Անանիա Շիրակացի

Культура

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի երաժշտարվեստում ժողովրդական երգերի խմբերգային մշակման սկզբունքների, ոճական առանձնահատկությունների և գեղարվեստական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ժողովրդական երաժշտական սկզբնաղբյուրի և կոմպոզիտորական ստեղծագործական մտածողության փոխհարաբերությունն է՝ դիտարկելով, թե ինչպես է ավանդական երգային նյութը վերափոխվում բազմաձայն խմբերգային ստեղծագործության և նոր արտահայտչական հնարավորություններ ձեռք բերում մասնագիտական երաժշտության շրջանակում։ Քննության են առնվում ժողովրդական մեղեդու պահպանման ու վերաիմաստավորման տարբեր մոտեցումները, ձայնաբաշխման, հարմոնիայի, բազմաձայնության, ռիթմական կազմակերպման, երաժշտական ձևի և խմբերգային հնչողության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն եղանակներին, որոնց միջոցով կոմպոզիտորները կարողանում են պահպանել սկզբնաղբյուրի ազգային բնույթն ու ինտոնացիոն ինքնատիպությունը՝ միաժամանակ կիրառելով տվյալ ժամանակաշրջանի մասնագիտական երաժշտական լեզվին բնորոշ արտահայտչամիջոցներ։ Ժողովրդական երգը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատրաստի մեղեդիական նյութ, այլև որպես ազգային երաժշտական մտածողության, պատմական հիշողության, լեզվական հնչերանգի և ավանդական մշակույթի կրող։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել պարզ ներդաշնակացումից մինչև ավելի ազատ կոմպոզիտորական վերամշակումներ հասնող տարբեր սկզբունքներ՝ բացահայտելով, թե յուրաքանչյուր դեպքում ինչպիսի փոփոխությունների են ենթարկվում սկզբնական մեղեդու կառուցվածքը, ռիթմը, տոնայնական կազմակերպումը և արտահայտչական բնույթը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև երգչախմբի կատարողական հնարավորությունների ուսումնասիրությունը՝ տարբեր ձայնախմբերի հարաբերակցության, տեմբրային հակադրությունների, դինամիկ զարգացման և խմբերգային հյուսվածքի տեսանկյունից։ XX դարի երաժշտական մտածողության բազմազանությունը հնարավորություն է տվել ժողովրդական նյութը համադրել դասական բազմաձայնության, նոր հարմոնիկ լեզվի և անհատական կոմպոզիտորական ոճերի հետ՝ ժողովրդական երգի հիման վրա ստեղծելով ինքնուրույն գեղարվեստական արժեք ունեցող խմբերգային գործեր։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև նման մշակումների նշանակությանը ազգային կոմպոզիտորական դպրոցների ձևավորման, ժողովրդական երաժշտական ժառանգության պահպանման և համերգային մշակույթում դրա տարածման գործում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է երաժշտագիտության, ֆոլկլորագիտության, խմբերգային արվեստի և երաժշտական ոճաբանության մոտեցումները՝ բացահայտելով ժողովրդական երգային ավանդույթի ու XX դարի մասնագիտական երաժշտական մտածողության ստեղծագործական փոխազդեցությունը։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքավարության հիմնական կանոնների, բարեկիրթ վարքագծի սկզբունքների և երեխաների բարոյական ու հասարակական դաստիարակության կարևորագույն հարցերին։ Այն դաստիարակչական և ուսուցողական բնույթի հրատարակություն է, որի հիմնական նպատակն է ներկայացնել հասարակության մեջ ընդունված վարվելակերպի կանոնները, մարդկային փոխհարաբերությունների բարոյական հիմքերը և մանկական տարիքում դրական սովորությունների ձևավորման անհրաժեշտությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երեխայի անձնավորության զարգացմանը, ընտանիքի և հասարակության մեջ նրա վարքագծի ձևավորմանը, ինչպես նաև հարգանքի, ազնվության, համեստության, կարգապահության, պատասխանատվության և փոխօգնության արժեքների դաստիարակմանը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակներում դիտարկվում են քաղաքավարի խոսքի և հաղորդակցության առանձնահատկությունները, մեծերի նկատմամբ հարգալից վերաբերմունքը, հասակակիցների հետ բարեկամական հարաբերությունների