Առևտրային կազմակերպությունների արդյունավետության բարձրացման հիմնական ուղիները ՀՀ իրական հատվածում

Другие предметы

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է պատանիների համար նախատեսված նոր գրքերի տեղեկատվական ընտրանի, որը նպատակ ունի օգնել երիտասարդ ընթերցողներին կողմնորոշվել ժամանակակից գրականության բազմազան դաշտում և գտնել իրենց հետաքրքրություններին համապատասխան ընթերցանություն։ Ցանկում ընդգրկված են տարբեր ժանրերի ստեղծագործություններ՝ արկածային և ֆանտաստիկ պատմություններ, գիտահանրամատչելի գրքեր, սոցիալ-հոգեբանական վեպեր, ինչպես նաև կրթական և ճանաչողական բնույթի հրատարակություններ, որոնք նպաստում են պատանեկան մտածողության, երևակայության և արժեքային համակարգի ձևավորմանը։ Նյութը առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձնում այն գրքերին, որոնք զարգացնում են քննադատական մտածողությունը, ստեղծագործական մոտեցումը և գիտելիքի նկատմամբ հետաքրքրությունը՝ միաժամանակ աջակցելով ընթերցանության մշակույթի ձևավորմանը։ Տեղեկատվական ցանկը նաև ընդգծում է ժամանակակից մանկապատանեկան գրականության դերը անձի սոցիալականացման, ինքնաճանաչման և աշխարհընկալման ընդլայնման գործընթացներում՝ ներկայացնելով գրքեր, որոնք կարող են դառնալ ոգեշնչման աղբյուր և կրթական ուղեցույց պատանիների համար։

Литература

Հայ քննադատություն. Գիրք Բ-ը գրականագիտական աշխատություն է, որը ներկայացնում է հայ գրական քննադատության զարգացման երկրորդ փուլին վերաբերող տեսական մոտեցումները և վերլուծական հոդվածների համակարգված հավաքածուն՝ ընդգրկելով գրական ստեղծագործությունների գնահատման մեթոդաբանությունը, գեղարվեստական տեքստերի մեկնաբանության սկզբունքները և տարբեր գրական ուղղությունների քննադատական ընկալումները, աշխատությունում քննարկվում են հայ դասական և նորագույն գրականության առանցքային հեղինակների ստեղծագործությունները, դրանց գեղարվեստական առանձնահատկությունները, գաղափարական բովանդակությունը և լեզվաոճական լուծումները, ինչպես նաև գրական գործընթացի ընդհանուր օրինաչափությունները՝ կապված հասարակական, պատմական և մշակութային զարգացումների հետ, հատուկ ուշադրություն է դարձվում քննադատական մտածողության ձևավորմանը, գրական արժեքների գնահատման չափանիշներին և տարբեր քննադատական դպրոցների համեմատական վերլուծությանը, միաժամանակ ընդգծվում է գրական քննադատության դերը որպես գրականության զարգացման շարժիչ ուժ, որը նպաստում է ստեղծագործական նոր մոտեցումների ձևավորմանը և ազգային գրականության ինքնագիտակցության խորացմանը։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի դրամատուրգիայի երկու նշանավոր ներկայացուցիչների ստեղծագործություններում անձի ներքին երկվության, ինքնության ճգնաժամի և մարդու հոգեբանական ու գոյաբանական հակասությունների գեղարվեստական արտահայտման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այն կերպարներն են, որոնց վարքագծում, խոսքում և փոխհարաբերություններում բացահայտվում է անհատի ներքին աշխարհի անկայունությունը, ինքնաճանաչման դժվարությունը և սեփական գոյության իմաստը հասկանալու ձգտումը։ Քննվում է մարդու ներքին և արտաքին իրականությունների հակադրությունը, երբ կերպարի ինքնընկալումը հաճախ չի համապատասխանում շրջապատի կողմից նրա ընկալմանը, իսկ հիշողությունը, անցյալը և ներկան ձևավորում են միմյանց հակասող պատկերացումներ անձի ինքնության վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում երկխոսության կառուցվածքին, լռությանը, դադարներին, կրկնություններին և լեզվական անորոշությանը, որոնք դրամատիկական տեքստում դառնում են կերպարների ներքին վիճակը բացահայտող կարևոր արտահայտչամիջոցներ։ Լեզուն դիտարկվում է ոչ միայն հաղորդակցության միջոց, այլև մարդու մեկուսացման, փոխըմբռնման դժվարության և ինքնության անկայունության արտահայտություն։ Ուսումնասիրվում են նաև կերպարների միջև իշխանության, կախվածության, օտարման և հաղորդակցական անհաջողության հարաբերությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում աբսուրդի գեղագիտության և ժամանակակից դրամայի նորարարական սկզբունքների քննությունը, որոնց միջոցով ավանդական սյուժետային զարգացումը հաճախ փոխարինվում է կրկնվող իրավիճակներով, անորոշ ժամանակատարածական միջավայրով և մարդու գոյության վերաբերյալ բաց հարցադրումներով։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու դրամատուրգների ստեղծագործական մտածողության ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Մի դեպքում անձի երկատվածությունը կարող է առավել ընդգծված դրսևորվել գոյաբանական անորոշության, ժամանակի և ինքնության քայքայման միջոցով, մյուս դեպքում՝ հիշողության, խոսքի, սոցիալական հարաբերությունների և հոգեբանական լարվածության փոխազդեցությամբ։ Հետազոտությունը կարևորում է նաև բեմական տարածության, կերպարների գործողությունների և դրամատիկական ենթատեքստի նշանակությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գրականագիտական, համեմատական և դրամատուրգիական վերլուծության մոտեցումները՝ բացահայտելով անձի ներքին հակասությունների և ինքնության խնդրի նշանակությունը ժամանակակից անգլալեզու դրամայի գեղարվեստական համակարգում։

