Արեւմտահայերէնի ուսուցման կերպի /մեթոտի/ հիմնահարցերը եւ անոնց յաղթահարման հեռանկարները

Литература

Գրականագիտական և լեզվաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է անգլիացի բանաստեղծ Ջորջ Գորդոն Բայրոնի ստեղծագործությունների հայերեն թարգմանությունների լեզվական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տարբեր ժամանակներում կատարված հայերեն թարգմանությունների բառապաշարը, քերականական կառուցվածքը, շարահյուսությունը, ոճական միջոցները և բանաստեղծական խոսքի վերարտադրման եղանակները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնագրի իմաստային, պատկերային և հուզական առանձնահատկությունները հայերեն փոխանցելու խնդիրներին, թարգմանիչների կատարած բառային ու ոճական ընտրություններին, ինչպես նաև հայերենի արտահայտչական հնարավորությունների կիրառմանը։ Վերլուծվում են բանաստեղծական պատկերների, փոխաբերությունների, մակդիրների, դարձվածքների և այլ գեղարվեստական միջոցների փոխանցման տարբեր եղանակները՝ բացահայտելով բնագրի և թարգմանության միջև լեզվական ու ոճական համապատասխանությունները և տարբերությունները։ Դիտարկվում են նաև թարգմանությունների լեզվի զարգացման առանձնահատկությունները՝ կապված հայ գրական լեզվի տարբեր փուլերի, թարգմանական ավանդույթների և առանձին թարգմանիչների անհատական ոճի հետ։ Համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել, թե ինչպես են տարբեր թարգմանական մոտեցումներ ազդել ստեղծագործությունների գաղափարական և գեղարվեստական բովանդակության հայերեն վերարտադրության վրա։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, գրականագետների, թարգմանաբանների, անգլերեն և հայերեն գրականությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և գեղարվեստական թարգմանության խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Другие предметы

Եղիշե Չարենցին նվիրված այս մատենագիտական աշխատանքը ներկայացնում է նրա ստեղծագործական ժառանգության, ուսումնասիրությունների և հրապարակումների համակարգված հավաքագրումն ու գիտական դասակարգումը՝ ընդգրկելով երկար ժամանակահատվածի աղբյուրներ, քննադատական վերլուծություններ և տարբեր հրատարակություններ։ Աշխատությունը նպատակ ունի ամբողջական պատկեր տալ հեղինակի ստեղծագործությունների տարածման, ուսումնասիրման և ընկալման պատմությանը՝ սկսած վաղ հրատարակություններից մինչև ժամանակակից գիտական հետազոտություններ։ Այն ներառում է ինչպես բնագրերի և ժողովածուների մատենագիտական տվյալներ, այնպես էլ հոդվածներ, մենագրություններ և ուսումնասիրություններ, որոնք անդրադառնում են հեղինակի պոետիկայի, գաղափարական աշխարհի և գրական ազդեցության տարբեր կողմերին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում աղբյուրների ճշգրտությանը, ժամանակագրական դասակարգմանը և թեմատիկ խմբավորմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացնել գրական ժառանգության զարգացման ընթացքը։ Միաժամանակ աշխատանքը ծառայում է որպես կարևոր գիտական հենք՝ հետագա չարենցագիտական հետազոտությունների համար՝ հեշտացնելով նյութերի որոնումն ու համակարգված ուսումնասիրությունը։