հաստատումը և առօրյա կյանքում բարեկիրթ վարքագծի պահպանման կարևորությունը։ Կարևորվում են ընտանեկան դաստիարակության սկզբունքները, ծնողների և երեխաների փոխհարաբերությունները, մանկավարժական խրատների նշանակությունը և բարոյական արժեքների փոխանցման ավանդական եղանակները։ Անդրադարձ է կատարվում երեխայի վարքագծի վրա շրջապատող միջավայրի ազդեցությանը, լավ և վատ սովորությունների տարբերակմանը, ինչպես նաև հասարակական կյանքի տարբեր իրավիճակներում պատշաճ պահվածքի ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում խոսքի մշակույթին, զրուցակցին լսելու կարողությանը, շնորհակալություն հայտնելու, ներողություն խնդրելու, օգնություն առաջարկելու և ուրիշների նկատմամբ ուշադրություն ու հոգատարություն ցուցաբերելու սովորություններին։ Քննարկվում են նաև անձնական մաքրության, կոկիկության, ժամանակի ճիշտ օգտագործման, պարտականությունների կատարման և առօրյա կարգապահության հետ կապված դաստիարակչական հարցերը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ երեխաների կրթության և բարոյական զարգացման փոխկապակցվածությանը՝ ընդգծելով, որ գիտելիքների ձեռքբերումը պետք է զուգորդվի մարդկային արժանիքների, հասարակական պատասխանատվության և բարեկիրթ վարքագծի ձևավորմամբ։ Հատուկ ուշադրության են արժանանում մանկական տարիքում սովորությունների կայունացման առանձնահատկությունները, օրինակելի վարքագծի դերը և դաստիարակության ընթացքում խրատական խոսքի, բացատրության ու գործնական օրինակների կիրառման հնարավորությունները։ Կարևորվում է ուսուցչի, ծնողի և ընտանիքի մյուս անդամների ազդեցությունը երեխայի աշխարհայացքի, բարոյական պատկերացումների և հասարակական հարաբերությունների զարգացման վրա։ Հրատարակության բովանդակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայ մանկավարժական մտքի և դաստիարակչական գրականության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ քաղաքավարության և մանկական կրթության վերաբերյալ աշխատությունները կարևոր տեղ են զբաղեցրել հայալեզու ուսուցողական գրականության զարգացման մեջ։ Դրանց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել տարբեր ժամանակաշրջաններում տարածված բարոյական պատկերացումները, ընտանեկան արժեքները, կրթության նպատակները և հասարակության կողմից երեխաների վարքագծին ներկայացվող պահանջները։ Աշխատության լեզվական առանձնահատկությունները և վերնագրի պատմական ուղղագրական ձևը կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել նաև հայ գրավոր մշակույթի, հատկապես արևմտահայերենի և հին տպագիր գրականության ուսումնասիրության համար։ Նման հրատարակությունները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու այն մասին, թե ինչպես էին դաստիարակչական գաղափարները ներկայացվում ընթերցողներին, ինչպիսի բարոյական սկզբունքներ էին կարևորվում մանկական կրթության ընթացքում և ինչպես էր քաղաքավարությունը կապվում անձնական ու հասարակական զարգացման հետ։ Միաժամանակ աշխատությունը կարող է դիտարկվել որպես պատմական աղբյուր, որն արտացոլում է իր ժամանակաշրջանին բնորոշ վարքականոնները, հասարակական հարաբերությունների պատկերացումները և մանկավարժական մոտեցումները։ Հրատարակության արժեքը պայմանավորված է ինչպես նրա դաստիարակչական ուղղվածությամբ, այնպես էլ հայ կրթական և բարոյախրատական գրականության զարգացման պատմության մեջ նմանատիպ աշխատությունների ունեցած նշանակությամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, կրթության պատմաբանների, գրականագետների, մշակութաբանների, հայագետների, ծնողների, դաստիարակների, ուսանողների և հայ մանկավարժական մտքի, քաղաքավարության կանոնների ու մանկական դաստիարակության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության Արարատի մարզի պայմաններում հողային պաշարների արդյունավետ կառավարման մեթոդների կատարելագործման և երկրատեղեկատվական համակարգերի կիրառման