Ագրոտեխնիկական որոշ միջոցառումների ազդեցությունը կարծր ցորենի (Triticum durum Desf.) մի քանի սորտերի արդյունավետության վրա ԻԻՀ Մազանդարան նահանգի պայմաններում

История

Աշխատությունը ներկայացնում է Հայաստանի պատմական զարգացման հիմնական փուլերը՝ հնագույն ժամանակներից մինչև նոր և նորագույն դարաշրջաններ։ Գրքում լուսաբանվում են հայկական պետական կազմավորումների ձևավորումը, քաղաքական, տնտեսական և մշակութային զարգացումները, ինչպես նաև հայ ժողովրդի դերը տարածաշրջանային և համաշխարհային պատմական գործընթացներում։ Ներկայացվում են պետականության վերելքի և անկման շրջանները, արտաքին քաղաքական հարաբերությունները, պատերազմներն ու դիվանագիտական գործընթացները, ազգային-ազատագրական պայքարները և հասարակական կյանքի փոփոխությունները տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական մշակույթի, կրթության, կրոնի, գրականության և գիտության զարգացմանը, ինչպես նաև ազգային ինքնության պահպանման և ձևավորման գործոններին։ Աշխատությունն անդրադառնում է նաև օտար տիրապետությունների պայմաններում հայ ժողովրդի պատմական ճակատագրին, սփյուռքի ձևավորմանը և ժամանակակից Հայաստանի ստեղծման նախադրյալներին։ Գիրքը կարող է ծառայել որպես արժեքավոր աղբյուր ուսանողների, պատմաբանների, մանկավարժների և Հայաստանի պատմությամբ հետաքրքրվող լայն շրջանակի ընթերցողների համար։

