Անձի հատկանիշ արտահայտող դարձվածքները հայերենում, ռուսերենում և անգլերենում

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է ակրոբատիկական պարապմունքների ազդեցության ուսումնասիրությանը թույլ տեսողություն ունեցող երեխաների տեսողական ֆունկցիաների և ընդհանուր հոգեֆիզիկական զարգացման վրա՝ ընդգծելով շարժողական ակտիվության դերը վերականգնողական գործընթացներում։ Վերլուծվում են հատուկ ընտրված ակրոբատիկական վարժությունների ազդեցությունը տեսողական համակարգի ֆունկցիոնալ վիճակի, աչք-ձեռք կոորդինացիայի, տարածական կողմնորոշման և նյարդամկանային կապերի զարգացման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մարզական բեռնվածության դոզավորման, անվտանգության ապահովման և տարիքային առանձնահատկությունների հաշվառման սկզբունքներին՝ հատուկ կրթական կարիքներ ունեցող երեխաների հետ աշխատանքում։ Ուսումնասիրությունը նաև գնահատում է շարժողական ակտիվության և տեսողական ընկալման փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև ակրոբատիկական վարժությունների ներդրման արդյունավետությունը վերականգնողական և ադապտիվ ֆիզիկական դաստիարակության ծրագրերում։ Աշխատությունը ներկայացնում է գործնական առաջարկություններ, որոնք կարող են նպաստել թույլ տեսնող երեխաների ֆիզիկական զարգացման, սոցիալական ինտեգրման և կյանքի որակի բարելավմանը։

