Армяне в России

Экономика

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է ներդրումային ռիսկերի գնահատման և կանխատեսման մեթոդաբանական ու գործնական հիմնախնդիրների վերլուծությանը Հայաստան-ի տնտեսության պայմաններում։ Աշխատությունում դիտարկվում են ներդրումային միջավայրի վրա ազդող հիմնական տնտեսական, ֆինանսական, քաղաքական և ինստիտուցիոնալ գործոնները, որոնք կարող են պայմանավորել ներդրումային նախագծերի արդյունավետության և եկամտաբերության փոփոխությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ռիսկերի նույնականացման, չափման և կառավարման ժամանակակից մեթոդներին՝ ներառյալ վիճակագրական մոդելավորումը, սցենարային վերլուծությունը, զգայունության գնահատումը և կանխատեսման գործիքները։ Քննարկվում են նաև արտաքին տնտեսական ցնցումների, ֆինանսական շուկաների տատանումների և կարգավորող միջավայրի փոփոխությունների ազդեցությունը ներդրումային որոշումների վրա։ Աշխատությունը նպատակ ունի մշակել մոտեցումներ, որոնք կօգնեն բարձրացնել ներդրումային նախագծերի հուսալիությունը, նվազեցնել անորոշության ազդեցությունը և նպաստել տնտեսության կայուն զարգացմանն ու ներդրումային գրավչության աճին։

Экономика

Տնտեսագիտական և ֆինանսական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում աուդիտորական գործունեության զարգացմանը խոչընդոտող խնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց լուծման հնարավոր ուղղությունների բացահայտմանը։ Քննության են առնվում աուդիտի կազմակերպման սկզբունքները, մասնագիտական գործունեության կարգավորման մեխանիզմները և աուդիտորական ծառայությունների որակի ապահովման հետ կապված հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավական ու ինստիտուցիոնալ միջավայրի կատարելագործմանը, մասնագիտական չափորոշիչների կիրառմանը, աուդիտորների որակավորման և շարունակական մասնագիտական զարգացման նշանակությանը։ Վերլուծվում են աուդիտորական կազմակերպությունների գործունեության արդյունավետության, անկախության, պատասխանատվության և վերահսկողության ապահովման հիմնական գործոնները։ Քննարկվում են նաև ֆինանսական հաշվետվությունների արժանահավատության բարձրացման, աուդիտորական ծառայությունների նկատմամբ վստահության ամրապնդման, մրցակցային միջավայրի զարգացման և մասնագիտական վերահսկողության մեխանիզմների կատարելագործման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու աուդիտի ոլորտի զարգացման հիմնական ուղղությունների և ֆինանսական վերահսկողության համակարգում դրա նշանակության վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել աուդիտի, հաշվապահական հաշվառման, ֆինանսական վերահսկողության և կազմակերպությունների կառավարման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Право

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պառլամենտի և պառլամենտարիզմի ինստիտուտների զարգացման և կատարելագործման հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ սահմանադրական բարեփոխումների համատեքստում։ Գրքում վերլուծվում են օրենսդիր իշխանության ձևավորման, կառուցվածքի և գործունեության արդյունավետության բարձրացման հիմնարար հարցերը, ինչպես նաև խորհրդարանական կառավարման մոդելի առանձնահատկությունները Հայաստանի քաղաքական համակարգում։ Հեղինակը դիտարկում է խորհրդարանի դերակատարությունը պետական իշխանության ճյուղերի հավասարակշռության և փոխզսպումների համակարգում, ներկայացնում է օրենսդրական գործընթացի կազմակերպման խնդիրները, պատգամավորական ինստիտուտի գործունեության արդյունավետությունը և քաղաքական կուսակցությունների ազդեցությունը պառլամենտարիզմի զարգացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սահմանադրական փոփոխությունների արդյունքում առաջացած նոր ինստիտուցիոնալ լուծումներին, վերահսկողական մեխանիզմներին, խորհրդարանական վերահսկողության գործիքակազմին և կառավարության հաշվետվողականության մակարդակին։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև ժողովրդավարական ինստիտուտների ամրապնդման, քաղաքական մշակույթի զարգացման, ընտրական համակարգի կատարելագործման և հանրային վստահության բարձրացման խնդիրները։ Ներկայացված են միջազգային փորձի համեմատական վերլուծություններ և առաջարկություններ, որոնք ուղղված են Հայաստանի պառլամենտարիզմի արդյունավետության, թափանցիկության և կայունության բարձրացմանը՝ նպաստելով սահմանադրական բարեփոխումների նպատակների լիարժեք իրագործմանը։