Право

Գիտական աշխատությունը նվիրված է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի վճիռների և որոշումների կատարման իրավական, ինստիտուցիոնալ և կազմակերպական կառուցակարգերի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ մարդու իրավունքների միջազգային պաշտպանության համակարգի արդյունավետության ապահովման համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակներում քննության են առնվում Եվրոպական կոնվենցիայով սահմանված պարտավորությունները, դատարանի վճիռների պարտադիր իրավական ուժը, դրանց կատարման նկատմամբ միջազգային վերահսկողության մեխանիզմները և անդամ պետությունների պատասխանատվությունը ստանձնած պարտավորությունների պատշաճ իրականացման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Եվրոպայի խորհրդի Նախարարների կոմիտեի վերահսկողական լիազորություններին, դատարանի վճիռների կատարման ընթացակարգերին, ինչպես նաև պետությունների կողմից անհատական և ընդհանուր բնույթի միջոցառումների իրականացման առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են մարդու խախտված իրավունքների վերականգնման իրավական հնարավորությունները, արդարացի փոխհատուցման տրամադրման կարգը, անհրաժեշտության դեպքում դատական վարույթների վերաբացման մեխանիզմները և իրավախախտումների կրկնությունը կանխարգելող օրենսդրական ու վարչական բարեփոխումների նշանակությունը։ Քննարկվում են միջազգային դատական ակտերի կատարման և ներպետական իրավական համակարգերի փոխհարաբերությունները, ազգային դատարանների ու պետական մարմինների դերակատարությունը, ինչպես նաև միջազգային պարտավորությունների իրականացման ընթացքում առաջացող իրավական և գործնական դժվարությունները։ Անդրադարձ է կատարվում դատարանի վճիռների կատարման վերահսկողության ընթացակարգերին, պետությունների կողմից ներկայացվող գործողությունների ծրագրերին և հաշվետվություններին, կատարման գործընթացի գնահատման չափանիշներին ու միջազգային վերահսկողության արդյունավետության բարձրացման հնարավորություններին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է միջազգային և ներպետական իրավական կառուցակարգերի փոխգործակցության ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով իրավունքի գերակայության, իրավական որոշակիության, արդյունավետ դատական պաշտպանության և մարդու հիմնարար իրավունքների երաշխավորման սկզբունքները։ Առանձին ուշադրության են արժանանում Հայաստանի Հանրապետության իրավական համակարգում եվրոպական դատական նախադեպերի կիրառման, միջազգային դատական ակտերի կատարման և ներպետական օրենսդրության կատարելագործման հետ կապված հիմնախնդիրները։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում կարևորվում են նաև դատական իշխանության անկախության, պետական մարմինների հաշվետվողականության, իրավակիրառ պրակտիկայի բարելավման և մարդու իրավունքների պաշտպանության ազգային մեխանիզմների ամրապնդման հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու մարդու իրավունքների պաշտպանության եվրոպական համակարգի գործունեության առանձնահատկությունների, միջազգային դատական վերահսկողության նշանակության և դատարանի վճիռների արդյունավետ կատարման համար անհրաժեշտ իրավական ու կազմակերպական նախադրյալների մասին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, միջազգային և սահմանադրական իրավունքի մասնագետների, դատավորների, փաստաբանների, իրավապաշտպանների, պետական կառավարման ոլորտի աշխատակիցների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և ուսանողների, ինչպես նաև մարդու իրավունքների միջազգային պաշտպանության և եվրոպական իրավական համակարգի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Лингвистика

Լեզվաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ժամանակակից հայերենում լեզուների անվանումների ձևավորման, գործածության և կանոնակարգման հարցերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում լեզվանունների բառակազմական ու ձևաբանական առանձնահատկությունները, դրանց ծագման և հայերենում հարմարվելու սկզբունքները, ինչպես նաև տարբեր աղբյուրներում հանդիպող զուգաձևությունների և տարբերակային անվանումների խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում օտար լեզուների անվանումների հայերեն փոխանցման, ուղղագրական ձևերի ընտրության և միասնական գրական նորմերի հաստատման հարցերին։ Վերլուծվում են ավանդական ու նոր ձևավորված լեզվանունների գործածության միտումները, դրանց համապատասխանությունը ժամանակակից հայերենի բառակազմական և ուղղագրական օրինաչափություններին։ Քննարկվում են լեզվանունների ստանդարտացման անհրաժեշտությունը, տերմինաբանական միօրինակության ապահովումը և տարբերակների ընտրության լեզվաբանական չափանիշները։ Ուսումնասիրությունը նպաստում է ժամանակակից հայերենի բառապաշարի կանոնակարգման սկզբունքների հստակեցմանը և լեզվաբանական ու բառարանագրական աշխատանքներում լեզվանունների միասնական կիրառությանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայերենագիտության, բառարանագրության, տերմինաբանության և լեզվի նորմավորման խնդիրներով զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Право