տեսական, մեթոդաբանական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են հողային պաշարների օգտագործման և պահպանության սկզբունքները, հողային ֆոնդի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, գյուղատնտեսական նշանակության հողերի կառավարման խնդիրները և հողօգտագործման արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Արարատի մարզի բնակլիմայական, հողային և տնտեսական պայմաններին, հողերի որակական ու քանակական գնահատմանը, հողային ռեսուրսների տարածական բաշխմանը և դրանց նպատակային օգտագործման կազմակերպմանը։ Ուսումնասիրվում են երկրատեղեկատվական համակարգերի, թվային քարտեզագրման, հեռահար զոնդավորման և տարածական տվյալների վերլուծության մեթոդների կիրառման հնարավորությունները հողային պաշարների հաշվառման, մշտադիտարկման և կառավարման որոշումների հիմնավորման գործընթացներում։ Անդրադարձ է կատարվում հողերի դեգրադացիայի, աղակալման, էրոզիայի, ոռոգման արդյունավետության և հողօգտագործման կառուցվածքային փոփոխությունների գնահատման հիմնախնդիրներին։ Կարևորվում են հողային կադաստրի տեղեկատվական ապահովման կատարելագործումը, հողերի օգտագործման պլանավորումը, բնական ռեսուրսների պահպանությունը և կայուն հողօգտագործման սկզբունքների ներդրումը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հողաշինարարների, երկրատեղեկատվական համակարգերի մասնագետների, կադաստրի և տարածքային կառավարման ոլորտի աշխատակիցների, գյուղատնտեսության մասնագետների, բնապահպանների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

История

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների զարգացմանը 1920–1939 թվականների ընթացքում՝ դրանք դիտարկելով Մերձավոր Արևելքի, Թուրքիայի Հանրապետության ձևավորման, եվրոպական տերությունների քաղաքականության և միջազգային հարաբերությունների լայն համատեքստում։ Աշխատության կենտրոնում Ֆրանսիայի և Թուրքիայի միջև քաղաքական, դիվանագիտական և տնտեսական կապերի փոփոխությունն է, ինչպես նաև այն հակասությունների ու փոխադարձ շահերի ուսումնասիրությունը, որոնք պայմանավորեցին երկու երկրների հարաբերությունների տարբեր փուլերը։ 1920-ականների սկզբին հարաբերությունները ձևավորվում էին Օսմանյան կայսրության պարտությունից հետո ստեղծված նոր աշխարհաքաղաքական իրավիճակում։ Ֆրանսիան պատերազմից հետո ստանձնեց ազդեցիկ դեր Սիրիայում և Կիլիկիայի տարածաշրջանում, մինչդեռ թուրքական ազգային շարժումը ձգտում էր վերականգնել Թուրքիայի տարածքային և քաղաքական ինքնիշխանությունը։ Այս շահերի բախումը հանգեցրեց զինված հակամարտությունների և լարվածության, սակայն հետագայում կողմերը աստիճանաբար անցան փոխզիջումների որոնման։ Ուսումնասիրության կարևոր հանգրվաններից է 1921 թվականի Անկարայի համաձայնագիրը, որով Ֆրանսիան և թուրքական ազգային շարժումը կարգավորեցին մի շարք տարածքային ու քաղաքական խնդիրներ։ Համաձայնագիրը կարևոր քայլ էր Կիլիկիայում ռազմական գործողությունների դադարեցման և ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների նոր փուլ անցնելու համար, ինչպես նաև ցույց տվեց, որ Ֆրանսիան պատրաստ էր որոշակիորեն վերանայել իր նախկին քաղաքականությունը՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանում ստեղծված նոր իրողությունները։ Հետագա տարիներին հարաբերությունների զարգացման վրա մեծ ազդեցություն ունեցավ Լոզանի պայմանագիրը և Թուրքիայի Հանրապետության միջազգային դիրքի ամրապնդումը։ 1923 թվականից հետո Ֆրանսիան և Թուրքիան արդեն հարաբերություններ էին կառուցում երկու պետությունների միջև դիվանագիտական և տնտեսական համագործակցության շրջանակներում, սակայն դրանցում շարունակում էին պահպանվել որոշ չլուծված հարցեր։ Հատկապես նշանակալի էր Ալեքսանդրետի սանջակի՝ հետագայում Հաթայի խնդիրը, որը 1930-ական թվականներին դարձավ երկու երկրների հարաբերությունների ամենազգայուն հարցերից մեկը։ Ֆրանսիայի կողմից Սիրիայի նկատմամբ մանդատային