Биология

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Սևանի ավազանի սոճուտներում տարածված վնասատուների ուսումնասիրությանը և դրանց դեմ պայքարի արդյունավետ միջոցների մշակմանը։ Աշխատության հիմնական նպատակն է բացահայտել սոճու անտառային տնկարկներին վնաս հասցնող հիմնական օրգանիզմները, ուսումնասիրել դրանց կենսաբանական առանձնահատկությունները, տարածվածությունը, զարգացման օրինաչափությունները և վնասակարության աստիճանը, ինչպես նաև առաջարկել այնպիսի պայքարի միջոցառումներ, որոնք կարող են նպաստել անտառային էկոհամակարգերի պահպանությանը և սոճուտների կենսունակության բարձրացմանը։ Սևանի ավազանի սոճուտները կարևոր նշանակություն ունեն տարածաշրջանի բնական միջավայրի և լանդշաֆտի համար։ Դրանք կատարում են ոչ միայն փայտանյութի արտադրության հետ կապված գործառույթներ, այլև մասնակցում են հողի պահպանությանը, ջրային ռեժիմի կարգավորմանը, միկրոկլիմայի ձևավորմանը, կենսաբազմազանության պահպանմանը և տարածքի ընդհանուր էկոլոգիական հավասարակշռության ապահովմանը։ Այդ պատճառով սոճու ծառերի վնասատուների տարածումը կարող է ունենալ ավելի լայն հետևանքներ, քան առանձին ծառերի կամ տնկարկների վնասումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից մեկը վնասատու տեսակների կազմի բացահայտումն է։ Սոճուտներում կարող են հանդիպել տարբեր խմբերի միջատներ, որոնց մի մասը սնվում է ասեղներով, մյուսները վնասում են կեղևը, բունը, ճյուղերը կամ արմատային համակարգը։ Տարբեր վնասատուների կենսակերպը և վնասման մեխանիզմները միմյանցից էապես տարբերվում են, ուստի արդյունավետ պայքարի համար անհրաժեշտ է նախապես որոշել վնասատուի տեսակը և նրա զարգացման փուլը։ Ասեղակեր վնասատուների գործունեությունը կարող է հանգեցնել ծառի ասեղների զանգվածային վնասմանը։ Քանի որ ասեղները ծառի ֆոտոսինթեզի հիմնական օրգաններից են, դրանց կորուստը նվազեցնում է ֆոտոսինթետիկ ակտիվությունը, թուլացնում ծառի աճը և կարող է նվազեցնել նրա դիմադրողականությունը այլ անբարենպաստ գործոնների նկատմամբ։ Եթե վնասումը կրկնվում է մի քանի տարի շարունակ, երիտասարդ կամ արդեն թուլացած ծառերը կարող են կորցնել կենսունակությունը և չորանալ։ Բնափայտը, կեղևը և ճյուղերը վնասող տեսակները կարող են առաջացնել այլ բնույթի խնդիրներ։ Նման վնասատուների գործունեության հետևանքով խախտվում են ծառի հյուսվածքները, վատանում է ջրի և սննդանյութերի տեղափոխությունը, իսկ վնասված հատվածները կարող են դառնալ երկրորդային վարակների ներթափանցման ուղիներ։ Հատկապես կարևոր է կեղևակեր և բնափայտակեր միջատների դերը, քանի որ դրանք հաճախ նախընտրում են արդեն թուլացած ծառերը, սակայն բարենպաստ պայմաններում կարող են նպաստել նաև ավելի լայնածավալ անտառային վնասների տարածմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիր է վնասատուների կենսաբանության և էկոլոգիայի ուսումնասիրությունը։ Անհրաժեշտ է պարզել դրանց ձմեռման ձևերը, զարգացման փուլերի հաջորդականությունը, սերունդների քանակը, տարածման ժամանակաշրջանները, սննդային նախասիրությունները և շրջակա միջավայրի պայմանների նկատմամբ արձագանքը։ Այս տվյալները կարևոր են, քանի որ պայքարի միջոցառումների արդյունավետությունը մեծապես կախված է դրանց ճիշտ ժամանակավորումից։ Վնասատուի զարգացման որոշակի փուլում կիրառված միջոցը կարող է լինել զգալիորեն ավելի արդյունավետ, քան նույն միջոցը այլ փուլում կիրառելու դեպքում։ Սևանի ավազանի պայմաններում վնասատուների տարածման ուսումնասիրությունը պետք է հաշվի առնի տարածաշրջանի առանձնահատուկ կլիմայական և էկոլոգիական պայմանները։ Բարձրադիր դիրքը, ջերմաստիճանի սեզոնային փոփոխությունները, տեղումների ռեժիմը, հողի առանձնահատկությունները և սոճուտների վիճակը կարող են ազդել վնասատուների զարգացման արագության և թվաքանակի վրա։ Հետևաբար այլ տարածաշրջաններում կիրառվող պայքարի միջոցները չեն կարող մեխանիկորեն տեղափոխվել տվյալ տարածք․ անհրաժեշտ է դրանք համապատասխանեցնել տեղական պայմաններին։ Հետազոտության էական բաղադրիչ է վնասատուների թվաքանակի և տարածվածության մշտադիտարկումը։ Մոնիթորինգի միջոցով հնարավոր է վաղ փուլում հայտնաբերել վնասատուների թվաքանակի աճը և կանխել դրանց զանգվածային տարածումը։ Դիտարկումները