Лингвистика

Այս լեզվաբանական ուսումնասիրությունը նվիրված է զեղչման երևույթի գործաբանական արժեքի բացահայտմանը գեղարվեստական խոսքում՝ ուշադրություն դարձնելով այն դեպքերին, երբ խոսքի որևէ բաղադրիչի բացակայությունը ոչ թե խոչընդոտում, այլ լրացնում, խորացնում կամ փոփոխում է հաղորդվող իմաստը։ Զեղչումը լեզվական այն երևույթներից է, որի դեպքում նախադասության կամ խոսքային կառույցի որևէ անդամ կարող է չարտահայտվել ձևականորեն, սակայն նրա իմաստը վերականգնվում է համատեքստից, իրավիճակից կամ նախորդող խոսքից։ Գեղարվեստական տեքստում այս միջոցը ձեռք է բերում առանձնահատուկ նշանակություն, քանի որ հեղինակը հաճախ միտումնավոր չի արտահայտում որոշակի բառեր կամ կառույցներ՝ ընթերցողին թողնելով իմաստային լրացման, ենթադրության և մեկնաբանության հնարավորություն։ Ուսումնասիրության կենտրոնական հարցերից մեկը զեղչման և համատեքստի փոխհարաբերությունն է։ Զեղչված անդամի ընկալումը հնարավոր է դառնում այն տեղեկության շնորհիվ, որն արդեն առկա է տեքստում կամ ենթադրվում է հաղորդակցական իրավիճակից։ Այդ պատճառով զեղչումը չի կարելի դիտարկել միայն որպես քերականական բացթողում․ այն հաճախ հանդիսանում է իմաստակառուցման գիտակցված միջոց։ Ընթերցողը վերականգնում է բացակայող բաղադրիչը, սակայն այդ վերականգնումը կարող է ունենալ ոչ միայն մեկ հնարավոր տարբերակ, ինչն էլ մեծացնում է գեղարվեստական տեքստի իմաստային բազմաշերտությունը։ Գործաբանական տեսանկյունից հատկապես կարևոր է զեղչման միջոցով խոսողի վերաբերմունքի, հույզի, գնահատականի և հաղորդակցական նպատակի արտահայտումը։ Նույն միտքը լիարժեք ձևակերպելու փոխարեն որևէ անդամի բացակայությունը կարող է խոսքը դարձնել ավելի կտրուկ, հուզական, լարված, խորհրդավոր կամ ենթատեքստային։ Օրինակ՝ երկխոսության մեջ զեղչված կառույցը կարող է փոխանցել հերոսի վրդովմունքը, տատանումը, անորոշությունը կամ խոսքը շարունակելու ցանկության բացակայությունը։ Այսպիսով, լեզվական նվազագույն ձևը կարող է հաղորդել առավել լայն իմաստային և զգացմունքային բովանդակություն։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում զեղչման կապը խոսքի տնտեսման սկզբունքի հետ։ Խոսքային հաղորդակցության ընթացքում մասնակիցները սովորաբար չեն կրկնում այն տեղեկությունը, որն արդեն հայտնի է կամ հեշտությամբ վերականգնելի է համատեքստից։ Գեղարվեստական խոսքում այդ բնական հաղորդակցական մեխանիզմը կարող է վերածվել ոճական հնարքի։ Հեղինակը միտումնավոր բաց է թողնում որոշ բաղադրիչներ՝ խտացնելով խոսքը, արագացնելով գործողության ընթացքը կամ ընդգծելով առավել կարևոր իմաստային հատվածները։ Այդ պատճառով զեղչումը կարող է միաժամանակ ծառայել և՛ լեզվական տնտեսման, և՛ գեղարվեստական արտահայտչականության նպատակներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի զեղչման դերը երկխոսական խոսքում։ Երկխոսության մասնակիցները սովորաբար ունեն ընդհանուր իրավիճակային գիտելիք, ինչի շնորհիվ խոսքը կարող է լինել կարճ, մասնատված և ոչ ամբողջական։ Գեղարվեստական երկխոսություններում նման կառուցվածքները հաճախ օգնում են ստեղծել բնական խոսքի տպավորություն և բացահայտել կերպարների անհատական խոսելաձևը։ Կիսատ նախադասությունները, բաց թողնված անդամները, կտրուկ պատասխանները կամ չավարտված մտքերը կարող են փոխանցել հերոսների հոգեբանական վիճակը՝ առանց այն ուղղակիորեն անվանելու։ Զեղչումը կարևոր դեր ունի նաև ենթատեքստի ձևավորման գործում։ Երբ հեղինակը որոշակի տեղեկություն չի արտահայտում ուղղակիորեն, ընթերցողը ստիպված է այն եզրակացնել խոսքային իրավիճակից, կերպարների վարքագծից կամ տեքստի նախորդ հատվածներից։ Այս մեխանիզմը գեղարվեստական ստեղծագործությունը դարձնում է ինտերակտիվ՝ ընթերցողին ներգրավելով իմաստի ձևավորման գործընթացում։ Հետևաբար զեղչված բաղադրիչը կարող է ունենալ ոչ միայն քերականական, այլև գեղագիտական և մեկնաբանական նշանակություն։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել զեղչման տարբեր տեսակներ՝ կախված այն բանից, թե նախադասության կամ խոսքային կառույցի որ բաղադրիչն է բաց թողնված։ Հնարավոր է ուսումնասիրել ենթակայի, ստորոգյալի, լրացման, պարագայի կամ այլ բաղադրիչների զեղչման դեպքերը, ինչպես նաև այնպիսի կառույցներ, որոնցում բացակայող անդամը վերականգնվում է ոչ թե նույն նախադասությունից, այլ ավելի լայն համատեքստից։ Այս տարբերակների համադրումը թույլ է տալիս բացահայտել զեղչման ձևական և գործառական բազմազանությունը։ Կարևոր է նաև զեղչման և կիսատ նախադասությունների փոխհարաբերությունը։ Կառուցվածքային առումով որոշ դեպքերում դժվար է հստակ սահմանազատել քերականորեն թերի կառույցը և գիտակցված զեղչմամբ ձևավորված նախադասությունը։ Գեղարվեստական խոսքի վերլուծությունը պահանջում է հաշվի առնել ոչ միայն նախադասության ձևական կառուցվածքը, այլև այն հաղորդակցական պայմանները, որոնցում տվյալ ձևը կիրառվում է։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս տարբերակել պատահական կամ քերականական թերացումը և հեղինակի կողմից նպատակային ընտրված արտահայտչական միջոցը։ Գործաբանական արժեքի ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է նաև կերպարաստեղծման խնդիրը։ Հեղինակը կարող է զեղչման տարբեր ձևեր օգտագործել տարբեր կերպարների խոսքում՝ նրանց կրթական մակարդակը, սոցիալական միջավայրը, հոգեբանական վիճակը, հաղորդակցական վարքը կամ անհատական լեզվական ոճը ներկայացնելու համար։ Այդպիսով զեղչումը կարող է դառնալ կերպարի լեզվական բնութագրման միջոց։ Նույն երևույթը տարբեր կերպ կարող է գործել հեղինակային խոսքում և հերոսների երկխոսություններում։ Գեղարվեստական խոսքում զեղչումը կարող է նաև նպաստել ռիթմի և տեմպի ձևավորմանը։ Կարճ, ոչ ամբողջական և զեղչված կառույցների հաջորդականությունը կարող է արագացնել պատմողական ընթացքը, ստեղծել լարվածություն կամ ընդհատվածության զգացողություն։ Ընդհակառակը, բացակայող բաղադրիչի շուրջ ձևավորված դադարը կարող է դանդաղեցնել խոսքի ընթացքը և ընդգծել որոշակի հուզական պահ։ Այսպիսով, զեղչման գործառույթը դուրս է գալիս զուտ քերականական շրջանակից և ընդգրկում է նաև տեքստի կառուցվածքային ու գեղագիտական կազմակերպումը։ Թեմայի ուսումնասիրությունը կարևոր է ժամանակակից հայերենի գործաբանական և ոճաբանական առանձնահատկությունների բացահայտման համար։ Զեղչման օրինակների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են լեզվական ձևի նվազեցումը և համատեքստային լրացումը փոխկապակցվում, ինչպես է ընթերցողը վերականգնում չարտահայտված իմաստը և ինչպիսի լրացուցիչ հաղորդակցական նշանակություն է առաջանում դրա արդյունքում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը զեղչումը դիտարկում է որպես գեղարվեստական խոսքի բազմաֆունկցիոնալ միջոց, որը կարող է ապահովել լեզվական տնտեսում, հուզականություն, արտահայտչականություն, ենթատեքստ, խոսքի բնականություն, կերպարների անհատականացում և տեքստի իմաստային խտացում։ Դրա ուսումնասիրությունը կարևոր է հայոց լեզվի գործաբանության, ոճագիտության և գեղարվեստական խոսքի լեզվաբանության համար և կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, բանասերներին, գրականագետներին, ոճաբաններին, հայոց լեզվի ուսուցիչներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Право