История

Նկարագրվող աշխատությունը ուսումնասիրում է Հայաստանի հասարակական և քաղաքական զարգացման գործընթացները Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո ընկած առաջին տասնամյակում՝ ընդգրկելով 1945-1957 թվականները, երբ երկիրը գտնվում էր Խորհրդային Միության կազմում և ենթարկվում էր կենտրոնացված պետական կառավարման համակարգի ազդեցությանը։ Այս շրջանում Հայաստանում տեղի են ունեցել կարևոր սոցիալ-տնտեսական վերափոխումներ՝ վերականգնվել է պատերազմից վնասված տնտեսությունը, զարգացել են արդյունաբերական և գյուղատնտեսական ոլորտները, իրականացվել են բնակչության սոցիալական կառուցվածքի փոփոխություններ, ինչպես նաև քաղաքաշինական և մշակութային կյանքի ակտիվացման գործընթացներ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են քաղաքական կյանքի առանձնահատկությունները, կուսակցական վերահսկողության մեխանիզմները, գաղափարախոսական քաղաքականության ազդեցությունը հասարակության վրա և պետական կառավարման համակարգի գործելակերպը ստալինյան և հետստալինյան փուլերում։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է ազգային քաղաքականության դրսևորումներին, կրթության և գիտության զարգացման միտումներին, հասարակական կազմակերպությունների գործունեությանը և ժողովրդի առօրյա կյանքում տեղի ունեցող փոփոխություններին՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին համադրվում կենտրոնական խորհրդային քաղաքականությունները և տեղական առանձնահատկությունները։

Культура

Գիրքը ներկայացնում է հայ նշանավոր նկարիչ Հովհաննես Զարդարյանի ստեղծագործական ուղու, գեղարվեստական մտածողության և արվեստում ունեցած նշանակալի ավանդի համակողմանի ուսումնասիրությունը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նրա ստեղծագործությունների թեմատիկ բազմազանությունը, կերպարային համակարգը, գունային լուծումները, կոմպոզիցիոն առանձնահատկությունները և հեղինակային ոճի ձևավորման հիմնական փուլերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային մշակութային արժեքների, պատմական հիշողության, բնության, մարդու և հայրենիքի թեմաների արտացոլմանը, ինչպես նաև նկարչի ստեղծագործությունների գաղափարական ու գեղագիտական բովանդակությանը։ Գիրքը լուսաբանում է արվեստագետի գործունեությունը հայկական կերպարվեստի զարգացման համատեքստում, անդրադառնում նրա ստեղծագործությունների ազդեցությանը ժամանակակից արվեստի վրա և ներկայացնում արվեստաբանական գնահատականներ ու վերլուծություններ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, մշակութաբաններին, նկարիչներին, ուսանողներին և բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են հայկական կերպարվեստի պատմությամբ և Հովհաննես Զարդարյանի ստեղծագործական ժառանգությամբ։

Философия

Ուսումնասիրությունը նվիրված է հակափաստարկների էվրիստիկական նշանակությանը և դրանց դերին փիլիսոփայական մտածողության զարգացման գործընթացում։ Աշխատության կենտրոնում հակափաստարկը դիտարկվում է ոչ միայն որպես որևէ տեսակետի կամ դրույթի քննադատման միջոց, այլև որպես նոր գաղափարների առաջացման, հիմնավորումների վերանայման և գիտելիքի զարգացման կարևոր գործիք։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են փաստարկման և հակափաստարկման տրամաբանական կառուցվածքները, դրանց փոխհարաբերությունը քննադատական մտածողության հետ և այն եղանակները, որոնց միջոցով հակադիր տեսակետների բախումը կարող է նպաստել խնդրի ավելի խոր ընկալմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հակափաստարկների էվրիստիկական ներուժին՝ այն հնարավորությանը, որ արդեն ընդունված դրույթների սահմանափակումների, հակասությունների կամ թույլ կողմերի բացահայտումը կարող է ճանապարհ բացել նոր հարցադրումների և այլընտրանքային տեսական լուծումների համար։ Աշխատությունը փիլիսոփայական մտածողության զարգացումը դիտարկում է որպես շարունակական քննադատական գործընթաց, որտեղ գաղափարները ձևավորվում, ստուգվում, վերանայվում և վերաձևակերպվում են բանավեճի ու հիմնավորման միջոցով։ Քննարկվում է նաև հակափաստարկների նշանակությունը իմացաբանական խնդիրների, փիլիսոփայական վեճերի և տարբեր աշխարհայացքային դիրքորոշումների համադրման տեսանկյունից։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալու, որ հակափաստարկը կարող է ունենալ ոչ միայն ժխտողական, այլև կառուցողական գործառույթ՝ ընդլայնելով մտածողության հնարավորությունների շրջանակը և խթանելով նոր գիտելիքի որոնումը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել փիլիսոփաներին, տրամաբաններին, մեթոդաբաններին, իմացաբանության և քննադատական մտածողության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև փիլիսոփայության և հարակից գիտությունների ուսանողներին ու ասպիրանտներին։