կարող են իրականացվել տարբեր մեթոդներով՝ ծառերի տեսողական զննությամբ, վնասման հետքերի հաշվառմամբ, հատուկ թակարդների կիրառմամբ, վնասատուների զարգացման փուլերի գրանցմամբ և վնասված ծառերի վիճակի պարբերական գնահատմամբ։ Նման տվյալները թույլ են տալիս որոշել ոչ միայն վնասատուի առկայությունը, այլև դրա պոպուլյացիայի զարգացման դինամիկան։ Պայքարի միջոցների մշակման ժամանակ կարևոր է տարբերակել կանխարգելիչ և անմիջական միջոցառումները։ Կանխարգելումը կարող է ներառել սոճուտների առողջ վիճակի պահպանում, ճիշտ անտառտնտեսական խնամք, թուլացած ծառերի ժամանակին հայտնաբերում և անհրաժեշտության դեպքում հեռացում, ինչպես նաև տնկարկների կառուցվածքի և խտության համապատասխան կառավարում։ Առողջ և կենսունակ ծառերն ավելի լավ են դիմադրում վնասատուների ազդեցությանը, ուստի անտառի ընդհանուր վիճակի բարելավումը վնասատուների դեմ պայքարի կարևոր բաղադրիչ է։ Կենսաբանական պայքարի մեթոդները նույնպես կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ։ Դրանք հիմնված են վնասատուների բնական թշնամիների՝ գիշատիչների, մակաբույծների կամ հիվանդություններ առաջացնող օրգանիզմների օգտագործման կամ պահպանման վրա։ Այս մոտեցումը հատկապես արժեքավոր է անտառային էկոհամակարգերում, որտեղ լայնածավալ քիմիական մշակումները կարող են բացասաբար ազդել ոչ միայն վնասատուների, այլև օգտակար միջատների և այլ օրգանիզմների վրա։ Քիմիական պայքարի միջոցները կարող են կիրառվել այն դեպքերում, երբ վնասատուների թվաքանակը հասնում է տնտեսական կամ էկոլոգիական վնասակարության նշանակալի մակարդակի։ Սակայն դրանց ընտրությունը պետք է հիմնված լինի վնասատուի տեսակի, զարգացման փուլի, տարածքի առանձնահատկությունների և շրջակա միջավայրի անվտանգության գնահատման վրա։ Սևանի ավազանի նման էկոլոգիապես զգայուն տարածքում հատկապես կարևոր է խուսափել չհիմնավորված կամ չափից ավելի քիմիական միջամտությունից։ Ուսումնասիրության կարևոր գաղափարներից մեկը պայքարի ինտեգրված համակարգի ձևավորումն է։ Ինտեգրված պաշտպանությունը համադրում է մոնիթորինգը, անտառտնտեսական, մեխանիկական, կենսաբանական և անհրաժեշտության դեպքում քիմիական միջոցները՝ նպատակ ունենալով պահպանել վնասատուների պոպուլյացիան կառավարելի մակարդակում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել ինչպես անտառային վնասները, այնպես էլ պայքարի միջոցների հնարավոր բացասական ազդեցությունը շրջակա միջավայրի վրա։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ վնասատուների դեմ արդյունավետ պայքարը պահանջում է ոչ միայն արդեն վնասված ծառերի բուժում կամ հեռացում, այլև երկարաժամկետ կանխարգելիչ համակարգ։ Վնասատուների տարածման օրինաչափությունների բացահայտումը կարող է հիմք ծառայել անտառային տնտեսությունների համար կազմվող մոնիթորինգի և պաշտպանության ծրագրերի մշակմանը։ Այդ ծրագրերը կարող են ներառել վնասատուների պարբերական հաշվառում, ռիսկային տարածքների առանձնացում, վաղ հայտնաբերման համակարգերի կիրառում և պայքարի միջոցների ճիշտ ժամանակավորում։ Թեման կարևոր է նաև կլիմայական փոփոխությունների համատեքստում։ Ջերմաստիճանի և տեղումների ռեժիմի փոփոխությունները կարող են ազդել միջատների զարգացման տևողության, սերունդների քանակի, ձմեռման հաջողության և տարածման աշխարհագրության վրա։ Հետևաբար վնասատուների դեմ պայքարի ժամանակակից համակարգը պետք է ունենա փոփոխվող կլիմայական պայմաններին հարմարվելու հնարավորություն։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միավորում է անտառագիտությունը, միջատաբանությունը, էկոլոգիան և անտառների պաշտպանության մեթոդաբանությունը՝ Սևանի ավազանի սոճուտների վնասատուների վերաբերյալ ամբողջական պատկեր ձևավորելու նպատակով։ Այն կարևոր է ինչպես վնասատու տեսակների կենսաբանությունն ու տարածման օրինաչափությունները հասկանալու, այնպես էլ սոճուտների պահպանության և կայուն կառավարման համար գործնական միջոցառումներ մշակելու տեսանկյունից։ Թեման կարող է հետաքրքրել անտառագետներին, միջատաբաններին, բնապահպաններին, էկոլոգներին, կենսաբաններին, անտառտնտեսության մասնագետներին և Հայաստանի անտառային էկոհամակարգերի պահպանությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Английский