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիական դատավարության շրջանակում նոր երևան եկած հանգամանքներով դատական ակտերի վերանայման վարույթի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն իրավական մեխանիզմն է, որը հնարավորություն է տալիս որոշակի պայմանների առկայության դեպքում վերանայել արդեն օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտը, երբ հետագայում ի հայտ են գալիս այնպիսի էական հանգամանքներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ տվյալ գործով ընդունված դատական որոշման իրավաչափության և հիմնավորվածության վրա։ Աշխատության մեջ քննարկվում են այս վարույթի իրավական բնույթը, նպատակներն ու նշանակությունը, դրա տեղը քաղաքացիական դատավարության համակարգում, ինչպես նաև դատական ակտի կայունության և արդարադատության սխալների շտկման անհրաժեշտության միջև հավասարակշռության ապահովման հիմնախնդիրը։ Հեղինակը անդրադառնում է նոր երևան եկած հանգամանքների հասկացությանը, դրանց իրավական բնութագրերին, վերանայման համար անհրաժեշտ նախադրյալներին և այն չափանիշներին, որոնց հիման վրա պետք է որոշվի՝ արդյոք տվյալ հանգամանքը կարող է հիմք հանդիսանալ դատական ակտի վերանայման համար։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում վարույթի հարուցման կարգին, դատավարության մասնակիցների իրավունքներին ու պարտականություններին, դատարանի լիազորություններին, ապացույցների գնահատմանը և վերանայման արդյունքում հնարավոր դատավարական հետևանքներին։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ է նաև իրավակիրառ պրակտիկայի ուսումնասիրությունը, որի միջոցով բացահայտվում են օրենսդրական կարգավորումների կիրառման ընթացքում առաջացող խնդիրները, հակասությունները և հնարավոր բացերը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքացիական իրավունքի և դատավարության ոլորտում աշխատող իրավաբաններին, դատավորներին, փաստաբաններին, գիտաշխատողներին, իրավաբանական բուհերի դասախոսներին ու ուսանողներին, ինչպես նաև դատական պաշտպանության մեխանիզմների կատարելագործմամբ հետաքրքրվող մասնագետներին։ Այն հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու այն բացառիկ դատավարական միջոցի մասին, որի միջոցով իրավական համակարգը փորձում է համատեղել դատական ակտերի վերջնականության սկզբունքը և այն դեպքերի ուղղման հնարավորությունը, երբ նոր ի հայտ եկած էական հանգամանքները կասկածի տակ են դնում նախկինում կայացված դատական ակտի արդարացիությունն ու հիմնավորվածությունը։

История

Աշխատությունը ներկայացնում է Օսմանյան կայսրությունում բնակվող հայերի տնտեսական կյանքի, զբաղվածության և սոցիալ-տնտեսական դրության համակողմանի ուսումնասիրությունը՝ անդրադառնալով առևտրի, արհեստագործության, գյուղատնտեսության, արդյունաբերության և ֆինանսական գործունեության ոլորտներում նրանց ունեցած մասնակցությանը։ Վերլուծվում են տնտեսական զարգացման վրա ազդող քաղաքական, իրավական և հասարակական գործոնները, սեփականության հարաբերությունները, հարկային համակարգի ազդեցությունը, ինչպես նաև տնտեսական սահմանափակումներն ու հնարավորությունները տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական համայնքների տնտեսական դերին, ձեռնարկատիրական նախաձեռնություններին և դրանց նշանակությանը տարածաշրջանի տնտեսական զարգացման համատեքստում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, տնտեսագետների, արևելագետների, ուսանողների և Օսմանյան կայսրության տնտեսական ու սոցիալական պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