Другие предметы

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է միջնադարյան հայ ճարտարապետության նշանավոր վարպետ Տրդատի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը և նրա տեղին հայկական միջնադարյան ճարտարապետության պատմության մեջ։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում են ճարտարապետի գործունեության հիմնական ուղղությունները, նրա ստեղծագործական մտածողության առանձնահատկությունները և այն ճարտարապետական լուծումները, որոնք բնորոշ են նրա աշխատանքներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կառույցների հատակագծային և ծավալատարածական կազմակերպմանը, շինարարական տեխնիկային, կառուցվածքային լուծումներին, համաչափություններին և գեղարվեստական ձևավորմանը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկել Տրդատի ստեղծագործությունը ոչ միայն առանձին հուշարձանների շրջանակում, այլև ավելի լայն պատմամշակութային համատեքստում՝ կապված ժամանակաշրջանի ճարտարապետական ավանդույթների, շինարարական գիտելիքների և գեղարվեստական մտածողության զարգացման հետ։ Ուսումնասիրվում են նաև նրա գործունեության հնարավոր ազդեցությունները հետագա ճարտարապետական զարգացման վրա և այն նորարարական մոտեցումները, որոնք նպաստել են հայկական միջնադարյան ճարտարապետության ինքնատիպության պահպանմանն ու զարգացմանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ճարտարապետական հուշարձանների պատմական և մշակութային արժեքի գնահատմանը, դրանց կառուցման պայմանների ու ժամանակաշրջանի առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Տրդատի ժառանգության ուսումնասիրությունը արժեքավոր է նաև հայկական ճարտարապետական դպրոցի միջազգային կապերի և միջնադարյան մշակութային փոխազդեցությունների տեսանկյունից, քանի որ նրա գործունեությունը կապված է եղել տարբեր մշակութային միջավայրերի հետ։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել ճարտարապետության պատմությամբ, միջնադարյան արվեստով, հուշարձանագիտությամբ և հայ մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Տրդատի ստեղծագործական ժառանգությունը որպես հայկական միջնադարյան ճարտարապետության կարևոր դրսևորում՝ ընդգծելով նրա մասնագիտական վարպետությունը, կառուցվածքային և գեղարվեստական լուծումների ինքնատիպությունը և պատմամշակութային նշանակությունը։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է 1920–1924 թվականներին Թուրքիայի և Ադրբեջանի միջև ձևավորված քաղաքական, դիվանագիտական, ռազմական և տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ Առաջին աշխարհամարտից հետո Հարավային Կովկասում և Մերձավոր Արևելքում տեղի ունեցած արմատական աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործընթացներն են, որոնց ընթացքում երկու երկրների միջև հարաբերությունները ձևավորվեցին նոր քաղաքական պայմաններում՝ Օսմանյան կայսրության փլուզումից, Ադրբեջանի խորհրդայնացումից և Թուրքիայի ազգային-ազատագրական շարժման հաղթանակից հետո։ Աշխատությունը կարևորում է այն հանգամանքը, որ նշված ժամանակաշրջանը երկու պետությունների հարաբերությունների համար անցումային փուլ էր․ նախկին կայսերական և հանրապետական քաղաքական համակարգերի փոփոխությունը, բոլշևիկյան Ռուսաստանի ազդեցության ընդլայնումը և տարածաշրջանային ուժերի վերադասավորումը էապես փոխեցին նրանց արտաքին քաղաքական հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության սկզբնական փուլում դիտարկվում են 1920 թվականի իրադարձությունները, հատկապես Ադրբեջանի խորհրդայնացումը և դրա հետևանքները տարածաշրջանային քաղաքականության համար։ Ադրբեջանի նոր քաղաքական կարգավիճակը այն ներքաշեց խորհրդային ազդեցության համակարգ, մինչդեռ Թուրքիայի ազգային շարժումը պայքարում էր Անկարայի շուրջ ձևավորված նոր իշխանության ամրապնդման և արտաքին ուժերի դեմ պայքարի համար։ Այս պայմաններում երկու կողմերի հարաբերությունները զարգանում էին ոչ միայն երկկողմ շահերի, այլև Խորհրդային Ռուսաստանի հետ նրանց հարաբերությունների ազդեցության ներքո։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Թուրքիայի ազգային-ազատագրական շարժման և ադրբեջանական քաղաքական շրջանակների փոխհարաբերություններին։ Այդ շրջանում կարևոր դեր ունեին ինչպես գաղափարական և ազգային համերաշխության պատկերացումները, այնպես էլ ավելի լայն տարածաշրջանային ռազմավարական