Անգլերեն լեզվի ուսումնական ձեռնարկ ( ագրոնոմիական մասնագիտությունների համար ) 2013 թ․

Психология

Աշխատանքը նվիրված է Հովսեփ Թութունջյանի հոգեբանական հայացքների ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել նրա պատկերացումները մարդու հոգեկան աշխարհի, հոգեբանական գործընթացների և անձի ձևավորման վերաբերյալ։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են նրա մոտեցումները մարդու ներաշխարհի, գիտակցության, մտածողության, զգացմունքների, կամքի և վարքի փոխկապակցվածության նկատմամբ, ինչպես նաև այն գաղափարները, որոնց միջոցով նա մեկնաբանում է մարդու հոգեկան գործունեության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անձի զարգացման և սոցիալական միջավայրի փոխազդեցությանը՝ դիտարկելով, թե ինչպես են դաստիարակությունը, կրթությունը, հասարակական հարաբերությունները և անհատի կենսափորձը մասնակցում հոգեբանական առանձնահատկությունների ձևավորմանը։ Աշխատանքում հնարավոր է անդրադարձ կատարել նաև մարդու անհատականության, ինքնագիտակցության, բարոյական արժեքների և ներքին շարժառիթների վերաբերյալ հեղինակի պատկերացումներին՝ դրանք դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի հոգեբանական և փիլիսոփայական մտքի ընդհանուր համատեքստում։ Հեղինակի հայացքների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու նրա ներդրումը հայկական հոգեբանական մտքի զարգացման մեջ և բացահայտելու այն գաղափարական կապերը, որոնք առկա են հոգեբանական գիտելիքի, փիլիսոփայական մտածողության և մարդաբանական հարցադրումների միջև։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն առումով, որ հնարավորություն է տալիս գնահատելու հոգեբանական երևույթների վերաբերյալ նրա մոտեցումների գիտական և պատմամշակութային նշանակությունը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հոգեբանության, փիլիսոփայության, մանկավարժության և հայ մտքի պատմության ոլորտներով հետաքրքրվող ուսանողների, հետազոտողների և մասնագետների համար։

Лингвистика

Ուսումնասիրությունը նվիրված է արևելահայերենի և արևմտահայերենի բառապաշարային առանձնահատկությունների համակողմանի զուգադրական քննությանը։ Աշխատության հիմնական նպատակն է բացահայտել երկու գրական տարբերակների բառային կազմի ընդհանրություններն ու տարբերությունները, դրանց ձևավորման պատմական հիմքերը և ժամանակակից գործածության առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրվում են բառերի իմաստային, ձևաբանական, ծագումնաբանական և գործածական տարբերությունները, ինչպես նաև այն դեպքերը, երբ նույն բառը երկու տարբերակներում կարող է ունենալ տարբեր նշանակություն, ոճական երանգ կամ կիրառության շրջանակ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բառապաշարի շերտերին, փոխառություններին, բարբառային և հնացած բառերին, նորաբանություններին ու տարբեր պատմամշակութային միջավայրերի ազդեցությամբ ձևավորված բառային առանձնահատկություններին։ Զուգադրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացնելու, թե ինչպես են արևելահայերենն ու արևմտահայերենը, պահպանելով հայերենի ընդհանուր բառապաշարային հիմքը, զարգացել տարբեր պատմական և սոցիալ-մշակութային պայմաններում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև հայերենի երկու գրական տարբերակների փոխհարաբերությունների, դրանց փոխազդեցության և բառապաշարային հարստության գնահատման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայերենագիտությամբ զբաղվող լեզվաբանների, բառագետների, հայոց լեզվի և գրականության մասնագետների, թարգմանիչների, խմբագիրների, դասախոսների և ուսանողների համար։ Այն նաև արժեքավոր աղբյուր է հայերենի երկու գրական տարբերակների առանձնահատկությունները համեմատական եղանակով ուսումնասիրելու, դրանց ընդհանրություններն ու տարբերությունները համակարգելու և հայոց լեզվի բառապաշարային զարգացման օրինաչափություններն ավելի խորությամբ հասկանալու համար։