История

Այս գիրքը ներկայացնում է Հնդկաստանի, Չինաստանի և Ճապոնիայի պատմական զարգացումները միջնադարից մինչև նոր ժամանակներ՝ ընդգծելով երեք քաղաքակրթությունների քաղաքական, սոցիալական և մշակութային առանձնահատկությունները։ Այն անդրադառնում է Հնդկաստանի տարբեր պետական կազմավորումների՝ Դելիի սուլթանության և Մուղալական կայսրության զարգացմանը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությանը հասարակական կառուցվածքի և մշակույթի վրա։ Չինաստանի պատմության մասում քննարկվում են Սոնգ, Մին և Ցին դինաստիաների կառավարման համակարգերը, տնտեսական զարգացումը և արտաքին քաղաքական հարաբերությունները։ Ճապոնիայի դեպքում վերլուծվում են սամուրայական համակարգը, շոգունատների իշխանությունը և Մեյձիի վերափոխումները՝ որպես երկրի արդիականացման շրջադարձային փուլ։ Հեղինակը համադրում է երեք քաղաքակրթությունների զարգացումները՝ ցույց տալով Ասիայի պատմական դինամիկան, փոխազդեցությունները և գլոբալ պատմության մեջ նրանց դերակատարությունը։ Նյութը հիմնված է պատմական աղբյուրների և գիտական հետազոտությունների վրա՝ ապահովելով համեմատական և համակարգված պատկերացում տարածաշրջանի պատմության վերաբերյալ։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում գնաճի կառավարման արդյունավետության ուսումնասիրությանը՝ վերլուծելով գնաճային գործընթացների ձևավորման պատճառները, դրանց վրա ազդող տնտեսական գործոնները և պետական կարգավորման կիրառվող մեխանիզմները։ Հետազոտության շրջանակում գնաճը դիտարկվում է որպես մակրոտնտեսական կարևորագույն ցուցանիշ, որն անմիջական ազդեցություն ունի բնակչության գնողունակության, եկամուտների իրական արժեքի, խնայողությունների, ներդրումների, ձեռնարկությունների գործունեության և ընդհանուր տնտեսական կայունության վրա։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել ՀՀ-ում գնաճի դինամիկան տարբեր ժամանակահատվածներում՝ բացահայտելով դրա հիմնական շարժիչները, այդ թվում՝ ներքին պահանջարկի փոփոխությունները, արտադրական և ներմուծման ծախսերը, փոխարժեքի տատանումները, արտաքին շուկաների ազդեցությունը, սննդամթերքի և էներգակիրների գների փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դրամավարկային քաղաքականության գործիքներին և դրանց միջոցով գնաճային ճնշումների կարգավորմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել տոկոսադրույքների փոփոխությունը, իրացվելիության կարգավորումը, դրամական զանգվածի կառավարումը և գնաճային սպասումների ձևավորման վրա ազդող քաղաքականությունը։ Կարևոր ուղղություն է նաև ՀՀ Կենտրոնական բանկի կողմից իրականացվող գնաճի նպատակադրման քաղաքականության արդյունավետության գնահատումը՝ ուսումնասիրելով դրա ազդեցությունը գների կայունության և տնտեսության այլ հիմնական ցուցանիշների վրա։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև դրամավարկային և հարկաբյուջետային քաղաքականությունների փոխազդեցությանը, քանի որ պետական ծախսերի, հարկային քաղաքականության և բյուջետային դեֆիցիտի փոփոխությունները կարող են ազդել համախառն պահանջարկի և գնաճային գործընթացների վրա։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է գնահատել կիրառվող միջոցառումների արդյունավետությունը տարբեր գնաճային իրավիճակներում և բացահայտել այն սահմանափակումները, որոնք կարող են նվազեցնել կարգավորման քաղաքականության արդյունավէտությունը։ Վերլուծության հիման վրա կարող են առաջարկվել գնաճի կանխատեսման, կառավարման և կանխարգելման մեխանիզմների կատարելագործման ուղղություններ՝ հաշվի առնելով ՀՀ տնտեսության կառուցվածքային առանձնահատկությունները և արտաքին տնտեսական կախվածությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ֆինանսական և բանկային ոլորտի մասնագետների, պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչների, հետազոտողների և մակրոտնտեսագիտության ու ֆինանսների ոլորտում սովորող ուսանողների համար։