վերահսկողության պայմաններում տարածքի կարգավիճակը բարդացնում էր Փարիզի և Անկարայի հարաբերությունները, քանի որ Թուրքիան ձգտում էր պաշտպանել այնտեղ ապրող թուրք բնակչության շահերը և մեծացնել իր ազդեցությունը տարածաշրջանում։ 1930-ականների երկրորդ կեսին միջազգային իրավիճակի փոփոխությունը ևս նպաստեց հարցի վերանայմանը։ Եվրոպայում լարվածության աճը, Ֆրանսիայի և Մեծ Բրիտանիայի անվտանգության խնդիրները, ինչպես նաև Միջերկրածովյան տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունը Ֆրանսիային դրդեցին ավելի զգուշավոր քաղաքականություն վարել Թուրքիայի նկատմամբ։ Այս համատեքստում Հաթայի խնդիրը ստացավ ոչ միայն երկկողմ, այլև ավելի լայն միջազգային նշանակություն։ 1937 թվականին տարածքի համար նախատեսվեց հատուկ կարգավիճակ, իսկ 1939 թվականին Հաթայի օրենսդիր մարմինը որոշում ընդունեց Թուրքիայի հետ միավորման վերաբերյալ, ինչից հետո Ֆրանսիան ճանաչեց այդ միացումը։ Այս զարգացումը խորհրդանշում է ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների ամենակարևոր հանգրվաններից մեկը։ Ուսումնասիրության արժեքը հատկապես մեծ է այն պատճառով, որ երկկողմ հարաբերությունները ներկայացվում են ոչ թե որպես մեկուսացված դիվանագիտական գործընթաց, այլ որպես Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Մերձավոր Արևելքում ձևավորված նոր համակարգի բաղադրիչ։ Ֆրանսիայի քաղաքականությունը պայմանավորված էր ինչպես իր մանդատային տարածքների պահպանման և տարածաշրջանային ազդեցության շահերով, այնպես էլ եվրոպական անվտանգության խնդիրներով, մինչդեռ Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության կարևոր նպատակներից էին ազգային ինքնիշխանության ամրապնդումը, տարածքային ամբողջականության պաշտպանությունը և նախկին Օսմանյան տարածքներում իր քաղաքական ու տնտեսական դիրքերի վերականգնումը։ Այդ պատճառով հարաբերությունների պատմության մեջ միաժամանակ նկատվում են հակամարտություն, բանակցություններ, փոխզիջումներ և համագործակցության ձգտում։ Աշխատանքը կարևոր է նաև Հայաստանի պատմության տեսանկյունից, քանի որ 1920–1939 թվականների ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների զարգացումները անմիջականորեն առնչվում էին Կիլիկիայի հայության ճակատագրին, Սիրիայի և Թուրքիայի սահմանային տարածքների կարգավիճակին, ինչպես նաև Առաջին աշխարհամարտից հետո տարածաշրջանում հայկական հարցի շուրջ ձևավորված քաղաքական իրավիճակին։ Հետևաբար թեմայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու ոչ միայն Ֆրանսիայի և Թուրքիայի հարաբերությունները, այլև այն միջազգային միջավայրը, որի պայմաններում զարգանում էին Մերձավոր Արևելքի ժողովուրդների քաղաքական և ազգային խնդիրները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է որպես 1920–1939 թվականների ֆրանս-թուրքական դիվանագիտական հարաբերությունների, տարածաշրջանային քաղաքականության և Մերձավոր Արևելքի միջպետական գործընթացների վերաբերյալ աղբյուր։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, դիվանագիտության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայագետներին, ուսանողներին և Առաջին աշխարհամարտից հետո Թուրքիայի ու Մերձավոր Արևելքի քաղաքական պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Другие предметы

Աշխատությունը ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետության գրադարանային համակարգի գործունեության վիճակագրական ուսումնասիրությունը՝ ընդգրկելով 2012 թվականի ընթացքում գրադարանների իրականացրած աշխատանքները, դրանց հիմնական ցուցանիշները և զարգացման միտումները։ Քննարկվում են հանրապետության հանրային և այլ գրադարանների գործունեության կազմակերպման առանձնահատկությունները, գրադարանային հավաքածուների համալրման, պահպանման և օգտագործման գործընթացները, ինչպես նաև բնակչության գրադարանային սպասարկման վիճակը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրադարանների քանակական ցուցանիշներին, գրքային ֆոնդերի ծավալներին, ընթերցողների թվին, հաճախումների հաճախականությանը, գրքատացքի ցուցանիշներին և տեղեկատվական ծառայությունների մատուցման արդյունավետությանը։ Վիճակագրական տվյալների վերլուծության միջոցով հնարավոր է գնահատել գրադարանների գործունեության տարածքային տարբերությունները, նյութատեխնիկական ապահովվածությունը, աշխատակազմի մասնագիտական ներուժը և գրադարանային ծառայությունների մատչելիությունը։ Անդրադարձ է կատարվում գրադարանային գործի կազմակերպման, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ներդրման, գրադարանային ֆոնդերի արդիականացման և ընթերցողական պահանջմունքների բավարարման հիմնախնդիրներին։ Կարևորվում են հաշվետու ժամանակաշրջանի ցուցանիշների համադրումը, գրադարանային համակարգի գործունեության արդյունավետության գնահատումը և հետագա զարգացման առաջնահերթությունների որոշումը։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես տեղեկատվական և վերլուծական աղբյուր գրադարանային քաղաքականության մշակման, ոլորտային հետազոտությունների իրականացման և կառավարման որոշումների հիմնավորման համար։ Այն օգտակար է գրադարանագետների, մատենագետների, տեղեկատվական ոլորտի մասնագետների, մշակութային հաստատությունների ղեկավարների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից անգլերենում գրքի գովազդային հաղորդակցության լեզվական և գործաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով այն որպես ընթերցողի ուշադրությունը գրավելու, հետաքրքրություն առաջացնելու և տվյալ հրատարակության նկատմամբ դրական վերաբերմունք ձևավորելու նպատակով կառուցված հատուկ խոսույթ։ Հետազոտության կենտրոնում այն բառային, քերականական, ոճական և հաղորդակցական միջոցներն են, որոնց միջոցով ներկայացվում են գրքի բովանդակությունը, թեմատիկան, հեղինակային առանձնահատկությունները և ընթերցողական հնարավոր արժեքը։ Քննվում են գնահատողական բառապաշարի, հուզականորեն արտահայտիչ միավորների, մակդիրների, փոխաբերությունների, համեմատությունների, բառախաղերի և այլ ոճական հնարների գործածության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կարճ ու հիշվող ձևակերպումներին, վերնագրային կառույցներին, կարգախոսներին, հարցական և հրամայական նախադասություններին, ինչպես նաև ընթերցողին ուղղակիորեն դիմելու լեզվական միջոցներին։ Գործաբանական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են հաղորդակցական մտադրությունը, խոսքային ներգործության մեխանիզմները, հասցեատիրոջ ակնկալիքների հաշվառումը և այն ռազմավարությունները, որոնց օգնությամբ գովազդային տեքստը փորձում է տեղեկատվական հաղորդումը համատեղել համոզման հետ։ Դիտարկվում են նաև մեջբերվող գնահատականների, հեղինակային հեղինակության, ժանրային բնութագրումների և ընթերցողական հետաքրքրություն ստեղծող ակնարկների հաղորդակցական գործառույթները։ Հետազոտության նյութ կարող են հանդիսանալ գրքերի կազմերին և շապիկներին տեղադրված գովազդային տեքստերը, հրատարակչական նկարագրությունները, գրացուցակները, առցանց գրախանութների ներկայացումները և թվային գովազդային նյութերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարբեր ժանրերի գրքերի գովազդման լեզվական ռազմավարությունների համեմատությունը, քանի որ գեղարվեստական, գիտահանրամատչելի, մասնագիտական կամ մանկական գրականության հասցեատերերն ու հաղորդակցական նպատակները կարող են տարբեր լինել։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նաև լեզվական տնտեսման, տեղեկատվության ընտրողական ներկայացման և ենթադրվող իմաստների դերը գովազդային հաղորդակցության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գործաբանության, խոսույթի վերլուծության, լեզվաոճագիտության և գովազդային հաղորդակցության մոտեցումները՝ ներկայացնելով գրքի գովազդը որպես ժամանակակից անգլերենի կիրառության ինքնատիպ և նպատակաուղղված ոլորտ։