հաշվարկները։ Թուրքիայի ազգային շարժման ղեկավարության համար Կովկասը կարևոր նշանակություն ուներ անվտանգության և արտաքին կապերի տեսանկյունից, իսկ Ադրբեջանը գտնվում էր այնպիսի աշխարհաքաղաքական դիրքում, որը նրան դարձնում էր տարածաշրջանի կարևոր հանգույց։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև 1921 թվականի Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերի տարածաշրջանային հետևանքները։ Այդ պայմանագրերը նոր իրավաքաղաքական շրջանակ ձևավորեցին Թուրքիայի և Անդրկովկասի հանրապետությունների հարաբերությունների համար և միաժամանակ արտացոլեցին խորհրդային Ռուսաստանի ու Թուրքիայի փոխադարձ շահերի համադրումը։ Կարսի պայմանագրի կնքմանը մասնակցեցին նաև Ադրբեջանական, Հայկական և Վրացական ԽՍՀ-ները, ինչն ընդգծում է այն ժամանակաշրջանի միջազգային հարաբերությունների բարդ կառուցվածքը։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը կարևոր է հասկանալու համար, թե ինչպես երկկողմ հարաբերությունները ներառվեցին ավելի լայն խորհրդա-թուրքական և անդրկովկասյան քաղաքական համակարգում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև Ղարաբաղի, Նախիջևանի և Զանգեզուրի հետ կապված քաղաքական հարցերի ուսումնասիրությունը։ 1920–1921 թվականներին Հարավային Կովկասում սահմանների, տարածքային պատկանելության և վարչական կարգավիճակների շուրջ ընթացող գործընթացները ուղղակիորեն կապված էին տարածաշրջանի նոր քաղաքական դասավորության հետ։ Այս համատեքստում Ադրբեջանի և Թուրքիայի դիրքորոշումների ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս հասկանալ տարածաշրջանային քաղաքականության մեջ ազգային, ռազմավարական և խորհրդային գործոնների փոխազդեցությունը։ Աշխատության մեջ կարող են քննության առնվել նաև տնտեսական և հաղորդակցային հարաբերությունները։ Կովկասի աշխարհագրական դիրքը, նավթային ռեսուրսները, առևտրային ճանապարհները և տրանսպորտային հաղորդակցությունները կարևոր նշանակություն ունեին ինչպես Ադրբեջանի, այնպես էլ Թուրքիայի համար։ Սակայն տնտեսական կապերի զարգացման հնարավորությունները սահմանափակվում էին պատերազմների հետևանքներով, տարածաշրջանի քաղաքական անկայունությամբ և խորհրդային վերահսկողության հաստատմամբ։ Առանձին ուշադրության է արժանի 1923–1924 թվականների փուլը, երբ Թուրքիայի Հանրապետության հռչակումից հետո Անկարայի արտաքին քաղաքականությունը սկսեց աստիճանաբար ստանալ նոր պետական ձևաչափ։ Միաժամանակ Ադրբեջանում խորհրդային իշխանության հաստատումը սահմանափակում էր նրա արտաքին քաղաքական ինքնուրույնությունը։ Այդ պատճառով հարաբերությունների բնույթը չէր կարող ամբողջությամբ կառուցվել երկու ինքնուրույն պետությունների դասական դիվանագիտական փոխհարաբերությունների տրամաբանությամբ։ Հետազոտությունը կարևորում է նաև Խորհրդային Ռուսաստանի դերը։ Այդ ժամանակաշրջանում Մոսկվան տարածաշրջանում առանցքային քաղաքական դերակատար էր, և թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունների շատ հարցեր պետք է դիտարկել խորհրդային քաղաքականության հետ դրանց փոխկապակցվածության շրջանակում։ Թուրքիայի համար Խորհրդային Ռուսաստանը միաժամանակ կարևոր գործընկեր էր արևմտյան ուժերի դեմ պայքարում և ազդեցության առանձին կենտրոն, մինչդեռ Ադրբեջանը գտնվում էր խորհրդային պետական համակարգի կազմում։ Այս իրավիճակը ստեղծում էր ինչպես համագործակցության հնարավորություններ, այնպես էլ հարաբերությունների ինքնուրույնության սահմանափակումներ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ 1920–1924 թվականների թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունները ձևավորվել են ազգային, գաղափարական, աշխարհաքաղաքական և ռազմավարական բազմաթիվ գործոնների փոխազդեցության պայմաններում։ Այդ հարաբերությունների զարգացման վրա ազդել են Թուրքիայի ազգային-ազատագրական շարժման նպատակները, Ադրբեջանի խորհրդայնացումը, Խորհրդային Ռուսաստանի տարածաշրջանային քաղաքականությունը, Կովկասի տարածքային խնդիրները և նոր միջազգային համակարգի ձևավորումը։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել Թուրքիայի և Ադրբեջանի նորագույն պատմությամբ, Հարավային Կովկասի պատմությամբ, խորհրդա-թուրքական հարաբերություններով և XX դարի սկզբի միջազգային հարաբերություններով հետաքրքրվող պատմաբանների, քաղաքագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Литература

