը, հոլովական և հարաբերական նշանակությունները, պատկանելությունը և անվանական համակարգին բնորոշ այլ իմաստներ։ Քննվում է, թե տվյալ քերականական նշանակությունները երկու լեզուներում ինչպիսի ձևաբանական, շարահյուսական կամ վերլուծական միջոցներով են արտահայտվում, և ինչ ընդհանրություններ ու տարբերություններ են առաջանում դրանց կառուցվածքային կազմակերպման մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հայերենի հոլովական համակարգի և պարսկերենում համապատասխան հարաբերությունների արտահայտման միջոցների զուգադրմանը, քանի որ նույն իմաստային հարաբերությունները կարող են տարբեր լեզուներում իրացվել տարբեր քերականական մեխանիզմներով։ Ուսումնասիրվում են նաև հոգնակիության ձևավորման եղանակները, որոշյալության արտահայտումը, գոյականական կապակցությունների կառուցվածքը և անվանական բաղադրիչների միջև քերականական կապերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պարսկերենի իզաֆեթային կառուցվածքների և հայերենի համապատասխան որոշիչ-որոշյալ հարաբերությունների համեմատությունը՝ բացահայտելով դրանց կառուցվածքային և գործառական տարբերությունները։ Զուգադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու լեզուների պատմական ազգակցության հետևանքով պահպանված որոշ ընդհանուր հատկանիշները և նրանց ինքնուրույն զարգացման ընթացքում ձևավորված տիպաբանական տարբերությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են օգտագործվել ժամանակակից գրական լեզուների օրինակներ, որոնց միջոցով քերականական ձևերը դիտարկվում են ոչ միայն մեկուսացված, այլև իրական խոսքային ու շարահյուսական միջավայրում։ Նման ուսումնասիրությունը կիրառական նշանակություն ունի նաև թարգմանության, օտար լեզվի դասավանդման և երկլեզու բառարանագրության համար, քանի որ օգնում է կանխատեսել այն դեպքերը, երբ մի լեզվի քերականական կառուցվածքը մյուսում չունի ուղղակի ձևային համարժեք։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ձևաբանության, շարահյուսության, զուգադրական և տիպաբանական լեզվաբանության մոտեցումները՝ համակարգված պատկերացում տալով երկու լեզուների անվանական քերականական համակարգերի փոխհարաբերությունների մասին։

Психология

Նյութը նվիրված է բարդ որոշումների ընդունման ընթացքում մարդու հոգեբանական գործընթացների, ճանաչողական մեխանիզմների և վարքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Բարդ որոշումը սովորաբար առաջանում է այն իրավիճակներում, երբ անհատը պետք է ընտրություն կատարի մի քանի հնարավոր տարբերակների միջև՝ սահմանափակ տեղեկատվության, անորոշության, ժամանակային ճնշման կամ հակասական նպատակների պայմաններում։ Այդպիսի իրավիճակներում որոշման որակի վրա ազդում են ոչ միայն տրամաբանական վերլուծությունն ու առկա տեղեկատվությունը, այլև մարդու հույզերը, նախկին փորձը, արժեքները, սպասումները, ռիսկի նկատմամբ վերաբերմունքը և իրավիճակի սուբյեկտիվ ընկալումը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է այն գործընթացի վերլուծությունը, որի միջոցով մարդը հավաքում, ընտրում և մշակում է որոշման համար անհրաժեշտ տեղեկատվությունը։ Մարդու ճանաչողական ռեսուրսների սահմանափակությունը կարող է հանգեցնել նրան, որ բոլոր հնարավոր տարբերակները և դրանց հետևանքները լիարժեքորեն չեն գնահատվում, ինչի արդյունքում որոշումը կարող է հիմնվել պարզեցված մտավոր ռազմավարությունների կամ այսպես կոչված էվրիստիկաների վրա։ Այդ ռազմավարությունները որոշ դեպքերում օգնում են արագ կողմնորոշվել, սակայն կարող են նաև առաջացնել համակարգված սխալներ և կողմնակալություններ։ Բարդ որոշումների վրա զգալի ազդեցություն ունեն նաև հույզերը։ Վախը, անհանգստությունը, վստահությունը, ոգևորությունը կամ հիասթափությունը կարող են փոխել ռիսկի գնահատումը և տարբեր այլընտրանքների նկատմամբ մարդու վերաբերմունքը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի անորոշության պայմաններում որոշումների կայացումը, երբ ապագա արդյունքները հնարավոր չէ ճշգրիտ կանխատեսել։ Նման իրավիճակներում անհատը կարող է չափազանց մեծ նշանակություն տալ հնարավոր կորուստներին, գերագնահատել քիչ հավանական իրադարձությունները կամ հակառակը՝ թերագնահատել երկարաժամկետ ռիսկերը։ Նյութը կարող է անդրադառնալ նաև պատասխանատվության, ինքնավստահության և որոշման հետևանքների նկատմամբ անձնական վերաբերմունքի դերին։ Բարդ ընտրությունների ժամանակ սոցիալական միջավայրը ևս կարող է էական ազդեցություն ունենալ, քանի որ մարդու որոշումները հաճախ պայմանավորված են այլ անձանց կարծիքներով, հասարակական սպասումներով, խմբային նորմերով կամ հեղինակավոր անձանց ազդեցությամբ։ Կարևոր է նաև ուսումնասիրել ժամանակային սահմանափակումների ազդեցությունը, քանի որ արագ որոշում պահանջող իրավիճակներում մարդը կարող է ավելի շատ հիմնվել ինտուիցիայի և նախկին փորձի վրա, մինչդեռ բավարար ժամանակի առկայության դեպքում հնարավոր է ավելի մանրամասն վերլուծել այլընտրանքներն ու դրանց հետևանքները։ Հոգեբանական տեսանկյունից բարդ որոշումների արդյունավետությունը կարող է բարձրանալ, եթե անհատը կարողանա հստակ ձևակերպել խնդիրը, առանձնացնել առաջնահերթությունները, տարբերակել փաստերը ենթադրություններից, գնահատել հնարավոր ռիսկերը և գիտակցել սեփական ճանաչողական կողմնակալությունները։ Այս գործընթացում կարևոր դեր ունի նաև հետադարձ վերլուծությունը, որի միջոցով մարդը կարող է գնահատել նախկին որոշումների արդյունքները և կատարելագործել հետագա ընտրությունների ռազմավարությունները։ Թեմայի ուսումնասիրությունը կարող է կիրառական նշանակություն ունենալ կառավարման, կրթության, բիզնեսի, մասնագիտական գործունեության և առօրյա կյանքի տարբեր ոլորտներում, որտեղ անհրաժեշտ է ընտրություն կատարել անորոշության և հակասական պահանջների պայմաններում։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը բարդ որոշումների ընդունումը դիտարկում է որպես փոխկապակցված ճանաչողական, հուզական և սոցիալական գործընթացների ամբողջություն՝ բացահայտելով այն գործոնները, որոնք կարող են նպաստել ավելի հիմնավորված ընտրության կատարմանը կամ, հակառակը, հանգեցնել որոշումների սխալների և կողմնակալությունների։