Այս աշխատությունը նվիրված է դատական նախադեպի՝ որպես իրավունքի աղբյուրի տեսական և գործնական նշանակության ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության և տարբեր երկրների իրավական համակարգերի համեմատական վերլուծության հիման վրա։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել դատական որոշումների իրավաստեղծ և իրավամեկնաբանման նշանակությունը, պարզել դրանց տեղը իրավունքի աղբյուրների համակարգում և համեմատել տարբեր իրավական ավանդույթներում նախադեպի ձևավորման ու կիրառման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը հատուկ ուշադրություն է դարձնում անգլո-ամերիկյան և ռոմանագերմանական իրավական համակարգերի տարբերություններին, քանի որ առաջինում դատական նախադեպը պատմականորեն հանդես է գալիս որպես իրավունքի կարևոր աղբյուր, մինչդեռ երկրորդում առաջնային նշանակությունը սովորաբար տրվում է օրենքին և այլ նորմատիվ իրավական ակտերին։ ՀՀ-ի պարագայում հարցը հատկապես հետաքրքիր է դատական իշխանության զարգացման և դատական պրակտիկայի միատեսակության ապահովման տեսանկյունից։ Ատենախոսությանը նվիրված մատենագիտական աղբյուրը նշում է, որ 2005 թվականի սահմանադրական փոփոխություններով Վճռաբեկ դատարանին վերապահվել էր օրենքի միատեսակ կիրառությունն ապահովելու առաքելությունը, ինչը կարևոր փուլ էր հայկական իրավական համակարգում դատական նախադեպի դերի վերաիմաստավորման համար։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել Վճռաբեկ դատարանի որոշումների իրավական նշանակությունը, դրանցում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների ազդեցությունը ստորադաս դատարանների գործունեության վրա և դատական պրակտիկայի միասնականության ապահովման մեխանիզմները։ Առանձին և կարևոր տեղ է զբաղեցնում Սահմանադրական դատարանի որոշումների ուսումնասիրությունը։ ՀՀ Սահմանադրական դատարանը նշում է, որ իր ըստ էության կայացված որոշումները պարտադիր են պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների, պաշտոնատար անձանց, ինչպես նաև ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց համար ամբողջ Հանրապետության տարածքում։ Միաժամանակ Սահմանադրական դատարանի իրավական դիրքորոշումների վերաբերյալ իր որոշումներում ընդգծվում է դրանց պաշտոնական բնույթը, համընդհանուր իրավական հետևանքները, իրավական անորոշության վերացման նշանակությունը և նախադեպային բնույթը։ Այս հանգամանքը ցույց է տալիս, որ հայկական իրավական համակարգում դատական նախադեպի հարցը չի սահմանափակվում դասական անգլիական stare decisis մոդելի մեխանիկական կիրառմամբ, այլ ունի յուրահատուկ սահմանադրաիրավական դրսևորումներ։ Աշխատությունում կարող են համեմատվել նաև տարբեր երկրների մոտեցումները՝ ուսումնասիրվելով այն հարցը, թե ինչ պայմաններում է բարձրագույն դատարանի որոշումը դառնում պարտադիր կամ ազդեցիկ հետագա դատական գործերի համար, ինչ սահմաններում կարող է դատարանը զարգացնել իրավական նորմի մեկնաբանությունը և որտեղ է անցնում դատական մեկնաբանության ու դատական իրավաստեղծ գործունեության սահմանը։ Կարևոր թեմա է նաև դատական նախադեպի հարաբերակցությունը օրենքի, իրավական սովորույթի, իրավական դոկտրինի և այլ իրավական աղբյուրների հետ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ այն առավելություններին, որոնք