Չարլի Չապլինը համաշխարհային կինոյի ամենահայտնի դերասաններից, ռեժիսորներից և սցենարիստներից մեկն է, որի ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են ունեցել կինոարվեստի զարգացման վրա։ Նա հայտնի դարձավ հատկապես համր կինոյի ժամանակաշրջանում՝ ստեղծելով անմոռանալի կերպարներ և յուրահատուկ հումորային ոճ։ Չապլինի ստեղծած ամենահայտնի կերպարը թափառաշրջիկն էր, որը համեստ հագուստով, ձեռնափայտով և յուրահատուկ շարժուձևով դարձավ համաշխարհային կինոյի խորհրդանիշներից մեկը։ Նրա ֆիլմերում հումորը հաճախ համադրվում էր տխրության, սոցիալական խնդիրների և մարդկային կյանքի դժվարությունների հետ, ինչի շնորհիվ դրանք ոչ միայն զվարճացնում էին, այլ նաև ստիպում մտածել հասարակության խնդիրների մասին։ Չապլինը իր ստեղծագործություններում անդրադարձել է աղքատության, անարդարության, աշխատանքի ծանր պայմանների, պատերազմի և մարդկային հարաբերությունների թեմաներին՝ դրանք ներկայացնելով պարզ, բայց խոր ազդեցություն ունեցող ձևով։ Նրա ֆիլմերը առանձնանում են արտահայտիչ շարժումներով, հուզական տեսարաններով և մարդկային զգացմունքների խոր ներկայացմամբ։ Չարլի Չապլինը ոչ միայն դերասան էր, այլ նաև տաղանդավոր ռեժիսոր ու երաժիշտ, քանի որ իր ֆիլմերի մեծ մասի երաժշտությունը նույնպես ինքն էր ստեղծում։ Նրա արվեստը մեծ ազդեցություն ունեցավ համաշխարհային մշակույթի վրա և դարձավ կինոյի պատմության կարևոր մաս։ Չապլինի ստեղծագործությունները սիրվել են տարբեր ժողովուրդների կողմից, քանի որ դրանք ներկայացնում են մարդկային համընդհանուր արժեքներ՝ բարություն, մարդասիրություն, պայքար և հույս։ Նրա հայտնի ֆիլմերը մինչ այսօր համարվում են կինոարվեստի դասական օրինակներ և ուսումնասիրվում են տարբեր երկրներում։ Չարլի Չապլինը կարողացավ ստեղծել այնպիսի արվեստ, որը հասկանալի և հարազատ է մարդկանց անկախ ժամանակից ու մշակույթից։