Экология

Շրջակա միջավայրի կայուն պահպանումը ժամանակակից աշխարհի կարևորագույն խնդիրներից մեկն է, որի նպատակն է ապահովել բնական ռեսուրսների խելամիտ օգտագործումը, էկոլոգիական հավասարակշռության պահպանումը և ապագա սերունդների համար անվտանգ ու առողջ կենսապայմանների ստեղծումը։ Արդյունաբերության, քաղաքաշինության, տրանսպորտի և մարդկային գործունեության արագ զարգացումը հանգեցրել է օդի, ջրի և հողի աղտոտման, կենսաբազմազանության կրճատման և կլիմայական փոփոխությունների խորացման, ինչի հետևանքով մեծացել է բնապահպանական խնդիրների կարևորությունը։ Կայուն պահպանման հիմնական ուղղություններից են բնական պաշարների արդյունավետ կառավարումը, վերականգնվող էներգիայի օգտագործումը, թափոնների վերամշակումը, անտառների և ջրային ռեսուրսների պաշտպանությունը, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի աղտոտման նվազեցումը։ Կարևոր դեր ունեն նաև էկոլոգիական կրթությունը և հասարակության իրազեկվածության բարձրացումը, քանի որ մարդկանց պատասխանատու վերաբերմունքը բնության նկատմամբ նպաստում է բնապահպանական խնդիրների լուծմանը։ Ժամանակակից տեխնոլոգիաները հնարավորություն են տալիս մշակել էկոլոգիապես անվտանգ արտադրական մեթոդներ, վերահսկել աղտոտման մակարդակը և կանխատեսել բնապահպանական ռիսկերը։ Միջազգային համագործակցությունը ևս կարևոր նշանակություն ունի, քանի որ բազմաթիվ բնապահպանական խնդիրներ ունեն գլոբալ բնույթ և պահանջում են տարբեր երկրների համատեղ ջանքերը։ Բացի այդ, շրջակա միջավայրի պահպանությունը սերտորեն կապված է տնտեսական և սոցիալական զարգացման հետ, քանի որ կայուն զարգացումը ենթադրում է բնական ռեսուրսների օգտագործում առանց բնության վերականգնման հնարավորությունները վնասելու։ Այսպիսով, շրջակա միջավայրի կայուն պահպանումը կարևոր նախապայման է մարդկության առողջ կյանքի, տնտեսական կայունության և բնական համակարգերի երկարաժամկետ պահպանման համար։