նախադեպային մոտեցումը կարող է ապահովել՝ իրավունքի կիրառման միասնականություն, իրավական անորոշության նվազեցում, նոր իրավահարաբերությունների արագ կարգավորում և օրենքի գործնական մեկնաբանության զարգացում։ Միաժամանակ կարող են ուսումնասիրվել հնարավոր խնդիրները՝ դատական իշխանության կողմից իրավաստեղծ գործունեության ընդլայնման, դատավորների հայեցողության սահմանների, տարբեր դատարանների մոտեցումների անհամապատասխանության և իրավական կանխատեսելիության ապահովման հետ կապված հարցերը։ Իրավահամեմատական մեթոդի կիրառումը հնարավորություն է տալիս գնահատել Հայաստանի մոդելի առանձնահատկությունները այլ երկրների փորձի համատեքստում և պարզել, թե որ մեխանիզմները կարող են նպաստել դատական պրակտիկայի արդյունավետության ու միասնականության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է նաև անդրադառնալ իրավական համակարգերի զարգացման պատմական առանձնահատկություններին, քանի որ նախադեպի դերը մեծապես պայմանավորված է տվյալ երկրի իրավական ավանդույթներով, սահմանադրական կառուցվածքով և դատարանների ինստիտուցիոնալ դիրքով։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել իրավաբաններին, դատավորներին, փաստաբաններին, իրավունքի տեսությամբ զբաղվող հետազոտողներին, սահմանադրագետներին և իրավաբանական բուհերի ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, այն հնարավորություն է տալիս դատական նախադեպը դիտարկել ոչ միայն որպես առանձին դատական որոշում, այլև որպես իրավական համակարգի զարգացման, օրենքի միասնական կիրառման և իրավական նորմերի մեկնաբանման կարևոր գործիք՝ միաժամանակ բացահայտելով ՀՀ իրավական համակարգի և այլ երկրների նախադեպային մոդելների միջև առկա նմանություններն ու տարբերությունները։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է կորպորատիվ հեռահաղորդակցական ցանցերի օպերատիվ կառավարման միջոցների մշակման տեսական և կիրառական խնդիրներին՝ ընդգծելով ժամանակակից ցանցային ենթակառուցվածքների արդյունավետ և անվտանգ աշխատանքի ապահովման անհրաժեշտությունը։ Գրքում ներկայացվում են կորպորատիվ ցանցերի ճարտարապետության հիմնական սկզբունքները, կառավարման մակարդակները և ցանցային ռեսուրսների բաշխման մեխանիզմները։ Հեղինակը վերլուծում է օպերատիվ կառավարման համակարգերի գործառույթները՝ ներառյալ մոնիթորինգը, անսարքությունների հայտնաբերումն ու վերացումը, երթևեկության կառավարումը և ծառայությունների որակի (QoS) ապահովումը։ Աշխատության մեջ քննարկվում են նաև ավտոմատացված կառավարման գործիքների և ծրագրային լուծումների կիրառությունը, որոնք հնարավորություն են տալիս բարձրացնել ցանցի հուսալիությունը, նվազեցնել խափանումների ժամանակը և օպտիմալացնել ռեսուրսների օգտագործումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղեկատվական անվտանգության ապահովմանը, ցանցային հարձակումների կանխարգելմանը և կառավարման ինտեգրված համակարգերի զարգացման հեռանկարներին։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է ցանցային ինժեներների, համակարգային ադմինիստրատորների, ծրագրավորողների և հեռահաղորդակցության ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով կորպորատիվ ցանցերի կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը և տեխնոլոգիական լուծումների կատարելագործմանը։