История

Աշխատությունը պատմաժողովրդագրական տեսանկյունից ուսումնասիրում է Օսմանյան կայսրության կազմում գտնվող հայկական պատմական տարածաշրջաններից մեկի հայ բնակչության թվաքանակը, տարածքային տեղաբաշխումը, սոցիալական կառուցվածքը և բնակավայրային համակարգը XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի ժամանակահատվածում։ Հետազոտության առանցքում քաղաքային և գյուղական հայ բնակչության ժողովրդագրական պատկերի վերականգնումն է՝ տարբեր բնույթի պատմական աղբյուրների համադրման միջոցով։ Քննության են առնվում բնակչության հաշվառման տվյալները, եկեղեցական և համայնքային տեղեկությունները, վիճակագրական նյութերը, ճանապարհորդների ու ժամանակակիցների վկայությունները, ինչպես նաև այլ աղբյուրներ, որոնք հնարավորություն են տալիս պարզաբանելու հայ բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ երբեմն իրարից տարբերվող տվյալները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բնակավայրերի աշխարհագրությանը, հայաբնակ գյուղերի և քաղաքային կենտրոնների առանձնահատկություններին, ընտանիքների կազմին, բնակչության բնական շարժին և տեղաշարժերին։ Ժողովրդագրական գործընթացները դիտարկվում են տարածաշրջանի սոցիալ-տնտեսական պայմանների հետ փոխկապակցված՝ անդրադառնալով գյուղատնտեսությանը, արհեստներին, առևտրին, զբաղվածության կառուցվածքին և արտագնա աշխատանքի երևույթներին։ Կարևորվում է նաև կրթական, եկեղեցական և համայնքային հաստատությունների դերը հայ բնակչության հասարակական կյանքի կազմակերպման, մշակութային ինքնության պահպանման և համայնքային կապերի ամրապնդման գործում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու բնակչության թվաքանակի և տարածքային բաշխման փոփոխություններին, ինչպես նաև վերլուծելու միգրացիոն շարժերի, տնտեսական դժվարությունների, քաղաքական անկայունության և անվտանգության խնդիրների ազդեցությունը ժողովրդագրական իրավիճակի վրա։ Առանձին նշանակություն ունի տարբեր աղբյուրներում առկա վիճակագրական տեղեկությունների քննադատական համադրումը, քանի որ բնակչության հաշվառման մեթոդները, վարչական նպատակները և տվյալների ամբողջականությունը կարող էին էապես տարբերվել։ Պատմաժողովրդագրական վերլուծությունը միաժամանակ հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու տարածաշրջանի բազմազգ և բազմադավան բնակչության ընդհանուր կառուցվածքում հայկական համայնքների զբաղեցրած տեղի մասին։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը կարևոր նյութ է Արևմտյան Հայաստանի պատմական ժողովրդագրության, հայ բնակչության սոցիալական պատմության, բնակավայրերի աշխարհագրության և XIX–XX դարերի սահմանագծի տարածաշրջանային պատմության ուսումնասիրության համար։